Kill Bill, vol. 2 - affiche

Document Sample
Kill Bill, vol. 2 - affiche Powered By Docstoc
					Pulp Fiction
Non-lineair scenario
Knipsels
                              "Veel postmoderne films nemen een specifieke houding in met
                              betrekking tot de moraal. In menig postmodern werk is dit zelfs
                              een belangrijk onderdeel van de film. Soms zijn er bewust
                              immorele aspecten in de films aanwezig, zoals gewelddadige
                              personages die sympathiek in beeld worden gebracht. Denk aan
                              Tarantino’s Pulp Fiction (1994), waarin geweld als iets futiels en
                              lachwekkends wordt afgeschilderd. In dit type ‘nouvelle violence’
                              films speelt de moraal een belangwekkende rol. De
                              vanzelfsprekendheid waarmee geweld soms in beeld wordt
                              gebracht in film is echter niet vanzelfsprekend. Het is altijd een
                              keuze geweest van de filmmaker, al dan niet om een extra groot
                              publiek te trekken. Want publiek lijkt in grote getale af te komen
                              op geweld. Ook dit is een gegeven om bij stil te staan. Wat trekt
                              mensen zo aan in immoreel gedrag dat er massaal naar gekeken
                              wordt in de bioscoop?"
                              [Peter Verstraeten. Celluloid Echos’s. Cinema kruist
                              postmodernisme. Nijmegen: Uitgeverij Vantilt, 2004, 288 p.]

                              "Was het maar waar dat de killers in deze films zo nu en dan ten
                              prooi vielen aan wroeging, twijfel of wanhoop. Het tegendeel is
                              het geval: ze hebben het best naar hun zin. Was het maar waar
                              dat ze dom en bruut waren. Ze zijn echter intelligent en levendig.
                              Was het maar waar dat ze immoreel waren. In veel gevallen
                              leggen ze echter een verbijsterende mate van trouw en
                              plichtsgevoel aan de dag.
                              'Doe gewoon, dan ben je al gek genoeg', is hun houding. En wat
                              doe je als je gewoon doet? Dan tracht je net als iedereen het
                              beste uit jezelf te halen, en verder zoveel mogelijk van het leven
Kill Bill, vol. 2 - affiche   te genieten. Wie dus ontdekt dat hij een natural born killer is,
                              moet van zijn talenten gebruik maken en de koelste killer van
                              allemaal zien te worden.
                              Het moorden is, voor de killers, just another job geworden. Het
                              beangstigende aan deze films is dat de horror uit het geweld
                              verdwijnt. Het geweld heeft niets louterends meer. Het heeft bijna
                              iets komisch gekregen. Het doden is een banale,
                              stripboekachtige gebeurtenis geworden. Als je goed naar de
                              wereld kijkt, zo suggereert Tarantino, zie je dat de wereld best
                              veel op Pulp Fiction of Reservoir Dogs lijkt: niet omdat deze films
                              zo realistisch zijn, maar omdat de wereld dat niet is.
                              In de films van Tarantino staan twee zaken centraal: ware liefde
                              en extreem geweld. Naast de roes van het genot zijn het de twee
                              enige gebeurtenissen die het leven van de hoofdpersonen enige
                              glans en betekenis verlenen. Liefde en moord maken de
                              hoofdpersonen exceptioneel, halen hen weg uit de sleur van hun
                              dagelijks bestaan. De personages in Tarantino's films zijn er te
                              gelikt voor, maar ze zouden niets liever willen dan boven zichzelf
                              te worden uitgetild. Niets is hen meer waard dan de lyriek van de
                              liefde of het geloof in onvoorwaardelijke vriendschap. Het ene
                              moment kunnen ze bovenmenselijk loyaal zijn, het andere
                              moment schieten ze elkaar om een kleinigheid overhoop. De
                              killers zijn snel geïrriteerd. Het is jammer voor ze dat er bij liefde
                              of vriendschap mensen aan te pas komen. Ze houden van
                              idealen, maar niet van mensen, ze houden van films en van
                              Madonna of Elvis, maar niet van de werkelijkheid."
                              [Pieter Pekelharing. 'Geweldig filmgeweld' in Streven, maart 1996,
                              pp.241- 242]


Kill Bill, vol. 2 - affiche
                                                      "Dergelijke contrastieve mengeling van alledaagse smalltalk, van
                                                      gezellige, meestal nogal humoristische tafereeltjes en grove
                                                      gewelddadigheid vind je terug in alle episoden van Pulp Fiction.
                                                      Zo zit een verliefd stel kruimeldieven met grote gedrevenheid te
                                                      discussiëren in een coffeeshop over voor- en nadelen van
                                                      bankovervallen, inbraken in nachtwinkels, enz. Nachtwinkels zijn
                                                      te mijden oorden: de uitbaters zijn meestal vreemdelingen en
                                                      verstaan amper Engels. Conclusie: coffeeshops zijn nog het
                                                      interessantst. Ze springen dan met getrokken pistolen op de tafel
                                                      en zetten hun inzichten om in praktijk.
                                                      In een andere episode ontaardt een stemmig avondje uit in een
                                                      behoorlijk huiveringwekkende scène - helemaal in de stijl van
                                                      Tarantino. Vincent neemt Mia Wallace uit voor een etentje.
                                                      Beiden hebben al behoorlijk wat gespoten en gesnoven, maar
Jackie Brown - still                                  voor Mia wordt het net iets teveel. Ze raakt in coma en kan nog
                                                      alleen gered worden op volgende hallucinante manier: een
                                                      injectie adrenaline wordt als een steekwapen door het borstbeen
                                                      recht in het hart gepriemd. Het frivole avondje uit eindigt abrupt in
                                                      een onwezenlijke ravage.
                                                      Zelfde stramien in het verhaaltje van de bokser. Butch licht
                                                      Wallace op. Daardoor ontketent Butch een grote hoeveelheid
                                                      brutaliteiten, maar in zijn verhouding met zijn Française Fabienne
                                                      is hij een echt lammetje, een hypergalante suikerridder. (…)
                                                      Vanwaar dan de grote intensiteit die van het geweld uitgaat in
                                                      Pulp Fiction (en Reservoir Dogs)? Moeten we ze toeschrijven
                                                      aan Tarentino's interesse in de psychologie van het
                                                      gewelddadige personage of door de suggestieve aanpak die
                                                      gewoonlijk meer effect sorteert dan de rechttoe-rechtaan stijl?
                                                      Allicht, maar er is nog een verklaring. Tarantino geeft zijn
Jackie Brown - still                                  criminele personages een menselijk gezicht, alle personages
                                                      hebben hun grote en hun kleine kantjes. De twee
                                                      huurmoordenaars, Jules en Vincent, zijn al bij al best aardige
kerels. Daardoor zit de toeschouwer, die zich identificeert met de criminelen, met tegenstrijdige gevoelens die
nergens in de film elegant opgelost of weggewerkt worden. Tarantino vraagt van zijn toeschouwer een psychologisch
complexe respons: tegelijk moet je de personages positief en negatief waarderen, van ze houden en ze
verafschuwen. In het doorsnee melodrama krijgt het positieve personage (de winnaar) al de positieve kenmerken, het
negatieve personage (de verliezer) al de negatieve. De psychologie van het melodrama is onproblematisch.
Er is ook nog een derde verklaring mogelijk. Tarantino haalt niet alleen het eenvoudige, eenduidige morele oordeel
van de toeschouwer onderuit, hij plaatst het geweld in een context van banale alledaagsheid. Gewelddadigheid heeft
in zijn films niets te maken met psychologische afwijkingen, met doorslaande emoties, lang opgekropte frustraties.
Geweld is niets bijzonders, het is even alledaags als geweldloosheid. Het behoeft geen grote motieven. Je moordt
omdat het je job is. Geweld is geen monster van Frankenstein, maar de buurman die zijn jas aantrekt,
voetbalsupporters die elkaar te lijf gaan, kinderen die een vriendje molesteren. Eventueel een seriemoordenaar die te
werk gaat uit repetitieve dwang (zoals in Henry. Portrait of a Serial Killer), of een kruimeldief die weinig selectief is in
de middelen die hij aanwendt. En ja, waarom moorden volkeren elkaar uit?"
[Erik Martens. 'Quentin Tarantino’s Pulp Fiction.'in Streven, februari 1994, pp 166-167]

"De afgelopen vijftien jaar mondde de belangstelling voor het verleden uit in een revival van stijl en cultuur uit de
jaren vijftig, zestig en zeventig en Pulp fiction vormt de culminatie van die trend. De dialogen, de muziek en de art
direction verwijzen voortdurend naar de Amerikaanse popcultuur. Gangster Jules, een uitstekende rol van Samuel L.
Jackson, lijkt zo uit een blaxploitation-film uit de jaren zeventig te zijn gestapt en refereert regelmatig aan tv-series uit
die tijd. Alle personages hebben hun oorsprong in klassieke archetypes uit pulpromans en B-films en troeven elkaar
af in hip taalgebruik.
Dat Pulp fiction het predikaat meesterwerk niet verdiend is te danken aan het feit dat Tarantino teveel wil. Het
verhaal over de bokser is de zwakke schakel en wordt pas echt interessant wanneer de gangsters weer in beeld
verschijnen. Vanaf dat moment slaat de regisseur genadeloos toe en trakteert hij de kijker op een zenuwslopende
orgie van geweld, die de martelscène uit Reservoir dogs tot een kinderspelletje degradeert. Met zijn tweede film
schudt Tarantino de benaming 'veelbelovend' definitief van zich af. De belofte is ingelost, het eerste meesterwerk zal
niet lang meer op zich laten wachten."
[Bart Van der Put. 'Pulp fiction: Mayonaise is vies' in Filmkrant, november 1994, nr 150)
                                                    "Het is dit jaar precies dertien jaar geleden dat Quentin Tarantino
                                                    de Gouden Palm in Cannes won met zijn ophefmakende, alom
                                                    geprezen misdaadepos Pulp Fiction. En het zijn voor de
                                                    regisseur niet zo’n tien mooie jaren geweest, als we eerlijk zijn.
                                                    Voor zijn acteerprestaties in het door hem geschreven From
                                                    Dusk Till Dawn en in een theateradaptatie van de thriller Wait
                                                    Until Dark, werd hij praktisch van het scherm en podium
                                                    weggelachen, zijn derde film Jackie Brown kreeg gemengde
                                                    kritieken en de twee eerste projecten waarmee hij zijn
                                                    aanvankelijke roem verdiende, werden dan ook nog eens tot in
                                                    den treure herkauwt [sic] en geïmiteerd door filmmakers met veel
                                                    ambitie en weinig talent. Denken wij aan Guy Ritchie,
                                                    bijvoorbeeld. (Ik zal letterlijk nooit begrijpen waarom iemand
                                                    graag naar Lock, Stock & Two Smoking Barrels zou kijken.) Niet
                                                    dat Tarantino schuldig is aan dit laatste, maar de talloze rip-offs
                                                    die Reservoir Dogs en Pulp Fiction hebben gekend, hebben ook
                                                    aan het originele werk een bitter smaakje gegeven. Hij had
                                                    meneer Madonna en al die anderen verdomme een proces
                                                    moeten aansmeren.
                                                    Na zijn twee volgende films, de kung-fu actieprent Kill Bill, is het
                                                    misschien een geschikt moment om eens even nuchter naar de
                                                    revelatie van toen te kijken, en te zien wat er nog van overblijft
                                                    na een moeilijk decennium.
                                                    Ik ben nooit iemand geweest die meespeelde met de Tarantino is
                                                    God-beweging. Iemand die twee goeie films maakt, is iemand die
                                                    een uitstekende start aan zijn carrière heeft gegeven, meer niet.
                                                    Regisseurs verdienen pas échte bewondering, laat staan
                                                    adoratie, wanneer ze gedurende lange tijd een bepaald niveau
                                                    kunnen aanhouden. Of Tarantino zo iemand is, zal moeten
Reservoir Dogs - still                              blijken wanneer Uma Thurman Asian ass gaat kicken in Kill Bill.
                                                    Zoals het is, hebben we sowieso twee uitstekende films waar we
                                                    de man dankbaar voor mogen zijn, met Pulp Fiction als het
                                                    grotere broertje van de twee."
                                                    [Dennis Van Dessel. 'Tarantino is niet god' in Digg filmbespreking,
                                                    online op www.digg.be, 19/09/2003]

                                                    "Zoals het hoort bij een wereld die door de grillen van het lot
                                                    wordt bepaald, zijn de hoofdpersonen vaak bijgelovig. Wanneer
                                                    iemand in Tarantino's films tot een dieper besef van zijn situatie
                                                    geraakt, dan is dat niet het product van een redelijk en langzaam
                                                    gerijpt inzicht, maar van een onverklaarbare inval. Zou de inval te
                                                    verklaren zijn, dan zou hij zijn geloofwaardigheid verliezen.
                                                    Tarantino's karakters geloven pas in iets als ze erdoor
                                                    overweldigd worden. Overtuigingen die uit henzelf en hun
                                                    dagelijks leven komen, vertrouwen ze niet. In Pulp Fiction houdt
                                                    een gangster abrupt op met moorden, omdat hij ervan overtuigd
                                                    is geraakt dat hij door een wonder aan een wisse dood is
Reservoir Dogs - still                              ontsnapt. In Natural Born Killers krijgt het seriële moorden een
                                                    spirituele betekenis op het moment dat de hoofdpersoon per
                                                    ongeluk een indiaan doodt. Zoals alle indianen, en dolfijnen, bezit
ook deze indiaan volgens de killers contact met hogere machten. Precies daardoor krijgt zijn dood voor hen een
diepere betekenis.
[Pieter Pekelharing. 'Geweldig filmgeweld' in Streven, maart 1996, pp.241- 242]
                       Het non-lineaire scenario van Pulp Fiction volgens Linda
                       Aronson

                       Portmanteau Plot
                       Pulp Fiction is highly innovative in its structure. It rejects not only
                       the classic three-act structure but also alternative structures like
                       flashback narrative and tandem narrative. Really, Pulp Fiction
                       should not work. It jumps about in time to tell a number of
                       interconnected but autonomous stories in self-contained chunks
                       (some of which are short, self-contained films with titles). It starts
                       and ends in the middle of the action. It kills off what appears to
                       be its protagonist, Vincent, in a dramatic aside in the middle of
Pulp Fiction - still
                       someone else's story. It is extremely long. Yet, despite all these
                       potential recipes for disaster, it is strikingly powerful, fast,
                       suspenseful, full of well-drawn characters, and grimly comical.

                       Doubtless, as has been suggested above, some of this is to do
                       with the large amount of jeopardy, surprise, and quirky, often
                       shocking, comedy - comedy delivered by two gangsters who
                       much of the time interact like a comedy duo, even down to the
                       patter. But jeopardy and comedy normally only work within a
                       building structure, that is, within a structure that is rising to a
                       climax. How does Pulp Fiction hold? Does it have a new "building
                       structure" - or even an "anti-structure" - that could be used as a
                       model?
Pulp Fiction - still
                       The action in Pulp Fiction
                       It is useful here to summarize the action of Pulp Fiction, the story
                       material that is actually told.

                       The film covers events of a criminal and often extremely violent
                       kind occurring to a group of people connected with a Los
                       Angeles gang over a period of three days. Only one character,
                       Vincent, played by John Travolta, appears in all of the stories.
                       The film jumps about, time-wise, within the three-day span of the
                       action.

                       Jumping about in time is not something new. It has been done in
                       flashback films for many years. What is startlingly new is, firstly,
                       that the jumps in time are not between events of emotional
                       significance or connection (indeed, they seem to happen just to
Pulp Fiction - still   tell a good story), and secondly, that the action in Pulp Fiction
                       does not amount to a three-act narrative as we normally
                       understand it, either in terms of traditional three-act structure or in
                       flashback narrative. The traditional three-act structure and
                       flashback narrative both obey the rule that all stories climb a
                       mountain, starting at a certain point in time, just before a
                       disturbance, and ending at the last chronological moment of the
                       film, at the top of the mountain. Flashback narrative only differs
                       here in that there are two or more stories in orbit, one
                       progressing chronologically in the present and the other, or
                       others, starting close to their end then returning to the start and
                       proceeding, chronologically, in a full circle until they return to
                       where they started. Put simply, the earliest point in time is the
                       start and the last point in time is the end. But if Pulp Fiction's
                       action is untangled and put together in chronological order, the
Pulp Fiction - still   action has no shape at all.

                       Chronological sequence in Pulp Fiction
                       Here is the action in Pulp Fiction set out in simple chronological
                       sequence.

                       1. Day 1, morning:
                       - The shooting of boys who tried to steal Marcellus's money.
                       Jules and Vincent are not hit at point-blank range - divine
                       intervention? Accidental shooting of Marvin, the last of the boys,
                       and decision to go to Jimmy's to get rid of the corpse and clean
                       up. Mr. Wolf arrives at Jimmy's and they all clean up.

                       - Breakfast at restaurant where Jules decides to become God's
                       servant because he feels the bullets missing him is divine
                       intervention and a message from God.
                       - Attempted robbery by Pumpkin and Honey Bunny foiled by
                       Jules. Jules lets Pumpkin and Honey Bunny go.
                       - Jules and Vincent return to bar where Butch is getting
                       instructions about fixing the fight from Marcellus.

                       2. Day 1, evening: Vince takes Mia out. She nearly overdoses.
                       He saves her.

                       3. Day 2, evening: Butch wins the fight.
Pulp Fiction - still
Pulp Fiction - still   4. Day 3, morning: Butch goes back to his apartment to collect
                       wristwatch. Shoots Vince. He and Marcellus are kidnapped by
                       rapists. Butch rescues Marcellus. Marcellus forgives him. Butch
                       leaves town with girlfriend.

                       Chronological vs. viewing order of scenes in Pulp Fiction

                       Two things are clear from this breakdown. The first is that there is
                       no apparent logic behind the way the action unfolds on screen,
                       although some of the stories are presented as self-contained
                       stories with titles. The second is that there is no one story that
                       runs from the chronological beginning of the film's action on day
                       one to its chronological end on day three. Instead, the film
                       consists of a range of stories, all of equal importance, which jump
Pulp Fiction - still   in time for no apparent reason and which are connected only by
                       theme and character. The only unifying plot strand seems to be
                       the story of Jules, the gangster who finds God. This runs across
                       a number of the stories and helps create a pleasing closure in a
                       film that otherwise ends, literally, in its chronological middle.

                       These aspects of Pulp Fiction are truly remarkable because what
                       they seem to indicate is that it is possible to create a strong
                       dramatic structure that is not linked to one major story with a
                       beginning, middle, and end; moreover, that it is possible to create
                       a film with
                       a pleasing sense of closure in which the film's climax and
                       pleasing closure occur not at the end of the time it spans, but in
                       the middle.

                       Jules's story as a traditional three-act narrative
Pulp Fiction - still   While there is clearly no one major story that runs from start to
                       finish in Pulp Fiction, surprisingly, the story of Jules's redemption
                       actually constitutes a traditional three-act narrative of
                       perfectibility, with Jules, in model protagonist style, being changed
                       by his experiences. A narrative sentence of Jules' redemption
                       would run like this:
                       The protagonist Jules, a ruthless gangster, fared with the
                       disturbance of having to execute men who double-crossed his
                       boss and surprised by what seems to be divine intervention (first-
                       act turning point) is stopped from investigating the implications of
                       this by the accidental shooting by Vincent of a hostage and the
                       dangerous and complicated disposal of the corpse. He plans to
                       reform, but reaches a lowest point of physical and moral danger
                       (second-act turning point) when he is held up at gunpoint by a
                       robber who normally he would execute. In the climax, he solves
                       the problem by choosing the path of good, sending the robbers
Pulp Fiction - still   away unharmed.
                       Note that the film starts with the moments prior to the second-act
                       turning point and climax of Jules's story, and ends back at the
                       restaurant with the second-act turning point and climax seen in
                       their entirety. It is interesting that the opening of the film, the start
                       of the robbery, is very much like the triggering crisis in flashback
                       narrative. It is the disturbance in the story of Pumpkin and Honey
                       Bunny, and the second-act turning point of Jules story (as in
                       flashback as thwarted dream).

                       After the teaser opening (Pumpkin and Honey Bunny starting the
                       robbery attempt), the film goes straight to the disturbance of
Pulp Fiction - still   Jules' story (the visit to the boys who will provide Jules with the
                       chance for divine intervention). It then leaves Jules's story to tell
                       all the other stories. When Jules's story returns, it is at crucial
                       first-act turning point (divine intervention). The story then
                       proceeds uninterrupted to its conclusion: Jules chooses God and
                       leaves the world of gangsters to pursue his dream, which is also
                       the conclusion of the film. Really, Jules's story follows the same
                       pattern and has the same theme, at heart, as flashback as
                       thwarted dream.

                       A portmanteau structure?
                       What might be happening here is that the film as a whole is being
Pulp Fiction - still   held together and given its shape - its rising structure - by being
                       enclosed within the standard three-act narrative structure of
                       Jules's story with its pointed and bizarrely unexpected moral,
                       namely, that redemption is available to all and that even a sinner
                       can go and pursue his dream.

                       Could it be a new rule that, as long as the movie starts with and
                       concludes by following a classic three-act story, presenting the
                       narrative uninterrupted from first-act turning point through to its
                       end, all the structural benefits of that three-act structure - built
                       suspense, character identification, and closure - will still accrue?
                       Are we looking at a structure that works like a carry-bag or
                       portmanteau, in which one three-act narrative can contain a
                       range of other stories?

                       This raises interesting questions about the other stories in Pulp
Pulp Fiction - still
                       Fiction, the stories of Vincent and Mia, and Butch and Marcellus,
                       which are given equal weight to Jules's Story. These, too, are
                       structured as classic - if short-form - three-act narratives. Could
                       they act equally well as the portmanteau? Here are narrative
                       sentences for each.

                       Vincent Vega and Marcellus Wallace's wife
                       A gangster, Vincent (protagonist), faced with having to take out
                       Mia, the sexy wife of his jealous gangster boss (disturbance), is
                       surprised by Mia snorting his stash of high-grade heroin and
                       starting to die (first-act turning point which compounds the
Pulp Fiction - still   problem). He responds by taking her to the home of Lance, the
                       drug dealer. He is foiled (second-act setbacks), firstly by Lance's
                       delay in answering the phone, then his strong reluctance to help,
                       then by bickering between Lance and his wife, then by Lance
                       being unable to find his medical book. He reaches his lowest
                       point of physical danger or despair (second-act turning point)
                       when his only chance of saving Mia is to stab her in the chest
                       with a hypodermic full of adrenalin. He manages it and she
                       revives (climax).

                       The gold watch
                       Butch, a boxer (protagonist), faced with accepting a bribe from
                       Marcellus to rig a fight (disturbance which creates a problem),
                       double-crosses Marcellus and is set to run away with the money.
                       He is surprised (first-act turning point which compounds the
                       problem) by the fact that his girlfriend, Fabienne, has left a watch
Pulp Fiction - still   of great sentimental value at his apartment. He goes back to get
                       it and is foiled initially by Vince, who he shoots dead, then by
                       Marcellus, who pursues him, causing him first to have a serious
                       car crash, then to be shot at and wrestled with (second-act series
                       of action setbacks, often triggered by the antagonist, but also by
                       fate, accident, etc.) until, at his lowest point of physical danger or
                       despair (second-act turning point) he ends up with Marcellus in a
                       cellar with three sexual perverts who plan to rape him. He fights
                       back, managing to escape. In the climax, he goes back to help
                       Marcellus, the man he hated, robbed, and was about to fight to
                       the death. He saves Marcellus, who lets him off the hook. He
                       goes off happily, keeping his freedom, the money, and his
                       girlfriend.

                       Which portmanteau?
                       Would the film still have worked if either of these stories had
                       been used to open and conclude the film, using the structural
Pulp Fiction - still   breakdown shown by the Jules story- that is, preclimax scene
                       followed by disturbance, then, after all the other stories have
                       been told, the first-act turning point appears and the film
                       proceeds uninterrupted to the end? Would the film have had the
                       same satisfactory closure? Here is how each of the stories could
                       have been used as the portmanteau.

                       With the gold watch as the portmanteau, the film could have
                       opened with the perverted gunshop owner and his friend, Zed,
                       getting the gimp out of the cage. It could then have gone back to
                       the disturbance - where Butch is given his instructions by
                       Marcellus - then be put aside until all the other stories had been
                       told, to return in its entirety starting at the first-act turning point -
                       that is, the point at which Butch discovers the watch has been left
                       behind. The closure would have been Butch walking free.

                       Alternatively, using Vincent Vega and Marcellus Wallace's wife as
Pulp Fiction - still   the portmanteau, the film could have opened with Lance, the
                       drug dealer, and his wife bickering over the missing medical book
                       and then getting out a syringe. It could then have returned to
                       Vincent and Jules talking about the foot massage prior to their
                       morning reprisal raid. Then, after all the other stories had
                       concluded, it could return to the restaurant and the first-act
                       turning point, which is when Mia takes the heroin at her home. It
                       could then proceed uninterrupted until the climax, in which
                       Vincent stabs Mia with the hypodermic and she revives. The
                       pleasing closure would be when she and Vincent return to
                       Marcellus' house and Mia tells Vincent the tomato joke from her
                       pilot television show, "Fox Force Four" [de verzonnen
                       televisieserie heet in feite “Fox Force Five”, nvdr]. These two
                       alternatives for a portmanteau do not seem impossible at all.
                       Each provides a structure with satisfying closure. It is hard to say
                       whether either could have been made to work as well as Jules's
                       story which, with its moral edge, passes interesting commentary
                       on living and dying by the sword, and presents a larger moral for
Pulp Fiction - still
                       the film as a whole.

                       Portmanteau = closure via one story
                       Pulp Fiction seems to have found a way of containing many
                       diverse stories of equal weight within the structure of one. Instead
                       of relying on one major story progressing more or less
                       chronologically like a journey up a mountain or, as in the hero's
                       journey model, in a circle to the depths of hell and back, it seems
                       we can now do the impossible and contain the greater within the
                       lesser.

                       Of course, it would be wrong to underestimate the energizing
                       effect on Pulp Fiction of its high levels of jeopardy, surprise, and
                       black comedy, along with its elements of vaudeville, its
                       soundtrack, and its startling juxtaposition of the mundane and
                       domestic with the profoundly violent. But the structure of Pulp
                       Fiction is something very new, something that opens up a whole
Pulp Fiction - still   range of possibilities within parallel storytelling. Pulp Fiction is a
                       film held together and explained by the internal structure and
                       pleasing traditional theme (the thwarted dream achieved) of one
                       of its stories, not by a larger unifying story that contains all the
                       stories within a time-frame or a theme. The portmanteau is one
                       story that comes full circle.
                       [Linda Aronson. Scriptwriting Updated. Silman-James Press Los
                       Angeles. 2000. pp. 209-219]




Pulp Fiction - still




Pulp Fiction - still
Pulp Fiction - still