تریلوژی

‫آﻏﺎز‬



‫از او‪‬ل ﺷﺎﻳﺪ اﺻﻼً ﻧﻤﻲﺑﺎﻳـﺴﺖ آﻏـﺎز ﻣـﻰﺷـﺪ. اﮔـﺮ دﺳـﺖ و ﭘـﺎ ﺑـﺴﺘﻪ و اﺳـﻴﺮِ اﻳـﻦ‬

‫ﻟﺤﻈﺎت ﺷﺪﻳﻢ، دﻳﮕﺮ آﺧـﺮ ﺧـﻂ ﺧﻮاﻫـﺪ ﺑـﻮد. ﻳﻜـﻰ از آﺧـﺮﺧﻂﻫـﺎ ﻫﻤـﻴﻦ ﻟﺤﻈـﻪ‬

‫اﺳﺖ. دﺳﺖ و ﭘﺎ ﺑﺴﺘﺔ اﺣﻤﻖآﺑـﺎد ﻓﺮﻧﮕـﺴﺘﺎن ﺷـﺪهاﻳـﻢ. اﻳـﻦ ﻣﻠـﺖﻫـﺎ ﻛـﻪ ﺑـﺮاي‬

‫ﺧﻮد آﻳﻨﺪهاي ﻧﻤـﻰﺑﻴﻨﻨـﺪ و ﺑـﺮاي آﻳﻨـﺪﮔﺎن ﻫـﻢ ﭘﻴـﺎﻣﻰ ﻧﺪارﻧـﺪ؛ ﻣﻠﺘـﻰﻫـﺎﺋﻰ ﻛـﻪ‬

‫ﺑﺮاي ﻓﺮزﻧﺪانﺷﺎن ﺟـﺰ ﺧﻔـﺖ، ﺧـﻮاري و ﺳـﺮاﻓﻜﻨﺪﮔﻰ ﻧﻤـﻰﺧﻮاﻫﻨـﺪ، ﻣﻠـﺖﻫـﺎﺋﻰ‬

‫ﻛﻪ در ﻏﻢ ﮔﺬﺷﺘﻪاي ﺑﻰﻣﻌﻨـﺎ ﻧﺸـﺴﺘﻪاﻧـﺪ و ﭼـﺸﻢ ﺑـﻪ آﻳﻨـﺪهاي ﻣـﺒﻬﻢ دوﺧﺘـﻪاﻧـﺪ،‬

‫ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺑـﺮاي ﻣـﺎ ﭼـﻪ ﺧﻮاﻫﻨـﺪ داﺷـﺖ؟ اﮔـﺮ ﺷـﺮﻳﻚ اوﻫـﺎم و ﺧﺮاﻓـﻪﻫـﺎيﺷـﺎن ﻧـﺸﻮﻳﻢ،‬ ‫ـ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫اﮔ ـﺮ ﺣﻤﺎﻗ ـﺖﻫ ـﺎيﺷ ـﺎن را ﺳ ـﺘﺎﻳﺶ ﻧﻜﻨ ـﻴﻢ، آﺧﺮاﻻﻣ ـﺮ ﺣﺘﻤ ـﺎً ﻣ ـﻰﮔﻮﻳﻨ ـﺪ، ﺷ ـﻤﺎ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺧ ـﺎرﺟﻰ ﻫ ـﺴﺘﻴﺪ. ﭼ ـﻪ ﺑﻬﺘ ـﺮ! در دوزخ ﻧ ـﻮﻳﻦِ ﻣ ـﺮد ﭼﺎرﭘ ـﺎيِ ﻏ ـﺮب ﺣ ـﺪاﻗﻞ ﻣ ـﺎ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺧﺎرﺟﻰ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﻲﻣﺎﻧﻴﻢ.‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫وﻟﻲ ﺧﻮب زﻳـﺎد ﻫـﻢ ﻧﺒﺎﻳـﺪ ﺗﻨـﺪ رﻓـﺖ! اﺻـﻮﻻً ﻣـﺎ از ﻫﻤـﺎن ﻧﺨـﺴﺘﻴﻦ روز زﻧـﺪﮔﻲ‬

‫ﺧــﺎرﺟﻰ ﺑــﻮدﻳﻢ! ﻫــﺮ ﺟــﺎ رﻓﺘــﻴﻢ ﺧــﺎرﺟﻰ و ﺑــﻰﭘﻨــﺎه ﺷــﺪﻳﻢ، ﻫــﻴﭽﻜﺲ ﻫــﻢ‬

‫ﻧﻤﻰﺗﻮاﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ: »از ﭘﺪﻳـﺪهاي ﺧـﺮوج ﻛـﺮدهاﻳـﺪ«! ﺧـﺎرﺟﻰ ﺣﺘﻤـﺎً ﺑﺎﻳـﺪ از ﻣﺤـﻞ‬

‫ﺑﻮﻣﻰ ﺧﻮد ﺧﺎرج ﺷﻮد، وﻟﻰ ﺗﻨﻬـﺎ ﻣﺤـﻞ ﺑـﻮﻣﻰِ ﻣـﺎ ﺷـﺎﻳﺪ رﺣـﻢ ﻣـﺎدر ﺑـﻮد. وﻗﺘـﻰ‬

‫در آﺳــﺘﺎﻧﺔ در ﺧﺮوﺟــﻰ اﻳــﺴﺘﺎده ﺑــﻮدﻳﻢ ﻳﺎدﻣــﺎن ﻧﻤــﻰآﻳــﺪ ﺑــﻪ ﺧــﻮد ﭼــﻪﻫــﺎ‬

‫ﻣﻲﮔﻔﺘﻴﻢ، ﺣﺘﻤﺎً زﻳﺮ ﻟﺐ زﻣﺰﻣـﻪ ﻣـﻲﻛـﺮدﻳﻢ: »ﺑﻴﭽـﺎره! اﮔـﺮ ﺑﻴـﺮون رﻓﺘـﻰ دﻳﮕـﺮ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻫﻤﻴـﺸﻪ ﺧـﺎرﺟﻰ ﺧ ـﻮاﻫﻰ ﻣﺎﻧـﺪ. ﺑـﻪ ﺧـﻮد ﺑﻴـﺎ و ﺗـﺼﻤﻴﻢ ﺑﮕﻴـﺮ!« ﻫﻤـﺎﻧﻄﻮر ﻛـﻪ‬

‫اﻣﺮوز ﻣﻼﺣﻈـﻪ ﻣـﻰﻛﻨـﻴﻢ، آﻧـﺮوز ﺗـﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘـﻪ ﺷـﺪ، و ﻧﻤـﻰﺗـﻮان ﺑـﻪ ﺗﺤﻘﻴـﻖ‬

‫ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﭼﻪ ﻛﺴﻰ اﻳﻦ ﺗـﺼﻤﻴﻢ را ﮔﺮﻓـﺖ! ﺗـﺼﻤﻴﻤﻲ ﻛـﻪ ﻃﺒﻴﻌـﺖ ﺑـﺎ ﺗﻤـﺎم ﻗﻬـﺮ‬

‫و ﺟﻼل و ﺟﺒﺮوتاش آن را ﺑﺮ ﻫـﺮ ﻳـﻚ از ﻣـﺎ در ﻫﻤـﺎن ﻟﺤﻈـﺔ ﺷـﮕﻔﺖ ﺑـﻪ ﻧﺤـﻮي‬

‫ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻛـﺮده! ﭘـﺲ ﺧـﺎرج ﺷـﺪﻳﻢ و ﭘـﺎي در ﺟﺎﻣﻌـﻪ ﮔﺬاﺷـﺘﻴﻢ. ﻫﻤﺎﻧﺠـﺎ ﻛـﻪ در‬

‫ﻣﻮرد ﺑﻌﻀﻲﻫﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﻪ ﺻـﻮرت ﺗﺤﻤﻴﻠـﻰ ﺣـﺪ ﺷـﺮﻋﻰ در ﻣـﻮرد آﻟـﺖ ﺗﻨﺎﺳـﻠﻰ ﺑـﻪ‬

‫اﺟﺮاء ﮔﺬارده ﺷﺪ؛ اﻳﻦ دﺳﺘﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻧﺪ ﺑﻪ »اﻳﺮاﻧﻴﺎن ذﻛﻮر«!‬



‫ﻛﺠﺎي ﻛـﺎر ﻫـﺴﺘﻴﺪ؟ در آﻳﻨـﺪه ﻣـﻰﺑﺎﻳـﺪ اﻳﻔـﺎي ﻧﻘـﺸﻰ ﻧﻴـﺰ در ﺟﺎﻣﻌـﻪ ﺑـﺮ ﻋﻬـﺪه‬

‫ﮔﻴــﺮﻳﻢ. ﺳــﺨﻨﻰ را از ﭘــﺪر، ﻛــﺮداري را از ﻣــﺎدر، اﺟــﻮج و ﻣﺠــﻮﺟﻲ از ﻣﻌﻠــﻢ و‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣ ـﺸﺘﻰ آداب ﺑ ـﻰﻣﻌﻨ ـﻰ و ﺑ ـﻰﺳ ـﺮوﺗﻪ از ﺟﺎﻣﻌ ـﻪ ﻓ ـﺮا ﮔﻴ ـﺮﻳﻢ، و ﺑ ـﺎ ﻃﻤﺎﻧﻴﻨ ـﻪ ﺑ ـﻪ‬

‫ﺧﻮرد ﺑﭽﻪﻫﺎ و ﻫﻤﺸﺎﮔﺮديﻫﺎيﻣـﺎن ﺑـﺪﻫﻴﻢ! ﭼـﻪ ﻧﻘـﺶ ﺑﺰرﮔـﻰ! ﭘـﺪران ﻣـﺎ ﻛـﻪ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫اﻳ ـﻦ آداب را از ﮔﻮﺷ ـﻪ و ﻛﻨ ـﺎر ﺗ ـﺎرﻳﺦ و رﺳ ـﻢ و رﺳ ـﻮم دورهﻫ ـﺎي ﺳ ـﻨﮓ و ﻣﻔ ـﺮغ‬

‫ﺑﺎ ﺧﻮد آورده ﺑﻮدﻧـﺪ ﺑـﺎ اﻓﺘﺨـﺎر ﺑـﺴﻴﺎر آنﻫـﺎ را ﺗﺤﻮﻳـﻞ ﻣـﺎ دادﻧـﺪ! ﺑﺎﻳـﺪ آنﻫـﺎ را‬

‫در ﺟﻴﺐ ﺑﮕﺬارﻳﻢ، ﻫﻤﭽﻮن ردا ﺑﺮ ﺗـﻦ ﻛﻨـﻴﻢ، ﻳـﺎ ﺑـﻪ ﻋﻨـﻮان زﻳـﻮرآﻻت ﺑـﻪ ﺳـﺮ و‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺻ ـﻮرت و ﭼ ـﺸﻢ و دﺳ ـﺖ و ﭘ ـﺎي ﺧ ـﻮد ﺑﻴ ـﺎوﻳﺰﻳﻢ، و ﺗ ـﺎ آﻧﺰﻣ ـﺎن ﻛ ـﻪ ﺟﻤﺎﻋ ـﺖ ﺑ ـﻪ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﮔﻮش ﺟﺎن ﻣﻰﺷﻨﻮد ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ:‬









‫٢‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫»ﺑﻠﻰ آﻗﺎﻳـﺎن و اﻟﺒﺘـﻪ ﺧـﺎﻧﻢﻫـﺎ! ﭘـﺪران ﻣـﺎ ﻣﺮدﻣـﺎﻧﻰ ﺑـﺎ اﻃـﻼع و ﻓﻬﻤﻴـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ.‬

‫ﻫﻤﻴﻦ ﭘﺎﻻن اﻻغ را ﻛـﻪ ﻣﻼﺣﻈـﻪ ﻣـﻰﻓﺮﻣﺎﺋﻴـﺪ در ﺧﻠﻘـﺖاش ﺑـﻪ دﺳـﺖ ﭘﻴـﺸﻴﻨﻴﺎن‬

‫ﻣﺎ ﭼﻨـﺎن ﻫﻨـﺮ و ﻣﻬـﺎرﺗﻲ ﺑـﻪ ﻛـﺎر رﻓﺘـﻪ ﻛـﻪ ﻧـﺎﮔﻔﺘﻨﻰ اﺳـﺖ. اﻻغ ﺑﻴﭽـﺎره راﺣـﺖ‬

‫ﻣﻰﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻫﻴﻜـﻞ ﭘﻴـﺸﻴﻨﻴﺎن را ﺑـﺮ ﭘـﺸﺖ ﺣﻤـﻞ ﻛﻨـﺪ. در ﺿـﻤﻦ ﺑـﺎ اﺳـﺘﻔﺎده از‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫اﻳ ـﻦ ﻓﻨ ـﺎوريِ ﭘﻴ ـﺸﺮﻓﺘﻪ از آﻧﺠﺎﺑ ـﺪﺗﺮ ﻧﻴﺎﻛ ـﺎن ﻣ ـﺎ زﻳ ـﺮش ﻧ ـﺮم ﺑ ـﺎﻗﻲ ﻣ ـﻲﻣﺎﻧ ـﺪ و در‬

‫دﺳﺖاﻧﺪازﻫﺎي ﺟﺎدة زﻣﺎن دردﺷﺎن ﻧﻤﻰﮔﺮﻓﺖ.«‬



‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺑ ـﺮاي اﻳ ـﺮاد اﻳـﻦ ﺳ ـﺨﻨﺎن زﻳﺒـﺎ و دﻟﻨ ـﺸﻴﻦ در ﻣﻘﺎﺑ ـﻞ ﺣ ـﻀﺮات آﻗﺎﻳـﺎن و ﺧ ـﺎﻧﻢﻫ ـﺎ‬

‫ﺣﺘﻤـﺎً ﺑﺎﻳـﺪ ﺑـﺎدي در ﻏﺒﻐـﺐ اﻧﺪاﺧﺘـﻪ و ﻳـﻚ دﺳـﺖﺗـﺎن ﻫـﻢ در ﺟﻴـﺐ ﺷـﻠﻮارﺗﺎن‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺑﺎﺷــﺪ ﺗــﺎ ژرﻓــﺎي »اﺳــﺮار ﺧﻠﻘــﺖ ﭘــﺎﻻن« ﺑــﺮ ﮔــﺮدة ﻣــﺴﺘﻤﻌﻴﻦ ﻧﻴــﻚ ﺑﻨــﺸﻴﻨﺪ.‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ژِﺳ ـﺖ ﺟﻨ ـﺎب ﺳ ـﺨﻨﺮان ﺧﻴﻠ ـﻲ ﻣﻬ ـﻢ اﺳ ـﺖ. ﺑﺎﻳ ـﺪ ﺻ ـﺤﻨﺔ ﺳ ـﺨﻦﭘﺮاﻛﻨ ـﻰ آﻧﻘ ـﺪر‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻋﻈﻤ ـﺖ و ﺟ ـﻼل داﺷ ـﺘﻪ ﺑﺎﺷ ـﺪ ﻛ ـﻪ ﺣ ـﻀﺎر ﻧﻔ ـﺲ در ﺳ ـﻴﻨﻪ ﺣ ـﺒﺲ ﻛﻨﻨ ـﺪ و ﺑ ـﺎ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺻﺪايﺑﻰﺻﺪاﺋﻰ ﻣﺮﺗﺐ ﻓﺮﻳﺎد ﺑﺰﻧﻨﺪ: »ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﮕﻮ! ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﮕﻮ!«‬



‫ﺑﻠﻪ از اﻳﻦ ﺟـﺎدة »ﺑـﺎز ﻫـﻢ ﺑﮕـﻮ!« ﺧـﺎﻃﺮات ﻓـﺮاوان دارﻳـﻢ. ﻣـﻰداﻧﻴـﺪ »ﺑـﺎز ﻫـﻢ‬

‫ﺑﮕﻮ« ﭼﻪ ﻣﻌﻨـﺎﺋﻰ ﻣـﻰدﻫـﺪ؟ ﻳﻌﻨـﻰ: »از آﻧﭽـﻪ ﮔﻔﺘـﻰ ﭼﻴـﺰي دﺳـﺘﮕﻴﺮﻣﺎن ﻧـﺸﺪ.‬

‫ﺣﺎل اﮔـﺮ ﻓﻜـﺮ ﻣـﻰﻛﻨـﻰ ﺣـﺮف دﻳﮕـﺮي ﻫـﻢ در ﺗﻜﻤﻴـﻞ ﻻﻃـﺎﺋﻼتات داري درﻳـﻎ‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣﻜـﻦ!« ﻫﻤﻴـﺸﻪ اﻧـﺴﺎن ﺑـﻪ ﻫﻤـﻴﻦ ﺻـﻮرت ﻛـﻪ ﻣﻼﺣﻈـﻪ ﻣـﻰﻓﺮﻣﺎﺋﻴـﺪ در ﻣﻘﺎﺑـﻞ‬ ‫ـ‬

‫ﻧﺎﺷــﻨﺎﺧﺘﻪ دﺳــﺖ و ﭘــﺎﻳﺶ را ﮔــﻢ ﻛــﺮده، و ﻋﺎﺷــﻖ و دﻟﺒﺎﺧﺘــﺔ آن ﺷــﺪه. در‬

‫ﻗــﺪﻳﻢ ﻧﺎﺷــﻨﺎﺧﺘﻪﻫــﺎ را ﺑــﺎ ﻫــﺰار دوز و ﻛﻠــﻚ از ﺟﺎﻣﻌــﺔ اﻧــﺴﺎﻧﻰ ﺟــﺪا ﻛــﺮده ﺑــﻪ‬

‫ﻋﻨﺎوﻳﻦ ﻣﺨﺘﻠـﻒ ﺑـﻪ ﻧﻴﺮوﻫـﺎي ﻣﺎوراءﻃﺒﻴﻌـﻪ ﻣﻨـﺴﻮب ﻣـﻰﻛﺮدﻧـﺪ، و اﺳـﻢﺷـﺎن را‬

‫ﻫﻢ ﻣﻰﮔﺬاﺷـﺘﻨﺪ: ﻓﺮﻋـﻮن، ﺷـﺎه‪ ‬ﺷـﺎﻫﺎن، اﻣﭙﺮاﺗـﻮر، ﺧﻠﻴﻔـﻪ و ﻫـﺰار درد و ﻣـﺮض‬

‫دﻳﮕــﺮ. وﻟــﻰ در دوران ﺟﺪﻳــﺪ آنﻫــﺎﺋﻰﻛــﻪ ﺧــﻢ و ﭼــﻢ آدﻣﻴــﺰاد را درﺳــﺖ ﺑــﻪ‬

‫دﺳــﺖ آوردهاﻧــﺪ، ﻓﻬﻤﻴﺪﻧــﺪ ﻛــﻪ وﻗﺘــﻰ اﻳــﻦ ﻧﺎﺷــﻨﺎﺧﺘﻪ ﻋــﻴﻦ ﺧﻠــﻖاﷲ و از‬

‫ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﺎﺷﺪ ﻛﺎر راﺣﺖﺗـﺮ و ﺑﻬﺘـﺮ اﻧﺠـﺎم ﻣـﻰﺷـﻮد. ﻳﻌﻨـﻰ ﻓﻬﻤﻴﺪﻧـﺪ ﻛـﻪ اﻧـﺴﺎن‬







‫٣‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ﺗﻨﻬــﺎ »ﺣﻴــﻮاﻧﻰ« اﺳــﺖ ﻛــﻪ ﻫﻤﻨــﻮعاش را راﺣــﺖ، آﺳــﺎن و ﺑــﻰدردﺳــﺮ ﺑــﻪ‬

‫»ﺧﺪاﺋﻰ« ﻣﻰﮔﻴـﺮد. ﺧﺎﺻـﻴﺖ‪ ‬ﻓـﻮقاﻟﻌـﺎدهاي اﺳـﺖ. وﻗﺘـﻰ در ﮔﺬﺷـﺘﻪﻫـﺎي دور‬

‫ﻓﺮﻋ ـﻮن را ﭘﺮﺳ ـﺘﺶ ﻣ ـﻰﻛﺮدﻧ ـﺪ از ﺳ ـﻨﮓ و دﻳ ـﻮارِ اﻃ ـﺮاف او ﻫ ـﻢ ﺣﺘﻤ ـﺎً »ﺧ ـﺪا«‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣـﻰﺳ ـﺎﺧﺘﻨﺪ. ﭼـﻪ ﻓﺮﻗـﻰ ﻣـﻰﻛﻨ ـﺪ؟ ﺧـﺪاي ﺳـﻨﮕﻰ ﻳـﺎ ﺧـﺪاي اﻧ ـﺴﺎﻧﻰ ﻛ ـﺎرش‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﻳﻜــﻰ اﺳــﺖ، »روح« را ﺗﻘﻮﻳــﺖ ﻣــﻰﻛﻨــﺪ؛ ﺑــﺸﺮ را از وﺣــﺸﺖ‪ ‬ﻧﺎﺷــﻨﺎﺧﺘﻪﻫــﺎي‬

‫»دﻳﮕﺮ« ﻣﻲرﻫﺎﻧﺪ؛ ﺑﻪ ﺑﻨـﻰآدم »ﻛﻤـﻚ« ﻣـﻰﻛﻨـﺪ ﺗـﺎ در دﻧﻴـﺎﺋﻰ ﻛـﻪ ﺑـﺎ ﺗﻮﻫﻤـﺎت‬

‫در اﻃــﺮاف ﺧــﻮد ﺳــﺎﺧﺘﻪ ﺑﻴﮕﺎﻧــﻪ ﺑــﺎﻗﻲ ﺑﻤﺎﻧــﺪ، ﮔﻨﻬﻜــﺎر و ﺳــﻴﻪروي ﺷــﻮد و در‬

‫وﺣــﺸﺖ ﻋﻘــﻮﺑﺘﻰ ﻛــﻪ اﺧﺘــﺮاع ﺷــﺨﺺ ﺧــﻮد او اﺳــﺖ، از ﺗــﺮس ﭘﻴﻮﺳــﺘﻪ ﻋــﻴﻦ‬

‫آﻧﺠﺎي ﺣﻼجﻫﺎ ﺑﻠﺮزد!‬



‫وﻟﻰ ﺟﺎﻟﺐﺗﺮ از ﻫﻤـﻪ اﻳـﻦ اﺳـﺖ ﻛـﻪ »ﺧـﺪا« ﺑـﺎ دورة ﺳـﻨﮓ ارﺗﺒـﺎطاش را ﻫﻤـﻮاره‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣﺤﻔ ـﻮظ ﻧﮕﺎﻫﺪاﺷ ـﺘﻪ. ﺷ ـﻮﺧﻰ ﻫ ـﻢ در ﻛ ـﺎر ﻧﻴ ـﺴﺖ! از »ﺣﺠﺮاﻻّﺳ ـﻮد« ﺗ ـﺎ ﻛ ـﻮه‬

‫اﺣﺪ، از ﻣﻌﺎﺑﺪ‪ ‬آﺗﺶﭘﺮﺳـﺘﺎن ﺗـﺎ ﺗﺨـﺖ ﺟﻤـﺸﻴﺪ، از ﺻـﺨﺮهﻫـﺎي ﺑﻠﻨـﺪ‪ ‬ﺑﻴـﺴﺘﻮن ﺗـﺎ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﻣﻌﺒـﺪ د‪‬ﻟـﻒ، ﻫﻤﻴـﺸﻪ اﻳـﺪة ﺧـﺪا ﺑـﺎ ﺳـﻨﮓ در ﻫـﻢ آﻣﻴﺨﺘـﻪ. ﺳـﻨﮓ، ﺷـﺎﻳﺪ در‬

‫ذﻫﻦ ﻣﺎ ﺧﺎﻛﻴﺎن ﻧﺸﺎن »اﺑﺪﻳﺖ« اﺳﺖ، ﻧﺸﺎن دوام و ﺑﻘﺎء و ﺟﺎوداﻧﮕﻲ.‬



‫ﺣﺘﻤﺎً ﻫﻤﺎن ﻧﻴﺎﻛﺎن ﻣﺤﺘـﺮم ﺣـﻴﻦ اﻻغ ﺳـﻮاري در دﺷـﺖ ﻣﻴـﺸﺎن ﻧﮕـﺎﻫﻰ ﺑـﻪ ﻛـﻮه‬

‫و ﻛﻤﺮ ﻛﺮده و ﺑـﺎ ﺧـﻮد ﮔﻔﺘـﻪ ﺑﻮدﻧـﺪ: »اﻳـﻦ ﻫﻤـﻪ ﻋﻈﻤـﺖ و ﺳـﻨﮓ اﻧﮕـﺎر از ﻛـﻮچ‬

‫ﺳـﺎل ﭘـﻴﺶ ﺗـﺎ ﺣـﺎل از ﺟـﺎﻳﺶ ﺗﻜـﺎن ﻧﺨـﻮرده.« ﭘـﺲ ﺣﺘﻤـﺎً ﻫـﺮ ﭼﻴـﺰي ﻛـﻪ از‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺟﺎﻳﺶ ﺗﻜﺎن ﻧﻤﻰﺧـﻮرد ﻫـﻢ »ﻋﻈﻤـﺖ« دارد و ﻫـﻢ »اﺑـﺪي« اﺳـﺖ. ﺑﻌـﺪ ﻫـﻢ ﺑـﻪ‬

‫اﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ رﺳـﻴﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ ﻛـﻪ ﻧـﻪ ﻣـﻰﺗـﻮان اﻳـﻦ ﻫﻤـﻪ ﺧـﺎك و ﺳـﻨﮓ را از ﺟـﺎي‬

‫ﺗﻜــﺎن داد، و ﻧــﻪ ﻣــﻰﺗــﻮان آن را ﺧــﺮد ﻛــﺮد. ﭘــﺲ ﺳــﻨﮓ و ﺻــﺨﺮه ﻣــﺎ را از‬

‫ﺟﺎيﻣﺎن ﻣﻰﺗﻮاﻧﺪ ﺑِﻜﻨَﺪ و ﻫﻤﻪﻣﺎن را ﺧُﺮد ﻛﻨﺪ.‬









‫٤‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫داﺳـﺘﺎن ﺷـﻴﺮﻳﻦ و ﻓﺮﻫـﺎد ﻛـﻪ ﻳﺎدﻣـﺎن ﻧﺮﻓﺘـﻪ؟ »آﺧـﺮش« ﺧـﻮش اﺳـﺖ! ﻓﺮﻫـﺎد‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻛــﻮﻫﻜﻦ ﺷــﺪ. آﻧﻬــﻢ ﺑــﻪ ﺧــﺎﻃﺮ ﺷــﻴﺮﻳﻦ. از ﻛــﻮه ﻛﻨــﺪن ﻛــﺎر راﺣــﺖﺗــﺮ ﭼــﻪ‬

‫ﻣﻰﺧﻮاﻫﻴﺪ؟ ﺳﻨﮓ‪ ‬اول را ﺑﺮﻣـﻰدارﻳـﺪ ﻣـﻰﮔﺬارﻳـﺪ ﻛﻨـﺎر. ﺑﻌـﺪ ﺳـﻨﮓ‪ ‬ﺑﻌـﺪي را‬

‫و ... و ﻫﻤﺔ ﺳﻨﮓﻫﺎ را ﻛﻪ ﺑﺮداﺷـﺘﻴﺪ، ﻳـﻚ ﭼـﺎه ﻣـﻰﻛﻨﻴـﺪ و ﺗﻤـﺎمِ ﺳـﻨﮓﻫـﺎ را در‬

‫آن دﻓﻦ ﻣﻰﻛﻨﻴـﺪ. ﭼـﻮن »ﻛﻨـﺪن ﻳـﻚ ﻛـﻮه « ﺑـﻪ ﻣﻌﻨـﺎي »درﺳـﺖ ﻛـﺮدن ﻳـﻚ‬

‫ﻛﻮه دﻳﮕـﺮ« اﺳـﺖ. اﻧـﺴﺎنﻫـﺎ در ادوار ﮔﺬﺷـﺘﻪ ﻫـﻢ ﻣﺜـﻞ ﺣـﻀﺮات‪ ‬دوران ﺟﺪﻳـﺪ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫»ﻛ ـﻮه اول« را ﻧﻜﻨَ ـﺪه ﺑﻮدﻧ ـﺪ ﻛ ـﻪ »ﻛ ـﻮه دوم« را ﭘ ـﻰ رﻳ ـﺰي ﻣ ـﻲﻛﺮدﻧ ـﺪ. »اﻣ ـﺮ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣﻬﻤ ـﻰ« اﺳ ـﺖ. ﺧ ـﻮب ﺷ ـﺪ »اﻣ ـﺮ ﻣﻬ ـﻢ« ﭘ ـﻴﺶ آﻣ ـﺪ وﮔﺮﻧ ـﻪ ﺗﻤ ـﺎم ﻋﻤ ـﺮ را ﺑ ـﻪ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺑﻄﺎﻟــﺖ ﮔﺬراﻧــﺪه ﺑــﻮدﻳﻢ و در آﺧــﺮﻳﻦ ﺳــﺎﻋﺎت ﺑــﺎ ﺗﺄﺳــﻒ ﻣــﻰﮔﻔﺘــﻴﻢ: »دﻳــﺪي‬

‫ﻋﻤﺮي را ﺑـﻪ ﺑﻄﺎﻟـﺖ ﮔﺬراﻧـﺪﻳﻢ. ﻣـﺎ ﻫـﻢ ﻣـﻰﺗﻮاﻧـﺴﺘﻴﻢ ﻣﺜـﻞ ﻓﺮﻫـﺎد ﺣـﺪاﻗﻞ ﻳـﻚ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻛـﻮه ﺑﻜﻨ ـﻴﻢ، ﺑﻌـﺪ ﺑﻤﻴـﺮﻳﻢ!« ﺣ ـﺎﻻ »ﺧـﺪا« را ﺷـﻜﺮ، ﻳﻌﻨ ـﻰ »ﻛـﻮه و ﺳ ـﻨﮓ« را‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺷﻜﺮ، آﻧﻘﺪر ﻛﻮه و ﻛﻤﺮ دارﻳـﻢ ﻛـﻪ ﻛـﻢ و ﻛـﺴﺮي ﻧﻤـﻰآورﻳـﻢ. وﻗﺘـﻰ در ﺗﻬـﺮان،‬

‫ﻳﻌﻨﻰ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ اﻳﺮان ﺟﻠﻮس ﻛـﺮدهاﻳـﻢ و ﺑـﻪ ﺟﻨـﻮب ﻣـﻲﻧﮕـﺮﻳﻢ »ﺑـﻰﺑـﻰ ﺷـﻬﺮﺑﺎﻧﻮ«‬

‫را ﻣﻰﺑﻴﻨﻴﻢ! در ﺷﻤﺎل ﻫﻢ ﻛـﻪ ﻳـﻚ ﺳﻠـﺴﻠﻪ ﺟﺒـﺎل دارﻳـﻢ ﻛـﻪ ﺑﻴـﺎ و ﺑﺒـﻴﻦ. اﮔـﺮ‬

‫ﺷﺎﻧﺲ ﺑﻴـﺎورﻳﻢ و ﻫـﻮا ﺧﻴﻠـﻰ ﺻـﺎف ﺑﺎﺷـﺪ دﻣﺎوﻧـﺪ را ﻫـﻢ ﻣـﻰﺗـﻮان دﻳـﺪ. دﻳﮕـﺮ‬

‫ﭼــﻪ ﻣــﻰﺧﻮاﻫﻴــﺪ؟ ﺧﻮاﺳــﺘﻦ ﻫﻤــﺎن ﺧﻮاﺳــﺘﻦ اﺳــﺖ. وﻟــﻰ ﺧﻮاﺳــﺘﻦ ﻛﺠــﺎ و‬

‫ﺗﻮاﻧﺴﺘﻦ ﻛﺠﺎ؟‬



‫وﻗﺘﻰ ﻧﻴﺎﻛﺎن ﻣﺎ ﺳـﻮار ﺑـﺮ اﻻغ ﻣﺤﺘـﺮمﺷـﺎن از ﺷـﻤﺎل ﺑـﻪ ﺟﻨـﻮب ﻣـﻰآﻣﺪﻧـﺪ ﻳﻜـﻰ‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﮔﻔـﺖ: »ﺧﻮاﺳـﺘﻦ ﺗﻮاﻧـﺴﺘﻦ اﺳـﺖ!« دﻳﮕـﺮي ﻫـﻢ ﮔﻔـﺖ: »ﺧﻮاﺳـﺘﻦ ﭼﻴـﺴﺖ؟«‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺳﺌﻮال ﺧـﻮﺑﻰ ﺑـﻮد. ﻧﻴـﺎي ﻣﺤﺘـﺮم ﻫﻤـﺎﻧﻄﻮر ﻛـﻪ روي ﭘـﺎﻻن اﻻغ ﻟـﻢ داده ﺑـﻮد و‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫زﻳ ـﺮ ﻟ ـﺐ ﺻ ـﺪاي ﻧ ـﻰﻟﺒ ـﻚ‪ ‬ﭼﻮﭘﺎﻧ ـﺎن را ﺗﻘﻠﻴ ـﺪ ﻣ ـﻰﻛ ـﺮد، ﻛ ـﻼه ﻧﻤ ـﺪي را از روي‬

‫ﭼﺸﻤﺎناش ﺑﻪ ﻛﻨﺎري زد و زل زل ﺗﻮي ﭼﺸﻢﻫﺎي ﻃﺮف ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ و ﮔﻔﺖ:‬









‫٥‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ــ ﺧﻮاﺳـﺘﻦ ﻫﻤـﺎن ﺧﻮاﺳـﺘﻦ اﺳـﺖ ﺟـﺎﻧﻢ! ﺑﮕـﻮ ﺑﺒﻴـﻨﻢ اﻻغ ﭼﻴـﺴﺖ؟ ﻣﮕـﺮ ﻧـﻪ‬ ‫ـ‬

‫اﻳﻨﻜــﻪ اﻻغ ﻫﻤــﺎن ﭼﺎرﭘــﺎﺋﻰ اﺳــﺖ ﻛــﻪ ﺳــﻮارش ﻫــﺴﺘﻰ؟ ﻣﮕــﺮ ﻧــﻪ اﻳﻨﻜــﻪ اﮔــﺮ‬

‫اﻓـﺴﺎرش را ول ﻛﻨـﻰ ﭘـﺪرت را در ﻣـﻰآورد؟ ﻣﮕـﺮ ﻧـﻪ اﻳﻨﻜـﻪ زﻳـﻦ و ﺑـﺮﮔﺶ ﻳـﻚ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﭘﺎﻻن ﭘﻨﺒﻪاي ﺧﻮش ﻧﻘﺶ و ﻧﮕﺎر اﺳـﺖ؟ ﻣﮕـﺮ ﻧـﻪ اﻳﻨﻜـﻪ اﮔـﺮ ﻫﻔﺘـﻪاي ﻳﻜﺒـﺎر ﺟـﻮ‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣﻔـﺼﻞ ﺑـﻪ او ﻧـﺪﻫﻰ رم ﻣـﻰﻛﻨـﺪ و ﺑـﺎر ﻧﻤـﻰﺑـﺮد؟ ﻣﮕـﺮ ﻧـﻪ اﻳﻨﻜـﻪ اﮔـﺮ ﺑـﻪ آﻧﺠـﺎ‬‫ـ‬

‫ﺑــﺪﺗﺮش ﻧﻮﺷــﺎدر ﺑﺰﻧــﻰ ﺗﻴــﺰي ﻣــﻰدﻫــﺪ و در ﺳــﺮﺑﺎﻻﺋﻰ ﻣــﻲدود؟ ﺧﻼﺻــﻪ‬

‫ﺧﻮاﺳــﺘﻦ ﻣﺜــﻞ اﻻغ اﺳــﺖ. اﻻغ ﻫــﻢ ﻣﺜــﻞ ﺗﻤــﺎم ﻣﻮﺟــﻮدات اﺳــﺖ. در ﻣــﻮرد‬

‫ﺗﻮاﻧ ـﺴﺘﻦ، ﺑ ـﺎز ﻫ ـﻢ ﻣ ـﻰرﺳ ـﻴﻢ ﺑ ـﻪ ﻫﻤ ـﻴﻦ اﻻغ. ﻫﻤ ـﻪ ﭼﻴ ـﺰ ﻣﺜ ـﻞ ﻫﻤ ـﻴﻦ اﻻغ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫وﺿﻌﺶ روﺷﻦ اﺳـﺖ. ﻓﻘـﻂ ﻣـﺴﺌﻠﻪ، ﻣـﺴﺌﻠﺔ آدم اﺳـﺖ و ﺧـﻮدت ﻣـﻰداﻧـﻰ ﻛـﻪ‬

‫وﺿﻌﺶ روﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ. آدم ﻧﻪ »ﺧﻮاﺳﺘﻦ« اﺳﺖ، و ﻧﻪ »ﺗﻮاﻧﺴﺘﻦ!«‬



‫ﻧﻴﺎي ﻣﺤﺘﺮم در دﻧﺒﺎﻟـﺔ اﻳـﻦ ﺳـﺨﻨﺎن ﺣﻜﻴﻤﺎﻧـﻪ، دوﺑـﺎره ﻛـﻼه ﻧﻤـﺪي را ﻣـﻰﻛـﺸﺪ‬

‫روي ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﺶ و از ﻃﺮف ﻣﻰﭘﺮﺳﺪ:‬



‫ـ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ! اﺻﻼً اﻧﺴﺎن »ﺗﻮاﻧﺴﺘﻦ« را از ﻛﺠﺎ »ﻳﺎد« ﮔﺮﻓﺖ؟‬







‫***‬





‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻓﺮﻫـﺎد ﺑـﺎ ﺗﻴـﺸﻪ در ﻛـﻮه و ﻛﻤـﺮ رودﺧﺎﻧـﻪ ﻣـﻰﻛﻨـﺪ. ﺑﻴﭽـﺎره ﺣﺘﻤـﺎً دﻫـﺎﺗﻰ ﺑـﻮد.‬

‫از ده‪ ‬ﺑﺎﻻ ﻣﻰرﻓﺖ ﺑـﻪ ده‪ ‬ﭘـﺎﺋﻴﻦ. ﻓﺮﻫـﺎد، آدم ﻫـﻢ ﺑـﻮد. وﻗﺘـﻰ در ﻗﻌـﺮ دره ﻓﺮﻳـﺎد‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣـﻰزد، ﺻـﺪاﻳﺶ را ﻛـﺴﻰ ﻧﻤـﻰﺷـﻨﻴﺪ. وﻟـﻰ ﻓﺮﻫـﺎد ﻫـﻢ ﻣﺜـﻞ دﻳﮕـﺮ اﻓـﺮاد ﻳـﺎد‬ ‫ـ‬

‫ﮔﺮﻓﺖ ﻛـﻪ »ﺗﻮاﻧـﺴﺘﻦ« را ﺑﺎﻳـﺪ »داﻧـﺴﺖ«، ﺗـﻮان و ﻗـﺪرت ﮔﺮﻓـﺖ، ﭘـﺲ ﺗـﻮاﻧﺶ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫را داد ﺑـﻪ دﺳ ـﺖ »ﺧﻮاﺳ ـﺘﻦ«. ﻛـﻮه را ﻫـﻢ ﻛـﻪ ﻛﻨ ـﺪ ﻣﻌﻠـﻮم ﻧﻴـﺴﺖ ﺑـﺎ ﺳـﻨﮓ و‬







‫٦‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ﺧﺎر و ﺧﺎﺷﺎك آن ﭼـﻪ ﻛـﺮد؟ ﺣـﺎل ﻳﻜـﻰ ﺑﺎﻳـﺪ ﺑـﺮايﻣـﺎن ﺗﻮﺿـﻴﺢ دﻫـﺪ ﻛـﻪ ﭼـﺮا‬

‫ﻛﺎر ﻓﺮﻫﺎد اﻳﻨﻬﻤﻪ ﻣﻬـﻢ ﺷـﺪ؟ ﺑﻌﻠـﻪ، درﺳـﺖ ﻓﻬﻤﻴﺪﻳـﺪ! اﮔـﺮ ﻓﺮﻫـﺎد واﻗﻌـﺎً ﻛـﻮه‬

‫را ﻛﻨ ـﺪه ﺑ ـﻮد ﻛ ـﻪ ﻛ ـﺎرش اﻳﻨﻬﻤ ـﻪ ﻣﻬ ـﻢ ﻧﺒ ـﻮد. اﻫﻤﻴ ـﺖ ﻣ ـﺴﺌﻠﻪ اﻳﻨﺠﺎﺳ ـﺖ ﻛ ـﻪ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬

‫ﻓﺮﻫﺎد ﻛﺎري را ﻣـﻰﻛﻨـﺪ ﻛـﻪ »ﻧـﺸﺪﻧﻰ« اﺳـﺖ. ﺣـﺎل ﻳـﺎد ﻣـﻰﮔﻴـﺮﻳﻢ ﻛـﻪ اوﻟـﻴﻦ‬

‫ارزش ﻧﻴﺎﻛــﺎن ﻣــﺎ، زﻣﺎﻧﻴﻜــﻪ از ﺷــﻤﺎل ﺑــﻪ ﺟﻨــﻮب ﻣــﻰرﻓﺘﻨــﺪ اﻳــﻦ ﺑــﻮد ﻛــﻪ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫»ﻧــﺸﺪﻧﻰ« را ﺑﺨﻮاﻫﻨــﺪ و اﺳــﻤﺶ را ﻫــﻢ ﺑﮕﺬارﻧــﺪ »ﺧﻮاﺳــﺘﻦ«. ﺑﻌــﺪ ﻫــﻢ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺗﺒﻠﻴﻐــﺎت ﺑــﻪ راه ﺑﻴﺎﻧﺪازﻧــﺪ ﻛــﻪ: »ﻣــﺮدم ﭼــﻪ ﻧﺸــﺴﺘﻪاﻳــﺪ؟ ﺑﺮﺧﻴﺰﻳــﺪ! ﺑﻴﺎﺋﻴــﺪ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫اﻳﻤ ـﺎن ﺑﻴﺎورﻳ ـﺪ ﻛ ـﻪ ﺧﻮاﺳ ـﺘﻦ ﻛ ـﺬا ﻫﻤ ـﺎن ﺗﻮاﻧ ـﺴﺘﻦ اﺳ ـﺖ.« ﻳﻌﻨ ـﻰ اول ﭼ ـﺸﻢ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻛـﻮرت را ﺑـﺎز ﻣـﻰﻛﻨـﻴﻢ ﺑـﻪ ﺟﻤـﺎل ﻏﻴـﺮﻣﻤﻜﻦ! ﺑﻌـﺪ ﻫـﻢ ﺷـﻴﺮت ﻣـﻰﻛﻨـﻴﻢ ﻛـﻪ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺑﭙــﺮي، و ﺧﻼﺻــﻪ »ﻏﻴــﺮﻣﻤﻜﻦ« را »ﻣﻤﻜــﻦ« ﻛﻨــﻰ. ﻣﻨﻔﻌــﺖ اﻳــﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋــﻪ‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻋﻤﻠﻴ ـﺎت ﻫ ـﻢ ﺣﺘﻤ ـﺎً ﺑ ـﻪ ﺟﻴ ـﺐ اﻓــﺮادى ﻣ ـﻰرود؛ ﻣ ـﺎ ﻛ ـﻪ ﻧﻤ ـﻰﺷﻨﺎﺳ ـﻴﻢﺷــﺎن.‬

‫ﻫﻤﺎنﻫﺎ ﻛـﻪ »ﺧﻮاﺳـﺘﻦ« را ﺑـﻪ ﻣـﺎ ﻧـﺸﺎن دادﻧـﺪ، »ﺗﻮاﻧـﺴﺘﻦﺷـﺎن« ﺣﺘﻤـﺎً ﺑـﻪ راه‬

‫اﺳﺖ.‬





‫٭٭٭‬





‫ـ ﻛﻴﻪ در ﻣﻴﺰﻧﻪ؟‬

‫ـ ﺧﺪا آﻣﺪه. ﻣﻰﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﻨﺪ.‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ـ ـ اي ﺑﺎﺑ ـﺎ، ﻣﮕ ـﻪ ﻣ ـﻦ ﻗﺎﺿ ـﻰاﻟﻘ ـﻀﺎت ﻫ ـﺴﺘﻢ ﻛ ـﻪ ﭘ ـﻴﺶ ﻣ ـﻦ آﻣ ـﺪه؟ ﻣ ـﻦ ﻫ ـﺰار‬

‫ـ‬

‫دردﺳﺮ و ﮔﺮﻓﺘﺎري دارم. ﺣﺎﻻ ﭼﻲ ﻣﻰﺧﻮاد؟‬

‫ـ ﻣﻰﺧﻮاﻫﺪ ﺧﻮدش ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﻨﺪ.‬

‫ـ ﺧﻮب ﺑﻴﺎد ﺗﻮ!‬

‫ـ ﺳﻼم!‬

‫ـ ﻋﻠﻴﻚ ﺳﻼم. ﺣﺎل ﺷﻤﺎ؟ ﺷﻤﺎ ﻛﻲ ﻫﺴﺘﻴﻦ؟‬







‫٧‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ـ ﺧﺪا! آﻗﺎﺟﺎن!‬

‫ـ ﺧﺪا؟ ﻣﮕﺮ ﺧـﺪا ﻫـﻢ اﺳـﻤﻪ؟ ﻣـﺜﻼً اﺳـﻢ ﺷـﻤﺎ ﻛـﻮرش، دارﻳـﻮش، اﺻـﻐﺮ و از‬

‫اﻳﻦ ﺟﻮر ﭼﻴﺰا ﻧﻴﺴﺖ؟‬

‫ـ ﻧﻪ! ﺧﺪا اﺳﻢ دﻳﮕﺮي ﻧﺪارد!‬

‫ـ ﺧﻮب آﻗﺎي ﺧﺪا ﺑﺎ ﻣﻦ ﭼﻜﺎر داري؟‬

‫ـــ واﷲ ﻣــﺎ آﻣــﺪهاﻳــﻢ از اوﺿــﺎع ﻫﻤــﺴﺎﻳﺔ ﺑﻐﻠــﻰ ﺷــﻤﺎ ﻛــﺴﺐ اﻃــﻼع ﻛﻨــﻴﻢ.‬

‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣ ـﻰﮔﻮﻳﻨ ـﺪ ﺧﻴﻠ ـﻰ ﭘ ـﺸﺖ ﺳ ـﺮ ﻣ ـﺎ ﺣ ـﺮف ﻣ ـﻰزﻧ ـﺪ. از اول و آﺧ ـﺮ ﻣ ـﺎ ﻫ ـﻢ روي‬

‫ﮔﺮدان ﻧﻴﺴﺖ.‬

‫ـــ آﻗﺎﺟــﺎن، ﺷــﻤﺎ ﭼــﺮا ﺳــﺮوري ﻧﻤــﻰﻛﻨــﻲ و دﺳــﺖ از ﺳــﺮ اﻳــﻦ ﺑــﺪﺑﺨﺖ ﺑــﺮ‬

‫ﻧﻤﻰداري. اﻳﻦ ﺑﻴﭽـﺎره ﺷـﺎﻳﺪ از دﺳـﺖ ﺷـﻤﺎ ﻛﻤـﻰ دﻟﮕﻴـﺮ ﺷـﺪه. اﮔـﺮ زﻳـﺎد ﺑـﻪ او‬

‫ﺳــﺨﺖ ﻧﮕﻴــﺮي، آدم ﺑــﺪي ﻫــﻢ ﻧــﻴﺲ. ﻣــﻦ ﺑﺎﺑــﺎي ﺟــﻮون ﻣــﺮگ ﺷــﺪهاش را‬

‫ﻣـــﻰﺷـــﻨﺎﺧﺘﻢ. ﺧﻮﻧـــﻮادﮔﻰ ﻳـــﻪ ﺧـــﻮرده ﻋﻮﺿـــﻰ از آب دراوﻣـــﺪن. ﭼـــﺎﺋﻰ‬

‫ﻣﻲﺧﻮرﻳﻦ؟‬



‫ـ ﻧﻪ ﺟﺎﻧﻢ! ﻣﮕﺮ ﺧﺪا ﭼﺎى ﻣﻰﺧـﻮرد؟ ﺷـﻤﺎ ﻫـﻢ ﻣـﺎ را دﺳـﺖ ﻛـﻢ ﮔﺮﻓﺘـﻪاﻳـﺪ. از‬

‫اول ﻛﻪ آﻣﺪم ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺧـﺪا ﻫـﺴﺘﻢ، ﺣـﺎﻻ ﻣـﻰﺧﻮاﻫﻴـﺪ ﺑـﻪ ﻣـﻦ ﭼـﺎى‬

‫ﺑﺪﻫﻴﺪ؟‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ــ اﺣﻤـﺪ دﺳـﺖ از ﺳـﺮ اﻳـﻦ اﻻغ وردار! زﺑـﻮنﺑـﺴﺘﻪ ﻣـﻰﺧـﻮاد ﺑﭽـﺮه! ﻧﺎراﺣـﺖ‬

‫ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻧ ـﺸﻴﻦ آﺧ ـﺪا! ﺳﺮوﺻ ـﺪاي ﺑﻨ ـﺪهزادهاس. اﺳ ـﻤﺶ اﺣﻤ ـﺪه. از ﺻ ـﺐ ﺗ ـﺎ ﺷ ـﺐ ﺑ ـﻪ‬

‫ﻳﺎل و ﻛﻮﭘـﺎل و ﺳـﺮ و ﮔـﻮش اﻳـﻦ اﻻغ ور ﻣـﻲره. ﺑﺮﮔـﺮدﻳﻢ ﺳـﺮ ﺣـﺮف ﺧﻮدﻣـﻮن.‬

‫ﺣﺎﻻ ﺷـﻤﺎ از ﻛﺠـﺎ ﻓﻬﻤﻴـﺪﻳﻦ؟ ﻳﻌﻨـﻰ ﺣﺮﻓـﺎي اﻳـﻦ ﺧﺪاﻧـﺸﻨﺎس رو ﻛـﻲ ﺑـﻪ ﺷـﻤﺎ‬

‫رﺳﻮﻧﺪه؟‬

‫ـ ﻣﺎ ﻛﻪ ﻧﺸﻨﻴﺪه ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻳﻢ. اﻛﺒـﺮِ ﺑﻘـﺎل ﻣـﻰﮔﻔـﺖ ﻛـﻪ زﻳـﺎدي دارد ﭘـﺸﺖ ﺳـﺮ‬

‫ﻣﺎ ﺣﺮف ﻣﻰزﻧﺪ.‬

‫ـ اﻛﺒﺮ ﺷﻤﺎ رو ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻪ؟‬







‫٨‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ـ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ! اﻛﺒﺮ را از ﺑﭽﮕﻰﻫﺎﻳﺶ ﻣﻰﺷﻨﺎﺳﻴﻢ. آدم ﺑﺎ ﺧﺪاﺋﻰ اﺳﺖ.‬

‫ـ ﭘﺲ ﺧﺒﺮﭼﻴﻨﻰ ﻫﻢ ﻣﻰﻛﻨﻪ؟‬

‫ـ ﻧﻪ ﺣﻀﺮت آﻗﺎ! ﺧﺒﺮﭼﻴﻨﻰ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺑﻪ ﺗﻜﻠﻴﻒ ﻋﻤﻞ ﻣﻲﻛﻨﺪ.‬

‫ـ ﺣـﺎﻻ ﺷـﻤﺎ ﭼـﺮا اﻳـﻦ ﻫﻤـﺴﺎﻳﺔ ﺑﻴﭽـﺎرة ﻣـﺎ را اﻳﻨﻘـﺪر ﺟـﻮن ﺑـﻪ ﺳـﺮ ﻣـﻰﻛﻨـﻴﻦ؟‬

‫ﻣﮕــﻪ ﺑﺎﻫــﺎش ﭘﺪرﻛــﺸﺘﮕﻲ دارﻳــﻦ؟ ﺑــﺬارﻳﻦ ﺑﮕــﻪ! از ﺧــﺪاﺋﻰ ﺷــﻤﺎ ﻛــﻪ ﻛــﻢ‬

‫ﻧﻤﻲﺷﻪ.‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ـ ـ ﻋﺠ ـﺐ ﻣ ـﺮدك اﺑﻠﻬ ـﻲ ﻫ ـﺴﺘﻰ ﻫ ـﺎ! ﻣ ـﻦ ﺧ ـﺪا ﻫ ـﺴﺘﻢ! ﻳﻜ ـﺴﺎﻋﺖ اﺳ ـﺖ دارم‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺗﻜـﺮار ﻣـﻰﻛـﻨﻢ، دﻳﮕـﺮ دﻫـﺎﻧﻢ ﻛـﻒ ﻛـﺮده. ﺷـﻴﻄﺎن را ﻣـﻰﻓﺮﺳـﺘﻢ ﺳـﺮاﻏﺖ ﻫـﺎ.‬ ‫ـ ـ ـ‬

‫ﺟﻮان ﻣﺮﮔﺖ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻫـﺎ، ﻣـﻰدﻫـﻢ ﺗـﺮا دم ﺷﻤـﺸﻴﺮ ﻳﺰﻳـﺪ و ﻣﻌﺎوﻳـﻪ ﺗـﺎ ﺣﺎﻟـﺖ را‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺟ ـﺎ ﺑﻴﺎورﻧ ـﺪ. ﭘﺎﻫﺎﻳ ـﺖ را ﺟﻤ ـﻊ ﻛ ـﻦ! ﻣ ـﺆدب ﺑﻨ ـﺸﻴﻦ! ﻣﮕ ـﺮ اﻳﻨﺠ ـﺎ ﻗﻬ ـﻮهﺧﺎﻧ ـﻪ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫اﺳ ـﺖ، ﻣﮕ ـﺮ ﻣـﻦ ﻣ ـﻰﺗ ـﻮاﻧﻢ ﻛﻮﺗ ـﺎه ﺑﻴ ـﺎﻳﻢ؟ ﻣـﻦ اﮔ ـﺮ ﻛﻮﺗ ـﺎه ﻣ ـﻰآﻣ ـﺪم ﻛ ـﻪ ﺧ ـﺪا‬

‫ﻧﻤﻰﺷﺪم. آﻫﺎي اﺣﻤﺪ! ﺑﺮاي ﭘﺪرت ﭼﺎي ﺑﻴﺎور.‬



‫در اﺗﺎق ﺑﺎز ﻣـﻰﺷـﻮد. اﺣﻤـﺪ ﺑـﺎ ﻳـﻚ ﺗﻨﺒـﺎنِ ﭼـﺮك و ژﻧـﺪه در درﮔـﺎﻫﻰ اﻳـﺴﺘﺎده،‬

‫اﻓﺴﺎر ﻳﻚ اﻻغ را ﻫﻢ در دﺳﺖ دارد. ﺑﺎ ﺻﺪاﺋﻰ دورﮔﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ:‬



‫ـ ﭼﻴﻪ؟ ﭼﻰ ﻣﻴﮕﻰ؟‬

‫ـ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮاي ﭘﺪرت ﭼﺎى ﺑﻴﺎور.‬

‫ـ ﺑﺎﺑﺎم اﮔﻪ ﭼﺎﺋﻰ ﺑﺨﻮاد ﺧﻮدش ﻣﻲﮔﻪ. اﺻﻼً ﺗﻮ ﻛﻰ ﻫﺴﺘﻰ؟‬



‫ﭘــﺪر اﺣﻤــﺪ ﺻــﺪا در ﮔﻠــﻮياش ﺧﻔــﻪ ﺷــﺪه؛ زﺑــﺎﻧﺶ ﺑﻨــﺪ آﻣــﺪه و از ﺟــﻼل و‬

‫ﺟﺒــﺮوت ﺧــﺪاﺋﻰ ﭼــﺸﻤﺎﻧﺶ وق زده. ﻣﮕــﺮ ﻣــﻰﺷــﻮد آدم، ﻳﻌﻨــﻰ ﺑﺒﺨــﺸﻴﺪ‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫»ﺧ ـﺪا«، ﺑﻴﺎﻳ ـﺪ ﺑ ـﻪ ﺧﺎﻧ ـﺔ ﻣ ـﺮدم و دﺳ ـﺘﻮر ﻫ ـﻢ ﺑﺪﻫ ـﺪ؟ آﺧ ـﺮ ﺻ ـﺎﺣﺐ ﺧﺎﻧ ـﻪاي‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ، ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﻰ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ! آﻗﺎي ﺧﺪا ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ ﺑﻪ اﺣﻤﺪ ﺗﺸﺮ ﻣﻲزﻧﺪ:‬



‫ـ ﺗﻮي دﻫﻨﺖ ﻣﻰزﻧﻢ ﻛﻪ ﺣﺮف زدن ﻳﺎد ﺑﮕﻴﺮي ﻫﺎ.‬





‫٩‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫اﻻغِ اﺣﻤــﺪ ﻧﻴﻤــﻰ از ﺑــﺪﻧﺶ را از ﻻي در آورده ﺗــﻮي اﺗــﺎق، و ﻣﺜــﻞ ﺑــﺰ ﻫــﻲ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺳ ـﺮش را ﺗﻜ ـﺎن ﺗﻜ ـﺎن ﻣ ـﻰدﻫ ـﺪ، ﭘ ـﻮزهاش را ﺑ ـﻪ ﺣﺎﻟ ـﺖ ﺗﻬﺪﻳ ـﺪآﻣﻴﺰ از ﻫ ـﻢ ﺑ ـﺎز‬

‫ﻛﺮده، ﻣﺜﻞ اﻳﻨﻜﻪ زﺑﺎنﻣﺎن ﻻل ﻗﺼﺪ دارد ﺑﻪ »آﻗﺎيﺧﺪا« دﻫﻦﻛﺠﻰ ﻛﻨﺪ.‬



‫ﭘﺪر اﺣﻤﺪ ﺑﺎ دﺳﺘﭙﺎﭼﮕﻲ رﺷﺘﺔ ﻛﻼم را ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ:‬



‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ــ اﺣﻤـﺪم ﺣـﺮف ﺷـﻤﺎ رو ﮔـﻮش ﻣـﻲﻛﻨـﻪ. اﺣﻤـﺪﺟﻮن! ﻣـﺮگ اون ﺗﻨﺒـﻮن ﮔُـﻞ‬ ‫ـ‬

‫ﻣ‪‬ﮕﻠﻰت، ﺑﺮاي ﺑﺎﺑﺎﺟﻮن ﻳﻪ ﭼﺎﺋﻰ ﺑﻴﺎر. ﻛﺎرو ﺗﻤﻮم ﻛﻦ، ﻋﺰﻳﺰ!‬



‫ﺣــﺎﻻ آﻗــﺎي ﺧــﺪا ﺧﻴﻠــﻰ راﺿــﻰ اﺳــﺖ. ﻟﺒﺨﻨــﺪ روي ﻟــﺐﻫــﺎﻳﺶ ﻣــﻰرﻗــﺼﺪ.‬

‫ﭼﻬﺮهاش ﻧـﻮراﻧﻰ ﺷـﺪه. از اول ﻫـﻢ ﻣـﻰداﻧـﺴﺖ ﻛـﻪ ﺟـﺎي ﺧـﻮﺑﻰ آﻣـﺪه. دﺳـﺖ‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﻣ ـﻰﺑ ـﺮد و ﻳ ـﻚ آﺟ ـﺮ از ﻛ ـﻒ اﺗ ـﺎق ﻛﻨ ـﺪه و آﻧ ـﺮا ﻣﺤﻜ ـﻢ ﻣ ـﻰزﻧ ـﺪ ﺗ ـﻮي ﺳ ـﺮ اﻻغ.‬

‫ﺑﻴﭽﺎره، ﺣﻴﻮان زﺑﺎن ﺑﺴﺘﻪ ﻛـﻪ ﺑـﻪ ﺧـﺸﻢ اﻟﻬـﻲ ﮔﺮﻓﺘـﺎر ﺷـﺪه ﺷـﺮوع ﻣـﻰﻛﻨـﺪ ﺑـﻪ‬

‫ﻋﺮﻋﺮ. اﺣﻤﺪ ﻫﻢ ﻣﺤﻜﻢ ﺑﺎ ﻟﮕﺪ ﻣﻰزﻧـﺪ ﺗـﻮي ﺗﺨـﻢ »آﻗـﺎيﺧـﺪا«. آﻗـﺎي ﺧـﺪا ﻫـﻢ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻋﻜ ـﺲاﻟﻌﻤ ـﻞ ﺷ ـﺪﻳﺪي ﻧ ـﺸﺎن داده، و ﻣﺜ ـﻞ ﺟﻬ ـﺎن ﭘﻬﻠ ـﻮان ﻣ ـﻰرود زﻳ ـﺮ دو ﺧ ـﻢ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫اﻻغ. ﺣﻴﻮان ﺷﺮوع ﻣﻰﻛﻨﺪ ﺑـﻪ ﻋﺮﻋـﺮ و دﺳـﺖ و ﭘـﺎ زدن، وﻟـﻰ دﻳﮕـﺮ دﻳـﺮ ﺷـﺪه.‬

‫ﻳﺪ اﻟﻬﻰ اﻻغ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮده و ﻣﺤﻜﻢ روي ﺳﻨﮓ ﻓﺮش ﺣﻴﺎط ﻣﻲﻛﻮﺑﺪ.‬



‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫اﺣﻤ ـﺪ ﻏ ـﺼﻪ ﻣ ـﻰﺧ ـﻮرد. ﺑﺎﺑﺎﺟ ـﺎناش ﭼ ـﺎى ﻣ ـﻰﺧ ـﻮرد. اﻻغ ﻋﺮﻋ ـﺮ ﻣ ـﻰﻛﻨ ـﺪ.‬

‫»آﻗــﺎيﺧــﺪا« ﻫــﻢ ﺑﺮﺧﺎﺳــﺘﻪ، ﺧــﺪاﺣﺎﻓﻈﻰ ﻣــﻰﻛﻨــﺪ و ﻛﻠــﻮن در را ﻣﺤﻜــﻢ‬

‫ﻣﻰاﻧﺪازد ﻛﻪ »ﺧﺪاﺋﻰ ﻧﺎﻛﺮده« دزد ﻧﻴﺎﻳﺪ ﭘﺎﻻن اﻻغ را ﺑﺪزدد.‬





‫٭٭٭‬









‫٠١‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ﻧﻴﺎﻛﺎن ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ آﺛـﺎر ﻗﻠﻤـﻰ و زﺑـﺎﻧﻰ از ﺷـﻤﺎل راه اﻓﺘﺎدﻧـﺪ و رﻓﺘﻨـﺪ ﺑـﻪ ﺟﻨـﻮب.‬

‫وﻗﺘﻰ رﺳـﻴﺪﻧﺪ ﺑـﻪ ﻣﺤﻠـﻲ ﻛـﻪ اﻣـﺮوز ﻧـﺎﻣﺶ را ﮔﺬاﺷـﺘﻪاﻳـﻢ ﺗﻬـﺮان، ﻣـﺪﺗﻰ ﺗﺄﻣـﻞ‬

‫ﻛﺮدﻧــﺪ. ﻣــﻰداﻧﻴــﺪ آن روز و روزﮔــﺎر ﻫــﻮا ﺧﻴﻠــﻰ ﺻــﺎف و روﺷــﻦ ﺑــﻮد و از دور‬

‫ﻣﻰﺗﻮاﻧـﺴﺘﻨﺪ ﻗﻠـﺔ دﻣﺎوﻧـﺪ را ﺑﺒﻴﻨﻨـﺪ. اوﻟـﻴﻦ ﻧﻴـﺎي ﻣـﺎ اﻳﺮاﻧﻴـﺎن ﺗـﺎ ﻗﻠـﺔ دﻣﺎوﻧـﺪ را‬

‫دﻳﺪ، اﻳـﺴﺘﺎد و ﻓﺮﻳـﺎد زد: »ﺧـﺪا!« ﺑﻘﻴـﻪ ﻫـﻢ ﮔﻔﺘﻨـﺪ: » ﺣـﻖ داري!« ﺑـﻪ ﻫﻤـﻴﻦ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫دﻟﻴ ـﻞ ﺳ ـﺎلﻫ ـﺎي ﺳ ـﺎل در ﻛﻨ ـﺎر دﻣﺎوﻧ ـﺪ ﺷ ـﻬﺮ و ﺷ ـﻬﺮك، و آب و آﺑ ـﺎدي، در و‬

‫دار ﺳــﺎﺧﺘﻨﺪ. در ﺑــﺮاي ورود و دار ﺑــﺮاي ﺧــﺮوج! ﭼﻮﭘــﺎنﻫــﺎ ﻣــﻰرﻓﺘﻨــﺪ روي‬

‫ﺳﻠـﺴﻠﻪ ﺟﺒـﺎل اﻻغ ﺳـﻮاري ﻣـﻰﻛﺮدﻧـﺪ. ﺷـﺐﻫـﺎ ﻫـﻢ ﻣﺎدرﻫـﺎ ﺑﭽـﻪﻫـﺎ را از ﺧـﺪا‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣﻰﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ، ﻛﻪ ﻣﻤﻜﻦ اﺳـﺖ ﺑﻴﺎﻳـﺪ و دﻋـﻮايﺷـﺎن ﻛﻨـﺪ. ﻫﻤـﻪ ﭼﻴـﺰ ﺑـﻪ ﺧـﻮﺑﻰ‬

‫و ﺧﻮﺷــﻰ ﻣــﻰﮔﺬﺷــﺖ، ﺗــﺎ اﻳﻨﻜــﻪ ﻳــﻚ روز دﻧﻴــﺎ ﻛــﻦﻓﻴﻜــﻮن ﺷــﺪ، ﺟﻬــﺎن‬

‫دﺳﺘﺨﻮش ﺗﻐﻴﻴﺮ و ﺗﺤﻮل ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺷﺪه ﺑﻮد. در ﺷﻬﺮ وﻟﻮﻟﻪ اﻓﺘﺎد ﻛﻪ:‬



‫ـ ﻣﺮدم ﭼﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪاﻳﺪ! ﻳﻚ ﺧﺪاي دﻳﮕﺮ آﻣﺪه.‬



‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﻣ ـﺮدم ﺑ ـﺎور ﻧﻤ ـﻰﻛﺮدﻧ ـﺪ. »ﺧ ـﺪاي دﻳﮕ ـﺮ ﻳﻌﻨ ـﻰ ﭼ ـﻪ؟ ﺧ ـﺪا ﻫﻤ ـﻴﻦ ﻛ ـﻮه ﺳ ـﻔﻴﺪ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺑﻠﻨﺪه.« ﻫﻤﻪ ﻧﺎراﺣﺖ و ﻧﮕـﺮان ﺷـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ. ﺑـﺎ ﺧـﻮد ﻣـﻰﮔﻔﺘﻨـﺪ: »اﮔـﻪ ﺧـﺪا دو‬

‫ﺗــﺎ ﺑــﺸﻪ، ﭼﻜــﺎر ﻛﻨــﻴﻢ؟« ﭘــﺲ ﻫﻤﮕــﻲ ﺟﻤــﻊ ﺷــﺪﻧﺪ و رﻓﺘﻨــﺪ دم در ﺧﺎﻧــﺔ‬

‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻗﺎﺿـﻰاﻟﻘـﻀﺎت ﻛـﻪ او را ﻣـﺮدي ﺑﺎﺧـﺪا ﻣـﻰﺷـﻨﺎﺧﺘﻨﺪ و ﻫﻤـﻪ ﻣـﻰداﻧـﺴﺘﻨﺪ ﻛـﻪ در‬

‫ﺗﻤ ـﺎم ﻋﻤ ـﺮ دﺳ ـﺖ از ﭘ ـﺎ ﺧﻄ ـﺎ ﻧﻜ ـﺮده. ﻗﺎﺿ ـﻰاﻟﻘ ـﻀﺎت ﻛ ـﻪ از ﻃﺮﻳ ـﻖ ﻋﻮاﻣ ـﻞ و‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺟﺎﺳﻮﺳﺎناش ﻗـﺒﻼً در ﺟﺮﻳـﺎن اﻣـﺮ ﻗـﺮار ﮔﺮﻓﺘـﻪ ﺑـﻮد، ﭘـﺲ از ﺳـﺎﻋﺖﻫـﺎ دﺳـﺖ و‬

‫ﭘﺎ زدن در درﻳﺎي ﺗﻔﻜﺮ ﺑﺎ ﺧﻮد ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ:‬



‫ـ ﺣﺎل ﻛﻪ »ﻃـﺮف« آﻣـﺪه، اﻣﻜـﺎن دارد ﻛﺎﺳـﻪ و ﻛـﻮزة »ﻃـﺮف‪ ‬اوﻟـﻰ« را ﺑـﺸﻜﻨﺪ،‬

‫ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻛﻪ ﺑﺴﺎط ﻗﻀﺎوت ﻣﺎ ﻫﻢ درﻫﻢ رﻳﺰد.‬









‫١١‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫از ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﭘﻨﻬﺎن، ﻗﺎﺿـﻰاﻟﻘـﻀﺎت ﻫـﺮ روز از ﻛـﺴﺒﻪ و ﺑﻘـﺎل و ﻗـﺼﺎب ﻣﺤﻠـﻪ ﻛﻠـﻰ‬

‫ﺣﻖ ﺣـﺴﺎب ﻣـﻰﮔﺮﻓـﺖ ﺗـﺎ ﻧـﺰد »ﺧـﺪا ﺳـﻔﻴﺪه« از آنﻫـﺎ ﺗﻌﺮﻳـﻒ و ﺗﻤﺠﻴـﺪ ﻛﻨـﺪ.‬

‫ﺣــﺎل ﻛــﻪ »ﻃــﺮف‪ ‬ﺟﺪﻳــﺪ« آﻣــﺪه ﭼﻜــﺎر ﺑﺎﻳــﺪ ﻛــﺮد؟ ﻗﺎﺿــﻲ ﭼــﺎره را در اﻳــﻦ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬

‫ﻣـﻰﺑﻴﻨـﺪ ﻛـﻪ ﺧـﻮدش ﺑـﺮود ﺑـﻪ دﻳـﺪار اﻳـﻦ ﭘﺪﻳـﺪة ﺟﺪﻳـﺪ و ﺗـﺎ ﻓﺮﺻـﺖ از دﺳـﺖ‬

‫ﻧﺮﻓﺘﻪ ﭼـﺎرهاي ﺑﻴﻨﺪﻳـﺸﺪ. ﭘـﺲ اﻻغِ او را ﭘـﺎﻻن ﻣـﻰﻛﻨﻨـﺪ و ﻗﺎﺿـﻰاﻟﻘـﻀﺎت ﺳـﻮار‬

‫ﺑﺮ اﻻغ راه ﻣﻰاﻓﺘـﺎد ﺗـﺎ ﺑﺮﺳـﺪ ﺑـﻪ »ﺧـﺪاي دوم«. رﻓﺘـﻪ رﻓﺘـﻪ، ﻣـﺮدم ﺑـﻪ دم اﻻغ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬

‫ﻗﺎﺿـﻰاﻟﻘـﻀﺎت وﺻـﻞ ﻣـﻰﺷـﻮﻧﺪ. ﺟﻤﻌﻴـﺖ ﺣـﻮاﻟﻰ ﺧﺎﻧ ـﺔ »ﻃـﺮف ﺟﺪﻳـﺪ« آﻧﻘ ـﺪر‬ ‫ـ ـ‬

‫زﻳﺎد ﺷﺪه ﻛﻪ ﺣﺘﻰ ﻳـﻚ ﻣﻮﺗـﻮر زﻧﺒـﻮري ﻫـﻢ ﻧﻤـﻰﺗﻮاﻧـﺪ از ﻻي ﻣـﺮدم ﻋﺒـﻮر ﻛﻨـﺪ.‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣ ـﺮدم ﻳﻜﭙﺎرﭼ ـﻪ، ﻫﻤﭽ ـﻮن ﻳ ـﻚ ﺻ ـﺨﺮه اﻃ ـﺮاف ﺧﺎﻧ ـﻪ را ﮔﺮﻓﺘ ـﻪاﻧ ـﺪ. ﺣ ـﻴﻦ اﻻغ‬‫ـ‬

‫ﺳﻮاري، ﻗﺎﺿﻰاﻟﻘﻀﺎت ﺑﻪ اﻳﻦ ﻓﻜـﺮ ﻣـﻰاﻓﺘـﺪ ﻛـﻪ ﺑﻬﺘـﺮ اﺳـﺖ اول ﻧﻄـﻖ ﻏﺮاﺋـﻲ دم‬

‫در ﺧﺎﻧﻪ اﻳﺮاد ﻛﻨﺪ، ﺗـﺎ ﺟـﺎ ﭘـﺎي ﻣﺤﻜﻤـﻰ ﺑـﺮاي ﺧـﻮدش درﺳـﺖ ﻛـﺮده ﺑﺎﺷـﺪ. از‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﻫﻤ ـﻴﻦ رو وﻗﺘ ـﻰ ﺻ ـﻔﻮف در ﻫ ـﻢ ﻓ ـﺸﺮدة ﻣ ـﺮدم را ﻣ ـﻲﺷ ـﻜﺎﻓﺪ و ﻣ ـﻰرﺳ ـﺪ دم در‬

‫ﺧﺎﻧﺔ »ﺧـﺪاي دوم« ﻣﺜـﻞ ﻗﺮﻗـﻰ از روي ﮔـﺮدة اﻻغ ﭘـﺎﺋﻴﻦ ﭘﺮﻳـﺪه و ﺟﻔـﺖ ﭘـﺎ ﻣـﻲ‬

‫زﻧﺪ روي ﺳﻜﻮ! وﻗﺘـﻲ از اﺳـﺘﺤﻜﺎم ﺳـﻜﻮ اﻃﻤﻴﻨـﺎن ﺣﺎﺻـﻞ ﻛـﺮد، روي ﺑـﻪ ﻣـﺮدم‬

‫ﻛﺮده و ﺑﺎ ﺗﺒﺨﺘﺮ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ:‬



‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ـ ـ ﻣ ـﺮدم ﺷ ـﻬﺮ! ﻣ ـﺎ در اﻳﻨﺠ ـﺎ ﺟﻤ ـﻊ ﺷ ـﺪهاﻳ ـﻢ ﺗ ـﺎ از راز ﺑﺰرﮔ ـﻰ ﭘ ـﺮده ﺑ ـﺮدارﻳﻢ.‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺳﻜﻮت را رﻋﺎﻳﺖ ﻛﻨﻴﺪ!‬



‫ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻛﺖ ﺷﺪه ﭼﺸﻢ ﺑﻪ دﻫﺎن ﻗﺎﺿـﻲ دوﺧﺘـﻪاﻧـﺪ، وﻟـﻲ ﻗﺎﺿـﻲاﻟﻘـﻀﺎت ﻫـﺮ ﭼـﻪ‬

‫ﻓﻜﺮ ﻣﻰﻛﻨﺪ ﺣﺮف ﺟﺪﻳﺪي ﺑـﺮاي ﮔﻔـﺘﻦ ﻧﻤـﻲﻳﺎﺑـﺪ، و ﺳـﺮاﻓﻜﻨﺪه از ﺳـﻜﻮ ﺑـﻪ زﻳـﺮ‬

‫ﻣﻲآﻳﺪ. اﻻغ ﻗﺎﺿـﻰ ﺑـﺎ ﻣـﺸﺎﻫﺪة اﻳـﻦ اوﺿـﺎع ﻣـﻰزﻧـﺪ زﻳـﺮ ﺧﻨـﺪه، وﻟـﻰ ﭼﻴـﺰي‬

‫ﻧﻤــﻰﮔﻮﻳــﺪ. ﻣــﻰداﻧﻴــﺪ! اﻻغ ﻫــﻢ آدم اﺳــﺖ، ﭼﻴــﺰ ﺳــﺮش ﻣــﻰﺷــﻮد، ادب و‬

‫ﺗﺮﺑﻴﺖ دارد. در ﺿـﻤﻦ اﮔـﺮ »ﺧـﺪاي دوم« ﺧـﺮي ﻻزم داﺷـﺘﻪ ﺑﺎﺷـﺪ، ﺣﺘﻤـﺎً ﺧـﺮ‬

‫ﻗﺎﺿﻰاﻟﻘﻀﺎت را ﺳﻮار ﻣـﻲﺷـﻮد و ﻧـﺎن ﺧـﺮ از اﻳـﻦ رﻫﮕـﺬر در روﻏـﻦ اﻟﻬـﻲ ﺧﻮاﻫـﺪ‬







‫٢١‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫اﻓﺘﺎد. ﺧﺮ اﻧﺴﺎنِ ﻣﺘﻔﻜـﺮي اﺳـﺖ و ﻫﻤﻴـﺸﻪ ﭘﻴـﺮو اﻳـﻦ ﻣﻜﺘـﺐ ﺑـﻮده ﻛـﻪ: »ﺑﻬﺘـﺮ‬

‫اﺳﺖ ﺑـﺎ آﻳﻨـﺪﮔﺎن و ﭘﻴـﺸﻴﻨﻴﺎن ﻃـﻮري رﻓﺘـﺎر ﻛـﺮد ﻛـﻪ ﭘـﻞﻫـﺎي ﺳـﺮ راه و ﭘـﺸﺖ‬

‫ﺳﺮ و دﺳـﺖ ﭼـﭗ و دﺳـﺖ راﺳـﺖ ﺧـﺮاب ﻧـﺸﻮد.« دﻧﻴـﺎ را ﭼـﻪ دﻳﺪﻳـﺪ؟! ﺷـﺎﻳﺪ‬

‫روزي اﻳﻦ ﺧﺮ ﻫﻢ ﺑﺮاي ﺧﻮد ﺧﺪا ﺷـﻮد. ﻣﮕـﺮ ﺧـﺮ ﺧـﺪا ﻧﻤـﻰﺷـﻮد؟ ﺧـﺮِ ﺑﻴﭽـﺎره‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺧ ـﻮدش از ﻛﺘﺎﺑﻔﺮوﺷ ـﻲﻫ ـﺎي روﺑ ـﺮوي داﻧ ـﺸﮕﺎه ﺗﻬ ـﺮان ﻛﺘ ـﺎبﻫ ـﺎﺋﻲ اﺑﺘﻴ ـﺎع ﻛ ـﺮده‬

‫ﺑﻮد ﻛـﻪ ﺑـﻪ وﺟـﻮد ﺑﻌـﻀﻰ ﻣﻠـﻞ ﮔـﺎوﭘﺮﺳـﺖ در ﺟﻬـﺎن اﺷـﺎره داﺷـﺘﻨﺪ. ﭘـﺲ ﭼـﻪ‬

‫دﻟﻴــﻞ داﺷــﺖ ﻛــﻪ ﺑﻌــﻀﻲ ﻣﻠــﻞ ﺧﺮﭘﺮﺳــﺖ ﻧﺒﺎﺷــﻨﺪ؟ ﻣﻠــﺖﻫــﺎ ﺧﻴﻠــﻰ ﺧــﻮب‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﻣـﻰﺗﻮاﻧ ـﺴﺘﻨﺪ ﺧـﺮ ﻫـﻢ ﺑﭙﺮﺳ ـﺘﻨﺪ. ﻣﮕـﺮ ﺧـﺮ و ﮔـﺎو ﺗﻔـﺎوﺗﻲ دارﻧ ـﺪ؟ در ﺛ ـﺎﻧﻰ، از‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻛﺠﺎ ﻣﻌﻠﻮم ﻛـﻪ اﮔـﺮ ﺟﻨﮕـﻰ ﻣﻴـﺎن ﻃﺮﻓـﺪاران دو ﺧـﺪا ﭘـﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳـﺪ ﺧﺮﭘﺮﺳـﺘﺎن در‬

‫آن ﭘﻴﺮوز ﻧﺸﻮﻧﺪ؟ ﺑـﻪ دﻟﻴـﻞ ﻫﻤـﻴﻦ ﻣﻼﺣﻈـﺎت ﺑـﻮد ﻛـﻪ ﺧـﺮ ﺑﻴﭽـﺎره ﺳـﻌﻰ ﻛـﺮد‬

‫ﻛﻤﻰ ﺳﻴﺎﺳﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، و ﻣﺜﻞ دﻳﮕـﺮ ﻧﻴﺎﻛـﺎن ﻣـﺎ ﮔـﺰ ﻧﻜـﺮده ﺟـﺮ ﻧﺪﻫـﺪ. ﻫـﺮ‬

‫ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺧـﺮ ﻫـﻢ آدم اﺳـﺖ و ﺳﻴﺎﺳـﺖ و ﻛﻴﺎﺳـﺖ دارد، از اﻳﻨـﺮو ﺧـﺮ ﺑـﺎ ﻓﺮاﺳـﺖ‬

‫ﻣﺎ ﺳﻜﻮت اﺧﺘﻴﺎر ﻛﺮد.‬



‫ﻗﺎﺿﻰاﻟﻘﻀﺎت ﭘـﺲ از اﻳـﺮاد ﺳـﺨﻨﺮاﻧﻲ ﻣﻬـﻢ ﺧـﻮد ﻛﻮﺑـﺔ در را ﮔﺮﻓﺘـﻪ و ﻣﺤﻜـﻢ ﺑـﻪ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫در ﻣ ـﻰﻛﻮﺑ ـﺪ. ﺳ ـﻜﻮت ﻛﺎﻣ ـﻞ ﺑ ـﺮ ﺷ ـﻬﺮ ﺳ ـﺎﻳﻪ اﻓﻜﻨ ـﺪه، ﻓﻘ ـﻂ ﺻ ـﺪاي ﻛﻮﺑ ـﻪﻫ ـﺎي‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫اوﺳــﺖ ﻛــﻪ ﺗﻤــﺎﻣﻰ ﻛﻮﭼــﻪﻫــﺎ و ﺧﻴﺎﺑــﺎنﻫــﺎي ﺷــﻬﺮِ ﻧﻴﺎﻛــﺎن ﻣــﺎ را ﺑــﻪ ﻟــﺮزه در‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣـﻰآورد. ﻣﮕـﺴﻰ ﻛـﻪ روي ﮔـﻮش ﺧـﺮ ﻧﺸـﺴﺘﻪ ﺑـﻮد، ﺑـﺎ ﺗﻘﻠﻴـﺪ از ﻛﻮﺑـﻪ ﺧـﻮد را‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣﺤﻜﻢ ﺑﻪ در ﺧﺎﻧﻪ ﻣـﻰزﻧـﺪ، اﻳـﻦ ﺣـﺸﺮة ﻧـﺎﭼﻴﺰ ﻫـﻢ ﻛﻨﺠﻜـﺎو ﺷـﺪه و ﻣـﻲﺧﻮاﻫـﺪ‬

‫ﻫﺮ ﭼـﻪ زودﺗـﺮ از اﻳـﻦ راز ﺑـﺰرگ ﭘـﺮده ﺑـﺮدارد. وﻟـﻰ از درون ﺧﺎﻧـﻪ ﻫـﻴﭻ ﺻـﺪاﺋﻰ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺑـﻪ ﮔـﻮش ﻧﻤـﻲرﺳـﺪ. ﺑـﺎز ﻫـﻢ در ﻣـﻰزﻧﻨـﺪ، وﻟـﻰ ﭘﺎﺳـﺦ ﻫﻤـﺎن ﺳـﻜﻮت اﺳـﺖ.‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺳــﻜﻮت ﻣﺜــﻞ ﻳــﻚ ﻣﻠﺤﻔــﺔ ﻧــﺎﻣﺮﺋﻰ ﺗﻤــﺎم ﺷــﻬﺮ را ﭘﻮﺷــﺎﻧﺪه. ﺳــﺎﻋﺎﺗﻲ ﺳــﭙﺮي‬

‫ﻣﻰﺷﻮد، ﻛﺴﺒﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﻛﺎرﺷﺎن ﺑﺮﮔـﺸﺘﻪاﻧـﺪ و ﺣـﻮاﻟﻰ ﺧﺎﻧـﻪ ﻛـﻢ ﻛـﻢ ﺧﻠـﻮت ﺷـﺪه.‬

‫ﻫــﺮ از ﮔــﺎﻫﻰ ﭼﻨــﺪ ﺑﭽــﺔ ﺑــﺎزﻳﮕﻮش ﺑــﻪ ﺷﻴــﺸﻪﻫــﺎي دود ﮔﺮﻓﺘــﺔ ﺧﺎﻧــﻪ ﺳــﻨﮓ‬









‫٣١‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ﻣﻲزﻧﻨﺪ، وﻟـﻰ ﻫـﻴﭻ ﺻـﺪاﺋﻰ ﺑـﻪ ﮔـﻮش ﻧﻤـﻰرﺳـﺪ. ﺧـﺮِ ﻗﺎﺿـﻰاﻟﻘـﻀﺎت ﺑـﺎ ﺧـﻮد‬

‫ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ:‬



‫ـ ﺳﻜﻮت ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﭘﺎﺳﺦ اﺳﺖ.‬





‫٭٭٭‬





‫ﺑ ـﻪ اﻳ ـﻦ ﺻ ـﻮرت ﻧﻴﺎﻛ ـﺎن ﻣ ـﺎ در داﺳ ـﺘﺎنﻫ ـﺎ و ﺣﻜﺎﻳ ـﺖﻫ ـﺎيﺷ ـﺎن ﻫﻤ ـﺎﻧﻄﻮر ﻛ ـﻪ از‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺷﻤﺎل ﺑﻪ ﺟﻨـﻮب ﻣـﻰرﻓﺘﻨـﺪ ﺧـﺪا را از ﻛـﻮه و ﺳـﻨﮓ ﺟـﺪا ﻛـﺮده، در ﺟـﻮار دﻳـﻮار‬

‫ﺧﺎﻧﺔ اﺻﻐﺮﺑﻘﺎل و اﻛﺒﺮرﻣﺎل ﻳـﻚ ﺧﺎﻧـﻪ ﻫـﻢ دادﻧـﺪ ﺑـﻪ او. ﺧﻼﺻـﺔ ﻣﻄﻠـﺐ ﻣﻨـﺎري‬

‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫دزدﻳﺪﻧـﺪ وﻟـﻰ ﻓﻜـﺮ ﭼـﺎهاش را ﻧﻜﺮدﻧـﺪ. ﻗـﺼﺔ ﻣـﺎ ﺑـﻪ ﺳـﺮ رﺳـﻴﺪ، ﺧـﺮ ﻫـﻢ ﺑـﻪ‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﺧﺎﻧﻪاش رﺳﻴﺪ.‬









‫ﻧﻴﻤﻪ راه‬



‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫اﻣـﺮوز ﻫـﻮا اﺑـﺮي اﺳـﺖ. ﭼﻠـﺔ ﺗﺎﺑـﺴﺘﺎن اﺳـﺖ، وﻟـﻰ از ﺳـﺮﻣﺎ اﺳـﺘﺨﻮانﻫـﺎي آدم‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣﻨﺠﻤﺪ ﻣﻰﺷﻮد. اﻳـﻦ ﻫـﻢ ﺣﺘﻤـﺎً ﺧﻮاﺳـﺖ ﺧﺪاﺳـﺖ. ﻳـﺎد روزﻫـﺎي ﮔـﺮم و اﺑﺮﻫـﺎي‬

‫ﺧﻨﻚ ﻛـﻮﻳﺮ ﺑـﻪ ﺧﻴـﺮ. وﻗﺘـﻰ در ﮔﻴﺮاﮔﻴـﺮِ اواﺧـﺮِ ﺷـﻬﺮﻳﻮر در ﺧﻴﺎﺑـﺎنﻫـﺎي ﺧﻠـﻮت‪‬‬

‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺗﻬ ـﺮانِ ﺳ ـﺎﺑﻖ ﻗ ـﺪم ﻣ ـﻰزدﻳ ـﻢ، آﻧﺰﻣ ـﺎن ﻛ ـﻪ ﻫﻤ ـﻪ رﻓﺘ ـﻪ ﺑﻮدﻧ ـﺪ ﺑ ـﻪ ﻛﻨ ـﺎر درﻳ ـﺎ و‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣـﺴﺎﻓﺮت، روزﻫـﺎﺋﻰ ﻛـﻪ ﺑﭽـﻪ ﺗﻨﺒـﻞﻫـﺎ ﺧـﻮد را ﺑـﺮاي اﻣﺘﺤﺎﻧـﺎت ﺗﺠﺪﻳـﺪي آﻣـﺎده‬ ‫ـ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣ ـﻰﻛﺮدﻧ ـﺪ، ﺳ ـﻜﻮت ﺗﻬ ـﺮان در دﺳ ـﺖ ﺑ ـﺮگﻫ ـﺎﺋﻰ ﻛ ـﻪ ﻳ ـﻮاش ﻳ ـﻮاش ﻧــﺎرﻧﺠﻰ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣﻰﺷﺪ، ﺧﻴﻠﻰ روﻳـﺎﺋﻰ ﺑـﻮد. ﻓﻘـﻂ در اﻳـﻦ روزﻫـﺎ ﺑـﻮد ﻛـﻪ زﻣﺰﻣـﺔ آب در ﺟـﻮي‬







‫٤١‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ﺧﻴﺎﺑﺎنﻫﺎ ﺷﻨﻴﺪه ﻣﻲﺷﺪ، و ﻋﻄـﺮِ ﻧـﺎنﻫـﺎي ﺳـﻨﮕﻚ ﻣـﺸﺎمﻣـﺎن را ﻧـﻮازش ﻣـﻰداد.‬

‫ﻫﻤــﻪ ﺟــﺎ و ﻫﻤــﻪ ﭼﻴــﺰ ﺗﻌﻄﻴــﻞ ﺑــﻮد، ﻣﺪرﺳــﻪ، ﻛــﻼس، ﻣﺠﻠــﺲ، ﺧــﺼﻮﺻﺎً‬

‫دوﻟﺖ!‬



‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺣ ـﺎﻻ ﻫ ـﻢ ﺣﻜﺎﻳ ـﺖ ﻫﻤ ـﻴﻦ ﺗﻌﻄﻴﻠ ـﻰ ﺷ ـﺪه. ﻫﻤ ـﻪ ﭼﻴ ـﺰ رو ﺑ ـﻪ ﺳ ـﻜﻮن ﮔﺬاﺷ ـﺘﻪ،‬‫ـ ـ‬

‫ـ ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫دﻳﮕ ـﺮ ﻗ ـﺮار ﻧﻴ ـﺴﺖ ﺣﺮﻛﺘ ـﻰ در ﻣﻴ ـﺎن ﺑﺎﺷ ـﺪ. ﺗ ـﺎ اﺑ ـﺪ ﻣ ـﻲﺗ ـﻮان در اﻳ ـﻦ درﻳ ـﺎي‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺑﻼﺗﻜﻠﻴﻔ ـﻰ ﻏﻮﻃ ـﻪ ﺧ ـﻮرد، و ﺑ ـﻪ اﻃ ـﺮاف ﺧﻴ ـﺮه ﻣﺎﻧ ـﺪ. زﻧ ـﺪﮔﻰ ﻫﻤﻴ ـﺸﻪ از ﻳ ـﻚ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺗﻌﻄﻴﻠـﻰ ﺑـﻪ ﻳـﻚ ﻃﻮﻓـﺎن ﮔـﺬار ﻣـﻲﻛﻨـﺪ، و ارﻣﻐـﺎن ﻃﻮﻓـﺎن ﻳـﻚ زﻧـﺪﮔﻰ ﺟﺪﻳـﺪ‬

‫ـ‬

‫اﺳﺖ، و اﻳـﻦ زﻧـﺪﮔﻰ و اﻣﻴـﺪﻫﺎي آﻧﻬـﻢ ﻧﺘﻴﺠـﻪاش ﻓﻘـﻂ ﻣـﻲﺗﻮاﻧـﺪ ﻳـﻚ ﺗﻌﻄﻴﻠـﻰ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫دﻳﮕ ـﺮ ﺑﺎﺷـﺪ. اﻳـﻦ ﺑﻴﺮاﻫـﺔ زﻧ ـﺪﮔﻰ اﮔ ـﺮ ﻫﻤﻴـﺸﻪ ﺑـﻪ ﻫﻤـﻴﻦ ﺗﺮﺗﻴـﺐ ﺗﻜ ـﺮار ﺷ ـﺪه،‬ ‫ـ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﺣـﺎﻻ ﻫـﻢ دﻟﻴﻠـﻰ ﻧـﺪارد ﻛـﻪ ﺗﻜـﺮار ﻧـﺸﻮد. ﺷـﺎﻳﺪ ﺟـﺴﺘﺠﻮي ﺗﻌﻄﻴﻠـﻰ ﻳـﻚ ﻧﻴـﺎز‬ ‫ـ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ، و ﻃﻮﻓﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﺑـﻪ دﻧﺒـﺎل آن ﻣـﻰآﻳـﺪ ﻳـﻚ ﺑـﻼ! ﺑﻼﺋـﻰ ﻛـﻪ اﻧـﺴﺎن ﻫﻤﻴـﺸﻪ‬

‫ﺑﻪ آن ﻧﻴﺎز دارد ﺗـﺎ دوﺑـﺎره ﺑـﻪ اﻣﻴـﺪ و زﻧـﺪﮔﻰ ﺑﺮﺳـﺪ. در ﺗﻬـﺮانِ ﺳـﺎﺑﻖ روي ﻳـﻚ‬

‫دﻳــﻮار ﻛــﺎﻫﮕﻠﻰ ﻧﻮﺷــﺘﻪ ﺑﻮدﻧــﺪ: »اﻣﻴــﺪ را ﻓﺮاﻣــﻮش ﻧﻜﻨﻴــﺪ«. ﮔﻮﻳــﺎ در دوران‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ ِ‬

‫ﺟ ـﻮاﻧﻰ ﻣ ـﺎ، آﻧﻮﻗ ـﺖﻫ ـﺎ ﻛ ـﻪ ﺑﭽ ـﻪ ﻣﺪرﺳ ـﻪاي ﺑ ـﻮدﻳﻢ، »اﻣﻴ ـﺪ« ﻧ ـﺎم ﻳ ـﻚ ﻣﺆﺳ ـﺴﺔ‬

‫آﻣﻮزﺷﻰ ﺑـﻮد. از ﻫﻤـﺎن ﻣﺤـﻞﻫـﺎ ﻛـﻪ ﭘـﺪرﻫﺎ و ﻣﺎدرﻫـﺎ ﺑـﺎ ﺣـﺮص و وﻟـﻊ ﻓـﺮاوان‬

‫ﻧﻮﺑﺎوﮔـﺎنﺷـﺎن را راﻫـﻰاش ﻣـﻰﻛﺮدﻧـﺪ ﺗـﺎ ﺑـﺎ ﻧﻤـﺮهﻫـﺎي ﺧـﻮب دورة دﺑﻴﺮﺳـﺘﺎن را‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﺗﻤﺎم ﻛﻨﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﻫـﻢ اﺻـﻼً اﻣﻴـﺪ ﻧـﺎم ﺗﺠـﺎرﺗﻰِ ﻳـﻚ آداﻣـﺲ ﺟﺪﻳـﺪ ﺑـﻮد. ﻣﺜـﻞ‬

‫»ﺧــﺮوس ﻧــﺸﺎنﻫــﺎي« ﺳــﺎﺑﻖ! ﻣــﺜﻼً »اﻣﻴــﺪ ﺧــﺮوس ﻧــﺸﺎن« ﻳــﺎ »ﺧــﺮوسِ‬

‫اﻣﻴﺪوار«! ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺧﺮوسﻫﺎ ﻫﻤﻴـﺸﻪ ﺑـﻰﻣﻮﻗـﻊ ﺧﻮاﻧـﺪهاﻧـﺪ، ﺣﺘـﻰ وﻗﺘـﻰ ﻛـﻪ‬

‫روي دﻳﻮار ﻛﺎﻫﮕﻠﻰِ ﻛﻮﭼـﻪ ﭘـﺲﻛﻮﭼـﻪﻫـﺎي ﺷـﻤﻴﺮاﻧﺎت زﻧـﺪاﻧﻰِ ﻳـﻚ ﻣﺜﻘـﺎل رﻧـﮓ‪‬‬

‫ﺳﻴﺎه و ﻗﺮﻣﺰ ﺑﻮدﻧﺪ.‬



‫ﻣﻐﺰ ﺧﺎﻟﻰ و ﻗﻠﻢ ﺑﻰﭘﺮوا! ﻫﻴﭻ ﻣﻰداﻧﻴـﺪ ﻛـﻪ ﭘـﺮوا از ﭘـﺮواز ﻧﻤـﻰآﻳـﺪ؟ ﭘـﺮوا ﻧﺘﻴﺠـﺔ‬

‫ﺳﻜﻮت اﺳﺖ و رﻳـﺸﻪ در ﻣـﺮگ دارد. ﺑـﻰﭘـﺮوا ﺑـﻮدن، ﻳﻌﻨـﻰ ﻣﺜـﻞ ﻳـﻚ ﺧـﺮوس‬







‫٥١‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫روي ﺳــﻜﻮﺋﻰ ﺳــﻨﮕﻰ و ﺧــﺎك ﮔﺮﻓﺘــﻪ اﻳــﺴﺘﺎدن و ﺑــﺎ ﭼــﺸﻢﻫــﺎي ﺑــﺴﺘﻪ ﻓﺮﻳــﺎد‬

‫ﺑﺮآوردن ﻛﻪ، »ﻗﻮﻗﻮﻟﻰ ﻗﻮﻗﻮ!«‬



‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﻫ ـﻴﭻ ﺣﻴ ـﻮاﻧﻰ ﺑ ـﻪ اﻧ ـﺪازة ﺧ ـﺮوس از آب وﺣ ـﺸﺖ ﻧ ـﺪارد، ﺣﺘ ـﻰ آبﺣﻮﺿ ـﻰﻫ ـﺎي‬

‫ﺑﻴﭽــﺎرهاي ﻛــﻪ ﺗﻤــﺎم ﻋﻤــﺮ ﺑــﺎ ﻳــﻚ ﭘﻴــﺖ ﺣﻠﺒــﻰ دور ﺷــﻬﺮ ﻣــﻰدوﻳﺪﻧــﺪ و داد‬

‫ﻣﻰزدﻧﺪ:‬



‫ـ آب ﺣﻮض ﻣﻰﻛﺸﻴﻢ، آب ﺣﻮض ﻣﻰﻛﺸﻴﻢ!‬



‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬

‫آﻧﺰﻣ ـﺎن ﻛ ـﻪ ﺑ ـﻪ ﺳ ـﻔﺎرشِ ﻛﺎرﺧﺎﻧﺠ ـﺎت ﻏ ـﺮب ﻣﻠ ـﺖ ﻣ ـﺎ ﻣﺘﻤ ـﺪن ﺷ ـﺪ و ﺑ ـﻪ ﺻ ـﻒ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬

‫ﻣـﺼﺮفﻛﻨﻨـﺪﮔﺎن ﻟـﻮازم ﭘﻼﺳـﺘﻴﻜﻰ ﭘﻴﻮﺳـﺖ، آبﺣﻮﺿـﻰﻫـﺎ ﻫـﻢ ﻣﺘﺤـﻮل ﺷـﺪﻧﺪ.‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﭘﻴﺖﻫﺎي زﻧﮕﺰده را ﻛﻨﺎر ﮔﺬاﺷـﺘﻪ، ﻣـﺴﻠﺢ ﺑـﻪ ﺳـﻄﻞﻫـﺎي ﭘﻼﺳـﺘﻴﻜﻰِ ﻗﺮﻣـﺰ رﻧـﮓ‬

‫و ﻣﻜــﺶﻣــﺮگﻣــﺎ و ﺟﺎروﻫــﺎي ﭘﻼﺳــﺘﻴﻜﻰ دﺳــﺘﻪدار و ﻣــﺪرن ﭘــﺎي ﺑــﻪ ﻣﻴــﺪان‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﻓﻌﺎﻟﻴ ـﺖﻫ ـﺎي ﺑﻬﺪاﺷ ـﺘﻲ ﮔﺬاﺷ ـﺘﻨﺪ. ﻓﻴﻠ ـﺴﻮﻓﻰ ﻣ ـﻰﮔﻮﻳ ـﺪ، ﺑ ـﺎ ﻳ ـﻚ ﻧﻈ ـﺮ ﻫﻤ ـﺔ‬

‫زواﻳﺎي آﺷـﻜﺎر و ﭘﻨﻬـﺎن ﻳـﻚ ﻣﻠـﺖ را ﻣـﻰﺗـﻮان ﺑـﻪ ﺻـﺮاﺣﺖ دﻳـﺪ، ﺑـﻪ ﺷـﺮط آن‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﻛ ـﻪ ﻧ ـﺎﻇﺮ ﻛ ـﻮر ﻧﺒﺎﺷ ـﺪ. وﻗﺘ ـﻰ دﻫﻘﺎﻧ ـﺎنِ ﺷ ـﺠﺎﻋﻲ ﻛ ـﻪ ﻫ ـﺰاران ﺳ ـﺎل از ﻣﺮزﻫ ـﺎي‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﻛﺸﻮر در ﺑﺮاﺑﺮ ﺣﻤﻼت ﺧـﻮﻧﻴﻦ ﻣﻬﺎﺟﻤـﺎن ﺑـﺎ ﺷـﻬﺎﻣﺖ ﺗﻤـﺎم دﻓـﺎع ﻛـﺮدهاﻧـﺪ ﺗﺤـﺖ‬

‫ﻋﻨﻮان رﺷﺪ و ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺑﺎ ﭘـﺎي ﺑﺮﻫﻨـﻪ ﺑـﻪ ﺷـﻬﺮﻫﺎ ﻣـﻰآﻳﻨـﺪ و ﺳـﻄﻠﻲ ﻗﺮﻣـﺰ رﻧـﮓ در‬

‫ﻳﻚ دﺳﺖ، و ﺟـﺎروﺋﻰ ﭘﻼﺳـﺘﻴﻜﻰ و ﺑـﺮاق در دﺳـﺖ دﻳﮕـﺮ ﻣـﻲﮔﻴﺮﻧـﺪ و ﺻـﺒﺢ ﺗـﺎ‬

‫ﺷﺐ در ﺧﻴﺎﺑﺎنﻫﺎ ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲزﻧﻨﺪ:‬



‫ـ آب ﺣﻮﺿﻴﻪ! آب ﺣﻮﺿﻴﻪ!‬



‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫آدم آبﺣﻮﺿـﻰﻫـﺎي ﻣﻔﻠـﻮك‪ ‬ﺷـﺎه وزوزك را اﺻـﻼً ﻓﺮاﻣـﻮش ﻣـﻰﻛﻨـﺪ! ﺑـﻪ ﻧﺎﭼـﺎر‬

‫ﻳﺎد ﻣﻮﺷﻚ و ﻃﻴﺎره ﻣﻰاﻓﺘـﺪ. ﺣﺘـﻰ ﻗﻴﺎﻓـﺔ آبﺣﻮﺿـﻰﻫـﺎ ﻫـﻢ ﻋـﻮض ﺷـﺪه، ﺗـﻮ‬

‫ﮔﻮﺋﻰ ﺷﺨﺺ ﻣﺪﻳﺮ ﻋﺎﻣﻞِ ﺟﻨﺮال ﻣﻮﺗﻮرز آﻣﺮﻳﻜﺎ در ﺧﻴﺎﺑﺎن راه ﻣﻰرود:‬







‫٦١‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ـ ﺧﺎﻧﻢﻫﺎ و آﻗﺎﻳﺎن! اﺟﺎزه ﺑﺪﻫﻴﺪ آب ﻣﺤﺘﺮمِ ﺣﻮضﺗﺎن را ﺑﻜﺸﻴﻢ!‬



‫اﻳﻨﺠﺎ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻧﻔﺠﺎر ﺗﺮﻗـﻰ و ﻣﺪرﻧﻴـﺴﻢ ﻣﺜـﻞ ﺗﺮﻗـﻪ در ﮔـﻮش آدم ﺻـﺪا ﻣـﻰﻛﻨـﺪ.‬

‫آبﺣﻮﺿﻰﻣﺎن ﻫﻢ از ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﭘﻨﻬﺎن راﺿـﻰ ﺑـﻪ ﻧﻈـﺮ ﻣـﻰآﻳـﺪ. ﻣﺜـﻞ اﻳﻨﻜـﻪ ﺑـﺎزي‬

‫ﭼﺮاغﻫﺎي ﻧﺌـﻮنِ رﻧﮕـﺎرﻧﮕﻲ ﻛـﻪ ﺑـﺮ ﻓـﺮاز ﺧﻴﺎﺑـﺎنﻫـﺎﺋﻰ ﻛـﻪ ﺷـﺐ و روز از آدم ﭘـﺮ و‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺧ ـﺎﻟﻰ ﻣ ـﻰﺷ ـﻮد او را ﻣ ـﺎت و ﻣﺒﻬ ـﻮت ﻛ ـﺮده ﺑﺎﺷ ـﺪ! ﻫﻤ ـﻪ ﭼﻴ ـﺰ از ذﻫ ـﻦ او ﭘ ـﺎك‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺷــﺪه. ﺧﻮاﺑﻴــﺪن در ﮔﻮﺷــﺔ ﺑﻴﻐﻮﻟــﻪﻫــﺎ و ﺣﻠﺒــﻰآﺑﺎدﻫــﺎ، ﻫﻤﺎﻧﺠــﺎ ﻛــﻪ ﺷــﺐﻫــﺎ‬

‫ﻣﻮشﻫﺎﺋﻰ ﺑﻪ ﺑﺰرﮔﻰ ﮔﺮﺑـﻪﻫـﺎي ﺑ‪‬ـﺮاق ﻛﺮﻣـﺎﻧﻰ ﻣﺤﻠـﻪ را ﻗـﺮق ﻣـﻰﻛﻨﻨـﺪ، و ﺑﻴﻨـﻰ‬

‫ﻧــﻮزادان را در ﺧــﻮاب ﻣــﻰﺟﻮﻧــﺪ؛ زﻧــﺪﮔﻰ در اﻃﺎﻗــﻚﻫــﺎي ﻣﻘــﻮاﺋﻰ ﻛــﻪ ﺑــﺎ‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﭘﻼﺳـﺘﻴﻚﻫـﺎي ﻣـﺴﺘﻌﻤﻞ ﺳـﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ ﻓـﺮش ﺷـﺪه؛ ﻛﻨـﺎر آﻣـﺪن ﺑـﺎ ﻣﻌـﺪهاي ﻛـﻪ‬ ‫ـ‬

‫ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﭘﺮ ﻧﺨﻮاﻫـﺪ ﺷـﺪ. ﺧﻼﺻـﻪ ﺑﮕـﻮﺋﻴﻢ، درد ﺗﻨﻬـﺎﺋﻰ و ﺑـﻰﻛـﺴﻰ، ﻛـﻪ ﻧـﻪ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫در ﻛ ـﻼم ﻣ ـﻰﮔﻨﺠ ـﺪ، و ﻧ ـﻪ دﻳﮕ ـﺮ ﻣ ـﻲﺗﻮاﻧ ـﺪ در آواي ﻧ ـﻲ ﭼﻮﭘ ـﺎﻧﻲ ره ﮔ ـﻢ ﻛﻨ ـﺪ!‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻫﻤــﺎن ﻧــﻲﻫــﺎ ﻛــﻪ ﺷﻜــﺴﺘﻪاﻧــﺪ و ﺣﺘــﻲ ﺧــﺎﻃﺮهﺷــﺎن ﻫــﻢ از ﻳﺎدﻫــﺎ رﻓﺘــﻪ.‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻫــﻢﺻــﺤﺒﺘﻰ ﻧﻴـ ـﺴﺖ؛ وﻟــﻰ اﮔـ ـﺮ ﻣﻌــﺪه ﺧــﺎﻟﻲ اﺳـ ـﺖ، ﭼــﺸﻤﺎن درﻳــﺪة‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﺧﺎﻛﺴﺘﺮﻧ ـﺸﻴﻦ ﺑ ـﻪ ﻓﺮاﺧ ـﻰِ ﺟﻬ ـﺎﻧﻲ ﻛ ـﻪ از او درﻳ ـﻎ ﺧﻮاﻫ ـﺪ ﺷ ـﺪ، ﻫﻤ ـﻪ ﭼﻴ ـﺰ را‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣﻰﺑﻠﻌﺪ، ﺣﺘﻲ اﮔﺮ ﻫﻴﭻ ﻧﺒﻴﻨﺪ. ﻣﻌﺪه ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻰزﻧﺪ:‬



‫ـ ﻣﻦ ﻣﺘﻌﻠـﻖ ﺑـﻪ ﺑﺎزارﻫـﺎي ﺑـﻮرسِ ﻫـﺰاران ﻫـﺰار ﻣﻴﻠﻴـﺎرد دﻻري ﻫـﺴﺘﻢ. وﻟـﻲ در‬

‫اﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺧﻮد از آن ﺑـﻰﺧﺒـﺮم. ﺑﺎزارﻫـﺎ اﻳﻨﺠـﺎ ﻧﻴـﺴﺖ. آﻧـﺴﻮي دﻧﻴـﺎ در ﺷـﻬﺮي‬

‫دود ﮔﺮﻓﺘﻪ آرﻣﻴـﺪه. ﭼﻨـﺪ ﻧـﺴﻞ ﺑﻌـﺪ، ﻓﺮزﻧـﺪان ﻣـﺎ ﻧﻴـﺰ ﺑـﻪ آﻧﺠـﺎ ﺧﻮاﻫﻨـﺪ رﻓـﺖ.‬

‫اﮔــﺮ ﺧــﻮد از ﺧﻮﺷــﺒﺨﺘﻰ آن دﻳــﺪﻳﻢ ﻛــﻪ ﮔﻔﺘﻴــﺪ، ﻓﺮزﻧــﺪانﻣــﺎن ﻫﻤــﻪ ﭼﻴــﺰ‬

‫ﺧﻮاﻫﻨﺪ دﻳﺪ. ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ! آﻳﺎ ﻣﻰداﻧﻴﺪ ﻛﻪ آﻣﺮﻳﻜﺎﺋﻰﻫﺎ ...‬



‫اﻣﺴﺎل ﻫﻢ ﺑﺎران ﻧﻴﺎﻣﺪ. ﭘﺎرﺳﺎل ﻫـﻢ ﻧﻴﺎﻣـﺪه ﺑـﻮد. ﺳـﺎل آﻳﻨـﺪه ﻫـﻢ ﻧﺨﻮاﻫـﺪ آﻣـﺪ.‬

‫ﺑﺎران دﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﻧﻤﻰآﻳﺪ. ﻗـﺮار اﺳـﺖ ﻛـﻪ از اﻳـﻦ ﭘـﺲ زﻣـﻴﻦ ﻋـﻴﻦ ﻛﺒﺮﻳـﺖ‬





‫٧١‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ﺧﺸﻚ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ وﻗﺘﻰ ﻛﻪ ﺑﻪ آن دﺳـﺖ ﻣـﻰزﻧﻴـﺪ آﺗـﺶ ﺑﮕﻴﺮﻳـﺪ. زﺑﺎﻧـﻪﻫـﺎي آﺗـﺶ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬

‫دﺳـﺖﻫـﺎيﺗـﺎن را ﺑ ـﺴﻮزاﻧﺪ، ﺑـﻪ ﺻـﻮرﺗﻚﻫـﺎيﺗـﺎن ﺣﻤﻠـﻪ ﻛﻨ ـﺪ، ﺑـﻮي ﺳـﻮﺧﺘﺔ‬

‫ﮔﻮﺷـﺖ‪ ‬ﺑـﺪن ﺧـﻮد را، ﺗﻌﻔـﻦ ذﻏـﺎل ﺷـﺪن اﺳـﺘﺨﻮانﻫـﺎيﺗـﺎن را، ﻫﻤـﻪ را ﺑﺎﻳـﺪ‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫اﺳﺘـﺸﻤﺎم ﻛﻨﻴـﺪ. آﻳـﺎ ﻣـﻰداﻧﻴـﺪ ﻛـﻪ دﻫـﺎت ﺳﺮاﺳـﺮ آﺗـﺶ ﮔﺮﻓﺘـﻪ؟ ﻫﻤـﻪ ﻓﺮﻳـﺎد‬

‫ﻣﻰزﻧﻨﺪ:‬



‫ـ آﺗﺶ، آﺗﺶ!‬



‫وﻟﻰ ﻣـﺎ ﺧﻮاﺑﻴـﺪهاﻳـﻢ. دﻳـﺸﺐ ﺑـﺪ ﺧﻮاﺑﻴـﺪم! در اﻳـﻦ ﻏﺮﺑـﺖ ﻛـﺴﺎﻟﺖآور از ﭘﻨﺠـﺮه‬

‫ﻛﻪ ﺑﻪ ﺑﻴﺮون ﻧﮕﺎه ﻣـﻰﻛﻨﻴـﺪ، ﺑﺎورﺗـﺎن ﻧﻤـﻲﺷـﻮد، وﻟـﻲ ﻫﻤﻴﻨﺠـﺎ ﻫـﻢ ﺧـﺮ و ﮔـﺎو‬

‫ﻣﻠــﺖ را ﻣــﻲﺑﻴﻨﻴــﺪ ﻛــﻪ زﻧــﺪه زﻧــﺪه در آﺗــﺶ ﻣــﻰﺳــﻮزﻧﺪ و ﻫــﻴﭽﻜﺲ ﻛــﺎري‬

‫ﻧﻤﻰﻛﻨﺪ.‬





‫٭٭٭‬





‫ـ اﺳﻤﺶ اﻛﺒﺮ اﺳﺖ آﻗﺎ، ﺑﭽﺔ ﺧﻮﺑﻰ اﺳﺖ.‬

‫ـ ﺑﮕﻮ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺗﻮ!‬

‫ـ ﺳﻼم ﻋﺮض ﻣﻰﻛﻨﻢ ﻗﺮﺑﺎن.‬

‫ـ ﺳﻼم ﺟﺎﻧﻢ. ﻗﻨﺒﺮ ﺧﻴﻠﻰ از ﺗـﻮ ﺗﻌﺮﻳـﻒ ﻛـﺮده. ﻣـﻰﮔﻮﻳـﺪ ﻫﻤـﻪ ﻛـﺎر ﺑﻠـﺪي. ﺗـﺎ‬

‫ﺣﺎﻻ ﭼﺎﺋﻰ آوردي؟‬

‫ـ ﺑﻠﻪ ﻗﺮﺑﺎن!‬



‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫در دﻟـﺶ ﻓﺮﻳـﺎد ﻣـﻰزﻧـﺪ: »ﻧـﻪ ﺑـﻪ ﺧـﺪا! ﺗـﻮي ده‪ ‬ﻣـﺎ ﭼـﺎﺋﻰ را زنﻫـﺎ ﻣـﻰآورﻧـﺪ،‬

‫ﻋﻴﺐ اﺳﺖ ﻣﺮد ﭼﺎﺋﻰ ﺑﻴﺎورد. وﻗﺘـﻰ ﺑﭽـﻪ ﺑـﻮدﻳﻢ ﺑﻌـﻀﻰﻫـﺎ را ﻣـﺴﺨﺮه ﻣـﻰﻛـﺮدﻳﻢ‬

‫و ﻣﻰﮔﻔﺘﻴﻢ »اﻟﻬﻰ ﭼﺎﺋﻰ ﺑﻴﺎري!«‬





‫٨١‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ـ ﺧﻴﻠﻰ ﺧـﻮب ﺟـﺎﻧﻢ. ﺑـﺮو وردﺳـﺖ‪ ‬ﻗﻨﺒـﺮ! اﻳﻨﺠـﺎ ﺧـﺎﻧﻢﻫـﺎ و آﻗﺎﻳـﺎنِ ﻣﺤﺘﺮﻣـﻰ‬

‫ﻣﻰآﻳﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻴﻠﻰ ﻣﺆدب ﺑﺎﺷﻰ و ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻼم ﻛﻨﻰ. ﻟﺒﺎسِ ﻧﻮ داري؟‬



‫ـ ﻧﻪ ﻗﺮﺑﺎن! ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﻮﺷﻴﺪهام.‬

‫ـ ﻣﻰﮔﻮﻳﻢ ﻗﻨﺒﺮ ﺑﺮاﻳﺖ ﻳـﻚ دﺳـﺖ ﻛـﺖ و ﺷـﻠﻮار ﺑﺨـﺮد. اﻳﻨﺠـﺎ ﺧـﺎﻧﻢﻫـﺎ و آﻗﺎﻳـﺎن‬

‫ﻣﺤﺘﺮﻣﻰ رﻓﺖ و آﻣﺪ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻴﻠﻰ ﻣﺆدب ﺑﺎﺷﻰ!‬

‫ـ ﺑﻠﻪ ﻗﺮﺑﺎن!‬



‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫اﻛﺒـﺮ، ادب و ﺗﺮﺑﻴـﺖ ﻫـﻢ ﺑﻠـﺪ ﺑـﻮد. ﻧﻨـﻪ وﻗﺘـﻰ ﺑـﻪ او ﻣـﻰﮔﻔـﺖ: »ﺳـﻼم ﻛـﻦ!«‬

‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻫﻤﻴـﺸﻪ ﺳـﻼم ﻛـﺮده ﺑـﻮد. وﻟـﻰ از اﻣـﺮوز دﻳﮕـﺮ دﻟـﺶ ﻧﻤـﻰﺧﻮاﺳـﺖ ﺳـﻼم ﻛﻨـﺪ.‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫اﺻﻼً از ﻫﺮ ﭼﻪ ﺳﻼم ﺑـﻮد ﺑﻴـﺰار ﺷـﺪه ﺑـﻮد. وﻗﺘـﻰ ﺑـﻪ آدمﻫـﺎﺋﻲ ﻛـﻪ ﻧﻤـﻲﺷـﻨﺎﺧﺖ‬

‫ﺳﻼم ﻣﻲﻛﺮد ﻣﺜﻞ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻰﮔﻔﺖ: »ﺧﺎك ﺑﺮ ﺳﺮم ﺷﺪ!«‬



‫ﻗﻨﺒﺮ ﺑـﻪ او ﻳـﺎد داد. ﻗﻨﺒـﺮ ﻫﻤـﻪ ﭼﻴـﺰ ﺑـﻪ او ﻳـﺎد داد. ﭼﻄـﻮر ﺑﺎﻳـﺪ اﺳـﺘﻜﺎنﻫـﺎي‬

‫ﭼ ـﺎى را در ﺳ ـﻴﻨﻰ ﮔﺬاﺷ ـﺖ. ﭼﻄ ـﻮر ﺑﺎﻳ ـﺪ ﺧ ـﻢ ﺷ ـﺪ و ﭼﻄ ـﻮر ﺑﺎﻳ ـﺪ راﺳ ـﺖ ﺷ ـﺪ.‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺗﻮي ﭼﺸﻢ ﺧـﺎﻧﻢﻫـﺎ و آﻗﺎﻳـﺎن ﻣﺤﺘـﺮم ﻧﺒﺎﻳـﺪ ﻧﮕـﺎه ﻛـﺮد. و آﺧـﺮ ﻛـﺎر ﻗﻨﺒـﺮ ﺑـﻪ او‬

‫ﻳﺎد داد ﻛـﻪ ﺧﻨﺪﻳـﺪن ﻫـﻢ ﻣﻤﻨـﻮع اﺳـﺖ. ﺣﺘـﻰ اﮔـﺮ آﻗـﺎي رﺋـﻴﺲ ﺧﻨﺪﻳـﺪ اﻛﺒـﺮ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻧﻤـﻲﺧﻨـﺪد. ﺧﻨـﺪه ﻣﺘﻌﻠـﻖ ﺑـﻪ ﺧـﺎﻧﻢﻫـﺎ و آﻗﺎﻳـﺎنِ ﺧﻴﻠـﻰ ﻣﺤﺘـﺮم اﺳـﺖ. اﻛﺒـﺮ‬‫ـ ـ‬

‫ﻣﻰﺗﻮاﻧﺪ در آﺑﺪارﺧﺎﻧﺔ ﺷﺮﻛﺖ ﺑﺎ ﻗﻨﺒـﺮ ﺑﺨﻨـﺪد. وﻟـﻰ ﭘـﺲ از ﻣـﺪﺗﻰ ﻗﻨﺒـﺮ ﻫـﻢ ﻫـﺮ‬

‫دو ﭘــﺎﻳﺶ را ﻛــﺮد ﺗــﻮي ﻳــﻚ ﻛﻔــﺶ و دﻳﮕــﺮ ﺑــﺎ او ﻧﺨﻨﺪﻳــﺪ. ﻗﻨﺒــﺮ ﻫــﻢ ﺑــﺮاي‬

‫ﺧﻮدش رﺋﻴﺲ ﺑﻮد و ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖﻫﺎﺋﻰ داﺷﺖ. ﭘﺲ ﻛﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻨﺪﻳﺪ؟‬



‫ﻳﻚ روز درﺑﺎنِ ﭘﻴﺮ ﺳـﺎﺧﺘﻤﺎن ﻛـﻪ ﭼﻬـﺮة درﻫـﻢ ﻓﺮورﻓﺘـﺔ اﻛﺒـﺮ را دﻳـﺪ ﺑـﻪ ﺷـﻮﺧﻰ‬

‫ﺑﺎ ﻣﺸﺖ ﺑﻪ ﭘﺸﺘﺶ ﻛﻮﺑﻴﺪ و ﮔﻔﺖ:‬









‫٩١‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ـ اﻛﺒـﺮي! ﺗـﻮ ﻛﻮﭼـﻪ ﭘـﺲ ﻛﻮﭼـﻪﻫـﺎي ﺣـﻮاﻟﻰِ راه آﻫـﻦ، ﻳـﻚ ﺟﺎﻫـﺎﺋﻰ ﻫـﺴﺖ‬

‫ﻛﻪ از ﺗـﺮسِ ﻛﻮﻓـﺖ و ﻧﻜﺒـﺖ ﻫـﻴﭻﻛـﺲ اوﻧﺠـﺎ ﻧﻤـﻲره. ﭼـﺮا ﻧﻤـﻰري اوﻧﺠـﺎ، ﺗـﺎ‬

‫ﻫﺮ ﭼﻲ دﻟﺖ ﻣﻲﺧﻮاد ﺑﺨﻨﺪي؟‬



‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫وﻟـﻰ زﻧـﺪﮔﻰ را ﭼـﻪ ﻛﻨـﺪ؟ ﻫـﺰار ﻫـﺰار ﺧـﺎﻃﺮهﻫـﺎ؛ ﺷـﻜﻮﻓﻪﻫـﺎي ﺳـﻴﺐ، ﺧﻨـﺪة‬‫ـ ـ‬

‫دﺧﺘﺮﻫﺎ ﻛﻨﺎر ﭼﺸﻤﻪ. ﺧﺮ ﺳﻮاري ﻛﻨـﺎر ﺑـﺎغِ ارﺑـﺎب. اﻳـﻦﻫـﺎ را ﻧﺒﺎﻳـﺪ ﺑـﺎ ﺧﻨـﺪهﻫـﺎ‬

‫ﻫﻤﺮاه ﻛﺮد؟ در اﻳﻦ زﻧـﺪﮔﻲ ﺟـﺎي ﺧـﺎﻃﺮهﻫـﺎ ﻛﺠﺎﺳـﺖ؟ در ﻫﻤـﺎن ﺧﻨـﺪهآﺑـﺎدي‬

‫اﺳﺖ ﻛﻪ زﻧﺪﮔﻰ ﻳﻚ وﺣﺸﺖ ﺷـﺪه؟ ﺑـﺎ ﻛـﻪ ﺑﺨﻨـﺪد؟ ﺑـﺎ ﻫﻤـﺎنﻫـﺎ ﻛـﻪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻴـﺎن‬

‫ﻳﻚ وﺣﺸﺖ ﻣﺪاماﻧﺪ و ﺣﺘﻰ ﮔﺮﻳﻪ را ﻓﺮاﻣﻮش ﻛﺮدهاﻧﺪ؟‬





‫٭٭٭‬





‫ـ آبِ ﺣﻮض ﻣﻰﻛﺸﻴﻢ، آب ﺣﻮض ﻣﻰﻛﺸﻴﻢ!‬

‫ـ ﺑﮕﻮ ﺑﻴﺎد ﺗﻮ!‬

‫ـ ﺳﻪ ﻫﻔﺘﻪ ﭘﻴﺶ آبِ ﺣﻮض را ﻛﺸﻴﺪي، اﻳﻨﻬﻤﻪ وﻟﺨﺮﺟﻰ ﺑﺮاي ﭼﻴﺴﺖ؟‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ـ ـ ﻣﺮﺗﻴﻜ ـﺔ اﺣﻤ ـﻖ! ﺗ ـﻮ ﻛ ـﻪ ﺻ ـﺒﺢ ﺳ ـﺤﺮ ﺗ ـﺎ ﺑ ـﻮق ﺳ ـﮓ ﻣ ـﻰروي در آن ﺷ ـﺮﻛﺖ‬

‫ﻛﻮﻓﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪات. ﺗﻮ دﻳﮕﺮ ﺑﻪ آب ﺣﻮض ﭼﻜﺎر داري؟‬

‫ـ ﻣـﻰﺧـﻮاﻫﻢ آب ﺣـﻮض را ﺑﮕـﺬارم ﺳـﺮِ ﻗﺒـﺮِ ﭘـﺪرم، ﻣـﻰﺧـﻮاﻫﻢ ﺑﮕـﺬارﻣﺶ ﺳـﺮِ‬

‫ﺧﺎك‪ ‬ﻣﺎدرم. ﺗـﻮ از ﺟـﺎن ﻣـﻦ ﺑـﺪﺑﺨﺖ ﭼـﻪ ﻣـﻰﺧـﻮاﻫﻰ؟ از اول ﺻـﺒﺢ ﺗـﺎ ﺗﻨـﮓ‪‬‬

‫ﻏﺮوب ﻛﻪ ﺟﺎن ﻣﻰﻛﻨﻢ ﺗﺎ ﺷﻜﻢ ﺗﻮ و اﻳـﻦ ﺗﻮﻟـﻪ ﺳـﮓﻫـﺎﺋﻰ ﻛـﻪ ﻣﺜـﻞ زاﻟـﻮ ﺑـﻪ ﺗـﻨﻢ‬

‫ﭼﺴﺒﻴﺪهاﻧﺪ ﺳـﻴﺮ ﻛـﻨﻢ. ﺗﻤـﺎم ﺧـﻮن ﻣـﻦ ﺑـﺪﺑﺨﺖ را ﻣﻜﻴﺪﻳـﺪ، دﻳﮕـﺮ ﭼﻴـﺰي از‬

‫ﻣﻦ ﻧﻤﺎﻧﺪه. ﺣـﺎﻻ ﺑﺎﻳـﺪ ﻫﻤـﻪ درآﻣـﺪم را ﺑـﺪﻫﻢ دﺳـﺖ اﻳـﻦ ﻣـﺮدك‪ ‬آب ﺣﻮﺿـﻰ؟‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫دﻳ ـﺮوز ﭘ ـﻮلِ ﺗﻌﻤﻴ ـﺮ ﻛ ـﻮﻟﺮ دادم، ﭘﺮﻳ ـﺮوز ﭘ ـﻮل ﺗﻌﻤﻴ ـﺮ ﻧ ـﺸﺖ‪ ‬ﺷ ـﻴﺮ آب آﺷ ـﭙﺰﺧﺎﻧﻪ‬

‫دادم، ﻫﻔﺘﺔ ﭘﻴﺶ ...‬







‫٠٢‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ـ ﺑﺲ ﻛﻦ ﻣـــﺮد! از دﺳـﺖ ﺗـﻮ ﺧـﺴﺘﻪ ﺷـﺪم! ﺑﺎﻳـﺪ از روز اول ﻛـﻪ ﻧﻨـﺔ ﭘﺪرﺳـﮓ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺗ ـﻮ آﻣ ـﺪ ﺧﻮاﺳ ـﺘﮕﺎري ﺑ ـﻪ ﺣ ـﺮف ﭘ ـﺪرم ﮔ ـﻮش ﻛ ـﺮده ﺑ ـﻮدم. ﺗ ـﻮ اﺻ ـﻼً آدم ﺑ ـﺸﻮ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻧﻴ ـﺴﺘﻰ. ﻟﻴﺎﻗ ـﺖ ﺗ ـﻮ ﻫﻤ ـﺎن زﻧ ـﺪﮔﻰ ﻧﻜﺒﺘ ـﻰ اﺳ ـﺖ ﻛ ـﻪ داﺷ ـﺘﻰ. ﻳ ـﺎدت رﻓﺘــﻪ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﭼﻄـﻮر ﺗـﻮي ﻛﺜﺎﻓـﺖ ﺑـﻪ دور ﺧـﻮدت ﻣـﻰﭼﺮﺧﻴـﺪي؟ ﻳـﺎدت رﻓﺘـﻪ ﻛـﻪ ﻛﻮﻓـﺖ از‬ ‫ـ ـ‬

‫ﺳﺮت ﺑﺎﻻ ﻣﻲرﻓﺖ؟‬

‫ــ ﻣـﻦ دﻳﮕـﻪ ﭘـﺎ ﺗـﻮي اﻳـﻦ ﺧﻮﻧـﻪ ﻧﻤـﻰﮔـﺬارم. دﻳﮕـﻪ ﺑـﺎ ﻳـﻚ دﻳﻮاﻧـﺔ زﻧﺠﻴـﺮي‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺣﺎﺿ ـﺮ ﻧﻴ ـﺴﺘﻢ زﻳ ـﺮ ﻳ ـﻚ ﺳ ـﻘﻒ زﻧ ـﺪﮔﻰ ﻛ ـﻨﻢ. اﮔ ـﺮ آن ﻣ ـﺎدرِ ﺷ ـﻜﻢ ﮔﻨ ـﺪهات را‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺑﻴـﺎوري ﻛـﻪ ﺑـﻪ ﭘـﺎﻳﻢ ﺑﻴﻔﺘـﺪ ﻫـﻢ ﻓﺎﻳـﺪه ﻧـﺪارد. دﻳﮕـﻪ ﺗـﻮي ﺻـﻮرت ﺗـﻮ ﻫـﻢ ﻧﮕـﺎه‬

‫ﻧﻤﻰﻛﻨﻢ.‬

‫ـ ﺧُﺒـﻪ ﺧُﺒـﻪ! دﻟـﺖ ﺑﺨـﻮاد زﻳـﺮ ﺳـﺎﻳﺔ ﻣـﻦ ﺑﺎﺷـﻰ. از ﺗـﻮ ﺧﻮاﺳـﺘﮕﺎرﻫﺎي ﺧﻴﻠـﻰ‬

‫ﺑﻬﺘﺮ داﺷﺘﻢ. ﺑﻪ ﭘﺎم ﻣﻰاﻓﺘﺎدﻧﺪ. دﺳﺘﻢ را ﻣﻰﺑﻮﺳﻴﺪﻧﺪ...‬



‫از درون ﭘﻨﺠﺮة آﺷـﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻛـﻪ ﺑـﻪ ﭘﻴـﺎده رو ﺑـﺎز ﺷـﺪه، ﻓﺮﻳـﺎدي ﺗﻨـﺪ، ﺑـﻪ ﺗﻴـﺰي‬

‫ﺗﻴﻐﻪاي ﺑﺮﻧﺪه ﭘﺮدة دﻋﻮاي زﻧﺎﺷﻮﺋﻰ را ﻳﻜﺒﺎره ﺟﺮ ﻣﻰدﻫﺪ:‬



‫ـ آبِ ﺣﻮض ﻣﻰﻛﺸﻴﻢ، آب ﺣﻮض ﻣﻰﻛﺸﻴﻢ!‬





‫٭٭٭‬





‫اﺳﻤﺶ ﻧﺎزﻧﻴﻦ ﺑﻮد، وﻟﻰ ﻫﻤﻪ ﺑـﻪ او ﻣـﻰﮔﻔﺘﻨـﺪ ﻧـﺎزي. ﺑﻌـﺪ ﻫـﻢ ﻛـﻪ ﺑـﺰرگ ﺷـﺪ‬

‫ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫اﺳـﻤﺶ را ﮔﺬاﺷـﺘﻨﺪ ﻧـﺎزيﺧـﺎﻧﻢ. ﺗـﺎزه دﻳـﭙﻠﻢ ﮔﺮﻓﺘـﻪ ﺑـﻮد. ﻫـﺮ وﻗـﺖ ﻫـﻢ ﻛـﻪ‬

‫دﻟﺶ ﻣﻰﺧﻮاﺳﺖ ﻣﻰﺗﻮاﻧﺴﺖ ﭘـﺎي ﺗﻠﻔـﻦ ﺑـﺎ دوﺳـﺘﺎﻧﺶ ﺣـﺮف ﺑﺰﻧـﺪ. آﺧـﺮ »ﭘﺎﭘـﺎ«‬

‫و »ﻣﺎﻣﻰ« ﺧﻴﻠﻰ ﻣﺪرن ﺑﻮدﻧﺪ. ﭘﺎﭘﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻰﮔﻔﺖ:‬









‫١٢‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ــ ﺟـﺎﻧﻢ، ﻣـﺎ را ﺑـﺮاي اﻳـﻦ دوره و زﻣﺎﻧـﻪ ﺑـﺰرگ ﻧﻜﺮدﻧـﺪ. ﻳـﺎدم ﻣـﻰآﻳـﺪ وﻗﺘـﻰ‬

‫ﺟﻮان ﺑـﻮدم ﺟـﺮأت ﻧﻤـﻰﻛـﺮدم ﺗـﻮي ﭼـﺸﻢ ﻳـﻚ زن ﻧﮕـﺎه ﻛـﻨﻢ. اﺻـﻼً ﻣﮕـﺮ ﻣـﺎ‬

‫ﺟــﺮأت ﻣــﻰﻛــﺮدﻳﻢ ﺗــﻮي ﺻــﻮرت ﺑﺰرﮔﺘﺮﻫــﺎ ﺑﺨﻨــﺪﻳﻢ؟ ﺑﻨــﺪه، ﺟﻨــﺎب آﻗــﺎي‬

‫ﺳﻬﺮاﺑﻰ! ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﻢ ﺑـﻮد. ﺟﻠـﻮي ﻣﺮﺣـﻮم آﻗـﺎ ﺳـﻴﮕﺎر ﻧﻤـﻰﻛـﺸﻴﺪم. ﺑـﺎور ﻛﻨﻴـﺪ‬

‫آن ﺧﺪا ﺑﻴﺎﻣﺮز ﻣﺮد و ﻧﻔﻬﻤﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺳﻴﮕﺎر ﻣﻰﻛﺸﻢ.‬



‫ﭘﺎﭘﺎ ﺟﺎن اداﻣﻪ ﻣﻰدﻫﺪ:‬



‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ـ ـ ﺑﻌﻠ ـﻪ! ادب و ﺗﺮﺑﻴ ـﺖ ﮔﺬﺷ ـﺘﻪﻫ ـﺎ اﻳﻨﻄ ـﻮر ﺑ ـﻮد. ﺣ ـﺎﻻ ﺧ ـﺪا را ﺷ ـﻜﺮ ﻣ ـﺪرن‬

‫ﺷــﺪهاﻳــﻢ. ﺟــﺎﺋﻰ ﺑــﺮاي ﻧﮕﺮاﻧــﻰ وﺟــﻮد ﻧــﺪارد. ﺣــﺎﻻ ﺑﺎﻳــﺪ ﺑﭽــﻪﻫــﺎ را ﻣﺜــﻞ‬

‫آﻣﺮﻳﻜﺎﺋﻰﻫﺎ ﺑـﺰرگ ﻛـﺮد. ﻣـﻰﺑﻴﻨﻴـﺪ آﻣﺮﻳﻜـﺎ ﭼﻘـﺪر ﭘﻴـﺸﺮﻓﺖ ﻛـﺮده؟ ﺗﻤـﺎم اﻳﻨﻬـﺎ‬

‫ﻧﺘﻴﺠﺔ ﺗﺮﺑﻴﺖ‪ ‬درﺳﺖ اﺳﺖ آﻗﺎ!‬



‫آﻗﺎي ﺳﻬﺮاﺑﻲ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ:‬



‫ـ ﺧﺸﺖ اول ﭼﻮن ﻧﻬﺪ ﻣﻌﻤﺎر ﻛﺞ ...‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ــ ﻣـﺎ ﻫـﻢ از اﻳـﻦ رو ﻧﺨﻮاﺳـﺘﻴﻢ ﺑـﻪ ﺑﭽـﻪﻫـﺎ ﺳـﺨﺖ ﺑﮕﻴـﺮﻳﻢ. ﻣﮕـﺮ ﻗـﺮار ﻧﻴـﺴﺖ‬

‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣﻤﻠﻜـﺖ ﭘﻴـﺸﺮﻓﺖ ﻛﻨـﺪ؟ ﻣﮕـﺮ ﻣـﺎ ﻧﻤـﻰﺧـﻮاﻫﻴﻢ ﻣﺜـﻞ ﻣﻠـﻞ ﻣﺘﺮﻗـﻰ ﺳـﺮي ﺗـﻮي‬ ‫ـ‬

‫ﺳﺮﻫﺎ در ﺑﻴﺎورﻳﻢ؟‬

‫ـ ﭼﺮا واﷲ، ﭼﺮا ﺑﺎﷲ!‬

‫ـ ﻧـﺎزيﺟـﻮن ﮔﻔـﺖ ﻣـﻰﺧﻮاﻫـﺪ ﻣﻨـﺸﻰ ﺑـﺸﻮد. ﻣـﻦ ﻫـﻢ زود دﺳـﺖ و ﭘـﺎ ﻛـﺮدم‬

‫ﺗﻮي ﺷﺮﻛﺖ رﻓﻘﺎ ﺑـﺮاﻳﺶ ﻛـﺎر ﭘﻴـﺪا ﻛـﺮدم. ﻣﺮدﻣـﺎن ﺧـﻮﺑﻰ ﻫـﺴﺘﻨﺪ. ﻣـﺎ ﺧـﺪاﺋﻰ‬

‫ﻧﺎﻛﺮده دﺧﺘﺮﻣﺎن را ﺟـﺎي ﺑـﺪ ﻧﻤـﻰﻓﺮﺳـﺘﻴﻢ. ﻣـﻰداﻧﻴـﺪ از اﻳـﻦ ﻣـﺴﺨﺮه ﺑـﺎزيﻫـﺎ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ ـ‬

‫ﻛـﻪ ﺑـﻪ اﺳـﻢ ﺗﻤـﺪن ﺑـﻪ راه اﻓﺘـﺎده ﻣـﺎ واﻗﻌـﺎً ﻣﻨﺰﺟـﺮ ﻫـﺴﺘﻴﻢ. آداﻣـﺲ ﺧـﻮردن،‬

‫ﺗﻠﻔﻦ ﻛـﺮدن، ﺳـﻴﻨﻤﺎ رﻓـﺘﻦ و ﭘـﺎرﺗﻰ رﻓـﺘﻦ اﺷـﻜﺎﻟﻰ ﻧـﺪارد، وﻟـﻰ ﺧـﺪاﺋﻰ ﻧﻜـﺮده‬

‫اﮔﺮ اﺳﻤﻰ از ﺑﻰﻧﺎﻣﻮﺳﻰ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎد ﻣﺎ ...‬





‫٢٢‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ـ ﺑﻌﻠﻪ، ﺑﻨﺪه ﻫـﻢ ﻗﺒـﻮل دارم. ﻣـﺎ ﻛـﻪ ﻧﺒﺎﻳـﺪ ﻣﺜـﻞ دور از ﺟـﻮن ﻣﻴﻤـﻮن ﻫـﺮ ﭼـﻪ‬

‫دﻳﺪﻳﻢ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻛﻨﻴﻢ.‬

‫ـــ اﺻــﻼً آﻗــﺎي ﺳــﻬﺮاﺑﻰ ﻣــﻦ ﺷــﻨﻴﺪهام ﻛــﻪ آﻣﺮﻳﻜــﺎﺋﻰﻫــﺎ ﻫــﻢ ﻣﺜــﻞ ﻣــﺎ در‬

‫ﻣﻤﻠﻜﺖﺷﺎن ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ اﻳﻦ ﺑـﻰﻧﺎﻣﻮﺳـﻰﻫـﺎ ﻣـﺸﻐﻮل ﻣﺒـﺎرزه ﺷـﺪهاﻧـﺪ. وﻟـﻰ در اﻳـﻦ‬

‫ﻣﻤﻠﻜﺖ ﻣﺎ ﺧﻴﻠﻰ ﺷﺎﻧﺲ آوردهاﻳﻢ.‬



‫ﭘﺪر ﻧـﺎزي ﺟـﺎن در ﻫﻤـﻴﻦ ﺣـﺎل ﺑـﻪ ﺗـﺪرﻳﺞ روي ﻣﺒـﻞ راﺣﺘـﻰِ زﻫـﻮار در رﻓﺘـﻪاي‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻛ ـﻪ ﺑ ـﺎ ﺣﻘ ـﻮق ﺑﺎزﻧﺸ ـﺴﺘﮕﻰِ وزارت ﻣﺎﻟﻴ ـﻪ ﺧﺮﻳ ـﺪه ﺑ ـﻪ ﺟﺎﻧ ـﺐ آﻗ ـﺎي ﺳ ـﻬﺮاﺑﻰ ﻧ ـﻴﻢ‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬

‫ﺧﻴــﺰ ﻣــﻲﺷــﻮد، ﭘﻮﺳــﺖ ﺻــﻮرﺗﺶ ﻳــﻮاش ﻳــﻮاش از ﺻــﻮرﺗﻰِ روﺷــﻦ ﺑــﻪ اﻧــﺎريِ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺑﺎدﻣﺠ ـﺎﻧﻰ ﺗﻐﻴﻴ ـﺮ رﻧ ـﮓ داده. ﭘﺎﭘﺎﺟ ـﺎن در ﭼ ـﺸﻤﺎن آﻗ ـﺎي ﺳ ـﻬﺮاﺑﻰ ﺧﻴ ـﺮه ﺷ ـﺪه و‬

‫اداﻣﻪ ﻣﻰدﻫﺪ:‬



‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ـــ ﻣــﺎ از ﻓﺮﻫﻨـ ـﮓ، ﺳــﻨﻦ و آداب ﺧــﻮﺑﻰ ﺑﺮﺧـ ـﻮردارﻳﻢ. از ﻏــﺮب ﺧـ ـﻮﺑﺶ را‬‫ـ‬

‫ﻣﻰﮔﻴﺮﻳﻢ، ﺑﺪش را ﻫـﻢ ﻧﻤـﻰﮔﻴـﺮﻳﻢ. ﺧﻼﺻـﻪ آﻗـﺎي ﺳـﻬﺮاﺑﻰ ﻫـﻮاي ﻧـﺎزيﺟـﻮن‬

‫را در دﻓﺘﺮ دارﻧﺪ. ﻣﻦ ﻫـﻢ ﺳـﭙﺮدهام ﻛـﻪ ﻳﻜﺪﻓﻌـﻪ ﺧـﺪاﺋﻰ ﻧﻜـﺮده ارﺑـﺎب رﺟـﻮع ﺑـﻪ‬

‫او اﻫﺎﻧــﺖ و ﺗــﻮﻫﻴﻦ ﻧﻜﻨــﺪ. ﻣــﻰداﻧﻴــﺪ آﻗــﺎي ﺳــﻬﺮاﺑﻰ اﻳــﻦ دوره و زﻣﺎﻧــﻪ از ﻫــﺮ‬

‫ﺳﻮراخ و ﺳﻨﺒﻪاي آدم ﺑﻴﺮون آﻣﺪه. اﺻـﻼً ﻣﻌﻠـﻮم ﻧﻴـﺴﺖ ﺑﺎﺑـﺎ و ﻧﻨـﻪ دارﻧـﺪ ﻳـﺎ ﻧـﻪ.‬

‫ﺑﺎﻳﺪ آدم ﺣﻮاﺳﺶ را ﺟﻤﻊ ﻛﻨﺪ. ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻣﻰﻓﺮﻣﺎﺋﻴﺪ ﻛﻪ آﻗﺎي ﺳﻬﺮاﺑﻰ ...؟‬



‫آﻗﺎي ﺳﻬﺮاﺑﻰ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻣﻰﻛﻨﺪ. ﻏﻠـﻂ ﻣـﻰﻛﻨـﺪ ﺗـﺼﺪﻳﻖ ﻧﻜﻨـﺪ. آﻗـﺎي ﺳـﻬﺮاﺑﻰ ﻛـﻪ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﺳ ـﻬﻞ اﺳ ـﺖ، ﭘ ـﺪرِ آﻗ ـﺎي ﺳ ـﻬﺮاﺑﻰ ﻫ ـﻢ ﺗ ـﺼﺪﻳﻖ ﻣ ـﻰﻛﻨ ـﺪ. ﻧ ـﺎزيﺧ ـﺎﻧﻢ ﻣﻨ ـﺸﻰ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣــﻰﺷــﻮد؛ ﻫﻤــﻪ ﻣــﻰﺧﻮاﻫﻨــﺪ ﭘﻴــﺸﺮﻓﺖ ﻛﻨﻨــﺪ. ﻫﻤــﻪ ﻣــﻰﺧﻮاﻫﻨــﺪ ﻣﺜــﻞ‬

‫آﻣﺮﻳﻜــﺎﺋﻰﻫــﺎ ﺑــﺸﻮﻧﺪ. آﻣﺮﻳﻜــﺎ ﺳــﻮﭘﺮﻣﺎرﻛﺖ ﻣــﺎ اﺳــﺖ. ﻫﻤﮕــﻰ ﺑــﺮاي ﺧﺮﻳــﺪ‬

‫ﻣﻰروﻳﻢ آﻧﺠـﺎ! ﺧـﻮبﻫـﺎ را ﻣـﻰﺧـﺮﻳﻢ، ﺑـﺪﻫﺎ را ﻫـﻢ ﻧﻤـﻰﺧـﺮﻳﻢ. اﺻـﻼً ﭼـﺮا راه‬









‫٣٢‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫دور ﻣ ـﻰروﻳ ـﺪ، ﺧ ـﻮب و ﺑ ـﺪش را ﺧﻮدﻣ ـﺎن از ﭘ ـﻴﺶ ﺗﻌﻴ ـﻴﻦ ﻣ ـﻰﻛﻨ ـﻴﻢ. از اﻳ ـﻦ‬

‫ﺳﻮﭘﺮﻣﺎرﻛﺖ ﺑﻬﺘﺮ ﻛﺠﺎ ﺳﺮاغ دارﻳﺪ؟‬



‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫در ﺧﻴﺎﺑ ـﺎن ﻣ ـﺮدم ﻫﻤ ـﻪ ﺟﻤ ـﻊ ﺷ ـﺪهاﻧ ـﺪ. ﺳ ـﺮ و ﺻ ـﺪاي زﻳ ـﺎدي ﺑ ـﻪ راه اﻓﺘ ـﺎده.‬

‫ﮔﻮﺋﻰ ﻋﺪهاي ﻣﻰﺧﻮاﻫﻨـﺪ ﺑﺮوﻧـﺪ ﺧﺮﻳـﺪ. ﻣـﺮد‪ ‬ﺗﻨﻮﻣﻨـﺪي دﻳﮕـﺮان را ﻫـﻞ ﻣـﻲدﻫـﺪ‬

‫ﺑﻪ ﻛﻨﺎر و ﻣﻰرود ﺑﺎﻻي ﻳﻚ ﻧﺮدﺑﺎن و ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻰزﻧﺪ:‬



‫ـ ﻛﺠﺎﺳﺖ اﻳﻦ آﻣﺮﻳﻜﺎ؟‬



‫ﺟﻮاﻧﻜﻲ ﻛﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻧﺮدﺑﺎم اﻳﺴﺘﺎده ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ:‬



‫ـ ﺗﻮي ﺷﻴﺸﺔ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮنﻫﺎ.‬

‫ـ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ اﻳﻦ ﭘﺴﺮك ﭘﺪرﺳﻮﺧﺘﻪ را! ﻣﺮدم را ﻣﺴﺨﺮه ﻣﻲﻛﻨﻲ؟!‬



‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫وﻟـﻲ ﺻـﺪاﺋﻲ از ﺗـﻪ ﻛﻮﭼـﻪ ﺑـﻪ ﮔـﻮش ﻣـﻲرﺳـﺪ. ﻫﻤـﻪ از ﺣﺮﻛـﺖ ﺑﺎزاﻳـﺴﺘﺎدهاﻧـﺪ.‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﺻﺪا ﻧﺰدﻳـﻚﺗـﺮ ﻣـﻲﺷـﻮد، آبﺣﻮﺿـﻰ ﺧﻮدﻣـﺎن ﺑـﺎ ﻳـﻚ ﺳـﻄﻞ ﻗﺮﻣـﺰ رﻧـﮓ از راه‬

‫ﻣــﻰرﺳــﺪ، ﺑــﺎ دﻳــﺪن ﺟﻤﻌﻴــﺖ ﻛــﺎرت ﺑﺎزرﮔــﺎﻧﻰاش را اراﺋــﻪ ﻣــﻰدﻫــﺪ و ﻓﺮﻳــﺎد‬

‫ﻣﻲزﻧﺪ:‬



‫ـ آب ﺣﻮض ﻣﻰﻛﺸﻴﻢ، آب ﺣﻮض ﻣﻰﻛﺸﻴﻢ!‬





‫٭٭٭‬





‫اﻛﺒﺮِ اﺣﻤﻖ ﭼﻜﺎر ﻣﻰﻛﻨـﻰ؟ ﻧﻴﻤـﺴﺎﻋﺖ ﭘـﻴﺶ ﻗـﺮار ﺑـﻮد ﻛـﻪ ﺧـﺪﻣﺖ آﻗـﺎي ﻣـﺪﻳﺮ‬

‫ﻋﺎﻣﻞ ﭼﺎﺋﻰ ﺑﺒﺮي، ﭼﺮا ﺣﻮاﺳﺖ ﭘﺮت ﺷﺪه؟‬





‫٤٢‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ﻗﻨﺒــﺮ ﺗــﺸﺮ دﻳﮕــﺮي ﻣــﻰزﻧــﺪ وﻟــﻰ ﭼــﻪ ﻓﺎﻳــﺪه. اﻛﺒــﺮ ﻳــﻚ ﺑــﺴﺘﻪ آب ﻧﺒــﺎت‬

‫رﻧﮓوارﻧـﮓ و ﺷـﻜﺮك ﺑـﺴﺘﻪ در ﻣﻘﺎﺑـﻞ ﺧـﻮد روي ﻣﻴـﺰ ﮔﺬاﺷـﺘﻪ و ﺑـﻪ آن زل زده.‬

‫از اول وﻗــﺖ‪ ‬ﺻــﺒﺢ ﺷــﻨﺒﻪ ﺑــﻪ ﻫﻤــﻴﻦ ﺣــﺎل ﺑــﺎﻗﻰ اﺳــﺖ. ﺑــﺎ ﻫــﻴﭽﻜﺲ ﺣــﺮف‬

‫ﻧﻤﻲزﻧﺪ. دﻳﺸﺐ ﻫﻢ ﺗـﻮي آن اﻃﺎﻗـﻚ زﻳـﺮ ﺷـﻴﺮواﻧﻰ ﻛـﻪ ﺑـﺎ ﻗﻨﺒـﺮ ﺷـﺮﻳﻜﻰ ﻛﺮاﻳـﻪ‬

‫ﻛــﺮده، ﺗــﺎ ﺻــﺒﺢ از اﻳــﻦ دﻧــﺪه ﺑــﻪ آن دﻧــﺪه ﻏﻠﺘﻴــﺪه ﺑــﻮد. ﺧــﻮاب ﻛﺠــﺎ ﺑــﻮد؟‬

‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ از ﻏﺼﻪ ﺑـﺴﺘﻪ ﻧﻤـﻰﺷـﺪ. دﻫـﺎناش ﻧﻴﻤـﻪ ﺑـﺎز ﻣﺎﻧـﺪه ﺑـﻮد و ﺗﻤـﺎم ﺷـﺐ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺻ ـﺪاي ﻃ ـﭙﺶ ﻗﻠ ـﺒﺶ ﻣﺜ ـﻞ ﻧﻌ ـﺮة ﻳ ـﻚ ﻣﻮﺗﻮرﺳ ـﻴﻜﻠﺖ ژاﭘﻨ ـﻰ ﭼﻬ ـﺎر ﺳ ـﻴﻠﻨﺪر در‬ ‫ـ‬

‫ﻣﻐﺰش ﭘﻴﭽﻴﺪه ﺑﻮد.‬





‫٭٭٭‬





‫ـ آﻗﺎ! ﺑﺮو ﭘﺸﺖ ﭘﺮده!‬



‫ﭘـﺮدة ﻛﺜﻴﻔـﻰ اﺳـﺖ. از دﻳـﻮار و ﺗﺨـﺖ و اﻃـﺎقِ ﻓﻜـﺴﻨﻰِ ﻛـﻪ ﭘـﺸﺖ ﭘـﺮده ﭘﻨﻬـﺎن‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺷﺪه ﺑﻮي ﻧـﺎ و ﻧﻜﺒـﺖ ﻣـﺸﺎم را ﻣـﻲآزارد. روي ﺗﺨـﺖ ﻣﻠﺤﻔـﻪاي ﻛـﺸﻴﺪهاﻧـﺪ ﻛـﻪ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬

‫ﺑ ـﻮي ﺗﻌﻔ ـﻦ ﻣ ـﻰدﻫ ـﺪ؛ رﻧ ـﮓ اﺻ ـﻠﻰ آن ﻧ ـﺎﻣﻌﻠﻮم اﺳ ـﺖ. راﻳﺤ ـﺔ ﻧﻔ ـﺮتاﻧﮕﻴ ـﺰ و‬ ‫ـ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬

‫ﻧﺎﺷﻨﺎﺳ ـﻰ ﻫﻤ ـﻪ ﺟ ـﺎ را ﭘ ـﺮ ﻛ ـﺮده، ﺑ ـﻮي ﺟ ـﻮرابﻫ ـﺎي ﻋ ـﺮق ﻛ ـﺮده، ﺑ ـﻮي ادرار و‬

‫ﻣﺪﻓﻮع ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﮔﺮﻓﺘـﻪ. ﻛـﻒ اﻃـﺎق ﻳـﻚ ﺗﻜـﻪ ﻣـﺸﻤﺎيِ ﭘـﺎره ﭘـﺎره اﻧﺪاﺧﺘـﻪاﻧـﺪ.‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫روز ﭘ ـﻴﺶ اﻛﺒ ـﺮ ﺑ ـﺎ ﺧ ـﻮدش ﺧﻴﻠ ـﻲ اﺳ ـﺘﺨﺎره ﻛ ـﺮده ﺑ ـﻮد، و ﻗﺒ ـﻞ از آﻣ ـﺪن ﺑ ـﻪ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬

‫درون اﻳــﻦ اﺗﺎﻗــﻚ ﺑــﻪ ﺧﻴﻠــﻰ ﭼﻴﺰﻫــﺎ ﻓﻜــﺮ ﻛــﺮده ﺑــﻮد. ﺑــﺎ دﺳــﺖﻫــﺎي ﻟــﺮزان‬

‫ﺗﻜﻤـﻪﻫـﺎي ﭘﻴـﺮاﻫﻨﺶ را ﺑـﺎز ﻣـﻰﻛﻨـﺪ. از ﺑﻴـﺮون، ﺗـﻮي ﺳـﺎﻟﻦ ﻫﻤﻬـﺔ ﮔﻨﮕـﻰ ﺑـﻪ‬

‫ﮔﻮش ﻣﻰرﺳﺪ. ﮔﻮﻳﺎ ﻫﺮ از ﮔـﺎﻫﻰ ﻛـﺴﻰ ﭼﻴـﺰي ﻣـﻰﮔﻮﻳـﺪ. وﻟـﻰ ﻧـﺎﻣﻔﻬﻮم اﺳـﺖ.‬

‫ﺻﻮرتﻫﺎﺋﻰ ﻛﻪ اﻣـﺮوز در اﻳـﻦ ﻛﻮﭼـﻪﻫـﺎ دﻳـﺪه ﺑـﻮد ﻧﻤـﻰﺷـﻨﺎﺧﺖ. ﺑـﻮي ﮔﻨـﺪابِ‬







‫٥٢‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ﺟﻮي ﺧﻴﺎﺑﺎنﻫﺎ و ﺳﺎﻳﺔ ﺳﮓﻫﺎي ﺑﻰﭘﻨـﺎه و وﻟﮕـﺮدي ﻛـﻪ از ﻫـﺮ ﮔﻮﺷـﻪ ﺑـﺎ ﻟﮕـﺪ ﺑـﻪ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﮔﻮﺷـﺔ دﻳﮕـﺮ ﭘﺮﺗـﺎپ ﻣـﻰﺷـﺪﻧﺪ ﺗﻨﻬـﺎ ﺧـﺎﻃﺮة او از اﻳـﻦ ﻣﺤﻠـﻪ اﺳـﺖ. ﺟـﺎﺋﻰ ﻛـﻪ‬

‫ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻳﺎ ﻫﻤﻪ را ﻣﻰﺷﻨﺎﺳﻨﺪ، وﻟـﻰ ﻫـﻴﭽﻜﺲ ﻧﻤـﻰﺧﻮاﻫـﺪ ﺑـﻪ ﺑﻘﻴـﻪ ﺑﮕﻮﻳـﺪ ﭼـﺮا‬

‫ﺑﻪ اﻳﻦ ﺟﺎ آﻣﺪه. ﻏﺮﻳﺒﻪ ﻧﺒﻮدﻧـﺪ؛ ﻫﻤـﻪ ﺑـﺎ ﻫـﻢ ﻏﺮﻳﺒـﻰ ﻣـﻰﻛﺮدﻧـﺪ. ﻣﺜـﻞ اﻳﻨﻜـﻪ‬

‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ِ ـ‬

‫ﺷﺨـﺼﻴﺖ ﻫﻤـﻪ در ﮔـﻞوﻻي اﻳـﻦ ﻛﻮﭼـﻪﻫـﺎ ﮔـﻢ ﺷـﺪه ﺑـﻮد. ﭘﻴﻜﺮﻫـﺎ ﺑـﻪ وزﻧـﻪاي‬ ‫ـ‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺳـﻨﮕﻴﻦ و ﺑﻴـﺮوح ﺗﺒـﺪﻳﻞ ﺷـﺪه ﺑـﻮد ﻛـﻪ ﺑـﺮ روي دو ﭘـﺎ ﺑـﻪ ﻫـﺮ ﻃـﺮف ﻣـﻰدوﻳـﺪ.‬

‫ﻧﮕﺎهﻫﺎ ﺳـﺮد ﺑـﻮد، ﺳـﺮﻣﺎي ﺑـﺮف ده را در ﭼﻠـﺔ زﻣـﺴﺘﺎن ﺑـﻪ ﻳـﺎد ﻣـﻰآورد. ﭼـﻪ‬

‫ﺳﺮﻣﺎي ﺳـﺨﺘﻰ! وﻟـﻰ اﻣـﺮوز ﺳـﺮﻣﺎ ﺳـﺨﺖﺗـﺮ ﺑـﻮد، ﺳـﺮﻣﺎﺋﻲ ﻛـﻪ اﺳـﺘﺨﻮانﻫـﺎي‬

‫اﻛﺒﺮ را ﻳﻚ ﺑﻪ ﻳﻚ از ﻫﻢ ﻣﻰدرﻳﺪ.‬



‫اﻛﺒﺮ ﺑﻪ ﻳـﺎد ﻣـﻰآورد ﻛـﻮدﻛﻰ را. ﻋﺮوﺳـﻰ دﺧﺘﺮﻋﻤـﻮ را در ده ﺑـﺎﻻ. ﺗﻘﺮﻳﺒـﺎً ﻳـﻚ‬

‫ﻫﻔﺘﻪ ﺟﺸﻦ و ﭘـﺎﻳﻜﻮﺑﻰ ﺑـﻮد. اﺳـﺐﻫـﺎي زﻳـﻦ ﻛـﺮده و ﻳـﺮاقﻫـﺎي ﭘـﺮ از زﻧﮕﻮﻟـﻪ.‬

‫ﭼﻨﺪ ﺑﺴﺘﺔ ﺑـﺰرگ ﻧﻘـﻞ ﻫـﻢ ﺑـﺮاي ﻋﺮوﺳـﻰ از ﺷـﻬﺮ آورده ﺑﻮدﻧـﺪ. اوﻟـﻴﻦ ﺑـﺎر ﻛـﻪ‬

‫ﻧﻘﻞ دﻳﺪ، ﺷـﺶ ﺳـﺎﻟﻪ ﺑـﻮد. ﺑـﺎورش ﻧﻤـﻰﺷـﺪ. از ﻗﻨـﺪ ﻫـﻢ ﺧﻮﺷـﻤﺰهﺗـﺮ، ﻣﮕـﺮ‬

‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﻣ ـﻰﺷ ـﺪ؟ ﻫ ـﻢ ﻣﺜ ـﻞ ﻗﻨ ـﺪ ﻛﻮﭼ ـﻚ ﺑ ـﻮد و ﻫ ـﻢ وﺳ ـﻄﺶ ﭼﻴ ـﺰي ﺑ ـﻮد ﻛ ـﻪ ﻧﻨ ـﻪ‬

‫ﻣﻰﮔﻔـﺖ ﺑـﺎدام اﺳـﺖ. اﺳـﺘﻐﻔﺮاﷲ. ﺑـﺎدام! ﺑـﺎ ﻳﻜـﻰ از ﻧﻘـﻞﻫـﺎ ﺳـﺎﻋﺖﻫـﺎ ﺑـﺎزي‬

‫ﻛــﺮده ﺑــﻮد. ﻣﺮﺗــﺐ آﻧــﺮا از دﻫــﺎﻧﺶ در آورده ﺑــﻮد، از اﻳــﻦ روي ﺑــﻪ آن روي در‬

‫دﺳﺘﺶ ﻧﻘـﻞ را ﺑـﻪ ﻫـﺮ ﺳـﻮي ﭼﺮﺧﺎﻧـﺪه ﺑـﻮد و ﻣﺒﻬـﻮت ﺑـﻪ آن ﺧﻴـﺮه ﻣﺎﻧـﺪه ﺑـﻮد.‬

‫ﻋﺮوس را ﻛﻪ آوردﻧـﺪ از ﺗﻌﺠـﺐ ﻧﺰدﻳـﻚ ﺑـﻮد ﺳـﻜﺘﻪ ﻛﻨـﺪ. ﺑـﺎ ﺻـﺪاي ﺑﻠﻨـﺪ ﻓﺮﻳـﺎد‬

‫زد:‬



‫ـ اﻳﻦ رﻗﻴﻪ اﺳﺖ؟ ﭼﻘﺪر ﻗﺸﻨﮓ ﺷﺪه!‬



‫ﺻﺪاي ﺧﺸﻜﻰ ﭼﻮن ﺗﻴﻐﺔ ﺗﻴﺰ ﻳﻚ ﻗﻴﭽﻰ ﺗﺼﺎوﻳﺮش را از ﻫﻢ ﻣﻲدرد:‬



‫ـ ﭼﺮا ﻣﺎﺗﺖ ﺑﺮده ﺑﻴﺎ!‬





‫٦٢‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ـ ﭼﺸﻢ!‬



‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬

‫ﺑ ـﺎ اﺳ ـﺐﻫ ـﺎ و ﻛ ـﺎروان رﻓﺘ ـﻪ ﺑﻮدﻧ ـﺪ ﺑ ـﻪ ده‪ ‬ﺑ ـﺎﻻ. ﻋ ـﺮوسﻛ ـﺸﻮن ﺑ ـﻮد. ﭼﻘ ـﺪر در‬

‫ﺟــﺎده ﺧــﻮش ﮔﺬﺷــﺖ! ﻫﻴﭽﻮﻗــﺖ اﻳﻨﻬﻤــﻪ از ده دور ﻧــﺸﺪه ﺑــﻮد. ﻫﻴﭽﻮﻗــﺖ آن‬

‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻃـﺮف رودﺧﺎﻧـﻪ را ﻧﺪﻳـﺪه ﺑـﻮد. ﻣﺜ ـﻞ اﻳـﻦ ﺑـﻮد ﻛـﻪ ﭼ ـﺸﻤﺎﻧﺶ ﻫﻤﻴـﺸﻪ ﻧﺰدﻳـﻚ‬ ‫ـ‬

‫ﺑﻴﻦ ﺑﻮده. ﭼﻮن ﺣﺎﻻ ﻛﻮهﻫـﺎي اﻓـﻖ را ﺑﻬﺘـﺮ از ﻗﺒـﻞ ﻣـﻰدﻳـﺪ. ﺣﺘـﻰ ﻣـﻰﺗﻮاﻧـﺴﺖ‬

‫درﺧﺖﻫﺎي داﻣﻨﻪﻫـﺎي ﺑـﺎﻻ را ﻫـﻢ ﺑﺒﻴﻨـﺪ. ﺑـﺎ ﮔﻴـﻮهﻫـﺎي ﻧـﻮ ﻛﻨـﺎر ﻧﻨـﻪ روي اﻻغ‬

‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ رﻗﻴﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻰﻛﺮد ﻛﻪ ﭼﻘﺪر ﻗﺸﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد.‬



‫ـ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪي؟ زودﺑﺎش! ﻣﺸﺘﺮﻳﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮن. اﻳﻨﻜﺎره ﻧﻴﺴﺘﻰ، ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ.‬

‫ـ ﺑﻠﻪ ﺧﺎﻧﻢ!‬



‫ﻳﻚ ﻣﺸﺖ ﻧﻘﻞ در دﺳـﺖﻫـﺎﻳﺶ ﻧﮕـﺎه داﺷـﺘﻪ ﺑـﻮد، و داﻧـﻪ داﻧـﻪ ﻣـﻰﺧـﻮرد. ﺑـﺎد‬

‫روي ﺻﻮرﺗﺶ ﻣـﻲدوﻳـﺪ، ﻋـﻴﻦ ﻳـﻚ ﻧـﻮازش. ﺑـﺎد روي ﻣﻮﻫـﺎﻳﺶ ﻣـﻰرﻗـﺼﻴﺪ و از‬

‫ﻻي ﮔﻴﻮهﻫـﺎي ﻧـﻮ و ﺳـﻔﻴﺪ ﺳـﺎق ﭘـﺎﻳﺶ را ﻗﻠﻘﻠـﻚ ﻣـﻰداد. ﺻـﺪاي زﻧﮕﻮﻟـﻪﻫـﺎ از‬

‫دور ﻣﻰآﻣﺪ. ﻣﮕﺲﻫﺎ وزوز ﻣﻰﻛﺮدﻧـﺪ و آﻓﺘـﺎب ﮔـﺮم ﺑـﻮد. ﺧـﻮب ﺑـﻪ ﻳـﺎد داﺷـﺖ‬

‫آﻧﺮوزي ﻛﻪ اوﻟﻴﻦ ﻋﻘﺎب را دﻳﺪ، و ﻓﺮﻳﺎد زد:‬



‫ـ ﻧﻨﻪ، ﻧﻨﻪ! ﻋﻘﺎب را دﻳﺪي؟ ﻧﺪﻳـﺪي ﭼﻄـﻮر ﻣـﻰرﻓـﺖ؟ ﻣﺜـﻞ ﻃﻴـﺎره ﺑـﻮد ﻧﻨـﻪ.‬

‫ﻣﻦ ﻫﻢ ﺧﻮدم ﻣﺜﻞ ﻳﻚ ﻋﻘﺎﺑﻢ ﻧﻨﻪ. ﻣﻦ ﻳﻚ ﻋﻘﺎﺑﻢ ﻧﻨﻪ، ﻣﻦ ﻳﻚ ...‬



‫ـ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ! ﻣﺮده ﺷﻮرِ اﻳﻦ ﻛﺜﺎﻓﺖ را ﺑﺒﺮﻧﺪ. دﺳﺘﻤﺎل آﻧﺠﺎﺳﺖ.‬



‫دﻳ ـﺮوز وﻗﺘ ـﻰ ﺑ ـﻪ ﻃ ـﺮف دﻓﺘ ـﺮ ﺑ ـﺎز ﻣ ـﻲﮔ ـﺸﺖ، ﻛﻨ ـﺎر ﻳﻜ ـﻰ از ﻫﻤ ـﺎن ﺟ ـﻮيﻫ ـﺎي‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬

‫ﻛﺜﻴﻒ ﻳـﻚ داﻧـﻪ آب ﻧﺒـﺎت ﺑـﻪ دﻫـﺎﻧﺶ ﮔﺬاﺷـﺖ. وﻟـﻰ اﺻـﻼً ﻣـﺰة ﻧﻘـﻞ ﻧﻤـﻰداد.‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫در دﻟ ـﺶ ﻓﺮﻳ ـﺎد ﻣ ـﻰزد: »ﻧﻨ ـﻪ ﻧﻨ ـﻪ، ﻣ ـﻦ ﻫ ـﻢ ﻳ ـﻚ ﻋﻘ ـﺎﺑﻢ.« وﻟ ـﻰ ﻓﻘ ـﻂ آب‬







‫٧٢‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ﻧﺒﺎتﻫـﺎ در ﺣـﺮارت دﺳـﺖﻫـﺎياش آب ﺷـﺪ. ﻣـﻰﺧﻮاﺳـﺖ ﺑـﺎﻻ ﺑﻴـﺎورد. از دﻳـﺮوز‬

‫ﻫﻴﭻ ﻧﺨﻮرده ﺑـﻮد. ﻣـﻰﺧﻮاﺳـﺖ ﮔﺮﻳـﻪ ﻛﻨـﺪ، ﺧﺠﺎﻟـﺖ ﻣـﻰﻛـﺸﻴﺪ. ﻣـﻰﺧﻮاﺳـﺖ‬

‫ﭘ ـﺮواز ﻛﻨ ـﺪ، از ﺳ ـﻘﻮط ﻣ ـﻲﺗﺮﺳ ـﻴﺪ. ﻣ ـﻰﺧﻮاﺳ ـﺖ ﺑﻤﻴ ـﺮد، وﻟ ـﻲ ﺣﺘ ـﻰ ﻣــﺮگ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫دردش را دوا ﻧﻤﻰﻛﺮد. ﺻـﺪاﺋﻲ ﻣﺮﺗـﺐ در دﻟـﺶ ﻣـﻰﮔﻔـﺖ: »ﻧﻨـﻪ ﻣـﻦ ﻫـﻢ ﻳـﻚ‬

‫ﻋﻘﺎﺑﻢ. ﻣﻦ ﻫﻢ ﻳﻚ ﻋﻘﺎﺑﻢ.«‬



‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻓﺮﻳـﺎدي از ﺗـﻪ ﻛﻮﭼـﻪ ﺑـﺮ ﺑـﺎل اوﻟـﻴﻦ ﻛﺒـﻮﺗﺮي ﺳـﻮار ﺷـﺪ ﻛـﻪ از اﻓـﻖ ﮔﺬﺷـﺘﻪ ﺑـﻪ‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﭘﻨﺠـﺮة ﻛﻮﭼـﻚ آﺷـﭙﺰﺧﺎﻧﺔ ﺷـﺮﻛﺖ ﻧﺰدﻳـﻚ ﺷـﺪه ﺑـﻮد. ﺻـﺪاﺋﻲ ﻛـﻪ ﺑﻠـﻮرِ ﺟﻬـﺎنِ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺑﻪ ﺣﺰن ﻧﺸﺴﺘﺔ اﻛﺒﺮ را ﺷﻜﺎﻓﺖ:‬



‫ـ آب ﺣﻮض ﻣﻰﻛﺸﻴﻢ، آب ﺣﻮض ﻣﻰﻛﺸﻴﻢ!‬









‫ﭘﺎﻳﺎن‬





‫اﻣــﺮوز آﻓﺘــﺎب ﺳﺎﻧﻔﺮاﻧﺴﻴــﺴﻜﻮ ﺗﻨــﺪ و ﮔــﺮم ﺷــﺪه. از ﻟﺤﻈــﻪاي ﻛــﻪ ﺑﻬــﺮوز در‬

‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﭘﺎرﻛﻴﻨـﮓ ﺷ ـﺮﻛﺖ از ﺻـﻨﺪﻟﻲ ﺧ ـﻮدرو ﺟـﺪا ﺷـﺪ، ﺗـﺎ زﻣﺎﻧﻴﻜـﻪ ﻛـﻪ ﺑـﻪ در ورودي‬

‫ﺳــﺎﺧﺘﻤﺎن رﺳــﻴﺪ آﻓﺘــﺎب ﻋــﻴﻦ ﻓﻠﻔــﻞ ﺗــﻪ ﮔﻠــﻮﻳﺶ را ﺳــﻮزاﻧﺪ و ﺧــﺮاش داد.‬

‫ﻛﻠﻪاش داغ ﺷﺪه ﺑـﻮد، ﺷـﻴﺎرﻫﺎي ﻋـﺮق ﺧـﺮاشﻫـﺎي ﺗﻨـﺪ و ﻃﻮﻳـﻞ و ﺟﺎﻧﮕـﺪاز ﺑـﺮ‬

‫ﭘﻴﻜﺮش دواﻧـﺪه ﺑـﻮد. ﺗـﻮ ﮔـﻮﺋﻲ دﻳﮕـﻲ از آب ﺟـﻮش ﺑـﻪ ﮔـﺮدﻧﺶ آوﻳـﺰان ﻛـﺮده‬

‫ﺑﻮدﻧــﺪ، دﻳﮕــﻲ ﻛــﻪ آﺑــﺶ ﻏﻠﻐــﻞ ﻣــﻲزد. ﻗﺒــﻞ از ﺷــﺮوع ﺑــﻪ ﻛــﺎر ﺑــﻪ ﻃــﺮف‬





‫٨٢‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫دﺳﺘﺸﻮﺋﻲ دوﻳـﺪ، آب ﺧﻨـﻚ ﻛـﻪ ﺑـﺮ ﺳـﺮ و روي ﺧـﻮد رﻳﺨـﺖ ﺗـﺎزه درﻳﺎﻓـﺖ ﻛـﻪ‬

‫ﭼﻪ زﺟﺮي ﻛﺸﻴﺪه ﺑـﻮد و ﻧﻤـﻲداﻧـﺴﺖ. ﺑـﻪ ﺳـﻮي اﺗـﺎق ﻛـﺎر ﻣـﻲرود، در ﻓـﻀﺎي‬

‫ﺷــﺮﻛﺖ ﺻــﺪاي ﮔﻨــﮓ ﻣﻮزﻳــﻚ از ﺑﻠﻨــﺪﮔﻮﻫﺎي ﺑﺰرﮔــﻲ ﻛــﻪ در ﺳــﻘﻒ ﺟﺎﺳــﺎزي‬

‫ﺷ ـﺪه ﺑﻴ ـﺮون ﻣ ـﻲدود. ﺧﻮاﻧﻨ ـﺪهاي ﻧﺎﺷ ـﻨﺎس آﻫﻨﮕ ـﻲ ﻣ ـﻲﺧﻮاﻧ ـﺪ؛ آﻫﻨﮕ ـﻲ ﻛ ـﻪ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺧﻴﻠﻲ آﺷـﻨﺎ اﺳـﺖ. ﺗـﻮ ﮔـﻮﺋﻲ ﺗﻤـﺎﻣﻲ ﻋﻤـﺮ، ﺑﻬـﺮوز اﻳـﻦ آﻫﻨـﮓ را ﺷـﻨﻴﺪه. ﺑـﻪ‬

‫ﺳﺮﻋﺖ واژهﻫﺎ را دﻧﺒﺎل ﻣﻲﻛﻨﺪ، ﻣﻌﻨﺎ ﻧﺪارد؛ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻌﻨﺎ دارد، ﻣﻔﻬﻮم ﻧﺪارد.‬



‫اﺗﺎق ﺑﺰرگ او ﺑﺎ ﺷﻴـﺸﻪﻫـﺎي ﺑﻠﻨـﺪ ﻗـﺪ‪‬ي از ﺑﻘﻴـﺔ اﺗـﺎقﻫـﺎ ﺟـﺪا ﺷـﺪه و در آﺳـﺘﺎﻧﺔ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫در ورودي ﻧـﺴﻴﻢ ﺗﻬﻮﻳـﺔ ﻣﻄﺒ ـﻮع ﺷ ـﺮﻛﺖ ﺻـﻮرت ﺑﻬـﺮوز را ﻳـﻚﺑـﺎر دﻳﮕـﺮ ﻧ ـﻮازش‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣﻲدﻫﺪ، ﻧـﺴﻴﻤﻲ ﻛـﻪ ﺑـﻮي ﭼـﺸﻤﻪﻫـﺎي ﻛﻮﻫـﺴﺘﺎﻧﻲ دارد. ﭼـﺸﻤﻪﻫـﺎﺋﻲ ﻧـﺎﻣﺮﺋﻲ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ‬

‫و ﻣـﺼﻨﻮﻋﻲ ﻛـﻪ ﻓﻘـﻂ ﺑـﺎ ﺧﻴـﺎل ﻣـﻲﺑﺎﻳـﺪ ﺑـﻪ دﻧﺒـﺎلﺷـﺎن دوﻳـﺪ. ﺑﻬـﺮوز از ﺧـﻮد‬ ‫ـ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣـﻲﭘﺮﺳـﺪ، »ﻛـﺪام ﭼـﺸﻤﻪ؟ ﺗـﺎ ﺣـﺎل ﭼـﺸﻤﻪ دﻳـﺪهاي؟!« ﺟـﻮاب ﻣﻌﻠـﻮم ﺑـﻮد!‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﺑ ـﺎ ﺑ ـﻲﺣﻮﺻ ـﻠﮕﻲ ﭘ ـﺸﺖ ﻣﻴ ـﺰ ﻣ ـﻲﻧ ـﺸﻴﻨﺪ و ﻣ ـﺎﻧﻴﺘﻮر ﻋﻈ ـﻴﻢ را روﺷ ـﻦ ﻣ ـﻲﻛﻨ ـﺪ.‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﺳﻴ ـﺴﺘﻢ ﻋﺎﻣ ـﻞ ﻋ ـﻴﻦ ﺳ ـﮓ ﭼﻮﭘ ـﺎن ﻛ ـﻪ ﮔ ـﺮگ دﻳ ـﺪه ﺑﺎﺷ ـﺪ ﺑ ـﻪ ﺟﻨ ـﺐ و ﺟ ـﻮش‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫اﻓﺘ ـﺎده. ﻣﺮﺗ ـﺐ »ﻓﺮﻳـﺎد« و ﭼ ـﺸﻤﻚ ﻣـﻲزﻧ ـﺪ: ﻧـﺎم ﻛ ـﺎرﺑﺮ! ﺷ ـﻤﺎرة رﻣ ـﺰ! ﻧ ـﺎم‬

‫ﻛﺎرﺑﺮ! ﺷﻤﺎرة رﻣﺰ! ﺑﻬـﺮوز از ﻛـﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﺑـﺪش ﻣـﻲآﻳـﺪ، اﻳـﻦ ﻣﺎﺷـﻴﻦ ﻟﻌﻨﺘـﻲ او را‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺑـﻪ ﻳـﺎد ﻣﻌﻠـﻢﻫـﺎﺋﻲ ﻣـﻲاﻧـﺪازد ﻛـﻪ ﺳـﺎﻳﻪوار ﺗﻤـﺎم ﻋﻤـﺮ او را در ﻛـﻼسﻫـﺎ دﻧﺒـﺎل‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻛﺮدﻧـﺪ و ﻣﺜـﻞ ﻣﺠﺮﻣـﺎن ﺳـﺎﺑﻘﻪدار زﺟـﺮش دادﻧـﺪ؛ ﻳـﺎد ﻛـﻼسﻫـﺎﺋﻲ ﻣـﻲاﻧـﺪازد‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻛ ـﻪ ﺗﻤ ـﺎم ﻋﻤ ـﺮ زﻧ ـﺪاناش ﺷ ـﺪ ﺑ ـﺪون آﻧﻜ ـﻪ ﺑﺪاﻧ ـﺪ. اﻣ ـﺮوز ﺻ ـﺒﺢ ﺳ ـﺤﺮ وﻗﺘ ـﻲ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫رﻳﺶﻫﺎﻳﺶ را دو ﺗﻴﻐﻪ ﻣـﻲﻛـﺮد، در آﻳﻨـﻪ ﻳـﻚ ﺗـﺎر ﻣـﻮي ﺳـﻔﻴﺪ روي ﭘﻴـﺸﺎﻧﻲاش‬

‫دﻳــﺪ و ﺳــﺮﻣﺎ ﺳﺮاﺳــﺮ وﺟــﻮدش را ﻓﺮاﮔﺮﻓــﺖ. ﺑﻬــﺮوز و ﭘﻴــﺮي؟! ﺻــﺪاﺋﻲ در‬

‫اﻋﻤﺎق وﺟﻮدش ﻓﺮﻳـﺎد زد، »ﺑﻬـﺮوز ﻫﻴﭽﻮﻗـﺖ ﭘﻴـﺮ ﻧﻤـﻲﺷـﻮد!« وﻟـﻲ ﻣـﻲداﻧـﺴﺖ‬

‫ﻛﻪ اﻳﻦ ﺻﺪا دروغ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ. اﻳـﻦ ﻫﻤـﺎن ﺻـﺪاﺋﻲ اﺳـﺖ ﻛـﻪ دروغﻫـﺎ و آرزوﻫـﺎ و‬

‫اﻣﻴﺎل ﺑﻬـﺮوز از ﻋﻤـﻖ آن ﺑﺎرﻫـﺎ و ﺑﺎرﻫـﺎ ﺑـﻪ ﮔـﻮش رﺳـﻴﺪه و ﻫﻤﻴـﺸﻪ دروغ ﮔﻔﺘـﻪ.‬









‫٩٢‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬

‫وﻗﺘ ـﻲ ﺑ ـﺎ ﻧﻔ ـﺮت و ﻏ ـﻴﻆ ﺗ ـﺎرﻣﻮي ﺳ ـﭙﻴﺪ را از رﻳ ـﺸﻪ ﻣ ـﻲﻛﻨ ـﺪ ﺑ ـﺎ ﺧ ـﻮدش ﮔﻔ ـﺖ،‬

‫»اﻳﻨﺒﺎر ﻫﻢ ﺣﺘﻤﺎً دروغ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ!«‬



‫ﻛﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ، ﻧﺎم ﻛﺎرﺑﺮ و رﻣـﺰ را ﮔﺮﻓﺘـﻪ و ﻇـﺎﻫﺮاً ﻫﻤـﻪ ﭼﻴـﺰ ﺑـﺮ وﻓـﻖ ﻣـﺮادش ﺑـﻮده،‬

‫ﺳﺎﻛﺖ ﺷﺪه! ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑـﺎز ﺑِـﺮ و ﺑِـﺮ ﺑـﻪ ﺑﻬـﺮوز ﻧﮕـﺎه ﻣـﻲﻛﻨـﺪ! ﺣـﺎل ﻫـﺮ ﺿـﺮﺑﻪاي‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﻛـﻪ روي ﺗﺨﺘـﻪﻛﻠﻴـﺪ ﻛﻮﻓﺘـﻪ ﺷـﻮد، آب ﻣﻌـﺪﻧﻲ را در ﺑﻄـﺮي ﻛﺮﻳـﺴﺘﺎﻟﻲ ﻛـﻪ روي‬ ‫ـ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣﻴ ـﺰ ﻧﺸ ـﺴﺘﻪ و ﻫﻤ ـﺴﻔﺮ روز و ﺷ ـﺐﻫ ـﺎي ﺑﻬ ـﺮوز اﺳ ـﺖ، ﺗﻜ ـﺎن ﺗﻜ ـﺎن ﺧﻮاﻫ ـﺪ داد.‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﺑﻬ ـﺮوز ﺑ ـﺎ ﺗﻌﺠ ـﺐ ﺑ ـﻪ ﺑﻄ ـﺮي ﺧﻴ ـﺮه ﻣ ـﻲﺷ ـﻮد، ﺑﻠ ـﻪ، اﺷ ـﺘﺒﺎﻫﻲ در ﻛ ـﺎر ﻧﻴ ـﺴﺖ،‬

‫ﺑﻄﺮي ﺑﻪ او دﻫﻦﻛﺠـﻲ ﻣـﻲﻛﻨـﺪ. در ﻗﻔـﺎي ﺑﻄـﺮي ﻫﻤـﻪ ﭼﻴـﺰ ﻛـﺞوﻣﻌـﻮج ﺷـﺪه؛‬

‫ﻣﻴﺰ و ﮔﻠـﺪان، ﻋﻜـﺲ و ﺣﺘـﻲ ﻗﺎﻟﻴﭽـﻪاي ﻛـﻪ ﻫﻤـﻪ ﻣـﻲﮔﻮﻳﻨـﺪ »اﻳﺮاﻧـﻲ« اﺳـﺖ و‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﺑـﺮاي ﻫﻤـﻴﻦ ﻛـﻒ اﺗـﺎﻗﺶ اﻧﺪاﺧﺘـﻪ، ﺣﺘـﻲ ﻗﺎﻟﻴﭽـﻪ ﻫـﻢ اﻳـﻦ ور و آن ور ﻣـﻲدود.‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺑــﺎ ﺑــﻲﺣﻮﺻــﻠﮕﻲ »ﺑﺮﻧﺎﻣــﺔ« ﻛــﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ را ﻛــﻪ ﭼﻨــﺪﻳﻦ ﻫﻔﺘــﻪ وﻗــﺖ او را ﮔﺮﻓﺘــﻪ‬

‫دوﺑﺎره ﺑﺎز ﻣﻲﻛﻨـﺪ. درﺳـﺖ ﻋـﻴﻦ ﻳـﻚ رﻣـﺎن از ﻧـﻮ ﺷـﺮوع ﻣـﻲﻛﻨـﺪ ﺑـﻪ ﺧﻮاﻧـﺪن‬

‫ﻛــﺪﻫﺎي ﻋﺠﻴــﺐ و ﻏﺮﻳــﺐ آن. ﻫﻤﭽــﻮن ﭘﺮﺳــﻮﻧﺎژﻫﺎي ﻳــﻚ داﺳــﺘﺎن ﻋﺎﺷــﻘﺎﻧﻪ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫»ﻣﺘﻐﻴﺮﻫ ـﺎي« ﺑﺮﻧﺎﻣ ـﻪ را ﻳ ـﻚ ﺑ ـﻪ ﻳ ـﻚ دﻧﺒ ـﺎل ﻣ ـﻲﻛﻨ ـﺪ، »ﻛ ـﻼسﻫ ـﺎ« را ﻣﺜ ـﻞ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫زﻳﺮﻧ ـﻮﻳﺲ دوﺑ ـﺎره ﻣ ـﻲﺧﻮاﻧ ـﺪ و ﺑ ـﺎزﻣﻲﺧﻮاﻧ ـﺪ. ﺳ ـﺎﻋﺖ ﻛ ـﻮارﺗﺰ ﺑ ـﺰرگ دﻳ ـﻮاري ﺑ ـﺎ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫آﻫﻨــﮓ »ﺗﻴــﻚ، ﺗﻴــﻚ« ﻣــﺴﻴﺮ ﺣﺮﻛــﺖ ﭼــﺸﻢ ﺑﻬــﺮوز و ﺿــﺮﺑﺎن ﻗﻠــﺐ او را از‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﻧﺰدﻳـﻚ زﻳـﺮ ﻧﻈـﺮ ﮔﺮﻓﺘـﻪ. ﻫـﺮ ﭼﻨـﺪ دﻗﻴﻘـﻪ ﺑﻬـﺮوز ﺑـﻪ ﻳـﺎد ﻓﺮﻳـﺎد ﻣـﺪﻳﺮ ﺷـﺮﻛﺖ‬ ‫ـ‬

‫ﻣﻲاﻓﺘﺪ و ﭼﺎرﺳﺘﻮن ﺑﺪﻧﺶ ﺑﻪ ﻟﺮزه ﻣﻲاﻓﺘﺪ: »وﻗﺖ ﻃﻼﺳﺖ!«‬



‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﺑﻬ ـﺮوز روي ﻛﺎﻏ ـﺬﭘﺎرهﻫ ـﺎﺋﻲ ﻛ ـﻪ ﭘ ـﺸﺖ آنﻫ ـﺎ ﺗﻤ ـﺎم ﻋﻤ ـﺮ ﺳ ـﻨﮕﺮ ﮔﺮﻓﺘ ـﻪ دﻧﺒ ـﺎل‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﭼﻴــﺰي ﻣــﻲﮔــﺮدد، ﭼــﺸﻤﺎن ﺧــﺴﺘﻪاش ﻣﺮﺗﺒــﺎً اﻳــﻦور و آﻧــﻮر ﻣــﻲدود، ﺟــﺰ‬

‫ـ‬

‫واژهﻫـﺎي ﭘﺮاﻛﻨـﺪه و ﻧـﺎﻣﻔﻬﻮم و ﻓﺮﻣـﻮلﻫـﺎي ﻧـﺼﻔﻪ و ﻧﻴﻤـﻪ ﻫـﻴﭻ در اﻳـﻦ ﻛﺎﻏـﺬﻫﺎ‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻧﻴـﺴﺖ. رﻣـﺰي ﻧﻴـﺴﺖ، رازي ﻫـﻢ ﻧﻴ ـﺴﺖ. ﺻـﺪاﺋﻲ در ﺳـﺮش ﻓﺮﻳـﺎد ﻣـﻲزﻧ ـﺪ،‬ ‫ـ‬









‫٠٣‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫»ﺣﻮاﺳـﺖ را ﺟﻤـﻊ ﻛـﻦ! اﻳﻨﺠـﺎ را ﻣـﻲﮔـﻮﻳﻢ! ﻫﻤﻴﻨﺠﺎﺳـﺖ!« ﻇﻬـﺮ ﺷـﺪه، ﻳـﻚ‬

‫ﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ را ﻣﻲﭼﺮﺧﺎﻧﺪ! وﻟﻲ ﺑﺎز ﻫﻢ اﺷﺘﺒﺎه، ﺑﺎز ﻫﻢ ﻏﻠﻂ!‬



‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺳ ـﻮﭘﺮ ﻛ ـﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﻏ ـﻮلﭘﻴﻜ ـﺮ در آﻧ ـﺴﻮي ﺳ ـﺎﺧﺘﻤﺎن ﻣﺜ ـﻞ ﺧ ـﺮس زﺧﻤ ـﻲ ﺑ ـﻪ دور‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺧ ـﻮد ﻣ ـﻲﭘﻴﭽ ـﺪ و ﻧﻌ ـﺮه ﻣ ـﻲزﻧ ـﺪ. ﻋﺠﻴ ـﺐ اﺳ ـﺖ! ﺑﻬ ـﺮوز از ﻓﺎﺻ ـﻠﺔ ﭼﻨ ـﺪ ﺻ ـﺪ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﻣﺘـــﺮي ﺣﺘـــﻲ ﻋﺮﺑـــﺪهﻫـــﺎي اﻳـــﻦ ﻣﺎﺷـــﻴﻦ را ﻣـــﻲﺷـــﻨﻮد؛ ﻧﺎﻟـــﻪﻫـــﺎﻳﺶ،‬

‫ﭼﺸﻢﻏﺮهﻫﺎياش، ﻫﻤـﻪ را ﻣـﻲﺷـﻨﻮد و اﺣـﺴﺎس ﻣـﻲﻛﻨـﺪ. وﻟـﻲ ﭼـﻪ ﺑﺎﻳـﺪ ﻛـﺮد،‬

‫اﻳﻦ »ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪ« ﻫﻨـﻮز ﻛـﺎر ﻧﻤـﻲﻛﻨـﺪ؛ اﻣـﺮوز ﺟﻤﻌـﻪ اﺳـﺖ! ﻗـﺮار ﺑـﻮده ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪ را‬

‫ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺑﺪﻫـﺪ. ﭼﻨـﺪ ﺳـﺎﻋﺖ ﺑﻴـﺸﺘﺮ وﻗـﺖ ﻧﻤﺎﻧـﺪه، ﻧﻤـﻲداﻧـﺪ ﺑـﻪ ﺗﻌﻄـﻴﻼت آﺧـﺮ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ ـ ـ‬

‫ﻫﻔﺘ ـﻪ ﻓﻜ ـﺮ ﻛﻨ ـﺪ ﻳ ـﺎ ﺑ ـﻪ اﻳ ـﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣ ـﺔ ﻟﻌﻨﺘ ـﻲ! ﺣ ـﺎل آﻧﻘ ـﺪر ﺳ ـﺮﻳﻊ و ﻣﺤﻜ ـﻢ روي‬

‫ﺗﺨﺘﻪﻛﻠﻴـﺪ ﻣـﻲﻛﻮﺑـﺪ ﻛـﻪ آب در ﺑﻄـﺮي ﻛﺮﻳـﺴﺘﺎل ﻃﻮﻓـﺎن ﻧـﻮح ﺑـﻪ راه اﻧﺪاﺧﺘـﻪ و‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫اﻳ ـﻦ ور و آن ور ﻣ ـﻲﭘ ـﺮد. ﻛ ـﻢ ﻣﺎﻧ ـﺪه ﺳ ـﺮ از ﺑﻄ ـﺮي ﺑﻴ ـﺮون ﻛ ـﺮده، ﺑﺮﻳ ـﺰد روي‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣﻴﺰ. ﻳﻚﺑﺎر دﻳﮕﺮ، ﻳﻚﺑﺎر دﻳﮕـﺮ! ﺑـﺎز ﻫـﻢ ﻧـﺸﺪ. ﺑﻬـﺮوز در دل ﻓﺮﻳـﺎد ﻣـﻲزﻧـﺪ،‬

‫»اﻳﻦ ﻛﺪ ﻟﻌﻨﺘﻲ ﺧﺮاب اﺳﺖ.« وﻟﻲ ﭼﻜﺎر ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺮد؟‬



‫ﺟﻤــﺎﻋﺘﻲ را ﻣــﻲﺑﻴﻨــﺪ ﻛــﻪ دم در اﺗــﺎﻗﺶ ﺻــﻒ ﻛــﺸﻴﺪهاﻧــﺪ، ﻫــﻲ ﻣــﻲآﻳﻨــﺪ و‬

‫ﻣــﻲروﻧــﺪ، ﻫــﺮ ﻛــﺪام ﻳــﻚ ﻗــﺴﻤﺖ از ﻫﻤــﻴﻦ ﻛــﺪ را ﻣــﻲﺧﻮاﻫﻨــﺪ. ﺑــﻪ ﻳــﺎد‬

‫ﺷﻜﺎرﭼﻲﻫـﺎ ﻣـﻲاﻓﺘـﺪ، ﺑـﻪ ﻳـﺎد ﭘـﺪرﺑﺰرگاش ﻛـﻪ ﺗﻌﺮﻳـﻒ ﻣـﻲﻛـﺮد، وﻗﺘـﻲ ﭼﻨـﺪ‬

‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻛ ـﻞ و ﺑ ـﺰ ﻣ ـﻲزدﻧ ـﺪ و ﺗﻨــﮓ ﻏ ـﺮوب ﻣ ـﻲرﺳ ـﻴﺪﻧﺪ ﺑــﻪ ده، ﺑﭽ ـﻪﻫ ـﺎ ﺑ ـﻪ دﻧﺒــﺎل‬

‫ﺟﻴﭗﺷﺎن ﻣﻲدوﻳﺪﻧـﺪ و ﻓﺮﻳـﺎد ﻣـﻲزدﻧـﺪ: »ارﺑـﺎب ﻳـﻚ ﺳـﺮ دﺳـﺖ! ارﺑـﺎب ﻳـﻚ‬

‫ﺟﮕﺮ، ﺟﮕﺮ ﺳﻔﻴﺪ ...«‬



‫ﻣﻮزﻳﻚ اﺗﺎق را ﻗﻄﻊ ﻣﻲﻛﻨﺪ. ﺑـﺎ ﺧـﻮدش ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ، ﺗﻘـﺼﻴﺮ اﻳـﻦ ﻣﻮزﻳـﻚ ﻟﻌﻨﺘـﻲ‬

‫اﺳــﺖ! در ﻋــﻮض رادﻳــﻮي ﻛــﺎﻣﻴﭙﻮﺗﺮ را روﺷــﻦ ﻣــﻲﻛﻨــﺪ. ﻳﻜــﻲ از ﻫﻤــﺎن‬

‫اﻳﺴﺘﮕﺎهﻫﺎي آﻣﺮﻳﻜﺎﺋﻲ اﺳﺖ ﻛـﻪ ﻓﻘـﻂ ﻣﻮزﻳـﻚ ﭘﺨـﺶ ﻣـﻲﻛﻨـﺪ، ﺑﻌـﻀﻲ وﻗـﺖﻫـﺎ‬





‫١٣‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ﻫﻢ ﺑﺎ ﻟﻬﺠﺔ ﻏﻠﻴﻆ ﻛﺎﻟﻴﻔﺮﻧﻴـﺎي »ﺷـﻤﺎﻟﻲ« ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ: »ﻳـﻚ ﺑﻤـﺐ اﻓﺘـﺎد روي ﺳـﺮ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣـﺮدم در ﻓـﻼن ﻛـﺸﻮر! ﻳـﻚ ﻣﻮﺷـﻚ ﺧـﻮرد درﺳـﺖ ﺗـﻮي ﻛﺎﺳـﻪ و ﻛـﻮزة ﻓﻼﻧـﻲ‬

‫در ﺑﻬﻤــﺎن ﺷــﻬﺮ! دﻳــﺸﺐ ﻳــﻚ آدﻣﻜــﺶ ﻫــﺰار ﻧﻔــﺮ را ﺑــﺎ ﭼــﺎﻗﻮ در ﺟﻨــﻮب‬

‫ﻟ ـﻮسآﻧﺠﻠ ـﺲ ﺳ ـﺮ ﺑﺮﻳ ـﺪ!« دﻟ ـﺶ ﺑ ـﺮاي اﻣﻨﻴﺘ ـﻲ ﻛ ـﻪ در درة ﺷ ـﻤﺎﻟﻲ ﻛﺎﻟﻴﻔﺮﻧﻴ ـﺎ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫دارد »ﻏــﻨﺞ« ﻣــﻲزﻧــﺪ. اﻳــﻦ از آن اﻣﻨﻴــﺖﻫﺎﺳــﺖ ﻛــﻪ ﻓﻘــﻂ وﻗﺘــﻲ ﻣــﺰهاش را‬

‫ﭼﺸﻴﺪﻳﺪ ﺑﻪ ارزشاش ﭘﻲ ﻣـﻲﺑﺮﻳـﺪ. ﻳـﺎد ﻳـﻚ ﺟـﻮك ﻣـﻲاﻓﺘـﺪ، ﻳـﻚ رﺷـﺘﻲ ﺑـﺎ‬

‫ﺣﺮص و وﻟﻊ ﺗﻤﺎم ﻏﺬا ﻣﻲﺧﻮرد، ﻫﻢﺷﻬﺮياش ﻣﻲﭘﺮﺳﺪ:‬



‫ـ ﺑﺮارﺟﺎن ﭼﻪ ﻣﻲﺧﻮري؟‬



‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫رﺷـﺘﻲ ﺟـﻮاب ﻧﻤـﻲدﻫـﺪ و در ﺑﺮاﺑ ـﺮ ﭼ ـﺸﻤﺎن ﻣﻨﺘﻈ ـﺮ ﻫﻤـﺸﻬﺮي ﻫﻤـﺔ ﻏـﺬا را ﺑـﺎ‬

‫اﺷﺘﻬﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﻲﻛﻨـﺪ و وﻗﺘـﻲ آﺧـﺮﻳﻦ ﻟﻘﻤـﻪ را در دﻫـﺎن ﮔﺬاﺷـﺖ و ﺑﻠﻌﻴـﺪ، ﺟـﻮاب‬

‫ﻣﻲدﻫﺪ:‬



‫ـ ﺗﺎ ﻧﺨﻮري ﻧﺪاﻧﻲ!‬



‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫آره ﺗ ـﺎ ﻧﺨ ـﻮري ﻧ ـﺪاﻧﻲ! ﻳﻜﻬ ـﻮ از ﺟ ـﺎ ﻣ ـﻲﭘ ـﺮد! ﻣﺜ ـﻞ اﻳﻨﻜ ـﻪ ﻋﺰراﺋﻴ ـﻞ ﺻ ـﺪاﻳﺶ‬

‫ﻣﻲﻛﻨﺪ، وﻟﻲ ﺻﺪاي زﻧﮓ ﺗﻠﻔﻦ اﺳـﺖ. ﺗﻠﻔـﻦ ﻟﻌﻨﺘـﻲ ﻋـﻴﻦ ﺳـﮕﻲ ﻛـﻪ زﻳـﺮ ﭼـﺮخ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺗﺮﻳﻠ ـﻲ رﻓﺘ ـﻪ ﺑﺎﺷ ـﺪ »ﺟﻴ ـﻎ« ﻣ ـﻲﻛ ـﺸﺪ و ﺧ ـﻮدش را ﺑ ـﻪ اﻳﻨ ـﻮر و آﻧ ـﻮر ﻣ ـﻲزﻧ ـﺪ.‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻓﺮﻳﺎدش ﮔﻮﺷﺖ ﺑﺪن ﺑﻬـﺮوز را آب ﻛـﺮده، ﻫﻤـﻴﻦ ﻣﺎﻧـﺪه ﻛـﻪ ﮔﻮﺷـﻲ از ﺟـﺎ ﺑﻠﻨـﺪ‬

‫ﺷﺪه ﺧﻮدش را ﻣﺤﻜﻢ ﺑﺰﻧﺪ ﺗﻮي ﺳﺮش. ﺑﺎ دﺳﺘﭙﺎﭼﮕﻲ ﺟﻮاب ﻣﻲدﻫﺪ:‬



‫ـ اﻟﻮ! اﻟﻮ!‬

‫ـ ﺳﻼم ﻋﺰﻳﺰﺟﻮن ﭼﻄﻮري؟‬

‫ـ ﺑﻠﻪ؟!‬





‫٢٣‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺑ ـﺎ ﺧ ـﻮدش ﻣ ـﻲﮔﻮﻳ ـﺪ: »اﻳ ـﻦ دﻳﮕ ـﻪ ﻛﻴ ـﻪ؟!« ﻣﺜ ـﻞ اﻳﻨﻜ ـﻪ ﻃ ـﺮف ﺻ ـﺪاياش را‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﺷﻨﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎ ﻟﺤﻨﻲ ﺟﺪيﺗﺮ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ:‬



‫ـ ﻣﻨﻮ ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺳﻲ؟!‬

‫ـ ﻧﻪ ﺧﺎﻧﻢ!‬



‫از آﻧﻄﺮف ﺳﻴﻢ ﻧﻌﺮة ﺳﻬﻤﮕﻴﻨﻲ ﮔﻮﺷﻲ را ﺑﻪ ﻟﺮزه در ﻣﻲآورد:‬



‫ـ ﻣﺮﺗﻴﻜـﺔ ﭘﺪرﺳـﻮﺧﺘﻪ، ﭼﻨـﺪ ﺷـﺐ ﭘـﻴﺶ ﺗـﻮ رﺧﺘﺨـﻮاب ﻣـﻦ ﺑـﻮدي، ﺣـﺎﻻ ﻣﻨـﻮ‬

‫ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺳﻲ؟!‬

‫ـ ﺑﻨﺪه؟!‬

‫ـ آره ﺗﻮ! ﻣﺮﺗﻴﻜﺔ اﺣﻤﻖ ﺧﺮﻓﺖ!‬

‫ـ آﻫـــﺎ! ﺷﻤﺎ ﻧﺎزي ﻫﺴﺘﻴﺪ! ﺳﻼم!‬

‫ـ ﺳﻼم و زﻫﺮﻣﺎر! ﺗﻮ ﭼﻄﻮر ﻛﺎر ﻣﻲﻛﻨﻲ ﻛﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﺪاري؟‬

‫ـ آﺧﻪ ﻣﻲدوﻧﻲ ﻧﺎزي ﺟﻮن، ﺳـﺮم ﺧﻴﻠـﻲ ﺷـﻠﻮﻏﻪ! اﻳـﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪ ﺑﺎﻳـﺪ ﺗﻤـﻮم ﺑـﺸﻪ،‬

‫ﻛﺎرش ﻫﻢ ﺧﺮاﺑﻪ، ﻫﻤﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮن ...‬

‫ـ ﺧُﺒﻪ، ﺧُﺒﻪ! ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ ﺑﻴﺎ ﺑﻴﺮون ﻛﺎرت دارم!‬

‫ـ ﺟﻮن ﺗﻮ ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻢ ﺑﻴﺎم، اﻻن ﻫﻤﻪ ...‬



‫ﺻــﺪاي ﻧــﺎزي دﻳﮕــﺮ از ﺟﻬــﺎن ﻃﻨــﺎزيﻫــﺎي زﻧﺎﻧــﻪ ﻛــﺎﻣﻼً ﺑﻴــﺮون آﻣــﺪه، ﻋــﻴﻦ‬

‫ﺳﺮﮔﺮوﻫﺒﺎﻧﻲ ﺷﺪه ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﺑﺎز ﺻﻔﺮ دﺳﺘﻮر ﻣﻲدﻫﺪ.‬



‫ـ ﻧﻤﻴﺸﻪ ﻧﺪاره!‬

‫ـ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟ ﻣﻦ اﻻن ﮔﺮﻓﺘﺎرم. ﻣﻦ ...‬





‫٣٣‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ـ ﻣﻲﺧﻮاﺳـﺘﻲ ﻫﻤـﺎن ﭼﻨـﺪ روز ﭘـﻴﺶ ﮔﺮﻓﺘـﺎريﻫـﺎيات را ﻫـﻢ ﺑﮕـﻮﺋﻲ. ﻓـﻴﻠﻢات‬

‫را ﮔﺮﻓﺘﻢ، ﻣﻲﮔﺬارم روي اﻳﻨﺘﺮﻧـﺖ ﻳـﻚ ﻟﻴﻨـﻚ ﻫـﻢ ﻣـﻲدﻫـﻢ ﺑـﻪ ﻫﻤﻜﺎرﻫﺎﻳـﺖ در‬

‫دﻓﺘﺮ ﺗﺎ دﻧﺪت ﻧﺮم ﺑﺸﻪ!‬

‫ـ ﺗﻮ ﭼﻄﻮر ﻓﻴﻠﻢ از ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺘﻲ؟ اﻳﻨﻜﺎر ﺟﺮﻣﻪ!‬

‫ـ ﺑﺮو ﺷﻜﺎﻳﺖ ﻛﻦ!‬



‫دﻧﻴﺎ ﺗـﻮي ﺳـﺮ ﺑﻬـﺮوز ﻣـﻲﺧـﻮرد. اي داد ﺑﻴـﺪاد! اﮔـﺮ اﻳـﻦ ﻓـﻴﻠﻢ را در اﻳﻨﺘﺮﻧـﺖ‬

‫ﭘﺨﺶ ﺑﻜﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺪ ﻣﻲﺷﻮد. ﺑﺎ دﺳﺘﭙﺎﭼﮕﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ:‬



‫ـ ﺑﺒﻴﻦ ﻣﻦ ...‬

‫ـ ﺑﺒﻴﻦ ﻧﺪارد! ﻫﻤﻴﻦ اﻻن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ ﺑﻴﺎ!‬



‫ﺑﻠﻪ، ﺧﻮدﺷـﻪ، ﻧـﺎزي ﺟﻮﻧـﻪ، ﺳـﺮﻣﻬﻨﺪس آي. ﺑـﻲ. ام! ﭼﻨـﺪ ﺧﻴﺎﺑـﺎن آﻧﻄـﺮفﺗـﺮ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫در ﻳـﻚ دﻓﺘ ـﺮ ﭼﻨﺪﺻـﺪ ﻫ ـﺰار دﻻري ﭘـﺸﺖ ﻳـﻚ ﻣﻴ ـﺰ ﻛﺮﻳـﺴﺘﺎل ﻧﺸ ـﺴﺘﻪ و وﻗﺘ ـﻲ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫»ﻫﻮاﺋﻲ« ﻣﻲﺷﻮد ﻋـﻴﻦ ﻳـﻚ ﺧـﺮس ﺧﻮﻧﺨـﻮار اﺳـﺖ. ﻧـﻪ ﺷـﺮﻛﺖ ﻣـﻲﻓﻬﻤـﺪ و ﻧـﻪ‬

‫رﺋﻴﺲ، ﻧﻪ ﻗﺮارداد ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ و ﻧـﻪ ... ﻓﻘـﻂ ﭼـﺸﻢﻫـﺎش ﻳـﻚ ﭼﻴـﺰ ﻣـﻲﺑﻴﻨـﺪ. وﻟـﻲ‬

‫ﺑﻬﺮوز اﻣﺸﺐ اﺻـﻼً ﺣـﺎل اﻳﻨﻜﺎرﻫـﺎ را ﻧـﺪارد، ﺗـﺎزه اﮔـﺮ اﻳـﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪ را ﻛﺎﻣـﻞ ﻧﻜﻨـﺪ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺣﺘﻤ ـﺎً از ﺷ ـﺮﻛﺖ ﺑﻴ ـﺮوناش ﻣ ـﻲاﻧﺪازﻧ ـﺪ. ﻳ ـﺎد ﺻ ـﺎﺣﺐ ﺷ ـﺮﻛﺖ، ﻣ ـﺴﺘﺮ »ﺟﻴﻤ ـﺰ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫اﺳﻤﻴﺖ« ﻣﻲاﻓﺘﺪ. ﻫﻤـﻪ ﺑـﻪ او ﻣـﻲﮔﻮﻳﻨـﺪ، »ديﻳـﺮ ﺟﻴﻤـﺰ«! وﻟـﻲ ﺟﻴﻤـﺰ اﺻـﻼً‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫»ديﻳ ـﺮ« ﻧﻴ ـﺴﺖ. ﻗ ـﺒﻼً ﺑﺴﻜﺘﺒﺎﻟﻴ ـﺴﺖ ﺣﺮﻓ ـﻪاي »ان. ﺑ ـﻲ. ا‪‬ي« ﺑ ـﻮده. دو ﻣﺘ ـﺮ و‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﭼﻨــﺪ ﺳــﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ ﻗــﺪ دارد و ﺑــﻴﺶ از 021 ﻛﻴﻠــﻮﮔﺮم وزن! او ﻫــﻢ اﺗﻔﺎﻗــﺎً ﻋــﻴﻦ‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺧ ـﺮس ﻣ ـﻲﻣﺎﻧ ـﺪ، ﻓﻘ ـﻂ ﺧ ـﺮس ﻧ ـﺮ! ﺑ ـﺮاي ﻫ ـﺮ دﻻر ﺣﻘ ـﻮق ﻛ ـﻪ ﺑ ـﻪ ﻛﺎرﻣﻨ ـﺪﻫﺎ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣﻲدﻫﺪ ﺟﺎن ﻫﻤﻪ را ﻣﻲﺧﻮاﻫـﺪ ﺑﮕﻴـﺮد؛ ﻣﺜـﻞ اﻳﻨﻜـﻪ ﺑـﺮاي ﻫـﺮ ﻗﻄـﺮه ﻋﺮﻗـﻲ ﻛـﻪ‬

‫در ﻣــﺴﺎﺑﻘﺎت »ان. ﺑــﻲ. ا‪‬ي« از ﻫــﻴﻜﻠﺶ رﻳﺨﺘــﻪ ﻳــﻚ ﻟﻴﺘــﺮ ﺧــﻮن ﻛﺎرﻣﻨــﺪﻫﺎ را‬

‫ﺑﺎﻳﺪ در ﺷﻴـﺸﻪ ﻛﻨـﺪ. رﺣـﻢ و ﻣـﺮوت و اﻧـﺼﺎف در ﻛـﺎرش ﻧﻴـﺴﺖ! ﺻـﺪاي ﻧـﺎزي‬





‫٤٣‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ﺟﻮن ﻫﻨـﻮز از آﻧﻄـﺮف ﺳـﻴﻢ ﺑـﻪ ﮔـﻮش ﻣـﻲرﺳـﺪ، وﻟـﻲ ﺑﻬـﺮوز ﭼـﺸﻢﻫـﺎﻳﺶ ﺑـﻪ‬

‫ﺑﺮﻧﺎﻣــﻪ ﺧﻴــﺮه ﻣﺎﻧــﺪه. ﺗــﻮي دﻟــﺶ ﻳﻜــﻲ ﻓﺮﻳــﺎد ﻣــﻲزﻧــﺪ: »آره، ﺧﻮدﺷــﻪ!«‬

‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻓﺮﻳﺎد ﺑﺰﻧﺪ، از ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ، از ﻧﮕﺮاﻧﻲ، از ...‬



‫ﻫﻨﻮز ﺑﺮق ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ ﺗـﻪ دﻟـﺶ را ﻗﻠﻘﻠـﻚ ﻣـﻲدﻫـﺪ ﻛـﻪ ﺳـﺎﻳﺔ ﺑﻠﻨـﺪي در اﺗـﺎق ﺑـﻪ‬

‫ﺣﺮﻛﺖ در ﻣﻲآﻳﺪ؛ ﺳـﺎﻳﻪ اﻳﻨـﻮر و آﻧـﻮر ﻣـﻲدود. ﺑﻬـﺮوز ﺳـﺮش را ﺑﻠﻨـﺪ ﻣـﻲﻛﻨـﺪ،‬

‫ﺑﻠﻪ »ديﻳﺮ« ﺟﻴﻤـﺰ آﻣـﺪه! ﺑﻬـﺮوز ﺑـﺎ ﺻـﺪاي ﻟﺮزاﻧـﻲ ﺳـﻼم ﻣـﻲﻛﻨـﺪ. »ديﻳـﺮ«‬

‫ﺟﻴﻤﺰ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺻﺪاﺋﻲ ﺧﺸﻚ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ:‬



‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ـ ـ ﺗﻤ ـﺎم ﺷ ـﺮﻛﺖ را ﭼﻨ ـﺪ روز اﺳ ـﺖ ﻣﻌﻄ ـﻞ ﻛ ـﺮدي! اﺳ ـﺒﺎبات را ﺟﻤ ـﻊ ﻛ ـﻦ و‬

‫ﺑﺮو، اﺧﺮاﺟﻲ! ﺣﻘـﻮق اﻳـﻦ ﻫﻔﺘـﻪ را ﻣـﻲﻓﺮﺳـﺘﻢ ﺑـﻪ آدرسات. رﻣـﺰ ﻛـﺎرﺑﺮيات‬

‫ﻫﻢ ﺑﺎﻃﻞ ﺷﺪه. دﻳﮕﺮ ﺣﻖ ﻧﺪاري ﭘﺎﻳﺖ را اﻳﻨﺠﺎ ﺑﮕﺬاري.‬



‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ديﻳـﺮ ﺟﻴﻤـﺰ ﭘـﺲ از اﻳـﻦ ﺣـﺮفﻫـﺎ در را ﺑـﺎز ﻛ ـﺮده و ﺧـﺎرج ﻣـﻲﺷـﻮد. ﺑﻬ ـﺮوز‬

‫ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر از ﺗﻪ دل ﺟﻴﻎ ﻛﻮﭼﻜﻲ ﻣﻲﻛﺸﺪ.‬



‫ـ ِاﻫ‪‬ﻪ!‬



‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻛﺎرﻣﻨـﺪﻫﺎ ﻛـﻪ در اﻧﺘﻈـﺎر »ﺑﺮﻧﺎﻣـﺔ« ﻛـﺬا ﺳـﺎﻳﻪﻫـﺎيﺷـﺎن اﻳﻨـﻮر و آﻧـﻮر ﻣـﻲرﻓـﺖ،‬ ‫ـ‬

‫ﻫﻤﻪ ﻏﻴﺐﺷﺎن زده. ﺑﻬﺮوز ﺗـﺎزه ﻣـﻲﻓﻬﻤـﺪ اﻳـﻦﻫـﺎ ﺑـﺮاي ﭼـﻪ ﺟﻤـﻊ ﺷـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ.‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻛ ـﺴﻲ ﺟﮕ ـﺮ ﻛ ـﻞ و ﺑ ـﺰ ﻧﻤ ـﻲﺧﻮاﺳ ـﺖ، ﻫﻤ ـﻪ ﺑ ـﺮاي ﺗﻤﺎﺷ ـﺎي »ﺷ ـﻜﺎر« او آﻣ ـﺪه‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺑﻮدﻧﺪ. ﻫـﻴﭽﻜﺲ دﻳﮕـﺮ آﻧﺠـﺎ ﻧﻴـﺴﺖ! ﻣﺜـﻞ ﮔـﺎوﻫـﺎي وﺣـﺸﻲ ﻛـﻪ ﺻـﺤﻨﺔ ﺷـﻜﺎر‬

‫ﺷ ـﻴﺮ را ﺗﻤﺎﺷ ـﺎ ﻛ ـﺮده ﺑﺎﺷ ـﻨﺪ ﻫﻤ ـﻪ راهﺷ ـﺎن را ﮔﺮﻓﺘ ـﻪ و رﻓﺘﻨ ـﺪ. ﺑﻬ ـﺮوز از ﭘ ـﺸﺖ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺷﻴﺸﻪ ﻛﺎرﻣﻨﺪان را ﻣـﻲﺑﻴﻨـﺪ ﻛـﻪ ﺑـﻪ ﻃـﺮف ﻛﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻫـﺎيﺷـﺎن ﻣـﻲدوﻧـﺪ. ﻳﻜـﻲ‬









‫٥٣‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻓﺮﻳ ـﺎد ﻣ ـﻲزﻧ ـﺪ، »ﻓ ـﻴﻠﻢ ﺑﻬ ـﺮوز ﺗ ـﻮي ﻳﻮﺗ ـﻮب رﻓﺘ ـﻪ!« ﺑﻠ ـﻪ، ﺷ ـﻜﺎر ﻫﻨ ـﻮز ﺗﻤ ـﺎم‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬

‫ﻧﺸﺪه! ﺑﻬﺮوز در دل ﻣﻲﻧﺎﻟﺪ: »اﻳﻦ ﻧﺎزي آﺧﺮ ﻛﺎر ﺧﻮدش را ﻛﺮد!«‬



‫ـ اﻟﻮ!‬



‫درﺳـﺖ ﺣـﺪس زده ﺑـﻮد! ﻧـﺎزي ﺟـﻮن ﻫﻨـﻮز ﻫـﻢ در ﮔﻮﺷـﻲ ﺗﻠﻔـﻦ ﻓﺮﻳـﺎد ﻣـﻲزد،‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻣﻲﻛـﺮد، ﻋـﺸﻮه ﻣـﻲآﻣـﺪ، ... وﻟـﻲ ﺑﻬـﺮوز دﻳﮕـﺮ ﺻـﺪاياش را ﻧﻤـﻲﺷـﻨﻴﺪ،‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺗﻠﻔـﻦ را ﻗﻄـﻊ ﻣـﻲﻛﻨ ـﺪ. ﻣﺜ ـﻞ اﻳﻨﻜـﻪ دﻧﻴـﺎ ﺗـﻮي ﺳـﺮش ﺧ ـﻮرده ﺑﺎﺷ ـﺪ. ﭼﻄ ـﻮر‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ را اﻳﻨﺠـﻮري اﺧـﺮاج ﻛﻨﻨـﺪ؟ اﻳـﻦ ﭼـﻪ دﻧﻴـﺎﺋﻲ اﺳـﺖ؟ ﺗـﺎزه‬

‫ﻋﻴﺐ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ را ﭘﻴﺪا ﻛـﺮده ﺑـﻮد؛ ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪ درﺳـﺖ ﺷـﺪه. وﻟـﻲ ﭼـﺮا ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪ را ﺑﺪﻫـﺪ‬

‫ﺑﻪ ديﻳـﺮ ﺟﻴﻤـﺰ؟ ﮔﻮرﺑﺎﺑـﺎي ديﻳـﺮ ﺟﻴﻤـﺰ ﻛـﺮده ﺑـﺎ ﺷـﺮﻛﺖاش، ﻳـﻚ ﻧـﺴﺨﻪ از‬

‫آن را ﻣــﻲﻓﺮﺳــﺘﺪ روي ﺣــﺴﺎب ﺷﺨــﺼﻲاش روي »ﻧــﺖ«، از اﺗــﺎقاش ﺑﻴــﺮون‬

‫ﻣﻲآﻳﺪ!‬



‫اواﺋــﻞ ﺷــﺐ اﺳــﺖ و ﺧﻴﺎﺑــﺎنﻫــﺎي ﺳﺎﻧﻔﺮاﻧﺴﻴــﺴﻜﻮ ﺧﻠــﻮت. ﺑــﺎد ﺧﻨــﻚ ﺧﻠــﻴﺞ‬

‫ﺻﻮرت ﺑﻬـﺮوز را ﻧـﻮازش ﻣـﻲدﻫـﺪ. روي ﺻـﻨﺪﻟﻲ اﻳـﺴﺘﮕﺎه اﺗﻮﺑـﻮس ﻣـﻲﻧـﺸﻴﻨﺪ و‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺑـﻪ ﻣﻨﻈ ـﺮهاي ﻛـﻪ ﺑـﺎ ﺳـﺨﺎوت ﻓ ـﺮاوان در ﺑﺮاﺑـﺮش ﮔـﺴﺘﺮده ﺷـﺪه ﻣـﻲﻧﮕـﺮد. ﺑـﻪ‬ ‫ـ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺳـﺎﺧﺘﻤﺎنﻫـﺎي ﻋﻈﻴﻤـﻲ ﺧﻴـﺮه ﻣـﻲﻣﺎﻧـﺪ ﻛـﻪ ﻫـﺮ ﻳـﻚ ﺑـﺎ دهﻫـﺎ ﻃﺒﻘـﻪ، ﻫﻤـﻪ از‬ ‫ـ‬

‫ﺷﻴﺸﻪ و ﻧـﻮر، ﻋـﻴﻦ زﻣـﺮد و ﺑﺮﻟﻴـﺎن در دل ﺷـﺐ ﻣـﻲدرﺧـﺸﻨﺪ. در ﻗـﺪﻳﻢ ﻣﻌﺎﺑـﺪ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫را ﺑـﺰرگ و ﻋﻈـﻴﻢ درﺳـﺖ ﻣـﻲﻛﺮدﻧـﺪ ﺗـﺎ اﻧـﺴﺎنﻫـﺎ در ﺑﺮاﺑـﺮ »ﺧﺪاوﻧـﺪ« اﺣـﺴﺎس‬

‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﻋﺠﺰ ﻛﻨﻨﺪ، اﻣﺮوز اﻳﻦ ﺷﺮﻛﺖﻫـﺎ ﻫـﺴﺘﻨﺪ ﻛـﻪ ﺑﺎﻳـﺪ ﺑـﻪ اﻧـﺴﺎنﻫـﺎ اﻳـﻦ اﺣـﺴﺎس را‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺑﺪﻫﻨ ـﺪ. ﻫ ـﺮ ﭼ ـﻪ ﺳ ـﺎﺧﺘﻤﺎنﺷ ـﺎن ﺑ ـﺰرگﺗ ـﺮ و ﭘﺮﺟﺒ ـﺮوتﺗ ـﺮ ﺑﺎﺷ ـﺪ، ﻛﺎرﻣﻨ ـﺪﻫﺎ‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺑﻴﺸﺘﺮ اﺣﺴﺎس ﺿﻌﻒ ﻣﻲﻛﻨﻨـﺪ، و ﺑﻴـﺸﺘﺮ ﺑـﻪ ﻛـﺎر ﻛـﺮدن در اﻳـﻦ ﺳـﺎﺧﺘﻤﺎنﻫـﺎي‬

‫ـ ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺷﻴ ـﺸﻪاي اﻓﺘﺨ ـﺎر ﺧﻮاﻫﻨ ـﺪ ﻛ ـﺮد. ﺑﻬﺘ ـﺮ ﻛ ـﺎر ﻣ ـﻲﻛﻨﻨ ـﺪ، زودﺗ ـﺮ ﻫ ـﻢ ﻣ ـﻲﺷ ـﻮد‬

‫اﺧﺮاجﺷﺎن ﻛﺮد و از ﺷﺮﺷﺎن ﺧﻼص ﺷﺪ.‬





‫٦٣‬

‫ﺳﻌﻴﺪ ﺳﺎﻣﺎن‬ ‫ﺗﺮﻳﻠﻮژي‬









‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ‬

‫ﺑﻬ ـﺮوز در ﻫﻤ ـﻴﻦ ﺗﻔﻜ ـﺮات ﻏ ـﺮق ﺷ ـﺪه ﻛ ـﻪ از درون ﺧﺮاﺑ ـﻪﻫ ـﺎﺋﻲ آﻧﻄ ـﺮف ﺧﻴﺎﺑ ـﺎن‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺻ ـﺪاﺋﻲ ﺗ ـﻮﺟﻬﺶ را ﺟﻠ ـﺐ ﻣ ـﻲﻛﻨ ـﺪ. از ﺟ ـﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳ ـﺘﻪ، ﺑ ـﻪ ﺳ ـﻮي ﺻ ـﺪا ﻣ ـﻲرود.‬

‫در ﺗﺎرﻳﻜﻲﻫﺎ، زﻳﺮ ﻧﻮر ﺑـﻲﺟـﺎن ﭼﺮاﻏـﻲ ﻛـﻪ ﺑـﺮ ﻓـﺮاز ﺳـﻄﻞ آﺷـﻐﺎل ﺑﺰرﮔـﻲ ﺳـﻮ‬

‫ﺳﻮ ﻣﻲزﻧـﺪ، ﻧـﻴﻢرخ ﻳـﻚ ﻣـﺮد ﺑﻠﻨﺪﻗـﺪ را ﻣـﻲﺑﻴﻨـﺪ، ﻣـﺮد ﻳـﻚ دﺳـﺖ در ﺟﻴـﺐ‬

‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫اﻧﺪاﺧﺘـﻪ، ﺑـﺎدي در ﻏﺒﻐـﺐ دارد و ﭼﻴـﺰي ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ. ﺑﻬـﺮوز ﻧﺰدﻳـﻚ ﻣـﻲﺷـﻮد،‬

‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫و از ﺧﻮد ﻣﻲﭘﺮﺳـﺪ، »ﭼـﻪ ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ؟« ﺑـﺎز ﻫـﻢ ﻧﺰدﻳـﻚ و ﻧﺰدﻳـﻚﺗـﺮ ﻣـﻲﺷـﻮد،‬

‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬

‫ﺣ ـﺎل ﺻ ـﺪاي ﻣ ـﺮد از درون ﻫﻴ ـﺎﻫﻮي ﺧﻮدروﻫ ـﺎﺋﻲ ﻛ ـﻪ ﺑ ـﻪ ﺳ ـﺮﻋﺖ در ﺧﻴﺎﺑ ـﺎنﻫ ـﺎ‬

‫ﻣﻲدوﻧﺪ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ ﻣﻲرﺳﺪ:‬



‫ـ‬

‫»ﺑﻠـﻰ آﻗﺎﻳـﺎن و اﻟﺒﺘـﻪ ﺧـﺎﻧﻢﻫـﺎ! ﭘـﺪران ﻣـﺎ ﻣﺮدﻣـﺎﻧﻰ ﺑـﺎ اﻃـﻼع و ﻓﻬﻤﻴـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ.‬

‫ﻫﻤﻴﻦ ﭘﺎﻻن اﻻغ را ﻛﻪ ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻣﻰﻓﺮﻣﺎﺋﻴﺪ در ﺧﻠﻘﺖاش ...«‬







‫ﭘﺎﻳﺎن‬







‫ﭘﺎرﻳﺲ‬

‫51 ژوﺋﻦ 5002‬









‫٧٣‬