Docstoc

MSC

Document Sample
MSC Powered By Docstoc
					                                               MSC




                                                                            …9/2009

Beste vrienden van de Chevalierfamilie,

Nu de vakantieperiode achter de rug is – en een nieuw werkjaar is begonnen -
kijken we ook uit naar de komende activiteiten van onze beweging.

Bij deze wil ik dank zeggen voor het vertrouwen dat jullie aan me geven om
de komende 4 jaar – samen met Christel – als coördinator verder de droom
van Pater Jules Chevalier – een lekenbeweging in de geest van de spiritualiteit
van het hart – verder vorm en kleur te geven – en dit samen met de leden
van de nieuw verkozen stuurgroep.

Wij willen Rita Cleuren dan ook van ganser harte danken voor zo veel grote
en kleine dingen, de manier en het enthousiasme, waarmee ze de voorbije
13      jaar     het      hart     was      van     de      MSC-lekenbeweging.
Vanuit deze ervaring zal zij de komende jaren Internationaal de derde tak (leken,
naast paters en broeders van de MSC, de zuster van MSC en dochters van Onze
Lieve Vrouw van het Heilig Hart) van de Chevalierfamilie laten groeien en
bloeien.

Ik hoop en wens, dat elk van jullie in de komende maanden kracht en inspiratie
mogen      putten    uit    de       ontmoetingen   en     de     activiteiten.

Mag         het     een      fijn     werkjaar       worden        voor      ons      allen   !

Luc VLIEGHE




                                       familienieuws
aan het einde van je weg,
aan de grenzen van je krachten,
neemt God het over.
Mgr E. De Smedt


         * op 11 juli 2009 : mevrouw Agnes Christiaens, moeder van Paul De Prest;
           (Paul nam deel aan tentenkampen en +23-jarigen-weekends)
         * op 12 augustus 2009 : P. Willy Van Hootegem msc, missionaris in Brazilië en
           overste in Borgerhout
         * op 17 augustus 2009 : de heer Frans Bouwens, vader van Jozef en Marijke Bouwens,
           grootvader van Andeas en Elina, (deelnemend gezin aan de familieweken en de
           +30-jarigen-weekends, verantwoordelijke van het msc-deelgroepje te Borgerhout)
  Hierna op een rijtje alles wat u in uw agenda niet mag vergeten te noteren:


27 september 2009 : ontmoetingsdag te Asse (viering 20 jaar lekenbeweging)

                 2 oktober 2009 : thuis-kom-dag te Bierbeek

    16, 17 en 18 oktober 2009 : alleengaandenweekend te Brugge in Sarephta

         17 oktober 2009 : werelddag van verzet tegen extreme armoede

           18 oktober 2009 : familiedag van IDGP (zie info onderaan)

                 6 november 2009 : thuis-kom-dag te Bierbeek

            6 – 8 november 2009 : +30-jarigen weekend te Rotselaar

                   21 november 2009 : Petrusevocatie te Asse

                  4 december 2009 : thuis-kom-dag te Bierbeek

               4 – 6 december 2009 : vormingsweekend te Malle

                   7 januari 2010 : thuis-kom-dag te Bierbeek

                      23 – 24 januari 2010 : leesgroep (1)

                  5 februari 2010 : thuis-kom-dag te Bierbeek

                      20 – 21 februari 2010 : leesgroep (2)

                   5 maart 2010 : thuis-kom-dag te Bierbeek

                       20 – 21 maart 2010 : leesgroep (3)

                    8 april 2010 : thuis-kom-dag te Bierbeek

              16 – 18 april 2010 : +30-jarigen weekend te Rotselaar

                    7 mei 2010 : thuis-kom-dag te Bierbeek

               22 – 24 mei 2010 : Pinksterweeekend in Nederland

                    4 juni 2010 : thuis-kom-dag te Bierbeek

         4 – 6 juni 2010 : alleengaandenweekend te Brugge in Sarephta
Elzas-reis : van 6 tot en met 11 juli 2009
EEN CLUBJE VAN TOFFE MENSEN BEZOCHT DE ELZAS, naar Michel Milis.

Bij de terugkomdag Hongarije had Pater Germaan aangekondigd dat zijn nieuwe taken het niet meer mogelijk
maakten om zelf nog reizen te organiseren. Gelukkig werd zijn broer Jan bereid gevonden de fakkel over te
nemen. Hij deed dit met brio zoals uit volgend verslag mag blijken.

Dag 1 (Brussel-Straatsburg-Orbey)
In alle vroegte vertrok een eerste groep deelnemers van op de parking De Vriendt in Lebbeke en ging het
richting Bierbeek waar de overige reislustigen en Pater Germaan hen opwachtten. Van zodra de bus terug op de
autoweg zat werd de banjo bovengehaald en daalde de MSC spirit over ons neder. Na een korte stop voor de
grens ging het dan spoorslags naar Straatsburg waar de meegebrachte picknick werd aangesproken. Te voet
trokken we dan het stadscentrum in. Hier werd eerst een bezoek gebracht aan de kathedraal Notre Dame.
Vooral de hoge glasramen en het astronomisch uurwerk trokken de aandacht. Dan was het eventjes wandelen tot
aan de aanlegplaats van de rivierboten voor een tochtje op de Ill. De boot bracht ons naar het oude stadsgedeelte
waar we kennis maakten met de huisjes in vakwerk (die we daarna overal in de Elzas zouden aantreffen) en ook
naar het moderne Straatsburg met de gebouwen van o.a. het Europees Parlement.
Daarna ging het richting Orbey (in de buurt van Kaysersberg) waar we onze intrek namen in het Hotel des
Bruyères. Er wachtte ons een welkomstdrank alsook een keurig verzorgd avondmaal met een stuk quiche en een
lekkere forel met amandelschilfers.
Gelet op de vergevorderde tijd en het vroege vertrekuur werd beslist die avond alleen de kennismakingsronde te
laten doorgaan. Dit was zeker nuttig omdat de groep traditionele deelnemers dit jaar versterkt werd met leden uit
andere geledingen van de MSC werking.

Dag 2 (Kaysersberg-Riquewihr- Haut-Königsburg)
Het ontbijtbuffet dat aangekondigd was bestond uit koffie, stokbrood, kaas met grote gaten en industriële salami
(spijtig in een streek die zo graag met het begrip “terroir” uitpakt) – de overige onderdelen werden, om de schijn
te redden, in karige hoeveelheden aangeboden. Dit belette ons niet zingend de Heer te danken en als
nieuwsgierige hondjes naar Kaysersberg te hollen voor een eerste kennismaking met de nieuwe omgeving. De
voettocht door de stad bracht ons eerst naar de kerk van het H. Kruis waar we vooral aandacht hadden voor een
prachtig retabel en een aandoenlijke piëta die spontaan een gezongen gebed uitlokte. Daarna ging het naar de
bekende glasblazerij van Kaysersberg waar de glazenier van dienst uit een roodgloeiende oven een eendje wist te
voorschijn te toveren in diepblauw kristal. Ons stadsbezoek sloten we af met een bezoek aan het Albert
Schweitzer museum dat gewijd is aan leven en werken van deze weldoener van de mensheid (Nobelprijs voor de
vrede in 1952).
Daarna ging het naar Riquewihr (een 100 % toeristisch stadje) voor de lunch.
Onze autobus zette dan haar beste versnelling voor om ons gezwind naar de burcht Haut-Königsburg te brengen
(op 755m hoogte). Afgezien van een schitterend uitzicht biedt deze burcht ook een beeld van de hele
geschiedenis van de Elzas. Reeds vermeld in de 12e eeuw werd het kasteel meerdere keren verwoest en opnieuw
heropgebouwd; het laatst van 1900 tot 1910 door de Duitse Keizer Willem II (de Elzas stond sinds 1871 onder
Duits bestuur) die er ook een persoonlijk propaganda-vehikel van maakte.
Als afsluiter deden we het charmante Bergheim aan met zijn schitterende bebloeming van rustige straten en
pleinen.
De dag werd besloten met een deugddoende eucharistieviering in de beste MSC traditie door de Paters Germaan
en Herman.

Dag 3 (Gerardmer-Münster-Turckheim)
Hadden we God vergramd ? In ieder geval uitgerekend in de voormiddag die bedoeld was om de natuur van de
Vogezen te bewonderen viel er een pak regen uit de lucht en de mooie vergezichten hielden zich hardnekkig
schuil achter grijze nevelsluiers. Daarom niet getreurd : er werden mopjes verteld en een oudere deelnemer
verbaasde iedereen door uitvoerig en uit het hoofd dichtwerk van Gezelle voor te dragen. We naderden
Gerardmer voor een wandeling rond het meer, maar toen gingen de hemelsluizen pas voor goed open. We
maakten van de nood een deugd en reden meteen door naar Münster, een stad die bekend staat om zijn ooievaars
en zijn Münsterkaas (een pittige halfzachte kaas die uitstekend past bij de stevige Elzasser keuken).
Ooievaars, zij zijn zowat het uithangbord van de Elzas (en in souvenirshops overtallig aanwezig in witte en rode
pluche) maar Münster spant de kroon. Op heel wat daken prijkt een karrewiel waar papa en mama ooievaar
waken over hun enorme nest uit takkenbossen. Er is ook een kweekcentrum waar men probeert de dieren te
binden aan hun omgeving zodat ze niet meer op trektocht gaan naar Noord-Afrika, een vermoeiende tocht die
altijd slachtoffers eist.
Daarna ging het naar het mooie Turckheim. Nette huisjes, mooi bebloemd ook in de straten waar normaal geen
toeristen komen (behalve MSC’ers natuurlijk). Op de terugweg hielden we halt in Les Trois Epis, een oord waar
Maria verschenen is in 1491. De bus kon maar kort parkeren en onze groep splitste zich in twee. De enen
bezochten de traditionele, oudere kapel, de anderen de nieuwe kerk die een parel van moderne architectuur bleek
te zijn met gloedvolle rode en blauwe glasramen. Beide groepen waren even enthousiast over wat ze gezien
hadden.
Die avond kregen we in het hotel de traditionele Elzasser zuurkoolschotel aangeboden. Even verstomde het
gezelschap bij de aanblik van de enorme schotels waar grote stukken worst en vlees lagen te prijken op een
stevige laag dampende zuurkool. En of het smaakte, ook zuurkoolsceptici lieten zich na een eerste proevertje
verleiden en tot veler verbazing vertrokken de schotels nagenoeg leeg naar de keuken. Daarna zorgden onze
begeleidende Paters nog voor geestelijk voedsel en konden we voldaan naar bed.

Dag 4 (Eguisheim-Colmar)
Gelet op het enthousiasme dat het bezoek aan Les Trois Epis had losgeweekt, toonde Patrick, onze immer
charmante buschauffeur, zich bereid nog even voor een kwartiertje halt te houden aan het bedevaartsoord
zodanig dat iedereen de gelegenheid kreeg om zich een beeld van het geheel te vormen.
Dan ging het naar Eguisheim, een stadje met een enig mooi marktplein dat overheerst wordt door het standbeeld
van Paus Leo IX die aldaar geboren werd. Het geheel sluit perfect aan bij de iets hoger gelegen kerk en met de
fraaie bebloeming verkrijgt men een prachtig decorum Hollywood waardig. Er was ook een lokale markt aan de
gang met “terroir” producten : stevige kost voor stevige prijzen.
Verder is het stadje perfect concentrisch opgebouwd rond dit marktplein wat nogal oriëntatie problemen oplevert
omdat men bij een eerste bezoek soms meent in het noorden van de stad te zitten terwijl men in feite aan de
zuidkant bezig is. Onze betrouwbare gids Jan moest dan ook in ijltempo een paar verdwaalde schapen
bijeenzoeken alvorens we verder konden naar Colmar dat zo’n beetje de officieuze hoofdstad van de Elzas is.
Men vindt er mooie winkels, cultuur, lekker eten en een bruisende ambiance. De stadsrondrit met het “treintje”
gaf ons een globaal overzicht van alle bezienswaardigheden maar vooral leerden we een stad kennen met veel
groen, ruime en rustige lanen, pleintjes met fraaie standbeelden, en huizen met een weelderig decorum.
Nadien bezochten velen het wereldberoemde museum “Unterlinden”. Minder bekend maar ook een bezoek meer
dan waard is het Bartholdi museum – een begenadigd beeldhouwer die veel heeft bijgedragen tot de verfraaiing
van “zijn” Colmar en die de geschiedenis is ingegaan niet alleen als de ontwerper maar ook als de uitvoerder
(met sokkel en stalen onderstructuur inbegrepen) van het vrijheidsstandbeeld in New York.

Dag 5 (Dambach-Mont Sainte Odile)
Vandaag doen we het rustiger aan. We laten ons meevoeren langs de “route du vin” die van noord tot zuid de
wijndorpjes met elkaar verbindt. Overal de ons nu zo vertrouwde huisjes in vakwerk met het hout donkergebijtst
en het pleisterwerk in de meest uiteenlopende pasteltinten. Het geheel straalt rust en continuïteit uit. Het stadje
Dambach waar we halt houden heeft het allemaal en er is niet veel verbeelding nodig om de postkoets het
marktplein te zien opdraaien (liefst wanneer er veel sneeuw ligt) en verkleumde reizigers de warme gezelligheid
van de herbergen te zien opzoeken die al sedert eeuwen dit marktplein zijn unieke aanblik geven. Is het die
romantiek die er sommige deelnemers toe bracht De Vlaamse Leeuw aan te heffen op het podium dat al klaar
stond voor de “quatorze juillet” of was het hem om de ironie te doen ?
In gestrekte draf gaat het dan bergop naar de Mont Sainte Odile (patrones van de Elzas). Het is een
bedevaartsoord en als zodanig goed georganiseerd : voor een habbekrats krijgt men er een (eenvoudige) warme
maaltijd zonder al te lang te moeten wachten. Van op de berg heeft men een adembenemend uitzicht over de
hele Elzas. Ook het klooster waar het leven van de Heilige in fraaie taferelen wordt uitgebeeld en een volledig
met mozaïek beklede kapel zijn een bezoek overwaard. Vele deelnemers legden de kruisweg af : prachtige
taferelen in faïence werden in de rotsen aangebracht en het overweldigend natuurschoon maakten er een unieke
ervaring van. De moedigsten konden nog afdalen naar de bron van St. Odile.
Daarna ging het naar Obernai, een fraai marktstadje waar de laatste souvenirs werden ingeslagen.
In het hotel werden de onkosten voor bezoeken e.d. afgerekend. Onze dank aan Christine en Vic die zich eens
temeer op efficiënte wijze van deze delicate opdracht wisten te kwijten. Daarna werd ook onze “ervaren gids”
Jan in de bloemetjes gezet met een welverdiend applaus en een stel glazen van de “Verrerie d’Art de
Kaysersberg” . Gezondheid Jan.
Na de eucharistieviering volgde de afscheidsavond met leute en gezelligheid, woordspelletjes en anekdotes.

Dag 6 (Metz-Bierbeek/Lebbeke)
Scheiden doet lijden. Het is met een bedrukt gemoed dat we onze valiezen in de onderbuik van onze autobus
zien verdwijnen. Te kort…, te lang voor we goede vrienden opnieuw zullen weerzien…. Anderzijds ruiken we
ook de stal : pas om 20/21 uur thuiskomen past niet zo goed in menige planning en er wordt dan ook beslist om
het geplande bezoek aan Molsheim te schrappen en meteen door te stoten naar Metz.
Metz behoort niet meer tot de Elzas. En dat zullen we geweten hebben : de keurige openbare openbare toiletten
die we overal in de Elzas hadden mogen aantreffen bleken hier onbestaande (zelfs na navraag bij de plaatselijke
bevolking). De belangen van de horeca schijnen het duidelijk te halen op die van de toerist want enkele
deelnemers die een spaghetti besteld hadden keken raar op toen de bodem van hun bord amper bedekt werd met
een dunne laag sliertjes. 300 gr. stond op de menukaart maar dat was dan waarschijnlijk met het bord
meegewogen (“l’esprit cartésien” noemen ze zoiets in Frankrijk).
Dit alles neemt niet weg dat de kathedraal van Metz een uniek bouwwerk is met schitterende glasramen die
onlangs nog aangevuld werden met modern werk van Chagall.
En dan ging het huiswaarts.
Een deelnemer probeerde nog wat spanning in het verhaal te brengen door zich plots te herinneren dat hij zowel
zijn auto- als huissleutels in het hotel vergeten was. Maar toen zijn vrouw niet in het verhaal trapte ging dat
algauw de mist in (terecht, zoals later zou blijken).
Niet zo echter voor een andere deelnemer die bij aankomst in Lebbeke, zijn auto niet meer aan de praat kreeg.
Maar ook hier toonde De Vriendt zich een betrouwbare partner : de nodige apparatuur werd aangebracht en na
enkele minuten startte de wagen.
Toch was dit nog niet het einde : want bij thuiskomst bleek dat de voeding van mijn computer de geest gegeven
had. Vandaar dat u dit verslag met enige vertraging ontvangt.



familieweek van 19 tot en met 23 juli 2009 in Hoogstraten
afscheid van M.S.C.-familieweek : Joris Verboven, Westerlo

Reeds voor ik kon lopen heb ik mijn eerste MSC-ervaringen opgedaan. Zo lang ik weet ben ik op
familieweek meegegaan. Ik heb er nooit bij stilgestaan waarom. Je wordt er heen gebracht en je
amuseert je rot wanneer je er bent. Nu ik gestopt ben, komt de vraag wel boven rijzen. Wat maakt
MSC zo speciaal? Het is een vraag die slechts in meerdere delen te beantwoorden is. Ik ben mee
geweest als lid en als begeleider, en dat maakt een groot verschil. Ik zal toch trachten kort weer te
geven wat deze periode in mijn leven voor mij betekend heeft.
Vroeger zag ik familieweek zo ongeveer als een chirokamp. Je speelt spelletjes rond een thema met je
leeftijdsgenoten. De christelijke sfeer hoorde er bij, en vormde mee het grote geheel. Ik kan me nog
steeds de eindeloze reeks tafels herinneren in Gerkenberg. De grote omvang maakte het nog mooier,
en zorgde voor een overweldigende beleving. Toen ik 14 was, dacht ik dat ik het wel een beetje gehad
had. Het nieuwe was er af, en we maakten plaats voor nieuwe gezinnen.
Na enkele jaren werd ik gevraagd als begeleider. Na enige aarzeling heb ik deze kans gegrepen. Vele
vragen spookten door m'n hoofd. Ben ik hier wel bekwaam voor? Zal het wel leuk zijn als
begeleider?... Het was al snel duidelijk voor mij. Het was een schot in de roos! Het contact met
kinderen, ouders en mede-begeleiders was geniaal. Ik heb me geweldig geamuseerd.
Wat maakt familieweek nu zo speciaal voor mij? Wel, een combinatie van factoren. Ten eerste is MSC
voor mij een mooie familie, vol met mensen die het goed met elkaar menen. We proberen elkaar graag
te zien, hoe dan ook. Ook de christelijke sfeer binnen MSC heeft bij mezelf veel teweeg gebracht. Ik
voel me gesterkt om in het jaar na de familieweek de liefde van binnen MSC uit te dragen naar de
mensen om je heen, ik doe alleszins een poging. Tot je weer naar de familieweek mag. Het heeft me
geholpen om te geloven in het christelijke ideaal. Als jongeling is dat niet zo gemakkelijk in deze tijd.
Maar in groep is dit beter hanteerbaar. Ten slotte ben ik steeds begeesterd geweest door het
enthousiasme dat er kan leven binnen de groep. Het heeft me steeds deugd gedaan zoveel lachende
gezichten te zien.
Ik heb als begeleider elke groep onder mijn hoede gehad. Elke groep heeft zijn eigen charme, is mooi
op zijn eigen manier. De cirkel is rond, maar toch doet afscheid nemen altijd een beetje pijn. Ik zal me
steeds de mooie tijden herinneren. Ik ben blij dat ik ze heb mogen meemaken.
Ten slotte wil ik iedereen het beste toewensen en iedereen bedanken die voor of achter de schermen
meewerkt aan MSC in al zijn facetten. Ik hoop jullie snel weer terug te zien.
stiltedagen van 8 tot en met 14 augustus 2009 in Westmalle
        Annemie Dossche, Ekeren

Ik hou van de stilte. En de stilte houdt van mij. Meer nog, de stilte heeft me geroepen en
gelokt. Ja, weggelokt uit mijn dagelijkse doen, weggelokt uit mijn gezin, weggelokt uit
Ekeren. Om zo de MSC-stiltedagen in Westmalle te kunnen meemaken. Spijtig genoeg maar
voor drie dagen… een proevertje als het ware, en voorsmaakje voor het grotere werk. Maar
het proefde zoet, het proefde hemels. En het scherpt de trek naar meer …
Hoe kan ik echter weergeven wat de stiltedagen met je doen? Want juist het meest essentiële
in het leven is onuitsprekelijk. Ieder woord dat je er aan besteedt, kan er afbreuk aan doen ...
Wie mij kent, weet dat ik een sprokkelaar ben : ik sprokkel graag woorden, zinnen, gedachten,
teksten bij elkaar. September is dan niet de sprokkelmaand (dat is februari voor wie het weten
wil) maar toch ben ik Leentjebuur gaan spelen en verzamelde ik een aantal teksten en citaten
die “iets” onthullen van het geheime recept van de stilte. Ik geef er enkele weer en kan jullie
alleen maar aanraden om er van te genieten …

De stilte
Een lieve vriendin is zij.
Een weldaad.
Een huid om in te dromen.
Een huis om in te wonen.
Een warmere wereld
om telkens weer tot jezelf te komen.
Ontvlucht haar niet.
Je ontvlucht jezelf.
De stilte.
Zoveel heeft ze je te zeggen.
….
Waar taal geen betekenis meer heeft.
Veelzeggend uitmondt in stilte.
Waar de hemel de aarde raakt.
Het licht je voorhoofd kust.
Waar je vlak bij het Geheim bent.
Waar je woordeloos jezelf verliest.
Jezelf hervindt.
Waar je stamelend van geluk spreekt.
          (vrij naar Hans Bouma)

En om te eindigen nog een goede raad van iemand die het echt wel weet

Iedereen kan, als hij dat wil, de volgende eenvoudige regel opvolgen:
Zorg iedere dag voor een korte tijd van stilte en alleen zijn,
Iedere week een halve dag,
Iedere maand een dag,
Ieder jaar een week.
Dit rendez-vous met de stilte moet je goed plannen,
Duidelijk op voorhand inschrijven in je agenda.
En je moet proberen je eraan te houden.
En geleidelijk zul je de buitengewone vruchtbaarheid ervan ontdekken.
         (vrij naar André Louf)

Bedankt aan allen die deze stiltedagen mogelijk maken.
Want nu weet ik het echt zeker: de Stilte houdt van mij! En ik houd ook van Haar…
Ik heb mijn agenda al ingevuld….
        Zuster Veerle Logghe, Brugge

In een van onze gesprekken werd er aan mij gevraagd om een symbool te zoeken in de natuur waar ik
mezelf zou terug inden. Niet zo eenvoudig, om datgene te vinden wat bij mij past.

Mijn symbool werd een denappel. Niet zomaar een gewone.

Er stond een grote hoge dennenboom met heel veel takken, met daaraan hele mooie en speciale van
kleur en versiering.

Ik zag daarin het volgende: de boom is de Vader en daaruit ontstaan de vele takken.

Eén van die takken zijn mijn ouders met de mooie denappels.

Eén van die denappels ben ik, een kleine.
Mijn denappel heeft veel verschillende deeltjes en zaadjes. Elk deeltje is één van mijn goede, minder
goede of minder aangename kant.
Bij mooi weer gaat de denappel open. Bij slecht weer gaat die sluiten.

Dat is ook zo bij mij.

Als de denappel helemaal open is, is dat een pracht van een vrucht.
De zaadjes vallen eruit ten gepaste tijde.

Zo ook wil ik op de juiste en gepaste tijd, soms heel onverwachts de zaadjes van goedheid en warmte
zijn.

Zo wil ik op mijn beurt een teken zijn van Gods grote liefde voor anderen.

Een engel zijn op de weg voor anderen die het nodig hebben.



                ontmoetingsdag te Asse op 27 september 2009
De jaarlijkse ontmoetingsdag in Asse staat voor de deur. Het wordt een feestelijk gebeuren
want onze lekenbeweging viert zijn 20 jarig bestaan.
Helaas hebben we het programma enigszins wat moeten aanpassen.
Met heel veel spijt deelde vorige week Mgr Luc Van Looy ons mee
dat hij die dag een dringende pastorale taak moet vervullen,
nl het aanstellen van een deken in Haaltert – en er hiervoor geen andere datum
kon gevonden worden dan 27 september.
In de voormiddag zullen wij terugblikken op de voorbije 20 jaar,
om na de receptie en de broodjesmaaltijd enkele van ons aan het woord te laten
om te getuigen wat het voor hen betekent MSC-leek te zijn.
Inschrijven kan nog tot 23 september bij Luc & Christel VLIEGHE-LIMPENS :
telefonisch : 053 77 71 22
of via mail : lucvlieghe@scarlet.be
MSC-Commissie Vrede, gerechtigheid en heelheid van de schepping :
tocht van hoop op 03.09.09 met als thema : “leven na de put”
Met 26 personen waren we om Heusden-Zolder te ontdekken in al zijn facetten. Ik had de
kans om 1 van hen te zijn. Als student Sociaal Werk was ik dadelijk geïnteresseerd. Dit was
een uitgelezen kans om buurtwerk, migratiebeleid en multi-culturaliteit in de praktijk te
beleven.

Al van het moment wanneer je Heusden binnenrijdt, valt de mijnschacht op die een
belangrijke rol gespeeld heeft in de geschiedenis. Een groot deel van de structurering van de
stad is bepaald door de mijnindustrie. Van de manier waarop men de huizen heeft geplaatst,
tot de bevolkingssamenstelling. De Heusdenaren lijken fier op de prestatie die hier door de
vroegere inwoners zijn geleverd. De huizen zijn gerestaureerd naar gezamenlijke normen,
zodat er geen stuk geschiedenis verloren hoeft te gaan. Geef de mensen een identiteit, zodat ze
samen een deel van de geschiedenis mogen zijn.

In Heusden bekijkt men de samenleving als een zebra. Verschillende strepen naast elkaar in
verschillende kleuren, wit en zwart, die samen een geheel vormen. Sommige lijnen staan
haaks op elkaar, maar toch vormen ze samen een geheel. In Heusden is er al lang een proces
aan de gang om samen met verschillende culturen aan een mooie samenleving te werken.
Want alleen als de verschillende culturen samen aan tafel willen gaan zitten, kan er iets
veranderen.
Communicatie is hier uiteraard een belangrijk aspect. We moeten elkaar begrijpen, dezelfde
taal spreken. Dan, en slechts dan kan men vooruit geraken. En dit is iets waar in Heusden heel
sterk de nadruk op wordt gelegd. En dat is ook nodig. Van de papieren die moeten worden
ingevuld, tot de achterstand die men oploopt als men de les niet kan volgen, alles draait om
taal. En dus zetten vele vrijwilligers zich in om in scholen kinderen les te geven in
Nederlands. We ontmoetten Thérèse (78 jaar), die in de jaren ’60 als eerste Belgische Turks
leerde om, als apothekersvrouw, de Turkse inwijkelingen beter te kunnen helpen. Haar
enthousiasme is nog altijd even groot.

Een enkel persoon kan het verschil maken, in positieve of in negatieve zin !!! En dit geloof
leeft echt bij de vrijwilligers en buurtwerkers in Heusden. Ze vertelden over hun werk met een
erg aanstekelijk enthousiasme. Al beseft men ook maar al te goed dat leven met verschillende
culturen een evenwichtsoefening is, én blijft. Maar alleen door door te zetten, samen te
werken, en ondersteuning, kan je een mooi resultaat bereiken.

Deze mooie dag was voor mij een extra motivatie om elke dag weer te proberen het goede te
doen, zonder je te laten ontmoedigen door de problemen die er blijven. Eigenlijk moet ieder
van ons een beetje wereldverbeteraar proberen te zijn. Elk met zijn eigen mogelijkheden en
mankementen. Want alleen dan kunnen we van onze samenleving uiteindelijk een betere
plaats maken voor iedereen, zodat we in de toekomst op elke hoek van de straat een tocht van
hoop kunnen maken.

Joris Verboven, Westerlo.
familiedag van de Chevalierfamilie op 29 augustus 2009 te Rumst
De familiedag te Rumst op het einde van augustus bij onze zusters, de Dochters van Onze Lieve
Vrouw van het Heilig Hart, is voor mij een teken geweest van een nieuwe stap naar buiten als één
grote familie. We voelden ons goed bij elkaar … en zoals in een goede familie … is de ene blij dat de
andere er is … iedereen gelijk … evenwaardig … onvervangbaar !
Woorden zeggen zo weinig : er was veel vreugde ’s morgens tijdens de onvergetelijke wandeling in
Gods mooie natuur, gedurende het middageten bij het verorberen van de lekkere soep die eens zo
lekker smaakte met z’n 60, in de middagpauze met een onverwachte babbel in het open cafetaria van
het mooie rusthuis van de zusters ! In de stemmige gebedsruimte, de huiskapel, hebben we voor heel
de Chevalierfamilie gebeden, voor gisteren, voor vandaag en voor morgen … en gedankt voor de gulle
gastvrijheid van onze zusters !
Wij voelen ons meer dan ooit verbonden met elkaar in vriendschap en in gebed !




nieuws van de msc-Spiritualiteitscommissie
De nieuwe msc-kalender 2010 van de Chevalierfamilie is uit !

De kalenders zijn ter beschikking bij

      in Borgerhout bij Corry Bekers
      voor Limburg, bij Eugeen D'Hollander in Korspel
       en bij Julienne Willekens in Kerkhoven
      bij onze zusters FDNSC in Deurne en Rumst
      in Bierbeek, bij de MSC-lekenbeweging
      in Aalst bij Luc en Christel Vlieghe
      in Asse bij Jean
      bij Raf Ingels in Wingene
      en bij Herman Cooreman.

Jij die met andere mensen samenwerkt, riskeer je onze spiritualiteit bekend te maken ... zeker
waar we werken en bewegen, maar ook elders.

Ik denk aan de parochie, na de zondagsmis, een beweging, sport, fanfare en koor, OKRA,
KVLV, KWB/KAV, liturgische kringen, bijbelgroep, bejaardenhuis ... ik wil niets of niemand
achterwege laten.

Het is een kleine attentie bij een verjaardag, bij het nieuwe kerkelijke jaar, einde november,
voor Nieuwjaar 2010 ...

In naam van de MSC-commissie Spiritualiteit,
Herman Cooreman.
DE LOODSEN – SOLIDARITEIT : met ’t Vlot op Lourdesreis
Al wie de Lourdesreis van ’t Vlot kon meemaken, werd er op één of andere wijze diep door geraakt.
Ina Koeman verwoordde het als volgt tijdens de zendingsviering die we de laatste dag met de hele
KWB-KAV-groepen hadden. Niek Everts.

naar hier komen vanuit het leven zoals het is
23 mensen van „t Vlot op bedevaart
van de 450 mensen van de KAV-KWAB op bedevaart
van de 6 miljoen bedevaarders per jaar betekende
angst overwinnen
angst om er niet te geraken
angst om geen plek te vinden bij elkaar
angst om niet gezien te worden
angst om te klein te zijn
“vreest niet” klonk het in onze oren, in ons hart
                                                         naar hier komen vanuit het leven zoals het is
                                                              23 mensen van de 450 van de 6 miljoen
                                                                                            betekende
                                                                                        elkaar vinden
                                                                         emoties durven laten komen
                                                                                       niet alleen zijn
                                                           ondanks maagpijn, rugpijn, grote monden
                                                                                      en klein hartjes
                                                                                        “solidariteit”
                                                                     klonk in onze oren en in ons hart
naar hier komen vanuit het leven zoals het is
23 mensen van de 450 van de 6 miljoen
betekende Jezus nieuwe kleren geven
omdat de zijne waren afgepakt
elkaars gelaat zien in elkanders hart
en een eeuwige afdruk achterlaten zoals Veronica
elkaars kruis dragen – soms even –
zoals Simon van Cyrene
niet verplicht, maar vol van genade
opstaan en genieten van de bergen
bevrijding ervaren en leven
en toekomst zien
 - soms even -
                                                         weggaan van hier, naar het leven zoals het is
                                                                        mag voor ons allen betekenen
                                                                        dat de tederheid die we zagen
                                                                              in het gezicht van Jezus
                                                                                     met ons mee gaat
                                                                                            voor altijd
                                                                              waar en wie we ook zijn
                                                          er is niemand die ons dat nog kan afpakken.

Intussen zijn we al bijna twee maanden verder
en heeft iedereen de draad van het gewone leven weer opgepakt.
Maar de Lourdesreizigers van ’t Vlot stralen direct veel warmte en vreugde uit
als je ze vraagt hoe de reis geweest is.
Een indringende ervaring die niemand hen nog kan afpakken.
Bedankt aan iedereen die ondersteunend met ons meereisde !
Petrus, de rots op weg
                                                            zaterdag 21 november 2009
                                                            kloosterkerk Walvergem Asse
                                                            20 uur – PETRUSEVOCATIE

Vertellen is van alle tijden.
Woorden worden doorgegeven van mens tot mens.
Niet de verteller is belangrijk, maar wel het verhaal.
  Waarom het verhaal van Petrus vertellen ?
 Omdat Petrus boeiend is, een voorbeeld, uitdagend?
 Omdat Petrus een mens is zoals jij en ik.
 En vooral omdat Petrus het gedurfd heeft met Jezus op te trekken.

In zijn voetsporen lopen van Kafarnaüm tot in Rome, is daarom dan ook een hele
ontdekkingstocht !
Zijn tocht kan vandaag ook onze levenstocht inspireren.

Op zaterdag 21 november om 20 uur ontmoeten wij – doorheen Geert Fierens – de
apostel
Petrus, wiens naam niet minder van 171 maal voorkomt in de 4 evangelies.
We mogen ontdekken dat hij een mens is zoals jij en ik.

Deze evocatie duurt ongeveer
90 minuten.

Vanaf 18 uur kunnen wij thuiskomen bij elkaar rond een tas koffie en een broodje in een
lokaal van het klooster of de school.

Toegangskaarten aan 5 € zullen te bekomen zijn bij de verantwoordelijken van de
deelgroepjes
of bij Luc & Christel VLIEGHE-LIMPENS. De dag zelf is de toegangsprijs 7 €.
Wie gebruik wil maken van de ontmoetingskans, geeft een seintje aan Luc & Christel.
telefonisch : 053/77 71 22
of per mail : lucvlieghe@scarlet.be




                     financiële bijdrage msc-lekenbeweging

Zoals we reeds in ons vorig “Wist je dat ?” vermeld hebben, moeten wij jullie ieder jaar opnieuw om
een financiële bijdrage vragen. Wij zijn jullie alvast zeer dankbaar voor het bedrag van ongeveer
1.000 € dat wij dit jaar reeds mochten ontvangen.

Het is nooit té laat …
een vrije bijdrage mag nog steeds gestort worden en dit op rekening 734-0159787-37 op naam van
vzw MSC-Lekenbeweging, p/a Dorpsstraat 26 te 3360 Bierbeek.

Heel dankbaar om jullie gulle gift !
                                       Damiaan,
                           grote broer in de liefde die lijdt,
                         gekwetst en overdekt met wonden,
                         kreet van liefde die gehoord wordt
                in de wind die waait rondom het eiland van het lijden,
                          door de mensen opzij geschoven,
                                door God uitgekozen.

                        Broer van wie lijden aan duizend wonden,
                           die trouw blijft tot het uiterst einde,
                                 gij staat rechtop, melaats,
                              met het kruis van de mensen;
                                  gij boodschapt de hoop
                                 en de triomf van de liefde.

                             Samen met u zien we die Andere
                                   die melaatsen genas,
                            en niet beschaamd was arm te zijn,
                                  overdekt met wonden,
                                  drager van alle zonden.

                                  Vanuit uw ver eiland
                              waaromheen de wind waait
                             bereikt ons, steeds opnieuw,
                         de roep van uw buitengewone liefde.
                 en al zouden wijze mensen de mond niet open doen,
                           dan blijven toch de gekwetsten,
                              de armen, de misprezenen,
                              zij die weten wat lijden is,
                                Uw Naam verkondigen.

                              Maria del Carmen Perez sscc, Chili.




verantwoordelijke uitgever (ad-interim)

Rita Cleuren
Munthofstraat 54/9
1060 Brussel
0472 94 07 49
rit.cleuren@skynet.be


                                                                    lees ook, als je wat tijd hebt:

                                                                       www.msc-vlaanderen.net

                                                                                www.laymsc.org

                                                                               www.misacor.org

				
DOCUMENT INFO