Foto-kevitra

Document Sample
Foto-kevitra Powered By Docstoc
					         Foto-kevitra
           sasantsasany

               momba ny
      Fiangonana



                                        F.B.Hole

Quelques principes de base concernant l’Assemblée
    Editions Bibles et traités chrétiens, Vevey




                                            1
        Aiza no sehatra tokony hiangonantsika?

        Nanahirana kristiana maro tamin’ny taon-jato lasa io
fanontaniana io. Ary tamin’ny fomba mahavariana tokoa no
nanehoan’Andriamanitra tamin’izy ireo ny andinin-tSoratra
Masina milaza ny fihevitr’Andriamanitra sy ny zavatra
notadiaviny momba ny Fiangonana. Be no nilofo mafy hanoa
ny fahamarinan’ireo zavatra hitany ireo. Lasa tantara ny
vokany. Nefa nisy ny fahasimbana toy izay manjo ny zavatra
rehetra ankinina amin’ny olombelona, hany ka mifangaroharo
daholo ny zavatra ao an-tsain’ny olona. Ankehitriny dia
betsaka ny mieritreritra fa tokony hisy valiny vaovao io
fanontaniana io ary atao laharam-pahamehana. Izany no
mahatonga anay hanao izay hamaliana izany indray.

        Raha fintinina, dia tsy miova tamin’ny valinteny taloha
ihany ny zavatra holazainay:

        Ny sehatra tokony hiangonantsika dia ny
fahamarinana       rehetra      nambara     momba        ny
Fiangonan’Andriamanitra, na ny fiangonana manerana
izao tontolo izao no jerena, na ny fiangonana isan-toerana.

         Mora soratana sy mora vakiana izany teny izany. Nefa
ny zavatra fonosin’izany dia tsy voazava mora ary tsy azo
vetivety. Mety izany raha ho raisintsika tsirairay ny foto-kevitra
momba an’io, ary zarazaraintsika mazava tsara.




                                                     2
   1
        Marihina aloha fa nambara ny fahamarinana mba
        hankatoavantsika azy.




         Tsy natao ho zava-mahaliana fotsiny na foto-kevitra atao
ambentin-dresaka no nanomezana antsika ny fahamarinana; tsy hoe
hanazavana ny saintsika akory aza; nomena antsika ny fahamarinana
mba hitarika antsika sy hanosika antsika hampihatra ny
fampianarany, satria efa mazava ny saintsika. Raha toriana ny
filazantsara, dia ny mba “hahatonga fanekena sy finoana” (Romana
1. 5). Raha naseho ny “zava-miafina”, dia ny mba hahatonga
“fanekena sy finoana” (Romana 16. 26). Raha miverina amin’ny
lalàna ny mpino sasany nefa efa nandeha teo amin’ny fahasoavana,
dia mipetraka aminy ny fanontaniana hoe: “Iza no nisakana anareo
tsy hanaiky ny marina?” (Galatiana 5. 7)

          Tokony ho ohatra tsara ho antsika izany. Mazava amintsika
tsara ny antony nitenenan’ny Tompo hoe: “Koa tandremo ny
fihainonareo; fa izay manana dia omena; fa izay tsy manana kosa, na
dia izay ataony ho ananany aza dia halaina aminy” (Lioka 8. 18). Ny
ankabeazantsika dia faly ampitombo fahalalana. Mahatsapa
firehetam-po isika mahita ny Soratra Masina sy ny fahamarinana
raketiny izay mazava amin’ny saintsika; nefa mihena io firehetam-po
io ary lasa fahononana, indraindray aza lasa fampiasam-pahaizana
lalina, rehefa tsy maintsy hampihatra io fahamarinana io ary haneho
izany amin’ny fitondrantenantsika. Mety ho mamy toy ny tantely ao
am-bavantsika ny fahamarinana, fa rehefa voatelina voalevona tsara
ao an-kibontsika, dia tsapantsika ny heriny sy ny hangidiny (Jereo
Apokalypsy 10. 9-10).




                                                     3
         Ampahiny betsaka amin’ny fahamarinana ao amin’ny

   2     Soratra   Masina     no      milaza    momba       ny
         Fiangonan’Andriamanitra, ary tokony hekentsika toy ny
                  hanekentsika ny fahamarinana sasany izany.


          Ampahiny lehibe amin’ny fahamarinana no mahakasika
antsika tsirairay, amin’ny maha-mpino antsika, ary betsaka ireo
fitsipika momba ny fifandraisana no mahakasika antsika manokana,
na tsy irery aza isika. Ohatra, zanak’Andriamanitra isika. Zanaka ny
tsirairay amintsika, ary misy ny fianakaviana. Nefa tamin’ny
làlan’Andriamanitra, dia nisy fotoana tsy maintsy nampiraisina ireo
zanaka rehetra ireo tamin’ny fomba vaovao. Izany no naminanian’i
Kaiafa, na dia tsy fantany aza, tamin’ny nilazany ao amin’ny Jaona
11 hoe: “Izy dia naminany fa Jesoa ho faty hamonjy ny firenena; ary
tsy hamonjy io firenena io ihany, fa mba hanangona ny
zanak’Andriamanitra izay efa niely ho antoko iray” (and 51-52). Io
fanangonana ho iray io dia tanteraka tamin’ny nahatongavan’ny
Fanahy Masina, vokatry ny fahafatesana, ny fitsanganana tamin’ny
maty ary ny fiakaran’i Kristy tany an-danitra.

         Voaorina ny Fiangonan’Andriamanitra. Tafiditra tao isika
satria nandray ny Fanahin’Andriamanitra, ary isan’izany isika, na
ekentsika izany na tsia. Ireo epistily ao amin’ny Testamenta Vaovao
dia maneho antsika ny fiantsoana sy ny tombontsoan’io Fiangonana
io, ny fandaminana tokony hisy ao mandritra ny fandalovany etỳ an-
tany ary ny andraikitra mifanaraka amin’izany. Io antso io, ireo foto-
kevitra ireo, io baiko io, ireo andraikitra ireo dia ho antsika rehetra;
noho izany dia tokony hamaly izany tsirairay isika, araka ny
anehoan’ny epistily azy mazava amintsika. Tsy misy iray amin’izy
ireo azo raisina ho famelabelarana foto-kevitra fotsiny. Izy rehetra
ireo dia fampiharana ny fahamarinana naseho ary manazava ny
fanatontosana izany, mba hahatakarantsika ny heviny. Indraindray ny
fianarana toro-hevitra hanatanterahana azy aza dia mampiseho
amintsika zavatra betsaka kokoa noho ny fanambaràna tsotra ilay
fahamarinana.




                                                         4
        Isan’io vondrona iray mahagaga io isika, dia ny
Fiangonan’Andriamanitra, ary tokony hitady tsy an-kitsahatra izay
hahalalantsika bebe kokoa izay misy antsika isika, mba hanekentsika
ny fahamarinana mifamatotra amin’izany.




                                                     5
   3      Tsy mila mitady toro-hevitra momba io fahamarinana tsy
         maintsy hekentsika io any an-toeran-kafa ankoatry ny ao
         amin’ny Baiboly isika. Ny fahamarinana rehetra dia ao
                    anaty Soratra Masina.


         Tsahivintsika izany, tsy hoe satria izany no hevitr’ireo
kristiana “protestanta” rehetra taloha, fa satria izany no lazain’ny
Soratra Masina:        “Izay soratra rehetra dia nomen’ny
tsindrimandrin’Andriamanitra...      mba     ho      tanteraka     ny
olon’Andriamanitra, ho vonona tsara ho amin’ny asa tsara rehetra”
(2 Timoty 3: 16-17). Tsy voalaza hoe nomena ny Soratra Masina mba
ho tanteraka “ireo zaza bodo ao amin’i Kristy”; raha izany,
mitombina ny fanakianana hoe raha ampy ho an’ny “zaza bodo” ny
Soratra Masina mba hahatanteraka azy, dia tsy ho ampy intsony kosa
ho an’ny mpino izay efa matotra ka azo antsoina hoe
“olon’Andriamanitra” . Raha ohatra koa ka nijanona tamin’ny hoe
“mba ho tanteraka ny olon’Andriamanitra” io andininy io, dia azo
atao koa ny milaza hoe notanterahan’ny Soratra Masina raha ny
momba ny foto-kevitra ankapobeny amin’ny fahamarinana, fa tsy
nanome antsika izay ilaina rehetra momba ny antsipiriany amin’ny
fitondrantena hampiharina sy ny làlana izorana ny Soratra Masina.
Tsia! Ny Soratra Masina dia manatanteraka ny olon’Andriamanitra,
amin’ny antsipiriany rehetra, ho amin’ny asa tsara rehetra. Izany hoe
izay asa rehetra azo lazaina hoe “tsara”.

         Zava-dehibe io satria misy ny olona te-hametraka fitsipika
ho an’ny Fiangonan’Andriamanitra, na fenitra momba ny fitiavana
izany, na momba ny fahamasinana, izay mihoatra lavitra noho izay
voafaritra ao amin’ny Soratra Masina. Nefa ny “fitiavana” izay tia
kokoa noho ny tokony ho izy, ny “fahamasinana” izay masina kokoa
noho ny tokony ho izy, dia tsy fitiavana na fahamasinana marina.




                                                       6
            Ny fahamarinana ao amin’ny Soratra Masina momba

   4        ny Fiangonan’Andriamanitra dia azo zaraina tsotsotra
            ho lohahevitra roa : voalohany, ny Tenan’i Kristy;
                    faharoa, ny Tranon’Andriamanitra.



          Ny lohahevitra voalohany, ny Tenan’i Kristy, dia hevitra
izay tsy hita afa-tsy ao amin’ny Testamenta Vaovao, ilay faharoa
kosa dia hita koa ao amin’ny Testamenta Taloha. Ny filazana
voalohany momba ny tranon’Andriamanitra ao amin’ny Baiboly dia
hitantsika ao amin’ny Genesisy 28. 17; nefa tsy voaorina teo
anivon’ny olona tetỳ ambonin’ny tany io trano io , na dia an-tsary
aza, raha tsy tanteraka ny tena famonjena, (tandindona fotsiny no hita
tao amin’ny Testamenta Taloha) (Jereo Eksodosy 14. 2,13; 25. 8).
Raha vao voavidy ny Zanak’Isiraely ka lasa firenena, dia hita teo
aminy ny tranon’Andriamanitra; vao tsy teo intsony ny trano, dia
tapitra teo koa ny maha-firenena azy. Nefa fotoana kely talohan’ny
nandrodanana ny tempoly teo amin’ny tendrombohitra Moria
tamin’ny taona 70 taorian’i Kristy, dia efa nanorina ny tranony
tamin’ny fomba vaovao Andriamanitra. Ny mpino an’i Kristy izay
nandray ny Fanahy Masina, dia natsangana ho “trano fanahy”, toy ny
vato velona (1 Petera 2. 5). “ Niaraka naorina” izy ireo (ny Jiosy sy
ny jentilisa), “ho fonenan’Andriamanitra amin’ny Fanahy” (Efesiana
2. 22). Nisy toetra izay nananan’ny tranon’Andriamanitra izany, dia
ny fanakaikezana an’Andriamanitra sy ny fifandraisana lalina aminy,
izay tsy nisy taloha; vakiantsika tokoa fa: “Koa dia tsy mba vahiny sy
mpivahiny intsony ianareo, fa tompon-tany, mpiray fanjakana
amin’ny olona masina sady ankohonan’Andriamanitra” (Efesiana 2.
19). Ireo izay manorina ny tempolin’Andriamanitra izany dia isan’ny
ankohonany, ary noho ny Fanahy, dia mitoetra ao amin’ny tranony
amin’ny fomba lalindalina kokoa sy mitondra aina kokoa noho ny
azony natao taloha Andriamanitra.

         Tamin’ny andron’ny Testamenta Taloha, tsy mbola nisy
firesahana ny tenan’i Kristy, satria i Kristy aza tsy mbola naseho; tsy
fantatra mihintsy izany io hevitra io. Nefa tonga i Kristy; taorian’ny
nahafatesany sy ny nitsanganany tamin’ny maty, dia naparitaka ny



                                                         7
Fanahy Masina, ary ny mpino rehetra, na Jiosy na jentilisa, dia natao
batisa ho tena iray, iray ihany, ny tenan’i Kristy. Afaka niteny ny
Tompo Jesoa hoe: “ Tena no namboarinao ho Ahy” (Hebreo 10. 5)
ary nijaly Izy tao amin’izany vatana masina izany. Efa vita ny
“nanaterana ny tenan’i Jesoa Kristy indray mandeha” (Hebreo 10.
10). Efa any an-danitra Izy ankehitriny, manana tena ara-panahy, ary
ny tena izay hany ekeny etỳ an-tany dia ny tena naorina tamin’ny
batisan’ny Fanahy izay avy Aminy, izay Lohany efa nasandratra. Ao
amin’io tena io no tokony hanehoana an’i Kristy etỳ an-tany ary
hanambaràna ny toetrany ara-panahy.




                                                       8
   5      Ny tenan’i Kristy sy ny tranon’Andriamanitra dia samy
         manambara ny Fiangonana amin’ny maha-fiangonana
         velona sy miaina azy etỳ an-tany, fa tsy eritreritra ara-
                    pinoana sy ara-pisainana fotsiny, momba ny
                    any an-danitra.



         Matetika no ahitana sy andrenesana fiteny toy ny hoe “ny
vatan’i Kristy miafina” sy “Fiangonana tsy hita maso”. Mety ho
marina ny fisainan’ireo olona mampiasa izany voambolana izany,
saingy ireo voambolana ireo kosa, araka ny eritreritray, dia
mamitaka, satria manafina, na tena mandà mihintsy aza, ny
fahamarinana fa ny Tenan’i Kristy dia fahamarinana azo tsapain-
tànana. Misy etỳ an-tany io tenany io, toy ny tamin’ny andron’ny
apostoly, na dia matroka tokoa aza ny fanehoana azy noho ny
fidiran’ny herin-tsain’ny olona tao sy ny toetry ny olona. Ny tokony
ho lazaina izany dia hoe tsy hita toy ny tamin’ny andron’ny apostoly
intsony izy, nefa kosa tokony ho takarina an-tsaina. Tsy tokony
hifantoka amin’ny zavatra hitantsika izao ny saintsika, fa kosa
amboarina amin’izay hita ao amin’ny Soratra Masina. Io
fahamarinana tsy tsapantsika raha tsy an-tsaina io anefa dia tena misy
tokoa, toy ny zavatra hitantsika amin’ny fomba azo tsapain-tànana.

         Noho izany, dia misy akony tena mivaingana amintsika
izany, dia ny fandaminana ny fifandraisantsika amin’ny Tompo
Jesoa, amin’Andriamanitra, amin’ny mpino sasany, ary izany dia
amin’izao fotoana etỳ an-tany izao. Tsy misy iray akory amin’ireo
zava-dehibe ireo no nolazaina fa ho tanteraka any aoriana rehefa any
amin’ny voninahitra isika, na nomena antsika ho fampirisihana
fotsiny; naseho tamintsika fa zavatra tena misy ankehitriny ireo, mba
hanamboarantsika ny làlantsika arak’izany.




                                                        9
   6        Rehefa ampiharina io fahamarinana momba ny
           tenan’i Kristy io, dia mibaribary ny maha-faratampony
           an’i Kristy amin’ny maha-Lohany azy, ny herin’ny
                    Fanahy amin’ny fahefany, ary koa ny
                    firaisana, ny fitiavana sy ny fitomboan’ny tena
                    ara-panahy izay vokatr’izany.


        Mampiseho mazava an’izany ny andininy manambara fa ny
Fiangonana dia tenan’i Kristy. Andeha aloha ho raisintsika ny
Romana 12. Tsy novelabelarina ao amin’io toko io ny fahamarinana
momba ny tenan’i Kristy. Safeli-teny fotsiny no hanambaràna izany,
ary amin’ny fomba fohy dia fohy tokoa, mba hilazana ny
fanomezam-pahasoavana samihafa misy eo amin’ny mpino, mba
ampiasana izany amim-pahakingana sy fitiavana.

         Ao amin’ny epistily voalohany ho an’ny Korintiana, toko
faha-12, no tena miditra an-tsipiriany momba io lohahevitra io.
Noraisina ho ohatra ny vatan’olombelona, ary ara-panahafana
an’izany, dia naseho ny maha-tena iray manan’aina ny Fiangonana,
fa tena misy rantsana samihafa. Naorina tamin’ny batisan’ny Fanahy
Masina ny Fiangonana. Foana ny toetra ara-voajanahary, ara-
pirazanana na ara-piaraha-monina ho an’ireo izay tafiditra ao, noho
izany dia iray izy amin’ny herin’ny Fanahy Masina irery ihany.
Mazava ho azy anefa fa ireo izay naorina ho iray ireo dia mbola
olona samihafa ihany. Ny fandraisana ny Fanahy Masina izany dia
midika koa hoe vonto na henika ny Fanahy ny tsirairay, hany ka ny
rantsana tsirairay dia voafehy sy tarihin'ny Fanahy izay manome aina
ny rehetra. Ao amin’ity toko ity, dia ny Fanahy no miseho ao
amin’ny vatana. Ireo fanomezam-pahasoavana samihafa dia
fisehoan’ny Fanahy (and 7).

         Fa ny Fanahy manao izany rehetra izany dia ny Fanahin’i
Kristy nasandratra, nalefan’i Kristy nasandratra. Ny tena izany dia
tenan’i Kristy (and 12 sy 27) ary Izy no mitarika azy. Amin’ny taon-
jato ho avy, ny fanapahany amin’ny maha-Tompo Azy dia hanenika
ny tany iray manontolo. Amin’izao fotoana izao, dia ny Fiangonana
no sahan’asany etỳ an-tany. Ny sitrapon’Andriamanitra, araka ny



                                                      10
fitondran’ny Tompo, dia tsy maintsy hita ao amin’ny fiangonana etỳ
an-tany (and 5)

          Ny fampiharana izany toe-javatra izany dia hita amin’ny
fifampikarakarana, ny fifanajana ary ny firahalahiana, na eo amin’ny
fijaliana izany na eo amin’ny voninahitra, araka ny voalazan’ny
faran’io toko io. Miseho koa izany amin’ny fifankatiavana, izay
velarin’ny toko faha-13 amin’ny fomba tanteraka indrindra, sy ny
fitsipika tsara ao amin’ny toko faha-14, izay mandamina ny
fampiasana ny fanomezam-pahasoavana ao amin’ny Fiangonana. Ny
toko faha-12 dia mampiseho ny hery ao amin’io tena io — ny
herin’ny Tompo sy ny Fanahy; ny toko faha-13 dia mampiseho ny
fitiavana izay mifehy ny tena; ny toko faha-14 dia mampiseho ny
fahendrena mahalala onony izay mandamina azy. Izany no fomba
fiasan’ny     tenan’i    Kristy     etỳ     an-tany,     araka    ny
nandaminan’Andriamanitra azy.

         Ao amin’ny Efesiana indray, dia ny fizakàn’ny tenan’i
Kristy ny tombontsoa tsy hay lazaina nomen’Andriamanitra azy no
velabelarina. Ny hazofijalian’i Kristy no fototra nanorenana azy (2.
16). Ny asany, dia “ny fahafenoan’Izay mameno izao zavatra rehetra
izao amin’ny rehetra” (1. 23) , izany hoe fanampiny na izay
mifanaraka Aminy — ny zavatra maneho Azy tanteraka. Ho
hitan’izao tontolo izao ny haben’ny tombontsoany rehefa aseho ny
maha “Lohany manapaka ny zavatra rehetra” an’i Kristy ary rehefa
nomena “ho an’ny fiangonana” Izy (1. 22). Efa nisy kisarisary
nampiseho izany, nandritra ny fotoana fohy ihany, dia tamin’i Adama
natao mpanapaka ny zavaboary manan’aina rehetra sy lohan’i Eva,
izay nalaina tamin’ny tenany ary niara-nanjaka taminy.

         Ao amin’ny toko faha-4 ao amin’io epistily io no ahitantsika
ny fomba fampiharana izany fahamarinana izany: “amin’ny fanetren-
tena rehetra sy ny fahalemem-panahy, amin’ny faharim-po
mifandefitra amin’ny fitiavana, mazoto mitana ny firaisana avy
amin’ny Fanahy amin’ny fehim-pihavanana” — “hitombo amin’ny
zavatra rehetra ho amin’izay Loha, dia Kristy”, itomboan’ny tena
rehetra “ka hampandrosoany ny tenany amin’ny fitiavana” (and
2,3,15,16).




                                                      11
         Farany, dia miresaka ny tena koa ao amin’ny Kolosiana,
saingy tsy dia misy antsipiriany, satria ny votoatin’ny epistily dia ny
voninahitry ny Loha. Na dia izany aza, manipika ny andraikitry ny
momba ny tena tsirairay izy mba “hihazona ny Loha” (2. 19).
Hitantsika ao ny apostoly Paoly, izay isan’ny tena , mifaly amin’ny
fiaretana ho an’ny tena (1. 24), ary ny toetra mampitolagaga sy feno
fahasoavan’i Kristy ao amin’ny mpino, izay eo amin’ny fara-
tampon’ny fitiavana sy ny fiadanana.

         Noho izany, malalaka ny fampiharana ny fahamarinana
momba ny tenan’i Kristy: mahakasika ny mpino rehetra izany. Iray
ihany izy ireo satria iray ao amin’i Kristy ary manaiky Azy, hany ka
aseho amin’ny Tena ny maha-Loha Azy.




                                                        12
          Amin’ny fampiharana ny fahamarinana momba ny

   7     tranon’Andriamanitra indray, dia voasoritra mazava ny
         fanatrehan’Andriamanitra amin’ny alàlan’ny Fanahy
                   Masina izay ao amin’ny Fiangonana, ary
                   noho izany, amin’ny filaminana, ny fitiavam-
                   bavaka, ny fahamasinana izay mendrika ny
                   tranony; satria tsy maintsy arak’Ilay tompony
                   ihany ny trano.


         Mora ihany koa ny manamarina izany voalaza izany
amin’ny fandinihana ireo andinin-tSoratra masina maneho ny
Fiangonana. Voambolana roa no ampiasaina, dia ny “trano” sy ny
“tempoly”. Marina fa misy maha-samihafa azy ireo, saingy tsy ho
dinihintsika eto aloha izany, satria mitovitovy ny hevitra omena azy,
ary mitovitovy toy izany koa ny fampiharana azy.

        Ao amin’ny 1 Korintiana 3, ny mpino dia
“tempolin’Andriamanitra” satria monina ao aminy ny Fanahy
Masina: tsy maintsy misy izany ny fahamasinana (and 16,17). Io
fahamarinana io dia velabelarina ao amin’ny 2 Korintiana 6. 14 ka
hatramin’ny 7. 1, ary feno tokoa ny fahamasinana takiana: tsy mila
zioga tsy antonona, mitaky fisarahana tanteraka amin’izao tontolo
izao izay lo; mitaky ihany koa ny fandavana izay rehetra mety
handoto ny tena sy ny fanahy.

        Hita ihany koa ao amin’ny Efesiana toko faha-2 io
fahamarinana io; mpamaritra iray ihany no ampiasaina mikasika ny
tempoly, dia ny hoe “masina”.

         Ny 1 Timoty kosa, dia manambara fa ny Fiangonana dia
“tranon’Andriamanitra… andry sy fiorenan’ny fahamarinana”, ary ny
epistily iray manontolo dia miresaka ny fitsipika itandroana ny
filaminana sy ny fitiavam-bavaka izay tokony arahin’ireo isan’ny
fiangonana. Tokony ho hita eo amin’ireo olona mandrafitra ny
tranon’Andriamanitra ny toetrany rehetra.




                                                      13
         Farany, ao amin’ny 1 Petera 2, ny trano dia lazaina hoe
“trano fanahy”; naorina tamin’ireo izay nanatona ilay Vato velona,
ka tonga vato velona koa. Ny tsirairay dia “vato” naorina teo
ambonin’io “vatolampy” io.

         Tsy malalaka izany ny fampiharana ny fahamarinana
momba ny tranon’Andriamanitra: tsy azo ekena ao ny ratsy sy izay
rehetra mety handoto ny toetra ary hanala-baraka ny
fahamasinan’Ilay tompon-trano. Io fanesorana ny ratsy io dia mety
ho tonga hatramin’ny fanesorana olona, toy ny hita ao amin’ny 1
Korintiana 5, izay andinin-tSoratra Masina manohy ny voalaza
momba ny “tempolin’Andriamanitra” ao amin’ny toko faha-3. Io
foto-kevitra io ihany koa no velabelarina ao amin’ny 2 Timoty 2. 15-
26, izay mamerina ny fahamarinana noresahina tao amin’ny epistily
voalohany — fa eto kosa, ny fampiharana azy dia ny fialana amin’ny
fikambanana amin’olon-dratsy, fa tsy ny fanesorana ny mpanao
ratsy.




                                                      14
   8        Raha vao azontsika izany fahamarinana momba ny
           Fiangonana izay asehon’ny Soratra Masina izany, ka
           te-hampihatra azy isika, dia mazava fa fitsipahana
                   an’izany tanteraka ny toetry ny tontolo
                   kristiana amin’izao fotoana izao.



         Misy lafiny tena mibaribary ka tsy mila lazaina akory;
ohatra, ny fitomboan’ny sekta, izay mandà ny maha-iray ny
fiangonana; ny fampifangaroana izao tontolo izao sy ny Fiangonana
amin’ny fisian’ny rafitra ara-pinoana ofisialy, izay iniana ekena; ny
fahefana mandidy tanteraka asehon’ny olombelona, ary manilika ny
Tompo — miseho ho ambonin’ny tenin’ny Tompo ny olona,
mihambo ho afaka mamorona olo-masina amin’ny fanandratany azy
sy afaka mamoaka fanahy avy ao amin’ny afo fandiovana, sns, araka
ny hita ao amin’ny fivavahana romana — ; ny tsy fisian’ny
fifehezana saika amin’ny sehatra rehetra, hany ka afaka mialokaloka
amin’ny famaritana hoe kristiana izao karazana faharatsiana
miharihary izao, na amin’ny foto-pampianarana na ara-pitondratena.

          Misy lafiny sasany tsy dia mibaribary loatra. Ny tena
fahotana mivoitra amin’ny fanompoam-pivavahana amin’izao
fotoana izao dia ny tsy fahalalana, ary noho izany ny tsy
fampiharana, na ny fanatrehan’ny Fanahy Masin’Andriamanitra na
ny asany ao amin’ny Fiangonana. Ny fomba fizotry ny fivoriana
kristiana dia mampiseho tanteraka ny tsy finoana ny fanatrehany ao
amin’ny Fiangonana — na dia manaiky ihany aza fa mety mitoetra
ao amin’ny olona tsirairay Izy. Misy olona iray izay tendrena mba ho
afaka hiteny, ary izy irery; tsy misy dikany izany ny toko faha-12 sy
faha-14 ao amin’ny epistily voalohany ho an’ny Korintiana. Lavina
ny fanavotana, tsy ekena ny vokany mba hanatonana
an’Andriamanitra: misy toerana masina naorina etỳ an-tany, misy
alitara sy mpisorona miasa ho an’ny laika, hany ka voatazona lavitra
an’Andriamanitra izy ireo, ary matetika aza, indrisy, gejaina ao
anatin’ny tsy fahalalàna, zavatra izay tsy nanjo mihintsy ny
sarambaben’ny Jiosy talohan’ny nahatongavan’i Kristy. Ny fitsipika
sy ny fandaminan’ny olombelona no manolo hatraiza hatraiza ny



                                                      15
fahatsoran’ny fandaminan’Andriamanitra araka ny nanaovan’ny
apostoly azy tany am-boalohany sy araka izay voarakitra ao amin’ny
Soratra Masina. Mety ho hitan’ny sain’olombelona ho mirindra tsara
izany fandaminana izany, ary afaka misoroka ny tsy filaminana
ateraky ny fanandramana mba hanaraka izay naorin’ny apostoly.
Nefa ny “filaminana” tsy araka ny filaminan’Andriamanitra dia
fikorontanana.

         Misy anarana sy “fiangonana” naorina, satria manaiky
fahamarinana na fanazavana fahamarinana sasantsasany, na koa
nampitovy      tena     tamin’ny      olona    iray     izay    tena
nampiasain’Andriamanitra tokoa tamin’ny fotoan’androny. Tsy
ampy aminy izany ny fahalalahan-tsaina, ny fivelarana izay avy
amin'Andriamanitra, satria ireo mpino mitovy hevitra aminy ihany no
ekeny, na ireo izay manaraka ny mpitondra azy ihany. Tsy misy eo
aminy koa ny tena fahitsiana izay avy amin'Andriamanitra, satria tsy
misy intsony ny hafanam-pony matetika manoloana izay mety
hanimba na hanatsatso ny rafitra napetrany, nefa malalaka ny sehatry
ny tena faharatsiana, ary leferina ny fampianaran-diso isan-karazany
sy ny fiodinana amin’i Kristy sy ny fahamarinany.




                                                      16
          Eo anoloan’izany toe-javatra izany, dia mipetraka ho azy

   9     ny fanontaniana hoe: tsy maintsy mbola mampihatra ny
         fahamarinana ihany ve isika? Tsy tokony hihanina
                    amin’ny      fitazonana     an-tsaina    izany
                    fahamarinana amin’ny ankapobeny izany ve
                    isika, ary mba tsy hampisy olana, dia
                    mijanona amin’ny fomba fivavahana misy
                    antsika izao?


         Mafy foana hatramin’izay ny fakàm-panahy hamaly tsia
amin’ny fanontaniana voalohany, sy eny amin’ny fanontaniana
faharoa, nefa amin’izao fotoana izao dia vao mainka mafy izany,
satria tsy mitsaha-mitombo ny fisafotofotoana ao amin’ny tontolo
kristiana. Nefa araka ny Soratra Masina, dia eny no valin’ny
fanontaniana voalohany ary tsia ny faharoa. Ireo epistily farany, na
ny nosoratan’i Paoly na ny nosoratan’i Petera sy i Jaona, izay
miresaka ny andro sarotra any am-parany, dia tsy ahazoana
manamarina kely akory ny fieritreretana fa lasa tsangan-kevitra tsotra
izao fotsiny ny fahamarinana ary tsy misy azo hampiharana azy.

         Ohatra, ao amin’ny taratasy faharoa ho an’i Timoty, dia
milaza i Paoly fa ny Soratra Masina dia ilaina, tsy ho an’ny foto-
pampianarana ihany, fa mba hanitsiana sy hitaizana amin’ny
fahamarinana. Ho an’ireo izay milaza fa ny “manitsy” sy ny
“mitaiza” dia ho an’ny saina ihany, dia ndeha ho jerentsika ny
andininy manaraka, izay milaza mazava ny tanjona kendrena: “mba
ho tanteraka ny olon’Andriamanitra, ho vonona tsara ho amin’ny asa
tsara rehetra”. Fampiharana amin’ny fiainana andavanandro izany.

         Ao amin’ny epistily faharoa nosoratany, dia milaza ny toetra
sarobidy ara-panahy tokony ampiarahina amin’ny finoana i Petera.
Raha ny marina, izany toetra izany dia efa tokony ho ao anatintsika;
nefa na izany aza, dia manampy ny apostoly hoe: “Raha manao izany
zavatra izany ianareo, dia tsy ho tafintohina akory mandrakizay” (1.
10). Eto koa, dia mazava ny fampiharana.




                                                       17
         Ao amin’ny epistily faharoa sy fahatelo nosoratany, dia be
ny zavatra ambaran’i Jaona momba ny “fandehan’ny” mpino.
Ampirisihiny “handeha amin’ny fahamarinana” izy ireo ary “araka
ny didiny”. Ny “mandeha” amin’ny zavatra iray, dia mampihatra
izany, ary nampahatsiahivina izany tamin’ny fotoana izay naha-maro
tokoa ireo mpampianatra nanaratsy ny kristiana, fotoana izay
nisehoan’i Diotrefa ho lohany sy nampisafotofotoiny ny Fiangonana.

         Raha ny marina, dia arakaraka ny mampihanaka ny
fisafotofotoana sy ny fialàna andraikitra no tokony vao mainka
handehanana amin’ny fahamarinana -—- ary hampiharana ny
fahamarinana tanteraka — na dia vitsy aza ireo vonona ny
hampihatra izany.




                                                     18
   10           Misy fanontaniana iray mbola mipetraka ihany :
                mbola mety ve amin’izao zava-misy izao, ny
                hampiharana ny fahamarinan’ny Fiangonana?
                   Ahoana no fomba hanaovana izany amin’izao
                   fotoana izao ?



          Mazava ho azy fa tsy mety ho vita raha sady hanaraka
fiangonana iray hanaovana fanompoam-pivavahana manaraka
litorjia, na fiangonana iray izay manana mpitarika voatendry, no
hanatanteraka fivoriana araka ny fitsipika napetraky ny Fanahy
Masina ao amin’ny 1 Korintina 12 sy 14. Izay manandrana manao
izany dia ho raisina ho toy ny mpanangana ady sy mpampikorontana.
Ny hany làlana tokana ahazoana mampihatra ny fahamarinana
momba ny Fiangonana, dia ny fiodinana amin’ny tsy fahamarinana,
ny fialàna amin’izay zavatra tsy eken’ny Soratra Masina, izay tena
mifanohitra amin’ny Soratra Masina. Rehefa afaka amin’ny tsy
fankatoavana isika, dia vonona ny hankatò. Raha fintinina, dia
tokony “hitsahatra ny manao zavatra ratsy” aloha isika, avy eo vao
“mianatra manao zavatra tsara”. Raha manandrana manao ireo
zavatra roa ireo miaraka, dia vao mainka koa manaratsy ny tena
fahamarinana isika. Toy ny milaza mantsy izany fa tsy misy faha-
samihafana goavana amin’ny zavatra ataon’ny olombelona sy ny
ataon’Andriamanitra, ary tsy maninona izay handehanantsika na ny
iray na ny iray, na izy roa. Lazaina matetika fa ny fisintahana dia
mitarika foana amin’ ny famoronana sekta vaovao. Nefa tsy misy
maha-sekta ny fivoriana mba hampiharana ny fahamarinana. Indrisy
anefa fa marina fa mety hamorona sekta vaovao amin’ny farany ny
fandraisana izany fanapahan-kevitra izany, fa tsy ny fanapahan-
kevitra akory no antony; ny vokatr’izany fanapahan-kevitra izany, ny
firona, tampoka na ny mifanohitra amin’izany, miadana sy tsy re
tsaika (io no mety tena hiseho), no mahatonga hananana foto-kevitra
fanavakavahana.




                                                      19
                  Nefa manana fahefana ny hisintaka amin’ny

   11            rafitra ara-piangonana efa misy ve isika, raha toa
                 tsy mampianatra na tsy mandefitra amin’ny foto-
                     pinoana tena diso hatrany am-potony izy?


         Manana ny lanjany mihitsy io fanontaniana io. Izao no
dikany:    ny   fandaminana      ataon’olombelona,    ny   rafitra
nataon’olombelona       ka      nampidirina      tao     amin’ny
fandaminan’Andriamanitra ho an’ny Fiangonany ve dia zavatra ratsy
— ary tena ratsy, ka tokony hialantsika, na dia mangidy amintsika
aza izany?

         Eken’ny rehetra fa ny fandaminana sy ny rafitra ara-
pivavahana misy ankehitriny, na kely na lehibe, dia nahita loza
tamin’ny karazana tsy finoana miangesongeso, mifototra amin’ny
hambo hoe mahay. Izany no antsoina matetika hoe “fikatsahana ny
vaovao”. Nefa raha rafitra tsy mifandray amin’izany hetsika izany, ka
manana fototra mahitsy manaraka ny Soratra Masina, dia tokony
mbola ialantsika ihany ve? Marina fa amin’izao fotoana izao, dia
misy maromaro ireo fikambanana kely, mahaleotena na tsia, izay
naorina tamin’ny fahamarinana ifotony mahitsy, nefa tsy mahalala ny
fandaminana ny Fiangonana araka ny lazain’ny Soratra Masina. Ny
mpikambana ao dia olona maotina sy tia fivavahana. Tokony hiataka
amin’ireny fikambanana ireny ve isika?

         Voalohany aloha, milaza mazava izahay fa raha
fandaminana na rafitra nataon’olombelona no terena hisolo ny
fandaminan’Andriamanitra, ary mitarika ny fahaverezan’izay avy
amin’Andriamanitra amin’ny farany, dia fahotana lehibe mihitsy
izany. Tsy fahotana azo ailika amin’olon-tokana, satria niditra
moramora sy tsikelikely teo izy nandritra ny taon-jato nifandimby; na
izany aza anefa, dia faharatsiana lehibe io. Manaitra ny fanambaràn’i
Paoly amin’ny fomba hentitra tokoa, aorian’ny andininy lava dia lava
ao amin’ny epistily voalohany ho an’ny Korintiana izay hanazavany
ny fandaminan’Andriamanitra ho an’ny Fiangonana amin’ny
alàlan’ny Fanahy Masina: “Raha misy manao azy ho mpaminany na
ho manana fahaizam-panahy, dia aoka ho fantany tsara fa didin’ny



                                                      20
Tompo ny teny izay soratako ho aminareo” (14. 37). Ny Fanahy
Masin’Andriamanitra, amin’ny toetrany mahalala mialoha
mandrakariva ny zavatra hiseho, dia mampitandrina, tsy momba ilay
fironana izay nisy teo amin’ny Korintiana io ihany amin’ny maha-
nofo azy, fa koa ny fironana mitovy amin'izany izay tsy maintsy
hitranga na aiza na aiza hisehoan'ny maha-nofo, — ary noho izany,
izay nitranga nandritra ny taon-jato nifandimby ary mbola mahazo
vahana foana ankehitriny.

          Raha mihena ny hery ara-panahy, ary mahazo vahana ao
amin’ny Fiangonana ny foto-kevitr’izao tontolo izao, dia hita ho
manorisory ny fandaminan’Andriamanitra. Mila ezaka amin’ny
toetra ara-panahy izay tsy misy izany. Mampibaribary ny fahalemena
ara-nofo izay misy izany. Mahery ny fakàm-panahy tsy hamehezan-
tena hanaraka ny fitsipika napetraky ny Teny: ekena fa mety misy
ihany fotoana ilàna ireny, mahaliana sy mampitombo fahalalàna
ireny, nefa zavatra tsy voatery atao na mila ny fankatoavantsika
tanteraka; zavatra azo arahina, fa tsy hoe tsy maintsy arahina. Ny teny
lazain’ny apostoly dia mandiso tanteraka izany fitsipahana izany.
“Didin’ny Tompo” ireo fitsipika ireo. Afaka mandray an’izany araka
izay hitiavantsika azy ve isika?

         Tsia dia tsia! Raha haka ohatra isika, dia ny zavatra naorina
tamin’ny rafitry ny lalàna, izay tsy nanana afa-tsy ny “endrika sy
aloky ny zavatra any an-danitra”, no tokony ho eritreretintsika. Hoy
ny Teny: “Natoron’Andriamanitra an’i Mosesy, rehefa hanao ny
tabernakely izy, fa hoy Izy: “Tandremo mba hataonao araka ny
endrika izay naseho taminao tao an-tendrombohitra ny zavatra
rehetra” (Hebreo 8. 5). Nahatoky i Mosesy tao amin’ny
tranon’Andriamanitra rehetra ary natao tsy misy mivaona tamin’ny
modely nomena izany. Tatỳ aoriana, rehefa tonga ny fotoana
hanorenana ny tranon’Andriamanitra maharitra tany Jerosalema, dia
hoy ny Teny: “Ary Davida nanome an’i Solomona zanany ny
sarin’ny lavarangana fidirana sy ny tranony… ary ny sarin’izay
rehetra efa niseho tamin’ny fanahiny… — izany asa rehetra araka ny
sary izany, hoy Davida, no nampahafantarin’i Jehovah ahy tamin’ny
soratra avy tamin’ny tànany, izay aty amiko”. (1 Tantara 28. 11-19.
Aoka ho vakiana daholo io tsongan-dahasoratra io). Eto dia
hitantsika indray fa ny antsipiriany rehetra dia didy avy



                                                        21
amin’Andriamanitra, ary natao an-tsoratra. Ny Testamenta Vaovao
dia manome antsika an-tsoratra ny fitsipika rehetra avy
amin’Andriamanitra momba ny trano fanahiny. Malalaka kokoa ve
isika na hanaraka na tsia ireo fitsipika ireo, noho ny olona taloha raha
nanao ny trano tety an-tany izy? Mbola mamaly ihany isika hoe: tsia
dia tsia!

         Ny zava-niseho, dia nieritreritra ny Jiosy tatỳ aoriana fa
azony ovana ny fandaminan’Andriamanitra momba ny trano, ary
afaka manampy zavatra amin’izany izy; inona no vokany? Raha
niditra tao amin’ny kianjan’ny tempoly i Jesoa, dia hoy Izy: “Ny
tranoko dia trano fivavahana; fa ianareo kosa dia nanao azy ho zohy
fieren’ny jiolahy” (Lioka 19. 46). Tsy nanaraka antsipiriany ny
Tenin’Andriamanitra koa izy tamin’ny ankapobeny, hany ka tsy
maintsy voatery niampanga azy ny Tompo: “Foananareo ny
tenin’Andriamanitra amin’ny fampianarana voatolotra anareo, izay
nasainareo hotandremana; ary zavatra maro mifanahatahaka
amin’izany koa no ataonareo” (Marka 7. 13). Ny hasiakan’ny teny
nampiasain’ny Tompo dia tokony hieritreretantsika fa lehibe tokoa
izany fahotana izany teo imasony.

         Fa mbola misy mihoatra noho izany. Faharoa, sarihinay ny
sainao momba ny fitsipika izay mazava tsara ao amin’ny Teny
mikasika ny toerana misy ny mpino manoloana ny rafi-pivavahana
ivelany.

         Ny epistily ho an’ny Hebreo dia nosoratana kely foana
talohan’ny nandravana an’i Jerosalema sy ny tempoly izay nitarika
ny firodanan’ny fomba fandaminana ara-pivavahan’ny Jiosy. Ao
amin’io epistily io, dia mamporisika ny mpino jiosy ny
Fanahin’Andriamanitra, amin’ny fanazavana fa ny marika hita ara-
pivavahana izay naorina teo ambany lalàna dia tsy inona akory fa
aloka, ary ireo izay nandositra nialoka tao amin’i Kristy dia manana
ny fahamarinana amin’ny finoana. Ny fiafaran’io epistily io dia ny
fiantsoana ireo olona ireo hiala amin’ny rafitra taloha izay tsy
manan-kery intsony amin’ny fivavahana etỳ an-tany. Nasehon’ny
Fanahy Masina azy ireo i Kristy izay “niaritra teny ivelan’ny
vavahady”. Ny famporisihany dia hoe: “Koa aoka isika hivoaka




                                                         22
hankeo aminy eo ivelan’ny toby, mitondra ny latsa izay nentiny”
(Hebreo 13. 13)

         Antsoina isika hivoaka hankeo Aminy, ary mariho tsara, tsy
ivelan’ny tanàna, fa ivelan’ny toby. Ao amin’ny epistily ho an’ny
Hebreo, tsy lamina — tanàna sy tempoly etsetra — momba ny
fipetrahana maharitra ao amin’ny tany akory, fa lamina momba ny
fivahinianana any an’efitra — tabernakely sy toby. Anisan’ny
anton’izany, ao amin’ity epistily ity, dia ny fandraisana ny kristiana
ho toy ny fikambanana mifandray amin’ny any an-danitra, mizotra
ho amin’ny fitsaharana any an-danitra, nefa mbola etỳ an-tany ihany,
toy ny any an’efitra. Ny antony iray hafa koa dia izao: ny tanàna sy
ny tempoly dia naorina raha nametraka fahefana fehezin’ny
mpanjaka tamin’ny Isiraely Andriamanitra, ary izany dia misy
ifandraisana amin’i Davida. Ny tanàna sy ny tempoly izany dia
mifandraika kokoa amin’ny fanapahan’Andriamanitra etỳ an-tany,
ary Isiraely no ilay firenena nitantana io fanapahana io. Mifanohitra
amin’izany, tao amin’ny tabernakely tany an’efitra, dia
nasehon’Andriamanitra ny fitiavany hitoetra eo anivon’ny vahoaka
voavidy ary hanangona izany vahoaka izany manodidina Azy. Ny
toby, dia Isiraely manodidina ny fitoeran’Andriamanitra araka ny
fandaminana nataony — Isiraely izay tsy raisina ho toy ny
mpanapaka etỳ an-tany, fa amin’ny maha-mpivavaka azy.

          Tamin’ny nanoratana ny epistily ho an’ny Hebreo, ny
shekina, ilay rahona manambara ny voninahitry ny toby teo amin’ny
Isiraely, dia efa tsy nisy hatry ny ela; nefa ny toby — ny rafitra ara-
pivavahana teo amin’ny Isiraely — dia mbola nisy ihany. Kanefa ny
làlana nosafidiany dia ny fanombohona an'i Jesoa ivelan'ny
vavahady, ary ho an’izay tena mpino tamin’ny Jiosy, dia tonga ny
fotoana nanapahana ny fifandraisana farany amin’izany fomba
fivavahana etỳ an-tany izany, na dia Andriamanitra aza no nanorina
izany tany am-boalohany. Tsy misy afa-tsy ny “malemy sady tsy
misy n’inon’inona” sisa tao (Galatiana 4. 9).

         Noho izany, tsy mihambahamba mihintsy isika mamaly ilay
fanontaniana teo ambony: - Raha nandritra ny taon-jato voalohany
nisian’ny kristiana, ny mpino aza, izay nifandray tamin’ny rafitra
ara-pivavahana etỳ an-tany naorin’Andriamanitra tam-boalohany,



                                                        23
dia nanapaka ny fifandraisany farany tamin’izany ary nivoaka
hankeo amin’i Kristy, mainka ve amin’izao fotoana izao, ho
sitrapon’Andriamanitra ny hijanonan’ny mpino ao amin’ny rafitra
ara-pivavahana etỳ an-tany, rafitra izay nataon’olombelona , ary tsy
nisy mihintsy fotoana hoe rafitra nataon’Andriamanitra?

          Mazava      fa     misy      ny    rafitra   ara-pivavahana
nataon’olombelona, ary mazava toy izany koa fa tsy ao anatin’io i
Kristy. Izany akory tsy manakana ny mpino maro izay voafatotra ao
tsy ho tia tanteraka an’i Kristy sy tsy hanatona Azy akaiky. Fahefana
avy amin’Andriamanitra izany no manala antsika amin’ireny rafitra
ara-pivavahana nataon’olombelona ireny, mba hanaraka ny
fandaminana nataon’Andriamanitra izay naseho ao amin’ny Soratra
Masina, ary handeha arak’izany.




                                                      24
              Ambonin’izany, ny fialàna amin’ny ratsy sy ny

   12         mpanao ratsy hatramin’izay dia andraikitry ny olona
              matahotra an’Andriamanitra sy miantso ny
                   Anarany.



          Ao amin’ny 2 Timoty 2. 14 ka hatramin’ny 3. 5, dia henjana
tokoa no nilazana io didy io, ary notafiana ny fahefan’ny apostoly
(izany hoe, Tenin’Andriamanitra). Ao amin’io tsongandahatsoratra io
dia tsy latsaka ny in-enina no iresahana ny fisarahana amin’ny ratsy,
ary amin’ny lafiny samihafa. Izao ireo zavatra enina voalaza ireo:
- “ Fa halaviro ny fibedibedena foana” (2. 16)
- “ Aoka ny olona rehetra hiala amin’ny ratsy” (2. 19)
- “ Koa raha misy olona manadio ny tenany ho afaka amin’ireny”
     (2. 21)
- “ Fa mandosira ny filàn’ny tanora fanahy” (2. 22)
- “ Fa mandava ny fanontaniana adaladala tsy misy antony “ (2.
     23)
- “ Ireny koa dia halaviro” (3. 5)

         Raha misy olona na zavatra aseho aminao, ka hihatahanao,
hisintahanao, hanadiovanao tena, handosiranao sy hiodinanao, dia
mazava fa fisarahana mihizitra mihintsy no tadiavinao.

        Io tsongandahatsoratra io anefa dia niadiana hevitra be,
nampiasaina tamin’ny fomba isan-karazany, ka tsara raha hanandrana
hanazava azy am-pilaminana isika, nefa hatao fohifohy izany; ary
aoka ny mpamaky no hitsara. Mangataka anao ary izahay mba
hanokatra ny Baibolinao ao amin’io lahasoratra io ka hiverina any
foana mandritra ny fanazavana.

         Andininy 14 sy 15: tsy maintsy mampahatsiahy ny
fahamarinana amin’ny mpino i Timoty ary mandidy azy mba tsy
hiady momba izay zavatra tsy mitondra soa, ary tsy mitondra afa-tsy
fikorontanana ao an-tsain’ny mpihaino. Izy indray dia hanarina mba
hiezaka ny ho mpiasa tsara manompo an’Andriamanitra, manazava
ny Tenin’Andriamanitra amin’ny fahamarinana.



                                                      25
         Andininy 16 hatramin’ny 18: tsy ny fiadian-teny tsy
mitondra soa ihany no zava-nisy; nisy haratsiana lehibe kokoa izay
nitranga, dia ny “fibedibedena foana”, izay mitarika mankany
amin’ny tsy finoana ary mikiky toy ny aretina mihady; izany hoe
hiharatsy foana ireo fibedibedena ireo na amin’ny hamafiny na
amin’ny voka-dratsiny. Mba ahazoana tsara ny zavatra tiany
hambara, dia milaza anaran’olona roa i Paoly, izay mpanao izany
“fibedibedena foana” izany — dia i Hymeneo sy Fileto — ary
nosoritany tsara ny zava-diso nampivily làlana azy tamin’ny
fahamarinana: nanambara izy ireo fa “efa lasa sahady ny
fitsanganan’ny maty”. Asehon’i Paoly ny maha-loza izany hadisoana
izany eo amin’ny olona mandray izany: mivadika ny finoany.
Fahadisoan-kevitra lehibe izany, ary mikiky ny finoan’ireo izay
manaiky izany.

          Andininy 19: Manohitra izany fampianaran’olombelona izay
mamadika ny finoan’ireo izay mihaino azy izany, dia misy “ny
fanorenana mafy izay nataon’Andriamanitra” izay “miorina tsara”.
Ny tian’ny apostoly lazaina eto, ary tsy hiambahambana izany, dia
tsy fahamarinana iray na teny iray nataon’Andriamanitra, fa ny hoe
izay zavatra rehetra aorin’Andriamanitra dia tsy miova. Io
fanorenana io dia manana tombo-kase misy lafiny roa: voalohany,
araka ny fahefan’Andriamanitra sy ny fahalalany ny zava-drehetra,
izay miantoka ny fiadanan’ny olony; faharoa, araka ny andraikitry ny
olona, izay mandidy an’ireo rehetra mitonona ho manaiky ny Tompo
mba hiala amin’ny ratsy. Eto koa, ny voambolana ampiasaina dia
teny tsy dia voafaritra mazava. Angamba safeli-teny ilazana ny
fikomian’i Kora, Datana sy Abirama, izay voatantara ao amin’ny
Nomery 16. Niodina tamin’ny tenin’Andriamanitra, izay nolazain’i
Mosesy sy Arona, ireo olona ireo ary nitarika sasantsasany ho
amin’ny fikomiana. Roa no zavatra nolazain’i Jehovah tamin’io
fotoana io. Voalohany: “Rahampitso dia asehon’i Jehovah izay azy”
(and 5); faharoa, “Mialà amin’ny lain’ireo olon-dratsy ireo” (and 26).

          Manazava ny tsongandahatsoratra dinihintsika io safelin-
teny io. Nefa ny andininy nomena antsika dia tsy mametraka afa-tsy
fitsipika ankapobeny. Tsy maintsy miala amin’ny ratsy ny mpino, na
aiza na aiza ary mandrakariva. Misy fisehoana samihafa ny ratsy, ary



                                                       26
ny didy izay nomena antsika mba hiala amin'izany dia azo
tanterahina amin’ny fomba samihafa, arakaraky ny fisehoan’ilay
ratsy. Fa tsy tokony hiray tsikombakomba amin’ny ratsy na oviana na
oviana mihitsy ny mpino. Tsy maintsy miala amin’izany izy, na
inona na inona fomba hisehoan’ny ratsy.

         Andininy 20: Manome ohatra manazava ny heviny i Paoly
rehefa avy namariparitra tsara ny atao hoe faharatsiana sy nametraka
ny foto-kevitra tokony hitarika ny mpino momba ny fitondrantenany
eo anoloan’ny ratsy. Ao amin’ny trano be — mieritreritra toerana
malalaka be izy — dia misy fanaka be dia be, tsy mitovy mihitsy na
ny akora nanamboarana azy na ny fomba ampiasana azy. Ny sasany
dia natao tamin’ny volamena na volafotsy, ny sasany natao tamin’ny
hazo sy tamin’ny tany. Ny sasany dia fanaka homem-boninahitra, ny
sasany kosa halam-baraka. Nitombina tokoa io fanoharana io satria
ny Fiangonana, raha nitombo an’isa, dia toy ny trano be, ary nisy
olona tsy azo antoka toa an-dry Hymeneo sy Fileto nihamaro tao —
olona toy ny fanaka natao tamin’ny akora tsy misy vidiny, ary
ampiasaina amin’ny zavatra ambany.

          Ny andininy faha 21 dia manome ny fampiharana ny
fitsipika ankapobeny voalaza ao amin’ny andininy faha 19 amin’ny
toe-javatra manokana resahina ao amin’ny andininy faha 18; io
fampiharana io dia azavain’ny andininy 20.

         “Koa raha misy olona” — Io fomba fiteny io dia mampiseho
fa ny tian’i Paoly hambara eto dia tsy ohatra fotsiny, fa fampiharana
mihintsy eo anoloan’ny toetra ratsy niseho tao amin’ny Fiangonana.

          “Olona” iray — satria ilay didy dia mikasika ny mpino
rehetra, fa koa andraikitry ny tsirairay. Didy mahakasika ny olona
tsirairay izany.

         “Manadio tena amin’ny” — Ny fomba fiteny nampisaina
dia misy ny hevitra ao amin’ny voambolana voalohany hoe: manadio
amin’ny fanalana ny maloto, manala. Indroa ihany no ahitana izany
ao amin’ny Testamenta Vaovao, eto sy ao amin’ny 1 Korintiana 5. 7,
ary ao izy dia adika hoe “esorina”. Ao amin’io andininy io, dia ny
manaisotra ny ratsy ao amin’ny Fiangonana. Ny andininy jerentsika



                                                      27
kosa, dia ny fihetsika tsy dia mahazatra loatra ataon’ny olona iray
misintaka amin’ny fikambanana izay hanjakan’ny ratsy.

         “Isan’ireo” — izany hoe Hymeneo sy Fileto ary ireo izay
manaraka azy. Misy milaza fa “ireo”, raha ara-fandrasàn-teny, dia
mifandraika amin’ny fanaka halam-baraka. Tsy mampiova
n’inon’inona amin’ny dikan’io andininy io izany, satria ny fanaka
halam-baraka dia tsy inona akory fa ireo olona diso làlana. Nefa
mino izahay fa ireo voambolana ireo dia tsy mikasika ilay
fanoharana, fa mikasika tokoa ireo olona lazaina eto.

         Ny tohin’ny andininy dia manazava amin’ny ohatra. Ny
mpianatra izay misintaka amin’ny firaisana na fiarahana
mitsikombakomba amin’ny mpampianatra manao fampianarana tena
diso ara-poto-kevitra, dia mitovy amin’ny fanaka omem-boninahitra,
nohamasinina ary ilain’ny tompony, voavoatra ho amin’ny asa tsara.

         Andininy 22: “ Fa mandosira ny filan’ny tanora fanahy”.
Fampiharana ilay foto-kevitra ankapobeny hoe “Mialà amin’ny
ratsy” ihany io. Io didy io dia tsy miantefa any amin’ny sasany, fa ho
an’ny olona tsirairay. Tsy ny fisarahana amin’ny ratsy no lazaina eto,
fa ny tokony hananana fahamasinana, satria raha tsy izany, dia
fihatsarambelatsihy fotsiny ny fisarahana amin’ny ratsy. “Ny filan’ny
tanora fanahy” — satria i Timoty izay ampirisihina eto, dia mbola
tanora. Ny fitsiriritana rehetra no tokony handosirana, ary asaina ny
mpino mba hikatsaka “ny fahamarinana, ny finoana, ny fitiavana, ny
fihavanana”. Ao amin’izao tontolo izao dia ahitana ny mifanohitra
amin’izany: ny fahotana, ny fahajambana ara-panahy, ny
fifankahalana ary ny ady. Nantsoina hitafy ny toetran’i Kristy ny
mpino izay ao anatin’izany tontolo izany, araka ireo voambolana
efatra ireo. Ambonin’izany, tokony ho katsahina mandrakariva ny
fampiharana ireo, “amin’izay miantso ny Tompo amin’ny fo madio”.

         Nantsoina handroso miaraka “amin’ireo” isika — izany hoe
tsy mitoetra irery fa miaraka amin’ny olona. Ny “miantso ny Tompo”
dia midika ho fanambarana fanekena an’i Kristy sy finoana ny
Anarany. Miantso Azy “amin’ny fo madio” na “amin’ny fo efa
nodiovina”. Amin’ny lahasoratra ifotony, ny voambolana ampiasaina
eto dia mitovy amin’ilay “manadio” ao amin’ny andininy 21, saingy



                                                       28
amin’ity andininy ity, ,dia ny mpamaritra no ampiasaina, fa tsy ny
entimilaza , ary ny tovona ek, izay midika hoe “ivelany”, dia tsy
misy. Miantso ny Tompo amin’ny fo madio, dia miantso Azy tsy am-
pahatsorana ihany, fa satria ilay olona anaty dia efa voadio amin’ny
fanekena ny fampirisihina ho masina ao anaty, araka ny
fiantombohan’io andininy io, ary masina raha ny momba ny firaisana
amin’ny olona, araka ny andininy 21.

         Aoka ho marihina fa tsy nolazaina isika hoe “amin’izay
olona rehetra miantso ny Tompo amin’ny fo madio” — araka ny
lazaina matetika. Tsy ho vitantsika mihintsy izany, ka noho izany, tsy
ho zakantsika amin’izao vaninandro izao. Be amin’ireo tena kristiana
ara-bakiteny no mety handà ny hiaraka amin’olona tena mpino koa,
ohatra, noho ny fitsarana an-tendrony na satria manaiky ho marina ny
zavatra tsy izy izy. Indrisy fa izany no fahalemen’ny tena mahatoky
indrindra amin’ny mpino, ary izany koa no korontana eo amin’ny
tontolo kristiana. Nefa afaka manohy “miaraka amin’ireo miantso ny
anaran’ny Tompo amin’ny fo madio” isika — na firy no isany na
firy; ary marina fa arakaraky ny maha-maro azy ireo no hahafaly
antsika.

         Ny andininy 23 ka hatramin’ny 26 dia milaza fa ny mpino
izay mankatò io didy io dia tsy maintsy mandositra ny fanontaniana
adala sy tsy misy dikany: mitarika fanontaniana hafa ireny. Nefa koa,
tsy maintsy manampo izy fa hisy hanohitra ary tsy maintsy miatrika
izany amin’ny fanentretena, toy ny toetran’i Kristy. Ho azo
ampiasaina ho an’ny fahasoavana sy ny famerenana ny mpanohitra
izy amin’izay.

         Nampiasain’ny Fanahin’Andriamanitra i Hymeneo sy Fileto
mba hanomezana izany fampianarana izany. Nefa tsy dia mbola tena
lehibe loatra ny faharatsiana tamin’izay ka hoe voatery niala
tamin’ny sarababen’ny mpino i Timoty sy ireo mpino hafa mahatoky.
Ny mifanohitra amin’izany aza no niseho, nosakanan’ny Fanahy
izany faharatsiana izany. Ny sasany nifoha “afaka tamin’ny fandriky
ny devoly” (2 Timoty 2. 26), ary ireo mpampianatra nanohitra ny
kristiana, nony nahita fa tsy nisy vokany ny ezaka nataony, dia niala
“avy tamintsika” (1 Jaona 2. 19). Na izany aza, manan-kery foana ny
didin’Andriamanitra, ary efa tonga hatry ny ela ny fotoana tokony



                                                       29
ampiharana io fihetsika voalaza io, ary mampihatra azy tanteraka
mihintsy. Marina ny filazana hoe “ny fanohizana ny fiarahana ho
enti-manimba ny fahamarinana dia mamadika ny Tompo” satria ny
fikambanana miray tsikombakomba amin’ny ratsy dia tsy avy
amin’Andriamanitra. Ny firaisana araka an’Andriamanitra dia tsy
maintsy miaraka amin’ny fisarahana amin’ny ratsy.

         Marihina koa, eto am-pamaranana ny momba io loha-hevitra
io, fa ny fisarahana didiana eto dia andraikitry ny tsirairay. “Raha
misy olona” (and 21): izany hoe io olona io no mandray andraikitra,
na dia mety hisy aza, araka ny andininy 22, ny namany sasany
manaraka ny heviny raha manaiky tanteraka izany didy izany izy.


                  Ny mpino izay mivoaka ho eo amin’i Kristy

   13            “ivelan’ny toby”, izay manadio ny tenany amin’ny
                 mpampianatra diso sy ny fampianaran-diso, dia
                     tsy maintsy manaiky manomboka izao ny
                     fitarihan’ny fahamarinana momba ny
                     Fiangonana, na amin’ny fivorian’izy ireo, na
                     amin-javatra hafa. Ary tsy tokony hadinoiny
                     mihintsy fa sasantsany amin’ireo izay
                     mandrafitra ny Fiangonana ihany izy ireo.


         Fanazaran-tena sy fizotra isam-batan’olona no nahatonga
ireo mpino tsirairay ho amin’ny toerany, nefa tsy nantsoina handeha
irery izy ireo, toy ny hoe tsy misy intsony ny zavatra rehetra momba
ny tena izay naorina. Ny tenan’i Kristy, ny tranon’Andriamanitra, dia
mitoetra ho fahamarinana, ary ny mpino nivoaka nankeo amin’i
Kristy dia mitoetra ho isan’io tena io ary vato velona mandrafitra io
trano io; koa ny tombontsoa sy ny andraikitra miaraka amin’ireo
fahamarinana roa ireo dia anjarany ihany, ankehitriny toy ny
tamin’ny taloha.

         Rehefa miangona izy ireo, dia tokony hiangona araka ny
maha-izy azy, ary manatanteraka izay fitsipika rehetra lazain’ny
Tenin’Andriamanitra. Nantsoiny hanatanteraka izany izy, na dia roa
sy telo fotsiny aza, nefa ny kristiana ao an-tanànany izay nijanona



                                                      30
“ao amin’ny toby” noho ny antony samihafa dia mety miisa roa na
telo arivo. I Kristy no mitoetra ho Lohan’izy ireo any an-danitra, ary
afaka matoky tanteraka izy fa Izy no hitantana azy ireo. Mbola eo ny
Fanahy Masina, ary afaka mahatoky tanteraka ny fahefany izy ireo.
Mitoetra ny tenin’Andriamanitra, ary afaka miankina amin’izany izy
ireo ho fampianarana azy.

          Noho izany, dia mbola misy fatra firaisana toy ny tamin’ny
andron’ny apostoly izay azon’izy ireo iainana. Misy mpino hafa
angamba izay tsy mety hiala amin’ny toerany sy ny anarany
mpanavakavaka; fa izy ireo kosa dia mahalala ny hafaliana mihevitra
tsotr’ izao ny mpino ho toy ny isan’ny tenan’i Kristy, ary mandray
izay te-ho raisina araka ny tenin’Andriamanitra: ny fepetra fotsiny
dia hoe tsy manala baraka amin’ny fitondrantena tsy mendrika izy
ireo, amin’ny foto-pampianarana diso na amin’ny firaisana amin’ny
ratsy. Mandray mpino satria efa nofanina ara-pitsipika mba “hiaraka
amintsika”, izany no ataon’ireo sekta rehetra. Fa ny mandray mpino
satria isan’ny tenan’i Kristy izy, izany no manaraka ny fahamarinana.

         Misy zavatra iray izay tsy manaraka izany lalàna izany tsy
maintsy tsipihina anefa: ny rafitra ivelany — raha azo lazaina ho
izany — momba ny fitondrana sy ny fanompoana ao amin’ny
fiangonana, izay misy ny loholona sy ny diakona, dia tsy mitombina
intsony amin’ny fomba ofisialy satria tsy misy intsony fahefana
manendry azy ireny. Ny fisian’ireo loholona izay notendrena
tamin’ny fomba ofisialy dia tsy dia ilaina amin’ny fitondrana ny
fiangonana. Tsy nisy loholona tany Tesalonika tamin’i Paoly
nanoratra ny epistiliny voalohany ho an’ireo mpino tany. Hoy izy
tamin’izy ireo: “Ary mangataka aminareo izahay ry rahalahy, mba
ekenareo izay mikely aina eo aminareo sy mitondra anareo amin’ny
Tompo, sns” (1 Tesaloniana 5. 12,13). Mazava fa ny dikan’ny hoe
“ekena” eto dia ny hoe “manaiky ny fisiany”. Tsy mitombina izany
didy izany raha tsy nisy olona tao izay tena atao hoe “loholona”, na
dia tsy notendrena ara-pomba ofisialy aza izy ireo. Amin’izao
fotoana izao, dia tsy misy manakana ny tsy “hanekena” ny loholona,
amin’ny toerana misy azy. Azo marihina koa fa ao amin’ny 1
Korintiana, epistily izay manambara ny tokony ho filaminana ao
amin’ny Fiangonana, ny eveka sy ny loholona dia tsy voateny akory,
ary raha nanitsy ny fikorontanana tao amin’ny fiangonan’i Korinto



                                                       31
ny apostoly, dia tsy nanipy hevitra indray mandeha akory hoe tokony
hanendry loholona.




                                                     32
   14
                  Ny zava-misy dia efa taona maro ankehitriny no
                 nisy mpino niezaka niangona araka ireo fitsipika
                 voalaza. Ny traikefa azo tamin'izany dia manipika
                     tsara ny loza mitatao izay mety hanodina hiala
                     amin’ny fahamarinana. Misy sasantsasany
                     hambarantsika eto.



        1- Ny fanavakavahana

          Mora tokoa ny maha-solafaka amin’io toetra ratsy io. Ny
mpino izay nitady ny fahasoavana mba hiangonana araka ny fitsipika
voalaza teo ambony dia tsy maintsy nisaraka tamin’ireo rafitra ara-
pivavahana nisy tamin’ny fotoan’androny; noho izany dia tafasaraka
tamin’ny mpino amin’ny ankapobeny izy momba ireo fisehoana
ivelany izay mbola nifikiran’izy ireo. Hany ka mora dia mora tokoa
no hisarahana amin’izy ireo na ara-po na ara-pitiavana! Maika
mihintsy izy ireo mieritreritra fa fikambanana voatsongo, miray saina
sy sarotra idirana, tsy miraharaha izay ivelan’ny fikambanana misy
azy ireo!

         Vao mainka koa nampitombo io loza mitatao io ny
fanazavana      lehibe   momba     ny    Soratra     Masina     izay
nomen’Andriamanitra ireo izay nivory tamin’ny fankatoavana ny
Teny. Ny firona voajanahary tamin’izany dia ny mampiasa io
hazavana io toy ny nataon’ireo mpino voalohany tany Korinto
tamin’ireo fanomezam-pahasoavany, na fanararaotana no marimarina
kokoa: izany hoe ho an’ny tombontsoany manokana sy mba hiderana
azy ireo manokana, fa tsy hahasoa ny tena iray manontolo. Azo
ampiasaina toy izany koa ny fahazavana nomen’Andriamanitra,
fahazavana momba ny Soratra masina: ny fikambanana izay nahazo
izany dia afaka mampiasa izany mba hisondrotana sy ahazoana
fahefana, fa tsy hahasoa ny olo-masina rehetra. Io fahazavana io dia
lasa marika mampiavaka azy, ary mirona ho any amin’ny
fanavakavahana izy. Mitady hivadika ho fahamaizinana ny
“fahazavana”. Vokatr’izany, ilay fahazavana, na izay atao hoe
“fahazavana” amin’ny fotoan’andro iray, dia lasa sivana lehibe



                                                      33
anekena ny firaisana, na ny toe-po ahafahana hiditra ho mpikambana,
zava-dehibe voalohany indrindra. Nailika ny fahafahana mandray ny
mpino ho toy ny isan’ny tenan’i Kristy — raha toa ka tsy nanala-
baraka tena tamin’ny fitondrana tsy mendrika izy ireo, na tamin’ny
foto-pampianarana diso, na tamin’ny fiarahana na firaisana
mitsikombakomba amin’ny hevi-diso. Tonga eo amin’ny sehatra efa
nisy hatry ny ela ny fanavakavahana isika; nefa noho ny
mampanakaiky kokoa antsika ny fahamarinana amin’ny fomba
hiangonantsika sy ny fahalalantsika ny Soratra Masina, dia vao
mainka     isika   mendri-panamelohana       amin’ny     foto-kevitra
ijoroantsika.

          Ny mpino izay mivory amin’ny fanekena ny fahamarinana
dia tsy maintsy ampangaina ho sekta, sady amin’izay sekta tsy dia
misy dikany. Mety tsy ho afaka handà izany fiampangana izany izy
ireo satria tena ampahiny kely dia kely amin’ny Fiangonana, fa tsy
Fiangonana iray manontolo. Na izany aza, dia tokony hiambina izy
ireo mba tsy hanjakan’ny fanavakavahana ao an-tsainy sy eo
amin’ny fitsipika ijoroan’ny fivoriany.

        2- Ny baranahiny amin’ny fitsipika sy ny fampiharana azy.

         Io loza mitatao io dia mifanohitra amin’ilay vao
noresahantsika teo; mamitaka izy, satria maro no fomba isehoany. Ny
fanavakavahana dia fandrika ho an’ireo manana toe-tsaina henjana sy
tery, nefa avara-pianarana. Ny baranahiny indray dia loza mitatao ho
an’ireo kristiana manana tsangan-kevitra mivelatra sy mahakasika
izao tontolo izao, ary manana fo be fitiavana. Ny andaniny iray
miezaka ny hitazona ny fahamarinana sy hitandro ny fahamasinana
amin’ny fanesorana ireo rehetra izay tsy tafiditra amin’io karazana
olona voatsongo io. Ny ankilany miaro ny fitiava-namana ary
mampirisika ny fifankatiavana sy ny firaisana amin’ny fandeferana
mora ifampiraharahana.

         Nefa io fomba fitondrantena io koa dia mahafaty tanteraka
ny fihazonana ny sehatra marina misy ny fiangonana. Voalohany, ny
fanapahan-kevitra hankeo amin’i Kristy “ivelan’ny toby” dia miha-
malefaka , na tena potika mihitsy aza, satria misy fifampiraharahana
atao ary fifandraisana tazonina miaraka amin’ny toby mba



                                                      34
hiantohana fahatontolo bebe kokoa. Mirona mankany amin’ny
anarana iraisana fotsiny. Faharoa, ny fandàvana mazava tsara sy tsy
misy marimaritra iraisana ny foto-pampianarana diso ifotony, ny
fisarahana amin’ireo manaparitaka izany — araka ny fampianarana
ao amin’ny 2 Timoty 2. 15-26 sy 2 Jaona 7-11 — dia manjary
malefaka ary matetika aza rava mihintsy. Mirona amin’ny
fanindrahindrana tsy ara-drariny ny fandeferana, ary raha tonga
amin’ny fitsipahana ny ratsy miseho amin’ny fomba mibaribary aza,
dia manaiky izany ihany raha miova ny fomba fisehoany.

         Voaomana tsara izany ny làlana mankany amin’ny
fandàvana ny fizorana araka ny fahamarinana, tsy hoe manao
dingana lehibe fanapahan-kevitra, fa dingana mandeha moramora sy
tsy dia hita loatra. Betsaka ny ohatra ao amin’ny tantara mampiseho
amintsika ny fomba fiasan’ny saina baranahiny. Isaky ny nisy
faharatsiana ara-poto-kevitra niseho tao amin’ny Fiangonana, dia
nitsipaka izany tamin’ny fomba hentitra sy tsy mihambahamba
mihintsy ireo izay voalohany nandà izany; avy eo, dia niseho ireo
izay miaro ny fandeferana sy mitady marimaritra iraisana noho ny
antony izatsy na izaroa.

        3- Ny fiamboana fahefana eo amin’ny fiangonana

          Vokatr’ilay loza mananontanona voalohany nolazaina io;
raha ny tena marina, dia miaraka izy roa ireo. Satria tsy miraharaha
ny faharavan’ny mitonona ho Fiangonana izany kristiana sasany
izany, dia manome fahefana ny tenany , fahefana izay tsy
neken’Andriamanitra kely akory, asa izay eritreretiny am-
pahatsorana hoe ilaina mba hitazonana ny fikambanana amin’ny
toetra maha-izy azy. Ny fanapahan-kevitra sy ny asa izay tokony ho
faritan’ny fiangonana, na dia nomanina sy natao am-pahamehana aza
satria nisy olona na fikambanan’olona nanosika mafy tao, dia mety
hitafy fahamasinana tokoa ary lasa fitakiana mihoampampana. Mety
omena tanàna sasantsasany na vondron’olona sasantsasany ny
fahefana, vokatr’izany, dia miseho ny fanangonam-pahefana amin’ny
renivohitra iray sy ny fanaraha-maso toy ny any amin’ny toeram-
piasana. Loza ho an’izay mpino sahy mametra-panontaniana momba
izay nalamina sy notapahina tamin’izany fomba izany.




                                                      35
         4- Ny fahaleovantena isam-piangonana

         Nefa mety mifanohitra amin’izany ambo izany koa ny zava-
miseho; mba hialàna amin’ny faharatsiana miaraka amin’izany, dia
miantefa any amin’ny rafitra mahaleotena. Raisina ho toy ny singa
iray ny fivoriana izay misy, singa izay miorina amin’ny fototra azy
manokana, ary tsy misy ifandraisana amin’ny fiangonana hafa. Ilay
Fiangonana izay tenan’i Kristy, tranon’Andriamanitra, firaisana iray
izay misy ny mpino na aiza na aiza misy azy, tsy ifidiana toerana, dia
na tsy fantatra mihintsy na raisina ho toy ny idealy ihany, ka tsy misy
fampiharana azo atao. Manao ny mifanohitra amin’ny
fampianaran’ny Soratra Masina raha manaiky fisian-javatra mitondra
amin’ny fiforonan’ny fiangonana isan-toerana sasany mahaleo tena,
mifandray na tsy mifandray, mba ahafahan’ny tsirairay hilomano
amin’ny fahafahana tanteraka.

         5- Fifehezana sampontsampona tsy eken’ny Soratra Masina

         Vokatry ny loza voalohany sy fahatelo nolazaina teo io.
Raha manavakavaka, dia matetika miziriziry ara-kevitra foana mba
hiarovana io fanavakavahana io. Tsy misy masiaka toy ny saina
bontolo, ary noho io saina io, dia raisina daholo izao fanapahan-
kevitra rehetra mihoam-pefy izao. Tamin’ny andro voalohany anefa,
talohan’ny nahalasanan’ny apostoly, dia notandidomin-doza anatiny
isan-karazany ny Fiangonana , ary ny fitsipi-pifehezana nilaina
tamin’izany dia nosoratan’ireo nahazo tsindrimandry. Raha
amin’izao fotoana izao isika no mampihatra fifehezana mafimafy
kokoa sy henjana kokoa noho ny nataon’ny apostoly, dia toy ny hoe
mampiseho fahamasinana be sy risika be mihintsy; nefa tsy inona
izany fa fiana-kendry sy fikizitinan’olombelona , toy ny hoe hendry
noho Andriamanitra isika. Anton’ny hadisoana betsaka niseho ny
fametrahana fifehezana hentitra manoloana ny fikarakarana ataon’ny
mpitandrina sy ny fanehoana fitiavana am-pahatokisana, izay
manazatra kokoa ny fahaiza-manaontsika ara-panahy.

         6- Fifehezana mivoraboraka

         Vokatry ny loza faharoa sy fahefatra indray io. Rehefa ny
fanatontoloana no atao laharam-pahamehana, dia tsy maintsy misy ny



                                                        36
fandeferana. Raha raisina ho toy ny mahaleo tena ny fiangonana isan-
toerana iray, dia mijanona ao amin'io faritra io ihany ny fifehezana
atao, ary na inona na inona fitsipika fifehezana hampiarina, dia tsy
hisy fahefana izany noho ny zavatra mifanohitra amin'izany ataon'ny
fiangonana iray hafa mahaleo tena, mifanakaiky aminy. Raha
nanoratra ho an’ny Korintiana i Paoly mba hampirisika azy ireo
hampihatra ny fifehezana faran’izay hentitra indrindra (1 Korintiana
5), dia miteny “amin’ny fiangonanan’Andriamanitra any Korinto…
mbamin’izay rehetra miantso ny anaran’i Jesoa Kristy Tompontsika
eny amin’ny tany rehetra, dia azy sy antsika” izy (1 Korintiana 1. 2).
Ny fiangonana an-toerana tany Korinto aloha no niantefan’ny
andraikitra fampiharana ny fifehezana; nefa ny Fiangonana iray
manontolo no voakasik’izany. Ary raha tsy maintsy mampihatra ny
fifehezana ny mpino izay mikatsaka ny hiangona amin’izao fotoana
izao hanaraka ny voalaza momba ny fiangonana sy handeha araka ny
fanazavana ny fahamarinana azo, na dia vitsy aza izy ireo, dia izany
toe-tsaina izany ihany no tokony ananany.

         Raha misy mpino amin’izao fotoana izao izay tsy ao
anatin’ireny rafitra ara-pivavahana nataon’olombelona misy ireny,
izay miala tokoa amin’ny ratsy, izay mampihatra ny fahamarinana
ary mandeha araka ny fahamarinan’ny Fiangonana lazain’ny Soratra
Masina, dia matoky izahay fa eken’Andriamanitra ny toerana misy
azy — mivory eo amin’ny sehatra araka an’Andriamanitra izy. Nefa
na izany aza, aoka tsy hohadinoina mihintsy fa ny toetra ara-panahy
sy ara-pitondratena dia misy lanjany lehibe tokoa. Ny fanapahan-
kevitra momba ny fitondrana fivavahana izay mety ho marina tokoa,
nefa tsy miaraka amin’ny toetra ara-panahy takian’izany, dia zavatra
faran’izay mampalahelo tokoa. Toetra alohan’ny fiatahana io: ho
very tsy ho ela ny sehatra nitoerany.

          Ny tsara ho katsahina ambonin’ny zava-drehetra izany dia
ilay fitiavam-bavaka ampiharina tokoa, ny fisarahana amin’izao
tontolo izao, ny firaisana amin’Andriamanitra, ny fanoloran-tena ho
an’i Kristy sy ny fikatsahana ny tombontsoany: izany ihany no
hahatonga ny fanapahan-kevitra marina sy araka ny Soratra Masina
ho lasa fijoroana vavolombelona amin’ny fahamarinana sy ho
voninahitr’i Kristy.




                                                       37
38
                     Tokony hiaiky isika fa tamin’iny taon-jato lasa iny,

      15            dia be tokoa ireo hadisoana niseho teo amin’ireo
                    nikatsaka hiangona araka ny Soratra Masina, ary
                          nahatonga        fisaraham-bazana        izany.
                          Voasarona tanteraka noho izany ny
                          fahamarinana momba ny Fiangonana ary be
                          ny fanontaniana nipetraka momba ny
                          “fitsitokotokoan’ny fivoriana”. Aiza ho aiza
                          isika izao — momba ireo hadisoana ireo?


         Tsy vita fohifohy ny fandinihina ireo fanontaniana ireo. Mba
hamaliana azy, dia tokony hiverina amin’ny tany am-boalohany
isika. Ny nisy tamin’izany dia:
         1- ny mpino tsirairay
         2- ny fiangonana tamin’ny toerana samihafa, tany
              Jerosalema, tany Antiokia, tany Korinto sns. Ireo
              fiangonana isan-toerana tsirairay ireo dia nanana ny
              toetry ny tenan’i Kristy. Raha nanoratra ho an’ny
              Korintiana i Paoly, dia hoy izy: “Ary ianareo no tenan’i
              Kristy” (1 Korintiana 12. 27). Tsy hoe ianareo “ihany”
              no tenan’i Kristy1 . Ny Fiangonana iray manontolo no
              tenan’i Kristy, fa ny fiangonana isan-toerana kosa dia
              samy manana ny toetry ny tenan’i Kristy, na aiza na
              aiza misy azy. Samy manana ny toetrany sy ny
              andraikiny koa ny fiangonana, ary azon’ny Tompo
              dinihina toy ny hita ao amin’ny Apokalypsy 2 sy 3.
              Raha fintinina, dia samy nanana ny sata nifehy azy ny
              fiangonana tsirairay.
         3- ny Fiangonana iray manontolo izay misy eto
              ambonin’ny tany amin’ny fotoana iray voatondro: izy
              irery ihany no tenan’i Kristy ary tarihin’ny Fanahy iray
              ihany izy (jereo Efesiana 4. 4).


1
    Ny lahasoratra ifotony dia tsy misy ny mpanoritra hoe “no”, izany hoe manipika ny
    toetra (manana io toetra maha-tenan’i Kristy io ianareo) fa tsy hoe tenan’i Kristy (ny
    fiangonana tsirairay dia tsy tenan’i Kristy; iray ihany ny tena) (fanamarihan’ny
    mpandika)



                                                                       39
         Mba hahatsotra kokoa ny voambolana ampiasaina, dia
antsointsika hoe “mpino tsirairay”, “fiangonana isan-toerana” sy
“Fiangonana” ireo zavatra telo ireo


                                     1

          Tamin’ny voalohany izany, raha mbola araka ny
fisainan’Andriamanitra ny zavatra rehetra, dia tsy nisy zavatra
nanana fitsipika ho azy manokana nanasaraka ny mpino tsirairay sy
ny fiangonana isan-toerana. Hentitra tokoa ny fanamelohana ny
fanandramana nanao fivorian’olona vitsivitsy kokoa noho ny
fiangonana teo an-toerana tany Korinto — “Izaho dia an’i Paoly, an’i
Apolosy, an’i Kefasy” sns. Marina fa nisy fiangonana nivory tany an-
tranon’ny mpino samihafa (jereo Romana 16. 5; Kolosiana 4. 15 sy
tsongandahatsoratra hafa). Tsy fantatsika na fiangonana isan-toerana
tamin’ny tany nipetrahany ireo, na mpino sasantsasany tamin’ny
faritra iray tamin’ny tanàn-dehibe izay nivory teo satria teo no
metimety kokoa taminy. Tsy mampiova na inona na inona amintsika
izany. Mety ho iray tamin’ireny vondrona ireny ireo izay nivory sy
nivavaka “tao an-tranon’i Maria, renin’i Jaona” (Asan’ny Apostoly
12. 12); nefa tsy nanana fitsipika hafa izy fa anisan’ny “fiangonana
tany Jerosalema” fotsiny ihany (Asan’ny Apostoly 11. 22). Averina
indray: tsy nisy zavatra nanana fitsipika ho azy manokana nanasaraka
ny fiangonana isan-toerana sy ny Fiangonana. Voalaza ny momba ny
“fiangonana maro tany Galatia”, sy ny “fiangonana maro (na misy
sora-tànana milaza hoe fiangonana iray) eran’i Jodia sy Galilia ary
Samaria” (Asan’ny Apostoly 9. 31), izany hoe fiangonana iray na
maromaro amin’ny faritra iray. Tsy hoe “fiangonan’i Galatia” izay
lasa ho ohatra hananganana ny “fiangonan’i Angletera”, na ny
“fiangonan’i Ekôsy”, etsetra.

                                     2

          Raha nahita ny nisy tany am-boalohany isika ka mijery ny
misy ankehitriny, dia soa fa tsy manano-sarotra ny fahitana ny mpino
tsirairay, aty amin’ny tanintsika aloha. Fa nihemotra kosa ny
fiangonana isan-toerana sy ny Fiangonana momba ny fahamarinana
takarina an-tsaina. Na ny andaniny na ny ankilany dia tsy hita azo



                                                      40
tsapain-tanana na hita maso, na azo hiankinana. Mety nisy
fiangonana isan-toerana tany amin’ireo jentilisa amin’ny toerana iray
tamin’ny vao nanomboka ny asa misionera. Nefa na izany aza azo
toherina (Jereo “The collected writings of J.N.Darby” boky 20, pejy
448)2.

         Raha tsy mijery afa-tsy ny manodidina antsika isika, dia
fantatsika fa nisy kristiana niala tamin’ny vondrona maro sy samihafa
tsy manaraka ny Soratra Masina mba hivoriany amin’ny maha-
isan’ny     tenan’ny      Tompo       azy    ,   araka   ny    maha-
fiangonan’Andriamanitra azy ary araka ny fitsipika tany am-
boalohany. Tamin’ny toerana samihafa, dia azo tsapain-tànana ny
vokany: fivorian’ny mpino naorina araka ny modely sy ny fitsipiky
ny fiangonana isan-toerana. Nefa ireny fivoriana ireny dia tsy ny
fiangonana isan-toerana velively: mbola kely noho izany izy ireny,
ary ampahiny ihany foana.

         Nihitatra ny fihetsiketsehana; nitombo isa ireny fiangonana
isan-toerana ireny, nifandray izy ireo ary nikatsaka ny hankafy ny
fifaneraserana sy ny fiombonana azo tsapain-tanana nisy teo
amin’izy ireo, nanaraka ny modelin’ny Fiangonan’ny Apostoly,
nifampirisika tamin’ny alalan’ny taratasy, sns. Ary toy ny hoe misy
mpino mivory amin’ny toerana iray, miasa araka ny fahazavana sy ny
fitsipiky ny fiangonana isan-toerana na dia tsy fiangonana eo an-
toerana aza izy, dia hita ombieny ombieny, tany Angletera sy tany
an-tany hafa, ny mpino miasa araka ny fahazavana sy ny fitsipiky ny
Fiangonana, nefa tsy Fiangonana.

        Nitombo teny ny zava-nisy nandritra ny fotoana
maharitraritra. Nanao ny asany tamin’izay ny fahavalo ka nisy

2
    (Na pejy 296, 297 ao amin’ny boky vao natonta) “Ampiako fa na dia miangona aza
    ny kristiana rehetra amin’ny toerana iray, ary (raha tomombana ny zava-drehetra)
    dia tokony hamorona ny fiangonana isan-toerana izy amin’izay, tsy hiantso azy
    amin’izany anarana izany aho, satria tsy ny fiangonana rehetra no tafangona, ary tsy
    mino fiangonana mahaleo tena aho. Mino aho fa taloha, dia nisy ny fiangonana teo
    an-toerana misolo tena — raha azo lazaina izany — ny fiangonana eo amin’ny
    faritra misy azy; nefa tsy izany mihintsy intsony ny zava-misy amin’izao fotoana
    izao” (Fanamarihan’ny mpandika)




                                                                      41
fisaraham-bazana, nitarika fitsitokotokoana, na teo amin’ny fivoriana
eo an-toerana izay manaraka ny fahamarinan’ny fiangonana isan-
toerana, na teo amin’ny isan’ireo mpino mandeha araka ny
fahamarinan’ny Fiangonana, isa izay nitombo kokoa.

          Ny vokatry ny fisaritahana sy ny alahelo naterak’izany toe-
javatra izany dia nisy nandritra ny taona nanaraka, mpino nitsangana
hanohitra ny fironana hoe misy kristiana mikatsaka ny handeha araka
ny fahazavana momba ny fahamarinan’ny Fiangonana ; ho azy ireo,
dia fanandramana hitazona “fikambanana fivoriana”, sady kely no tsy
fantampantatra, ary izany no tena fototry ny korontana. Tamin’izany
koa anefa izy ireo dia nanaiky sy nanohana ny “fivoriana eo an-
toerana” — na ny marimarina kokoa, ny fivoriana eo an-toerana izay
mamoha ny varavarany amin’izy ireo — na ny marina aza dia ny hoe
fivoriana toy ny fivoriana rehetra ihany io ao amin’io faritra io, ary
ireo fivoriana isan-karazany ireo dia tsy nanana fifandraisana noho
ny fisarahana nisy. Milaza izy ireo fa tsy misy ao amin’ny Soratra
Masina manambara ny fifandraisan’ny fiangonana isan-toerana sy ny
Fiangonana, ka noho izany, tokony ho foanana ny eritreritra hoe misy
ny “fikambanana” lehibe kokoa noho ny fikambanana kely misy eo
an-toerana izay nantsoina ho “fiangonana”. Raha ny momba ny hoe
fanitarana azy indray, ny fivoriana isan’isany sy ny mpino tsirairay
ao anaty fivoriana dia tokony hanana ny fahalalahany hamorona ny
“fifandraisana” ho azy, na “fiombonana” na “fikambanana”, araka
izay heverin’izy ireo ho marina eo anatrehan’ny Tompo.

         Raha tsy “fivoriana” kely eo an-toerana no tiana ho lazaina
amin’ny hoe “fiangonana isan-toerana” fa tena ny fiangonana isan-
toerana mihintsy — izay indrisy fa tsy misy azo tsapain-tanana
ankehitriny —, dia marina tokoa fa tsy misy voalaza amin’ny Soratra
Masina mampifandray ny fiangonana isan-toerana sy ny Fiangonana.
Tsy misy voalaza koa ao amin’ny Soratra Masina mampifandray ny
mpino tsirairay sy ny fiangonana isan-toerana, na dia tsy miteny
izany mihintsy aza ireo olona miaro ny hevitra dinihintsika eto.
Maninona raha velabelarina kokoa izany rafikevitra izany ka aseho
tanteraka ny vokany ara-lojika? Ny fisainana hoe ny mpino dia tsy
tokony hahazo hamorona fikambanana ekena mazava tsara amin’ny
lafiny ankapobeny miaraka amin’ireo kristiana sasany eo an-toerana,
mba ahafahan’izy ireo miara-mizotra eo amin’ny fahazavan’ny



                                                       42
fahamarinana momba ny Fiangonana, dia tokony hampiarina koa
amin’ireo mpino sasantsasany izay mikatsaka ny hivory sy hankafy
ny fiombonana mazava tsara amin’ny lafiny isan-toerana, mba
hiarahan’izy ireo mizotra amin’ny fahazavan’ny fiangonana isan-
toerana. Raha ambara amin’ny teny hafa, io fomba fisainana io dia
manosika antsika hilaza fa diso ny hetsika rehetra niseho tamin’ny
taon-jato lasa teo iny ary tsy neken’ny Soratra Masina izany.

         Raha toa ka maniry ny hankatò ny fampianarana ao amin’ny
Soratra Masina isika ka hampihatra izany, nefa tsy manana fahefana
handeha araka ny fahazavana momba ny zavatra ankapobeny araka
ny fahamarinan’ny Fiangonana, inona no fahefana ananantsika mba
hivory, mba hankatoavana izany fampianarana izany sy hampiharana
azy, amin’ny fahazavana momba ny tranga mitokana, araka ny
fahamarinan’ny fiangonana isan-toerana? Manana ny lanjany io
fanontaniana io raha azontsika an-tsaina fa ny toe-javatra isan-
toerana dia — raha azo lazaina toy izany — kisendrasendra ihany fa
tsy tena fototra. Nomena izany noho ny zava-misy eo amin’ny
fiangonana ankehitriny. Rehefa tonga ny Tompo, indray mipy maso
fotsiny dia ho foana daholo ny fiangonana isan-toerana, ny
Fiangonana ihany no sisa ho tafajanona — ny Fiangonana feno, misy
ny mpino rehetra nanomboka tamin’ny Pentekosta ka hatramin’izao.
Ny mombamomba azy ankapobeny dia mitoetra foana ary
mifandraika amin’ny fikasan’Andriamanitra momba ny mandrakizay.



                                     3

        Misy ny hanontany hoe: tsy efa faneken’ny Soratra Masina
ny fiangonana isan-toerana ve , izay mety tsy hisy ny mpino rehetra
eo amin’ny faritra, ny voalaza ao amin’ny Matio 18. 20? Mino
izahay, ary mankasitraka tokoa, fa marina izany. Na dia tsy hoe
faminaniana momba ny andro farany aza io tsongandahatsoratra io,
dia mino izahay fa niteny ny Tompo mba hananan’ny roa na telo
fahefana hivory amin’ny anarany mandritra ireo androm-paharavana
miseho amin’ny tsy maha-eo Azy. Fa resy lahatra koa izahay (ary
mitovy amin’ny teo ambony ny fankasitrahanay) fa 2 Timoty 2. 22
dia nosoratana mba haneho ny faneken’ny Soratra Masina ho an’ny



                                                     43
mpino izay efa nanadio tena, ny hiarahany amin’ireo mpino hafa
mitovy fisainana aminy, amin’ny ankapobeny. Tsy momba ny zava-
misy isan-toerana no nahatonga io tsongandahatsoratra io. Tsy natao
ho an’ny fiangonana isan-toerana iray io lahasoratra io, fa ho an’ny
mpanompon’i Kristy iray izay nahazo fanomezam-pahasoavana.
Niaina tamin’ny tanàna iray i Timoty — tany Efesosy na tanàna hafa
— nefa tsy nomena andraikitra manokana momba ny fiangonana teo
an-toerana izy; tsy loholona izy ary tsy diakona. Nanana fanomezam-
pahasoavana izy (1. 6), ary ny fanomezam-pahasoavana dia
ampiasaina eran’izao tontolo izao fa tsy amin’ny faritra iray ihany.
Ny “trano be” ao amin’ny toko 2 (and 20) dia ohatra momba ny
nitomboan’ny tontolo kristiana, tsy ho fiangonana isan-toerana
fotsiny, fa fiangonana mitonona anarana. Ilay tsongandahatsoratra
izany, hatrany amin’ny andininy 22, dia tokony ho raisina ho
mahakasika izao tontolo izao fa tsy ny eo amin’ny faritra ihany.
Marihina anefa fa amin’ireo tsongandahatsoratra roa ireo, dia misy
fepetra apetraka. Ao amin’ny voalohany, dia “amin’ny anarako”, ao
amin’ny faharoa kosa dia “amin’ny fo madio”. Natao hijanonantsika
handinika ny saina sy ny fanahintsika ireo fomba fiteny roa ireo.



                                     4


         Hisy hanontany angamba hoe: ny tianareo hambara ve dia
hoe ireo mpino miombona aminareo dia manana fo madio, fa ny hafa
tsy manana? Dia ampiana ilay fanontaniana miaraka aminy koa hoe:
mihambo ve ianareo hoe ireo izay miara-mivory aminareo eo an-
toerana dia mivory amin’ny anaran’ny Tompo? Ny valinteninay dia
tsy mihambo ho izany izahay, nefa kosa miezaka mba hanaraka ireo
fepetra roa ireo, mandra-piandry ny andro hisehoana eo imason’ny
Tompo, ary Izy amin’izay fotoana izay no manapaka hoe tratranay sa
tsia ny tanjona. Tsy ireo fanontaniana roa ireo mihintsy no tokony
hanakana antsika tsy hikatsaka ny fahamarinana ao amin’ireo
andininy roa ireo: izany hoe, handeha araka ny fahamarinan’ny
fiangonana isan-toerana sy ny Fiangonana — ny Fiangonana iray
manontolo sy ny fiangonana isan-toerana.




                                                      44
                                      5


        Misy hangataka aminay koa hanambara mazava raha mino
“fikambanana fivoriana” izahay. Ny valinteninay dia: “tsia, satria
mino zavatra lehibe kokoa noho ny fikambanana fivoriana izahay”.

         Ny asa nataon’i Paoly tamin’ny taonjato voalohany dia nety
nahatonga — ary tena nahatonga mihintsy — ny fiforonan’ny
“fikambanana fiangonana kristiana” raha jeren’ny mpandinika tsotra;
nefa tsy izany no izy, fa lehibe noho izany no zava-nisy: nampiasaina
i Paoly mba haneho mazava ny tenan’i Kristy.

          Ny asa nataon’olona tia fivavahana sy nazava saina
tamin’ny taonjato lasa teo dia nety nitondra — ary tena nitondra —
tamin’ny “fikambanana fivoriana kely” raha jeren’ny mpandinika
tsotra; nefa tsy izany no zava-nisy, satria mino tanteraka izahay fa
nampiasain’Andriamanitra ireny olona ireny mba hamerenana mpino
vitsivitsy ho amin’ny fanekena sy fampiharana ny fahamarinana
momba ny Fiangonana, na isan-toerana na ankapobeny. Nandritra iny
taonjato lasa iny, dia nety be ny fisaraham-bazana sy ny
fisafotofotoana, nefa na izany aza, ny tanjona kendrena ankehitriny
dia tsy miova amin’izany ary tsy latsak’izany. Ny faniriana dia ny
handeha araka ny fahamarinana, fa tsy ny hamorona na hitazona
fikambanana fivoriana tsotra.




                                      6

         Raha mitodika any amin’ireo olona izay nilaza fa
nanajanona ny hevitra momba ny fikambanan’ny fivoriana indray
isika, dia inona no hitantsika? — Tsy afaka ny hiala amin’ireny
fikambanana ireny izy, toy ny tsy ahafahany mandositra ny aloky ny
tenany raha eo amin’ny masoandro. Miraikitra aminy tanteraka
izany. Be loatra ny isan’ny fivoriana, be samihafa loatra izy ireo ka



                                                      45
na ny mpino faran’izay malala-tsaina sy manam-potoana indrindra
aza tsy afaka ny hanaraka azy rehetra ary tsy maintsy hionona
amin’ny “fikambanana” sasany ihany izy. Ny zavatra izay mazava fa
navelan’ireny kristiana ireny, dia ny foto-kevitra hoe izay mikasika
ny fiombonana dia tokony am-piombonana amin’ny sasany no
handinihana azy: mitady vaha-olona samirery izy. Mieritreritra izy fa
ny mpino tsirairay no tokony hanapaka ho an’ny tenany — ary tsy
mijery raha misy fifanoherana amin’ny fanapahan-kevitra noraisina
toy izany — raha toa ka azo ekena ho niangona araka ny
fahamarinana ireo kristiana nivory tetsy sy teroa, ary raha afaka
miombona amin’izy ireo izy. Araka ny fieritreretan’izy ireo, dia tsy
fanapahan-kevitra no tokony horaisina amin’ny fiombonana
amin’olona efa mandeha araka ny fahamarinana. Raha misintaka
amin’ny lazainy hoe “fikambanana fivoriana” izy dia afoiny ny
fanekena ny fahamarinana momba ny Fiangonana iray manontolo sy
ny fampiharana izany.

                                      7

         Na izany aza anefa, dia fantatray tokoa fa be ny antony
ahazoana milaza izao manaraka izao: raha ny marina, dia nihataka be
mihintsy tamin’ny fahazahoana sy ny fampiharana ny fahamarinana
ianareo rehetra isan’isany, hany ka ianareo rehetra mihitsy no lasa
“fikambanana fivoriana” — antoko mifanandrina, samy miaro ny
foto-keviny momba ny fahamarinana, na ny zavatra nataony na ny
fanapahan-kevitra momba ny fitondrana fivavahana. Raha tena
marina izany, dia mazava ny làlana tokony izoran’ny olona manam-
pinoana. Tsy maintsy ivelan’ireny fikambanana rehetra ireny izy. Tsy
mihambahamba izahay milaza fa raha toa ka mitovy amin’ny voalaza
ao amin’ny epistily voalohany ho an’ny Korintiana ny zava-misy,
tamin’ny nisian’ny antoko sy fampianarana samihafa eo anivon’ny
fiangonana iray ihany, ny mpino izay “ankasitrahana” (11. 19) dia
ireo izay nanala ny ratsy (toy ny ao amin’ny toko faha-5) sy mandeha
am-pahalalahana miaraka amin’ny kristiana rehetra, ary tena
ambonin’izay antoko sy ivelany tanteraka. Ankehitriny anefa dia
indrisy fa mampatahotra kokoa ny zava-misy. Ny fisarahana vao
niforona tao Korinto dia lasa hantsana lehibe sy lazaina am-
pahibemaso, ary na tsy faizin’ny tenin’Andriamanitra aza izany, dia




                                                      46
fahotana lehibe tokoa. Ny fankanesana any amin’ny fikambanana
rehetra dia fanekena ny fahotana misy eo aminy.

          Izahay kosa, na dia tsy miafina aminay aza io loza mitatao
io, dia tsy mino fa efa latsaka ambany dia ambany loatra ny rehetra
ka tsy hisy afa-tsy antoko mifanandrina; vavolombelon’izany ny
fivavahana lalim-paka ao am-pon’ny maro. Koa na dia hieritreritra
izany aza izahay, tsy afaka ny hitondra vaha-olana amin’ny
famoronana karazana “fiombonana fikambanana”, izay mitovitovy
amin’ny hoe fiombonana anarana toy izay malaza ankehitriny. Raha
marina tokoa fa ny sasany tamintsika dia nirona tamin’ny zavatra
lasa fikambanana fivoriana fotsiny, dia tokony hikatsaka izay hialàna
amin’izany isika amin’ny fibebahana, satria ny fibebahana dia
manokatra foana “varavaran’ny fanantenana” iray. (Jereo
Apokalypsy 2. 5,16,21; 3.3,19). Fa aoka tsy avelantsika ny tanjona
hoe handeha araka ny fahamarinan'ny Fiangonana; ny vokatr'izany,
eo amin'ny resaka fiombonana, dia ny hanaovan’ny tsirairay izay
tsara eo imasony.


                                      8


         Farany, manaiky izahay fa noho ny fandehan-javatra
mampalahelo nisy nandritra ny folo taona maromaro lasa, dia lehibe
mihintsy ny fahafaham-baraka natao tamin’ny fahamarinana sy izay
rehetra natao hampiharana izany. Ary noho izany, dia misy tokoa
fironana izay miha-mahazo vahana eo amin’ny mpino , mba
hikambanana ivelan’ny anarana ara-pivavahana misy , ary mamorona
karazana “misiona” na fivoriana isan-karazany, izay matetika vokatry
ny asan’ny evanjelista tia fivavahana iray. Manana fifandraisana
amin’ny fikambanan’ny kristiana rehetra izay mifandray amin’io
evanjelista io ireny fikambanana ireny; nefa izany fifandraisana izany
dia goragora ihany amin’ny voalohany. Arakaraky ny fandehan’ny
fotoana no maha-mafy azy sy hananany hery. Raha misy azo
anaovana izany, dia tokony ho singanina manokana ireny mpino
ireny ary ampiana araka izay azo atao. Nefa izay
mpanompon’Andriamanitra tia ny fiombonana dia hitandrina tsara eo
anoloan’izany toe-javatra izany, toy ny eo anoloan’ny zavatra sasany,



                                                       47
mba hanao araka izay azo atao ny asa mifanaraka amin’ny tanjon’ny
olona miaraka aminy. Raha manatona izany mpino izany izy, dia tsy
ny hampirisika azy ireo amin’ny maha-tsy ara-dalàna sy tsy maha-
tanteraka ny toerana misy azy, fa kosa mba hampianatra azy mba
hahatonga azy ho tanteraka sy vonona ho amin’ny
sitrapon’Andriamanitra rehetra.




                                                   48
    16           Misy zavatra iray izay azo tsongaina koa momba ny
                fihanaky ny fisafidianana ny tsara. Teo anivon’ireo
                filozofa grika , ny “mpisafidy ny tsara” dia ireo izay
                       nandà ny rafitra ara-filozofia nisy, ary aleony
                       nampiasa ny fomba fitsarany manokana mba
                       hitsongo hevitra hitany fa tsara teo amin’ireo
                       rafitra samihafa ireo. Koa noho izany, araka
                       ny ilazan’ny anarany azy (eklego = misafidy),
                       dia nifidy na nitsongo zavatra izatsy na izaroa
                       tamin’ireo hevitra na tsangan-kevitra amin’ny
                       lafiny ara-pisainana izy, dia nakambany
                       indray izany mba hamoronana rafitra ho azy
                       manokana.      Amin’ity     lahatsoratra    ity,
                       ampiasainay        ny     voambolana        hoe
                       “fisafidianana ny tsara” mba hilazana ny
                       fahavononana ny hitsongo sy hampiray ny
                       olona tena tsara, mba hamoronana
                       fikambanana tena tsara, sangan’olona. Ny
                       tanjona amin’ny famoronana vondron’olona
                       voatsongo izay mendrika ho topaza-maso sy
                       manan-tsaina amin’ny sarambaben’olona tsy
                       misy dikany sy tsy manan-tsaina, izany no
                       holazaintsika hoe “fisafidianana ny tsara”3,
                       mba hanatsorana ny fomba fitenenana. Izany
                       ve no asian’ny Soratra Masina tombo-kase, fa
                       tsy ny sehatra misy ny Fiangonana?

         Matoky izahay fa izay olona mahalala tsara ny zava-nisy
tamin’ny hetsika nanomboka tamin’ny taonjato farany teo dia tsy
hihambahamba hilaza fa roa no vokatra naterany : andaniny, ny
fampahatsiahivana sy ny fanazavana ny fahamarinana momba ny
toetra, ny maha-izy azy, ny tombontsoa sy ny andraikitra izay

3
 Afaka nilaza koa ny mpanoratra hoe “ fifidianana tsangan’olona” (Fanamarihan’ny
mpandika)




                                                               49
anjaran’ny Fiangonan’Andriamanitra ankehitriny, ary koa ny ho
aviny; ankilany, nanosika ny mpino hiala tamin’ny rafitra ara-
pivavahana maro tsy mifanaraka amin’ny Soratra Masina mba hivory
amin’ny fanekena sy fampiharana am-pankatoavana ny fahamarinana
izay naverina tamin’ny sainy io hetsika io. Ireo izay milaza ny
mifanohitra amin’izany, ka manamafy fa ny tanjona nokendren’ireo
rahalahy ireo dia ny hampiray ho tena iray ny olona tsara indrindra sy
manam-panahy indrindra izay nisy teo amin’ny tontolo kristiana dia
tsy maintsy miondrika manoloana ireo asa soratra vita tamin’izany
fotoana izany, ary matoky izany izahay.

         Nefa misy zava-dehibe kokoa noho izany: inona no
lazain’ny Soratra Masina? Raha ny Soratra Masina no jerena, dia
matoky izahay fa ny hany làlana eken’Andriamanitra ho an’ny
fanompoam-pivavahana iray amin’izao andro farany izao, dia ny
fiverenana tanteraka araka izay azo atao amin’ny foto-kevitra
ifotony sy amin’ny zava-nisy teo am-boalohany momba ny
fanompoam-pivavahana. Izay aorin’Andriamanitra dia araka ny
heviny foana; noho izany, ny fiatahana na ny fanovàna ny fototra
napetrany dia fanimbana izany. Ho setrin’izany anefa, ny zavatra
nataon’olombelona tany am-boalohany dia kidramadrama sy tsy
tomombana ihany, ka ny fanovàna natao dia nitondra fihatsaràna.

         Izay no làlan’Andriamanitra: fanazavana an’izany ny
fanompoam-pivavahana taloha. Nolazain’Andriamanitra an’i Mosesy
ny heviny, ary tomombana daholo ny zavatra rehetra araka ny fatrany
avy. Ny tantaran’i Isiraely anefa dia mampiseho fifandimbiasana
fahadisoana; nalefa ny mpaminany mba hampahatsiaro ny olona ny
zavatra naorina tany am-boalohany. Ohatra i Jeremia, izay naminany
momba ny andro farany niainan’ny fanjakana, dia nilaza hoe:
“Mijanòna eo an-dàlana ianareo, ka izahao, ary hanontanio izay
làlana masaka hatry ny ela, dia izay làlana mankany amin’ny tsara,
ka iny no izory, dia hahita fitsaharana ho an’ny fanahinareo ianareo”
(Jeremia 6. 16). Kanefa tsy nety nizotra tamin’izany làlana izany ny
zanak’Isiraely, noho izany dia lasan-ko babo tany Babylona izy ireo.

       Tatỳ aoriana, dia nisy ny fiverenana avy tany am-
pahababoana sy ny dingana samihafa tamin’izany, tamin’ny andron’i
Zorobabela, Ezra sy Nehemia. I Kyrosy mpanjakan’i Persia no



                                                       50
namoha nidanadana ny varavarana mba hodian’ny Jiosy rehetra.
Nasainy nambara fa: “Koa iza avy moa aminareo rehetra no olony?
Andriamaniny anie homba azy, fa aoka hiakatra any Jerosalema izy”
(Ezra 1. 3). Mino anefa izahay fa olona voatsongo no niantefan’io
fanambarana io. “Izay rehetra efa nampirisihan’Andriamanitra” no
namaly ka niakatra; ary mino izahay fa tamin’ny vahoaka, dia ireo
olona ireo no nivavaka indrindra, ary natahotra indrindra
an’Andriamanitra. Ilay hetsika anefa dia tsy natao hitsongo olona;
fiverenana any an-tanindrazana fotsiny io, amin’ny fahalalana sy ny
fampiharana ny lalàna araka ny nanomezan’i Mosesy azy (jereo
Nehemia 8. 1-13; 9. 3; 10. 29).




         Tatỳ aoriana ihany, dia mbola hitantsika ny fironana ho
amin’ny faharavana nisoko miadana teo amin’ireo sisa tavela
niakatra avy tany am-pahababoana. Tsy niverina tamin’ny
fanompoan-tsampy akory ny zanak’Isiraely, ary tsy tonga dia ninia
nandika ny làlana izy. Nankatoaviny ara-bakiteny ny lalàna fa ny
heviny kosa nesoriny; tsy nanetry tena teo anatrehan’ny lalàna
intsony izy, fa vao mainka faly sy nirehareha satria nanana ny lalàna.
Izany no toe-javatra mahamenatra nokianin’ny mpaminany Malakia.
Nefa na tamin’izany fotoana izany aza, dia nisy ihany sasantsasany
natahotra an’i Jehovah (Malakia 3. 16). Sisa tavela tao anatin’ny sisa
tavela izy ireo. Fa ny fampirisihina nomena azy ireo dia ity:
“Tsarovinareo ny lalàn’i Mosesy mpanompoko, izay nandidiako azy
tao Horeba ny amin’ny Isiraely rehetra, dia ny didy sy ny fitsipika”
(Malakia 3. 22). Nasaina niverina tamin’ny tenin’Andriamanitra
rehetra izy, izay nomena an’i Mosesy tany am-boalohany, ary
hampahatsiahivina izy fa ny tenin’Andriamanitra rehetra dia ho
an’ny vahoakan’Andriamanitra tsy an-kanavaka, fa tsy ho azy irery
ihany. Izay no fara-tenin’Andriamanitra momba ny fanompoam-
pivavahana taloha, ary tsy tapaka ny fahanginana momba izany raha
tsy re tany an’efitr’i Jodia ny feon’i Jaona mpanao batisa. Mazava
izany fa ny làlan’Andriamanitra raha mifarana ny fomba




                                                       51
fanompoam-pivavahana iray dia ny fiverenana amin’izay nisy tany
am-boalohany.

         Zavatra mitovy amin’izany ihany no hitantsika ao amin’ny
Testamenta Vaovao, mba ho fampianarana antsika, indrindra fa ny
epistily farany nosoratan’ny apostoly telo. Amin’ny teny nataony
hanaovam-beloma an’i Timoty, dia hoy i Paoly: “Ilay zavatra tsara
natolotra anao dia tehirizo amin’ny fampaherezan’ny Fanahy Masina,
Izay mitoetra ao anatintsika” (2 Timoty 1. 14); ary ao amin’io epistily
io ihany izy no manamarika fa “ny soratra rehetra” dia fiarovana ho
antsika. Hoy kosa i Petera: ny epistily roroa dia “entiko mampifoha
ny     sainareo      madio    amin’ny      fampahatsiarovana,     mba
hahatsiarovanareo ny teny voalazan’ny mpaminany masina rahateo
sy ny didin’ny Tompo sady Mpamonjy izay nentin’ny apostoly” (2
Petera 3. 1-2). I Jaona indray dia milaza amintsika “izay hatramin’ny
voalohany” ary hoy izy: “Ary ny aminareo, dia izay efa renareo
hatramin’ny voalohany no aoka hitoetra ao anatinareo. Raha mitoetra
ao anatinareo izay efa renareo hatramin’ny voalohany, dia hitoetra ao
amin’ny Zanaka sy ny Ray kosa ianareo” (1 Jaona 2. 24).
Mampitandrina koa izy hoe: “Izay rehetra mitarika nefa tsy mitoetra
ao amin’ny fampianaran’i Kristy dia tsy manana an’Andriamanitra”
(2 Jaona 9).

         Eto koa, dia matoky izahay fa amin’ny ankapobeny, dia ny
olo-masin’Andriamanitra izay mazava saina indrindra sy tia
fivavahana indrindra no ahatakatra ny sitrapon’Andriamanitra sy ny
zava-nolazainy momba ny Fiangonany, ary izy ireo no hamaly izany.
Matoky izahay fa ireo nahalala sy nankatò ny fitsipika nomena ao
amin’ny 2 Timoty 2. 16-26 no manam-panahy indrindra amin’ny
kristiana; nefa ambikambiny ihany izany, fa tsy izany no tena zava-
dehibe amin’io hetsika resahantsika io. Ny tena votoatin’io hetsika io
dia ny fisarahana ho amin’ny fahamarinana, ny finoana sy ny
fihavanana, miaraka amin’ireo rehetra izay miantso ny Tompo
amin’ny fo madio. Ny fahamarinana aloha dia ny manome ny toerana
ambony indrindra sy manam-pahefana tokony ho azy,
an’Andriamanitra sy ny Teniny. Ny finoana dia mikasika ny sitrapo
rehetra sy ny fampianarana rehetra nasehon’Andriamanitra. Raha ny
votoatiny, dia tsy hetsika manandrana hampiray ny mpino rehetra
manana saranga ambony amin’ny fiainana ara-panahy sy ny



                                                        52
fahaizana, na dia mety ho izany aza no nitranga, io hetsika io.
Hetsika mifanaraka amin’ny fahamasinan’Andriamanitra io, mba
hisian’ny zavatra hita maso azo alain-tahaka. Azo atao ny mikatsaka
ny hankatò ny sitrapon’Andriamanitra rehetra izay efa nasehony,
satria izany no fahamarinana ampiharina.

        Apetrakay mazava ary izao fanontaniana izao: raha mivory
amin’ny anaran’ny Tompo isika miaraka amin’ireo mpino hafa,
tokony hieritreritra ve isika fa fikambanan’olona voatsongo isika,
miray noho ny fomba fiasa sasantsasany sy fanapahan-kevitra ara-
pivavahana, sa noho ny fijoroana vavolombelona izay heverintsika fa
nankinina tamintsika, noho ny toetrantsika izay heverintsika fa
ambony kokoa noho ny an’ny sasany, ka ananantsika toetra ara-
panahy ambony kokoa? Sa mivory isika satria mpino sasantsasany tia
ny anaran’ny Tompo, mikatsaka ny hametraka ny fahefany ary
handeha amin’ny fankatoavana mba hampiharana ny fahamarinana
rehetra — ary mametraka ny tenantsika eo amin’ny sehatry ny
fahamarinan’ny Fiangonana — mandra-piaviny?

        Tsy fanontaniana teolojika na ara-pianarana fotsiny izany.
Misy zavatra atao andavanandro tena mifandraika amin’izany. Ny
fomba fitondrantsika tena sy ny fiasantsika amin’ny maha-
fiangonana antsika dia miankina amin’ny valin’izany. Ny fisainan-
diso momba io no nahatonga hadisoana betsaka taloha — ary
mampalahelo izany.

         Amin’ity lahatsoratra fohy ity, dia tsy afaka mamelabelatra
tanteraka ny vokatr’izany rehetra izany isika. Zavatra iray loha ihany
no ndeha hotsipihintsika, dia ny fifehezana, satria io no manazava
amin’ny fomba manaitra tokoa ny fahasamihafana misy amin’ireo
fanapahan-kevitra roa nodinihintsika teo ireo. Betsaka ny fitsipika
hitantsika ao amin’ny epistily momba io loha-hevitra io. Didiana ny
hisian’ny fifehezana amin’ny ambaratonga samihafa amin’ny
fahenterany, ary mety ho tonga hatrany amin’ny fanesorana aza
izany. Nefa efa farany vao ampiharina io, ary porofo io fa tsy
nandaitra ny fifehezana ara-bakiteny.

       Hatramin’ny niandohan’ny tantarany, dia nisy fahalemena
teo amin’ny Fiangonana; ary tsipihin’ny epistily tsara fa ny



                                                       53
fiangonana naorin’i Paoly dia tsy modely amin’ny tokony ho
fiangonana. Tao amin’izy ireo, dia betsaka ny “zaza bodo”, ny olona
“ara-nofo”, ny kristiana vizan-tanana ary mety ho entin’ny tongony
hivily làlana. Ary mbola ratsy noho izany aza, nisy teo anivon’izy
ireo “olona mibedibedy foana tsy mahasoa”, olona izay mitory an’i
Kristy “amin’ny fitsiriritana sy fitiavana hiady teny”, mpampianatra
mifikitra amin’ny maha-jiosy azy izay mirona hitarika ny olona
amin’ny fanandevozana. Ka ho mahagaga ve raha vao tsy ela akory,
raha nivory araka ny fiangonana ny kristiana sasantsasany, dia niseho
tsy ela izany toe-javatra izany teo anivony? Inona izany no tokony
atao?

         Tsy sarotra ny mamaly izany ho an’ireo izay “nisafidy ny
tsara”. Mazava toy ny atoandro be nanahary ny valiny. Na iza na iza
tsy manaiky ny fanorenana nataony ho an’io fikambanana “misafidy
ny tsara” io, dia mpanelingelina ka, raha azo atao, dia tokony esorina.
Ity misy rahalahy iray izay tsy afaka ny hanaiky asa natao na
fanapahan-kevitra momba ny fivavahana, ary ao am-pony ao, dia
voatery mandà izany. Tsy avela hiombona amin’ny rehetra intsony
izy, na dia vonona ny hilefitra aza, satria efa voalazany ny zavatra tsy
tiany. Na indreto koa misy sasany izay tsy afaka hanaiky fa ilay sori-
mpampianarana tena malaza dia tsy famelabelarana tsara sy
mitombina ny fahamarinana araka ny Soratra Masina. Koa satria ilay
fikambanana “notsongaina” dia manaraka io sori-mpampianarana io,
dia tsy hitsahatra izy raha tsy voaisotra avy “tao anatiny” ireo olona
ireo ka halefa “eny ivelany”. Noho izany, amin’io rafitra “mifidy
izay tsara” io, ny fanesorana no lasa vaha-olana amin’ny aretina
rehetra — na amin’ny fomba mahitsy na an-kolaka. Raha tsy
manaiky tanteraka ny rafitra misy ao aminy ianao, dia any ivelany ny
toeranao. Izany rehetra izany dia toy ny zavatra tena tsotra tokoa ary
ny fijery azy avy etỳ ivelany dia toa fahamasinana sy fitadiavana
fahamasinana hentitra mihintsy. Tsy misy fanazaran-tena tokony
atao. Tsy misy olona hitakiana faharetana. Tsy misy fanehoana ny
fahasoavan’i Kristy na kely aza. Ny maha-zava-dehibe ny tsirairay
no indraindraina ary miasa malalaka ny sitrapon’ny tsirairay ao
amin’io rafitra “mifidy izay tsara” io.




                                                         54
        Tsy mahagaga ary raha tafalentika lalina ao an-tsain’ny
maro ity “fisafidianana izay tsara” ity ary ny sasany aza tsy afaka ny
hankafy zavatra hafa intsony.

          Nefa ho an’ireo izay mivory eo amin’ny sehatry ny
Fiangonana, tsy dia tsotra toy izany ny olana. Ny votoatin’ny
hevitr’izy ireo dia ny fankatoavana ny fitsipiky ny Fiangonana. Ny
Fiangonana anefa dia toerana izay hanjakan’Andriamanitra ary
hiasan’ny Fanahin’Andriamanitra (jereo 1 Korintiana 12. 4-8). Eo ny
Tenin’Andriamanitra, izay nomena tamin’ny tsindrimandrin’ny
Fanahy Masina, no manapaka sy mandidy (jereo Asan’ny apostoly
15. 13-29: “Simeona efa nanambara… mifanaraka amin’izany ny
tenin’ny mpaminany, araka ny voasoratra hoe… koa dia izao ny
hevitro… dia sitrakay, rehefa nifanara-kevitra”). Io no toerana tsy
ananan’ny       sitrapon’ny      olombelona      laka,    fa     ny
sitrapon’Andriamanitra izay nambara tamin’ny Teniny ihany no
zava-dehibe; koa ny fampiharana fifehezana henjana kokoa noho ny
ampianarin’ny Soratra Masina dia tsy azo ekena mihintsy. Ny
fanontaniana tokony hipetraka dia tsy hoe: Inona no mety ho an’ity
fikambanantsika izay ara-panahy sy ara-tsaina ity (araka ny
eritreritra)? Fa hoe kosa: Inona no mety ho amin’ny
tranon’Andriamanitra izay misy antsika ary izay katsahantsika
izorana araka ny fitsipiny? Ny fanazavan’ny tenin’Andriamanitra
ihany no ahitana ny valin’izany.

          Ny fitiavana hanaraka izany soritra izany dia mitaky
fanazaran-tena lalina mba ahaizana mampihatra tsara izay lazain’ny
Soratra Masina. Matetika dia mitaky ny faharetan’ny tsirairay izany,
satria hisy toe-javatra izay tsy ahitantsika fitsipika mazava nomen’ny
Tompo, izay milaza amintsika ny tokony atao. Ny fahendrena izany
dia ny miharitra aloha, ary matoky tanteraka ny Tompo, mba
hampisehoany ny tànany amin’ny fomba isan-karazany, toy izay
handray ny lalàna eo an-tànantsika dia hiasa tsy misy Azy. Ilaina
mandrakariva ny fahasoavana. Ho tarihina hahatsapa ny maha-
tsinontsinona azy ny tsirairay ary esorina izay mety ho sitrapon’ny
tena manokana. Satria, raha zohiana, avy aiza moa ny fahefana
ahazoana mampihatra ny fifehezana ao an-tranon’Andriamanitra?
Avy amin’Andriamanitra irery ihany. Na aiza na aiza hivoriana
amin’ny anaran’ny Tompo, dia ao no misy fahefana (Matio 18. 18-



                                                       55
20), nefa tsy afaka ny hanao zavatra amin’ny Anarany isika raha tsy
tarihin’ny Teniny.

         Ny toe-tsaina “fifidianana izay tsara” io dia niasa maika
loatra teo amin’ireo toerana nisy mpino matahotra ny
Tenin’Andriamanitra nefa tsy sahy nandroso, satria tsy nanana
fahefana hanao izany. Tsy maintsy navotana ilay fikambanana, na ny
foto-keviny, na ny fijoroana vavolombelona nasehony, hany ka tsy
maintsy hentitra, araka ny fisainan’izy ireo. Ary raha tsy nisy
fahazoan-dàlana avy amin’ny Tompo mba hihetsehana, dia mahita
tsongandahatsoratra izy ary mampanaiky izany na dia lavitra dia
lavitra na maizina mihintsy aza ny fifandraisan’izany amin’ny toe-
javatra misy. Koa tsy voatanisa intsony ny fotoana izay nampiasana
ny atao hoe fifehezana ao amin’ny tranon’Andriamanitra mba
hanaovan-javatra ho an’ny tena na ho an’ny antoko fotsiny — ary
fahotana lehibe izany. Fa ny toe-tsaina izay manao izany dia tsy
inona fa fanavakavahana tsotra sy efa mahazatra fotsiny, saingy
nafenina tao anaty zavatra tena feno hambo.

         Na dia vitsy sy malemy aza ny mpino mivory amin’ny
fahamarinana eo amin’ny sehatry ny Fiangonan’Andriamanitra, dia
mizotra araka ny fahamasinan’ny tranon’Andriamanitra izy, araka ny
ohatra izay nomena tao amin’ny teniny sy izay nampianarina azy. Na
izany aza anefa, ny fony sy ny fitiavany dia tsy misaraka mihintsy
amin’ny Fiangonan’Andriamanitra iray manontolo. Manaiky izy fa i
Kristy no Lohany any an-danitra, ary ny Fanahy no Fahefana etỳ an-
tany, ary fantany fa raha te-“hanavotra” izay an’Andriamanitra izy,
dia tsy nantsoina hihoatra ny fitsipika napetraky ny
Tenin’Andriamanitra (jereo 2 Timoty 3. 16, 17). Raha ny marina, ny
laharam-pahamehana aminy dia tsy ny “hanavotra” foto-kevitra iray
na “fijoroana ho vavolombelona”, satria fantany fa hatrany am-
boalohany, dia hain’ny Tompo ny mitàna ny foto-keviny sy miaro ny
fijoroana ho vavolombelona nandritra ny taon-jato nifandimby.
Fantany fa hataony hatramin’ny farany izany, ary izay ihany no zava-
dehibe amin’izy ireo. Ny tokony hiezahany — ary izany no hataony
— dia ny hankatò ny tenin’Andriamanitra rehetra, ny
fahamarinan’Andriamanitra rehetra; satria izany fankatoavana izany
no antoky ny famonjena, na ho azy manokana na ho an’ireo izay
mihaino azy (jereo 1 Timoty 4. 15,16)



                                                      56
         Enga anie isika ka ho afaka hiteny toy ny mpanao salamo
hoe: “Jehovah ô! tsy nirehareha ny foko, ary tsy niandranandrana ny
masoko;ary tsy nisaintsaina izay zavatra ambony loatra aho, na izay
saro-pantarina tsy takatro” (Salamo 131. 1). Misy mihitsy ny zavatra
lehibe loatra, ambony loatra (na mahatalanjona) ho antsika.
Tazonin’Andriamanitra eny an-tànany ireny ary tsy nomeny antsika.
Manohy ny asany ihany Izy. Tarihiny ny fijoroana vavolombelona ho
Azy ary havotany izany raha ilaina. Izy no mametraka sy mitondra
ireo mpanompony. Raha ny olombelona, na dia tsara aza ny fikasany,
no mianatra manao izany asa izany, asa izay tsy nangatahina taminy,
dia tsy maintsy diso foana izy any am-parany ary mibaribary izany
amin’ny zavatra tiany atao.

         Ny asa niantsoana antsika dia tsy be hambo toy izany, fa azo
tsapain-tànana kokoa: dia ny hizotra amin’ny fankatoavana ny
fihevitr’Andriamanitra izay naseho tamintsika. Navela etỳ an-tany
isika mba hankatò ny fahamarinana. Ampy ho antsika ny maha-
lehibe sy ny mahatalanjona izany fahamarinana izany. Ao amin’i
Kristy no nanehoana ny fahamarinana rehetra, hany ka Izy no
fahamarinana. Ny Fanahy izay nomena antsika mba hahalalantsika sy
hankatoavantsika ny fahamarinana dia ny Fanahin’ny fahamarinana.
Enga anie ka mba omena antsika ny fahasoavana hahay hampihatra
ny herim-panahy nomena antsika ho amin’izany làlana izany !.




                                                      57

				
DOCUMENT INFO
Shared By:
Categories:
Tags:
Stats:
views:41
posted:8/6/2011
language:French
pages:57