Fame - DOC

Document Sample
Fame - DOC Powered By Docstoc
					Fame

Tytuł oryginalny: Fame
Reżyseria: Kevin Tancharoen
Scenariusz: Allison Burnett na podstawie scenariusza
Christophera Gore’a filmu „Fame” z 1980 roku
Wykonawcy:
Asher Book…………………………….....................................Marco
Kristy Flores…………….............................................................Rosie
Paul Iacono…………………………………….........Neil Baczynsky
Paul McGill.................................................................................Kevin
Naturi Naughton………………………………......................Denise
Kay Panabaker…………………………....................................Jenny
Debbie Allen……………………………...dyrektor Angela Simms
Charles S. Dutton………………………........................Alvin Dowd
Kherington Payne……………………………............................Alice
Collins Pennié…………….........................................................Malik
Walter Perez...……………………………………….Victor Taveras
Anna Maria Perez de Tagle………………………………...........Joy
Kelsey Grammer…………………………...................Joel Cranston
Megan Mullally……………………………...................Fran Rowan
Bebe Neuwirth………………………………...................Lynn Kraft
Johanna Braddy……………………………...............................Katie
Tiffany Espensen……………..…......................................siostra Joy
Howard Gutman…………………….pan Baczynsky, ojciec Neila
Michale Hyatt...………………………………............matka Malika
Tim Jo……………………………………….…..........................Justin
Cody Longo……………………………………......Andy Matthews
Stephanie Mace………………………….......asystentka Cranstona
Peter Mackenzie……………………………………......ojciec Jenny
Michael Eric Reid………………………………………...............Red
Ryan Surratt……………………………………........................Eddie

                                                                                               1
Muzyka: Mark Isham
Zdjęcia: Scott Kevan
Montaż: Myron I. Kerstein
Scenografia: Paul Eads
Dekoracje: Scott Mehan
Kostiumy: Dayna Pink
Choreografia: Marguerite Derricks
Producenci: Mark Canton, Gary Lucchesi, Tom Rosenberg,
Richard S. Wright
Producenci wykonawczy: Beth DePatie, David Kern, Eric Reid
Produkcja: United Artists – Lakeshore Entertainment – Metro-
Goldwyn-Mayer, USA 2009
Czas: 107 min.
Premiera światowa: 24.09.2009 r.
Premiera polska: 6.11.2009 r.
Dystrybucja w Polsce: Forum Film Poland
Dozwolony od lat: 12

O filmie

Opowieść o grupie studentów prestiżowej nowojorskiej
akademii sztuki, których życie wypełnia przemożne pragnienie,
by odmienić los i zrobić prawdziwą karierę. Morderczy trening,
ulotne marzenia, miłość i pasja stanowią tło dla popisów
muzycznych i tanecznych. Ile nasi bohaterowie są w stanie
poświęcić dla tytułowej sławy? Jak wysoką cenę są gotowi
zapłacić? „Fame” jest współczesną wersją legendarnego,
nagrodzonego dwoma Oskarami, klasycznego już musicalu
Alana Parkera z l980 roku, który wskazał zapomnianemu nieco
gatunkowi nowe drogi. Wiele późniejszych filmów
muzycznych odwoływało się właśnie do utworu Parkera.



                                                             2
Zmierzyć się z legendą

W 1980 roku filmowy musical „Fame” (DVD: „Sława”) w
reżyserii Alana Parkera zdobył dwa Oscary: za oryginalną
muzykę (Michael Gore) i oryginalną piosenkę „Fame”
(muzyka: Michael Gore, słowa: Dean Pitchford), w wykonaniu
Irene Cara, oraz cztery inne nominacje. Krytyka przyjęła film z
entuzjazmem, uznając, że to nowe słowo w dziedzinie
filmowego musicalu. Realistyczną akcję ściśle połączono z
muzyką i tańcem. To był wielki sukces!

Wkrótce nakręcono popularny serial telewizyjny (136 odcinków
w latach 1982–1987). Kolejna seria oparta na tym pomyśle,
„Fame L.A.” (21 odcinków), powstała w latach 1997–1998. Był
też telewizyjny reality show zainspirowany „Sławą”,
wystawiono ponadto broadwayowski musical. Natomiast
musical z londyńskiego West Endu grano bez przerwy przez
dziesięć lat. Wielką popularnością cieszyły się także liczne
przedstawienia objazdowe. Właściwie więc tylko kwestią czasu
była realizacja hollywoodzkiego remake’u filmu.

– Byłem wielkim fanem oryginalnego filmu, ale trzeba zdać sobie
sprawę, że przez ostatnie dwadzieścia pięć lat natura sławy i sposoby
jej zdobywania zmieniły się radykalnie, wręcz dramatycznie – mówił
producent Tom Rosenberg. – Pragnęliśmy zastosować podobny
przedział czasowy, opowiadając o zmaganiach naszych bohaterów – to
są znowu cztery lata nauki w High School of Performing Arts. Ale w
żadnym wypadku nie chcieliśmy kopiować oryginału. Mieliśmy
zamiar stworzyć postaci świeże i na wskroś współczesne.
Poruszyliśmy też kwestię prawdziwej ciężkiej pracy i talentu, które
zderzają się dziś często z „natychmiastowym” medialnym sukcesem,
któremu brak solidnych podstaw. W czasach, gdy powstawał film

                                                                    3
Parkera, natura sławy i sukcesu była o wiele mocniej powiązana z
wielkim wysiłkiem. Tak nadal jest, ale pomysł, by zostać celebrytem
bez jakiegokolwiek talentu, jest również wielce popularny. To droga na
skróty. Niemal każdy, kto posiada własną stronę w sieci, jest
„sławny”, a każdy gość z kamerą cyfrową to potencjalny filmowiec.

Producenci wybrali na reżysera filmu Kevina Tancharoena,
który, ich zdaniem, zdolny był zapewnić nowej wersji „Fame”
współczesny szlif i energię. Sam był uczestnikiem wielu
castingów i doświadczył ostrej konkurencji, podobnej do tej
ukazanej w filmie. Producent Gary Lucchesi tak wspominał
sposób, w jaki zatrudniono dwudziestoczteroletniego reżysera:
– W ten piątkowy wieczór przesłuchiwaliśmy jakichś 30, 40
reżyserów, ale żaden nie wydawał nam się odpowiedni. Kevin usiadł z
nami i zaczął opowiadać o swej pracy. Był choreografem, spotkał
Britney Spears i skończyło się na tym, że został reżyserem całej jej
światowej trasy koncertowej. Tancharoen pracował także z bardzo
popularnym boysbandem N‘Sync oraz z Madonną. –
Rozmawialiśmy także o jego współpracy z Jennifer Lopez przy
telewizyjnym show „Dancelife”, który gwiazda produkowała oraz o
tym, jak kręcił z The Pussycat Dolls. Spytaliśmy go także, skąd
pochodzi. Wychował się w Los Angeles, w środowisku filmowym, ale
nie należy do uprzywilejowanej „elity”, lecz do grupy bardzo
odpowiedzialnych i bardzo pracowitych ludzi.

Zaintrygowany tą rozmową Lucchesi poprosił młodego
reżysera, by przesłał mu wszystko, co do tej pory
wyreżyserował. Lucchesi i Rosebenerg byli pod dużym
wrażeniem jego prac. Spodobała im się nie tylko pełna inwencji
choreografia, ale i wielce, ich zdaniem, profesjonalna reżyseria
scen dramatycznych. Tancharoen miał już kontrakt w kieszeni.
Przyznał, że uczestnictwo w tym projekcie to spełnienie jego

                                                                     4
marzeń. – Zanim zostałem choreografem, byłem tancerzem. Wszystko
zaczęło się w dzieciństwie. Byłem dzieciakiem, którego po prostu
rozpierała energia. Moja siostra występowała w grupie wokalnej
Pretty In Pink – chodziłem z nią po lekcjach na próby i wtedy
pomyślałem, że chciałbym robić coś podobnego. Mama zapisała mnie
na lekcje tańca i sztuk walki. To doprowadziło mnie do zawodowstwa
– wkrótce kupiłem profesjonalny sprzęt i zacząłem produkować
piosenki. Jeśli chodzi o kino, kochałem je od zawsze. Mój tata pracował
jako szef transportu przy wielu hollywoodzkich produkcjach. Dzięki
temu mogłem na przykład znaleźć się na planie filmu „Batman i
Robin” i zobaczyć, jak Arnold Schwarzenegger udaje się do pracy z
wielkim cygarem w ustach. „Fame” to w pewnym sensie moja
historia. Odkąd skończyłem osiem lat, miałem przecież do czynienia ze
szkołami tańca, bardzo różnymi nauczycielami i naprawdę ostrą
rywalizacją.

Młody reżyser całkowicie zgadzał się z producentami, że
obecnie podejście do tańca bardzo się zmieniło. Wpłynęły na to
zwłaszcza popularne telewizyjne programy taneczne różnego
rodzaju: konkursy, reality show, a także masowa prezentacja
umiejętności (lub braku umiejętności) w internecie. Oraz
oczywiście nowe filmy na ten temat, które zyskały wielką
popularność, jak na przykład „Step Up – taniec zmysłów”
(„Step Up”, 2006, reż. Anne Fletcher), „Step Up 2” („Step Up 2
the Streets, 2008, reż. Jon Chu), czy „W rytmie hip-hopu”
(„Save the Last Dance”, 2001, reż. Thomas Carter) z Julią Stiles.
– Dziś właściwie wszystkie rodzaje tańca i musicalowych prezentacji
uległy daleko idącej profesjonalizacji, właśnie dzięki mediom –
twierdził młody twórca. – A publiczność stała się bardziej
wymagająca, bo już niejeden brawurowy popis widziała. Kiedy
oryginał „Fame” ujrzał światło dzienne, miał urok ekscytującej
nowości. Musical filmowy kojarzył się wtedy przede wszystkim z

                                                                      5
klasycznymi dokonaniami studia MGM z lat 50. Natomiast Parker
pokazał młodocianych bohaterów, którzy ciężko walczą o sukces – i nie
zawsze wygrywają. Staraliśmy się zachować tę główną myśl i nasycić
ją współczesnymi odniesieniami i klimatem. To nie tylko taniec i
piosenki. To także indywidualne historie, które im towarzyszą.
Intencją reżysera, którą producenci całkowicie wsparli, było
zatrudnienie młodych artystów na początku drogi zawodowej,
którym takie doświadczenia były bardzo bliskie. To miało
dodać filmowi pożądanego autentyzmu.

Młodzi, zdolni i piekielnie ambitni

A oto garść informacji na temat ekipy, którą skompletowano na
potrzeby „Fame”.

Asher Book grający w filmie wokalistę Marco znany jest przede
wszystkim z udziału w objazdowym spektaklu „Piękna i
bestia”, z którym zjeździł kraj wzdłuż i wszerz. Zamierzał
studiować biznes, ale jego los zmienił się całkowicie, gdy został
wybrany do zespołu V Factory na castingu zorganizowanym
przez wytwórnię Warnera. Obecnie występuje w jego składzie.
Jego muzyczni idole to Michael Jackson, The Beatles, Billy Joel i
Elton John. Jest pasjonatem sportu. Jego ulubiony musical to
„Król Lew”, a ulubiona piosenka – rockowy superklasyk „Born
to Be Wild” grupy Steppenwolf.

Kristy Flores (tancerka i aktorka Rosie) pochodzi z
nowojorskiego Bronxu; występuje w The Bronx City Theater.
Po raz pierwszy pojawiła się na scenie w wieku… trzech lat.
Miała kompleksy związane ze swym wyglądem – nie była
typową baleriną, ale twierdzi, że z czasem zaakceptowała
całkowicie swe nie tak przesadnie szczupłe ciało. Zanim dostała

                                                                    6
się na plan „Fame” udzielała lekcji tańca w publicznych
szkołach, jednocześnie pracując w klinice dla zwierząt i w
aptece. Jest wielką fanką Jennifer Lopez, jej ulubione filmy to
„Mój chłopak się żeni” i disnejowska „Mała syrenka”, a
ulubiona płyta to „Mezmerize” (2005) zespołu System of a
Down.

Paul Iacono (ur. 1988 w Secausus, stan New Jersey, gra w
„Fame” reżysera Neila) już jako czterolatek śpiewał piosenki
Franka Sinatry w okolicznych barach, a potem występował z
tym repertuarem w znanych nowojorskich kabaretach. Ma na
koncie znaczące sukcesy teatralne – zagrał w ponad 50
przedstawieniach, m.in. „Sail Away” w Carnegie Hall oraz
„,Mame” w Papermill Playhouse. Pojawił też u boku
legendarnego     Mickeya       Rooneya      w      inscenizacji
„Czarnoksiężnika z Oz”; w „Dark at the Top at the Stairs”
Williama Inge’a występował u boku Lili Taylor, a ostatnio gra
w sztuce Johna Guare’a „Landscape of the Body”. Ma spore
doświadczenie filmowe – zagrał w filmach „Consent” (2009,
reż. Ron Brown), „Glow Ropes” (Cinemax: „Sposób na bar
micwę”, 2005, reż. Erwin M. Figueroa), „Winter Solstice” (TV
Puls: „Zimowe przesilenie”, 2004, reż. Josh Sternfeld) oraz w
serialu MTV „Hard Times”. Zdradził, że pisze sztukę teatralną
pod tytułem „Prince/Elizabeth”. W latach 1997–1999 młody
aktor stoczył ciężką walkę z białaczką, jednak pomimo
wyczerpującej chemioterapii nie przerwał występów.

Paul McGill (zagrał tancerza Kevina, geja) pochodzi z
Pittsburga. Rozpoczął naukę tańca w wieku trzech lat. Udało
mu się zdobyć angaż do brodwayowskiej inscenizacji „Klatki
dla ptaków”, potem występował dwa i pół roku w „A Chorus
Line”. Uważa, że właśnie pracy nad tym spektaklem

                                                              7
zawdzięcza prawdziwy profesjonalny szlif. Jego największym
idolem jest słynny tancerz i aktor Gene Kelly, pamiętny
chociażby z „Deszczowej piosenki”. Natomiast jego ulubiona
piosenka to „Don’t Stop Me Now” zespołu Queen.

Naturi Naughton (ur. 1984) wystąpiła w roli pianistki i
wokalistki    Denise.     Zagrała   z    sukcesem     Inez  w
broadwayowskiej inscenizacji „Lakieru do włosów”. Wystąpiła
w filmie „Notorious” (2009, reż. Georgie Tillman junior) w roli
raperki Lil’ Kim. Jako pięciolatka zaczęła śpiewać w chórze
kościelnym. W wieku 15 lat nagrała (w 2000 roku) płytę z
zespołem 3LW, opuściła jednak grupę tuż przed premierą
drugiego albumu, „A Girl Can Mack” (2002). Wzoruje się na
Whitney Houston, Mariah Carey, Arethcie Franklin (ulubiony
utwór – „Respect”) i Michaelu Jacksonie. Ulubiony film młodej
aktorki i wokalistki to „Kolor purpury” Stevena Spielberga.

Kay Panabaker (ur. 1990, odtwarza rolę Jenny) za film, który
był przełomem w jej karierze uznaje „Dead Heat” (TVP:
„Wyścig z mafią”, 2001, reż. Mark Malone) z Kieferem
Sutherlandem i Anthonym LaPaglią; zagrała też w „Nancy
Drew” (DVD: „Nancy Drew i tajemnice Hollywood”, 2007, reż.
Andrew Fleming), a ostatnio wystąpiła u boku Zaca Efrona w
„Summerland”. Jej starsza siostra Danielle też jest aktorką.
Siostry razem zaczęły występować w lokalnych teatrach, gdzie
odkrył ich łowca talentów. Kay zagrała już w kilkunastu
filmach i wielu serialach.

Kherrington Payne (ur. 1990) zagrała w „Fame” tancerkę Alice.
Występowała jako modelka w reklamach Nike’a, McDonald’sa,
Mattela i Disneya. Wystąpiła w popularnym telewizyjnym
programie „So You Think You Can Dance”. Jej wzorcami są

                                                              8
Michael Jackson i Britney Spears, a ulubiony musical to
„Chicago”.

Collins Pennié (ur. 1984) pojawił się w „Fame” jako aktor i
jednocześnie raper Malik. Wystąpił miedzy innymi w głośnym
filmie „Half Nelson” (DVD: „Szkolny chwyt”, 2006, reż. Ryan
Fleck), a także w krwawym thrillerze „Prom Night” (2008, reż.
Nelson McCormick) oraz w „Fired Up” (DVD: „Ale czad!”,
2009, reż. Will Gluck). Większość dzieciństwa spędził w
sierocińcach, otarł się o świat przemocy i narkotyków, przez
pewien czas był nawet bezdomny. Zdobył uznanie rolą w
słynnym serialu kryminalnym „Law & Order” (Universal
Channel, TVP: „Prawo i porządek”). Wydobył się z ciężkiej
sytuacji dzięki wsparciu innego znanego czarnoskórego aktora
Courtneya Vance’a („Kto zabił ciotkę Cookie?”). Pennié
twierdzi, że jego historia bardzo przypomina losy bohaterów
„Fame”. Dzięki silnej woli, pracy i uporowi udało mu się
zaistnieć w showbiznesie. Jego marzeniem jest zagrać Jamesa
Bonda.

Walter Perez (ur. 1982, zagrał Victora, muzyka i kompozytora),
odkąd pamięta, chciał występować; pierwszym krokiem w tym
kierunku były realizowane za pomocą kamery VHS ojca
amatorskie filmy. Przez trzy lata współpracował z artystyczną
grupą Colors United. W 2002 roku dostał pierwszą płatną pracę
– w reklamie McDonads’a. Jego idole to Sean Penn, Dustin
Hoffman, Jim Carrey, Charlie Chaplin i Buster Keaton, a
ulubiona płyta to „August and Everything” grupy Counting
Crows. Wystąpił m.in. w filmach: „Walkout” (2006, TV), w
reżyserii słynnego aktora i reżysera Edwarda Jamesa Olmosa,
piewcy meksykańskiej społeczności w USA oraz w wysoko



                                                             9
ocenionym przez krytykę „August Evening” (2007, reż. Chris
Eska). Perez dumnie podkreśla swą meksykańską tożsamość.

Anna Maria Perez de Tagle (ur. 1990) zagrała aktorkę Joy.
Zaczynała występy w szkolnym przedstawieniu „Małej
księżniczki”. Ubłagała rodziców, by pozwolili jej wziąć udział
w castingu do serialu „Hannah Montana” (TVP 1, Disney
Channel: „Hannah Montana”), który wygrała i wystąpiła w
czternastu odcinkach jako Ashley Dewitt. Jej ideałem wokalistki
jest Christina Aguilera, a aktorki – Reese Witherspoon.

Legendarna szkoła „Sławy”

The High School of Music & Art zwana jest dziś ze względu na
rozgłos, jaki przysporzył jej film Alana Parkera, „Fame School”.
Jej początków należy szukać w 1936 roku, gdy została
powołana do życia przez słynnego burmistrza Nowego Jorku
Fiorella H. LaGuardię. Jego celem było stworzenie miejsca,
gdzie najzdolniejsi uczniowie nowojorskich szkół publicznych
mogliby doskonalić swe artystyczne umiejętności według
akademickiego programu najwyższej jakości. Z czasem projekt
się rozrastał. The High School of Performing Arts, część szkoły
koncentrująca się na tańcu, śpiewie i dramacie, powstała w
roku 1948. Obydwie szkoły zostały ze sobą bardzo ściśle
powiązane organizacyjnie i personalnie w 1961 roku, a od 1984
rezydują we wspólnym budynku Lincoln Center. Połączone
szkoły od tamtego czasu noszą imię LaGuardii. Projekt
ambitnego burmistrza był wyjątkowy w skali kraju. Była to
pierwsza publiczna szkoła artystyczna w całości finansowana
ze środków publicznych. Do absolwentów szkoły należą takie
sławy, jak Al Pacino, Liza Minnelli, Jennifer Aniston, Adrian



                                                              10
Brody, Erica Jong, Sarah Michelle Gellar, Eartha Kitt, Wesley
Snipes, Suzanne Vega i wielu, wielu innych.

Nauczyciele z charyzmą

Starannie dobrano odtwórców ról nauczycieli, pozyskując
grupę doświadczonych i wszechstronnych aktorów. Do
wcielenia się w postać kierującej szkołą Angeli Simms
namówiono Debbie Allen, która w filmie Parkera zagrała
charyzmatyczną nauczycielkę tańca Lydię Grant, a potem
powtórzyła tę rolę w telewizyjnym serialu. Chociaż postać
nazywa się inaczej, aktorka uważa, że jest to nowe wcielenie jej
dawnej bohaterki. – Powiedziałam do jednego z producentów:
nazywajcie mnie jak chcecie. Dla mnie i dla wielu widzów Angela to
po prostu Lydia, która wyszła za mąż i sprawuje inną funkcję.
Aktorka podkreślała zbieżność tej roli z jej życiowymi
doświadczeniami. – Prowadzę przecież Debbie Allen Dance
Academy i naprawdę wiem, co to znaczy odpowiedzialność i
obowiązki… Szczególna odpowiedzialność za losy młodych ludzi.
Trzeba mieć swoistą mapę, plan gry dla każdego dzieciaka, który
przychodzi się do mnie uczyć. W kilku scenach Simms wyjaśnia
studentom, że są rzeczy, które muszą bezbłędnie wykonać, inaczej
dalsza nauka nic nie przyniesie.

Charles S. Dutton („Kto zabił ciotkę Cookie?”, „Pytania i
odpowiedzi”, „Rodzina Soprano”), zaangażowany do roli
nauczyciela gry aktorskiej Alvina Dowda, sam także uczy w
uczelni artystycznej w Baltimore. Jego wychowankami byli
chociażby Jada Pinkett Smith (żona Willa Smitha, znana z
„Matriksa” czy filmu „Ali”) oraz słynny raper i aktor, zmarły
tragicznie Tupac Shakur. – Wzorowałem się na własnych
nauczycielach – opowiadał aktor. – Dali mi wiele szorstkiego

                                                                11
uczucia, nauczyli intensywności i dyscypliny. Myślę, że Dowd chce
wskazać swoim uczniom drogę, ale nie jak zostać zawodowym
zabawiaczem, częścią showbiznesu, lecz traktującym poważnie swe
rzemiosło artystą. To ważna różnica. Zabawiacz może zrobić
wszystko, za co mu zapłacą, artysta – tylko to, co uzna za znaczące, co
ma jakąś wartość dla naszej cywilizacji, a nie jest tylko czystą
rozrywką. Dutton gorąco wierzy, że sztuka to doświadczenie
zmieniające życie, siła niezależna od jakże ulotnej „sławy”. –
Kiedy zdecydowałem się na karierę aktorską, wiedziałem, że urodziłem
się, by to robić – tłumaczył. – Esencja tego zawodu to poszukiwanie
siebie, swego człowieczeństwa. Młody reżyser „Fame”, będąc pod
wrażeniem swych rozmów z Duttonem na temat granej przez
aktora postaci oraz sztuki i życia, część z tych dialogów
zdecydował się wykorzystać w scenie dyskusji Dowda ze
studentami.

Kelsey Grammer zagrał Martina Cranstona, jednego z
nauczycieli muzyki. Aktor ten ma na koncie wybitne role
teatralne w „Makbecie”, „My Fair Lady” czy „Otellu”, a także
aż szesnaście nominacji do prestiżowej nagrody Emmy oraz
osiem do Złotego Globu. Jego doświadczenia z edukacją
artystyczną nie były tak pozytywne jak Duttona. Opuścił
słynną szkołę Julliard, gdzie studiował aktorstwo. – Było tam
kilku bardzo trudnych nauczycieli i panowała atmosfera jak w
konserwatorium. Czynili wszystko, by ciężko było przetrwać,
wychodząc z założenia, że jeśli ci się to uda, będzie ci łatwiej w
realnym świecie. Cóż, ja nie przetrwałem, ale chyba sobie jakoś
poradziłem. Tak, przyznaję, wyrzucili mnie, ale to była dla mnie
wielka sprawa. Kochałem ich i w sumie okazało się, że uczynili mi
przysługę – wspominał aktor. – Mój bohater, Cranston, to bardzo
trudny facet. Jest jak pionowa ściana, na którą musisz się wspiąć, bo
zagradza ci drogę. Mieć taką ścianę to ważne dla młodych ludzi.

                                                                     12
Hartuje ich to. On nie pozwoli się nikomu prześlizgnąć. Ten zawód to
kombinacja talentu, zaangażowania i szczęścia. Tak więc, jeśli
zdobędziesz narzędzia, żeby pokonać ścianę, potem pewnie będzie ci
łatwiej.

Megan Mullally zagrała instruktorkę śpiewu Fran Rowan.
Mullally zasłynęła rolą w serialu „Will & Grace” (Fox Life:
„Will i Grace”), za którą zdobyła dwukrotnie nagrodę Emmy;
występowała z sukcesem na Broadwayu w musicalu „Grease”
(1994), a ostatnio gra w scenicznej wersji „Młodego
Frankensteina”. Odnosi też sukcesy jako piosenkarka. W
„Fame” miała okazję zaprezentować swe talenty wokalne w
scenie z karaoke oraz podczas brawurowego wykonania
standardu Rodgersa i Harta „You Took Advantage of Me”. –
Pamiętam doskonale oryginalny film. Chodziłam wtedy do koledżu i
zrobił nie tylko na mnie, ale i na wielu moich rówieśnikach wielkie
wrażenie. Występowali tam – i to jak! – ludzie w naszym wieku.
Jestem przede wszystkim związana z teatrem muzycznym, więc
bardzo chciałam zaśpiewać. I udało się! To aktorka zasugerowała,
by użyć wspomnianego standardu, a reżyser i producenci
przystali na to. Wykonywała go już przedtem wielokrotnie na
scenie i jej doświadczenie wskazywało jej, że ta piosenka może
być naprawdę porywająca. Stało się tak i tym razem.

Bebe Neuwirth to przede wszystkim doświadczona aktorka
musicalowa. Grała Roxie Hart w broadwayowskiej inscenizacji
słynnego „Chicago”, zdobyła też wiele nagród (m.in. Tony i
Drama Desk Award) za rolę Velmy w tej samej sztuce. Nagrodą
Tony nagrodzono ją także za występ w „Słodkiej Charity”,
odnosiła także sukcesy w takich przedstawieniach, jak „Fosse”,
„Damn Yankees”, „Little Me” czy „A Chorus Line”. Jest
doskonałą tancerką – dlatego też powierzono jej rolę

                                                                  13
nauczycielki tańca Lynn Kraft. Aktorka tak mówiła o
związkach tej roli z jej osobistymi doświadczeniami
zawodowymi: – Podstawy mojego szkolenia tanecznego dał mi balet.
To wielka szkoła pracy i dyscypliny, musisz – dosłownie – wiedzieć,
gdzie stoisz i gdzie inni stoją, przewidywać każdy swój i ich ruch. Bo
musisz pamiętać, by nie spowodować kontuzji ani swojej, ani tym
bardziej innych tancerzy. To uczy wyczucia przestrzeni, a w końcu
daje swobodę panowania nad swoim ciałem. Kraft była bardzo mocno
związana z baletem, dlatego to właśnie ona daje etyczne wskazówki
swym studentom. Jestem przekonana, że bardzo się o nich troszczy, bo
doskonale wie, jak trudne jest życie zawodowca. Widziała już bardzo
wiele dzieciaków – jedne znalazły swą drogę, inne odpadły z wyścigu.
Szybko zdobywa też wiedzę, na co kogo stać, potrafi zmobilizować
swych uczniów do wielkiego wysiłku.

Śpiewaj i tańcz

By zachować łączność z oryginałem i zadowolić wielką grupę
fanów pierwszego filmu i serialu, wykorzystano część dawnych
utworów w nowych aranżacjach. Dodano także sześć nowych
piosenek. Producent Richard Wright tłumaczył: – Najważniejsze
było, by zachować równowagę pomiędzy realistyczną narracją a
fantastycznymi numerami wokalno-tanecznymi. Wszystkie one są
uzasadnione fabułą. Poprzez nie bohaterowie wyrażają siebie i swoje
emocje.

Reżyser podkreślał, że wybór muzyki był absolutnie kluczową
kwestią. W filmie Parkera muzyka była przecież doskonała, co
dobitnie potwierdziły nominacje do Oskara i dwie statuetki
Akademii. Trzeba było więc starać się zachować ten wysoki
poziom. Poproszono zatem o współpracę zespół trzech
producentów, wokalistów i twórców piosenek – The Matrix

                                                                    14
(Scott Spock, Lauren Christy, Graham Edwards), który
współpracował z Shakirą i grupą Korn oraz Jamesa Poysera
(współpracował z Eriką Badu, Common i The Roots) i Damona
Elliotta. Tak więc The Matrix stworzyli dramatyczny song,
który cały zespół śpiewa podczas promocji oraz „Out Here on
My Own” dla Naturi Naughton. Poyser zadbał o muzykę dla
Malika i Denise, napisał piosenkę „Carn-evil” oraz „Get on the
Floor”, taneczny numer klubowy. Elliott był odpowiedzialny za
rap w starym stylu: „Cafeteria Jam”.

Razem z choreografką Marguerite Derricks reżyser osobiście
dobierał tancerzy. – Nie szukaliśmy tylko wspaniałych tancerzy, nie
liczyła się wyłącznie techniczna doskonałość, lecz umiejętność
wyrażenia emocji i duch współpracy. Poznaliśmy wiele
fantastycznych dzieciaków, ale niestety nie mogliśmy zatrudnić
wszystkich – komentowała Derricks. Tancharoen wybrał
Derricks nie bez powodu; jako bardzo młody człowiek uczył się
pod jej kierunkiem i wiele jej zawdzięcza. – Jest po prostu
geniuszem – mówił. – Gdy trafiłem pod jej skrzydła, byłem tancerzem
hip-hopowym, a ona nauczyła mnie swobody praktycznie w każdym
stylu, co naprawdę nie jest łatwe, otworzyła mi oczy na wiele technik i
rodzajów ekspresji.

Derricks miała osobisty stosunek do „Fame”. Tak to
wspominała: – Pierwszą moją pracą jako tancerki był udział w
serialu „Fame”. Mieszkałam w Nowym Jorku, próbowałam przebić się
na Broadway. Chodziłam na dziesiątki castingów, na których
śpiewałam i nigdy nie dostałam żadnej pracy. Jeden z moich przyjaciół
powiedział mi, że Debbie Allen szuka zastępstwa do jednej z ról w
drugim sezonie „Fame”. Poszłam na przesłuchanie, dostałam pracę i
wyjechałam do Los Angeles. I już tam zostałam. A film Parkera był



                                                                     15
dla mnie wielką inspiracją – obejrzałam go i po prostu płonęłam: też
chcę to robić! Półtora roku później byłam już na planie serialu.

Wnętrza sfilmowano w Los Angeles, natomiast sceny
plenerowe nakręcono w Nowym Jorku. Scenograf Paul Eads
wspominał: – Wykorzystaliśmy wnętrza pięciu różnych szkół w Los
Angeles, przeważnie budynki pochodziły z tego samego okresu, co
nowojorski gmach. Jedna z tych szkół miała nawet bardzo podobny
układ okien, co nam ogromnie pomogło.

Ważne też było odpowiednie wystylizowanie bohaterów.
Każdy z nich wyraża swą indywidualność poprzez styl i barwy
ubrań. Na przykład Denise preferuje kolor różowy, Neil lubi
kapelusze, cienkie krawaty i zbyt duże swetry. Z czasem ich
ciuchy stają się coraz bardziej wyrafinowane. – Przecież
czternastolatek i osiemnastolatek to zupełnie różni ludzie. Trzeba było
o tym pamiętać – komentowała autorka kostiumów Dayna Pink.

O aktorach

Asher Book (Marco)

Właśc. Asher Monroe Book. Urodził się 18.09.1988 r. w
Arlington, stan Wirginia. Na scenie występował od
najmłodszych lat. Jego pierwszy profesjonalny występ to Chip
w „Pięknej i bestii”. Znaczącym krokiem naprzód była
tytułowa rola w musicalu „Oliver”. Jest utalentowanym
muzykiem – gra na gitarze elektrycznej i gitarze basowej,
śpiewa i komponuje. Jego utwór zatytułowany „I Want to Be
Your Man” znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu „Pop
Rocks”. Obecnie występuje w grupie wokalnej V Factory, która



                                                                     16
przygotowuje debiutancki album dla Warner Bros i odbywa
trasę koncertową.

Filmografia:

2004 – Pop Rocks (TV), 2005 – Zoey 101 (serial TV, odc. School
Dance, prem. TV 17.04.2005), Come Away Home, 2006 – Close
to Home (serial TV, odc. The Good Doctor, prem. TV 6.01.2006),
2007 – Medium (serial TV, odc. Mother’s Little Helper, prem.
TV 3.01.2007), Eight One Eight (kr. m.), 2009 – Fame (Fame)

Kristy Flores (Rosie)


Urodziła się w Nowym Jorku, wychowała w nowojorskiej
dzielnicy Bronx. Zaczęła tańczyć w wieku trzech lat. Uczyła się
baletu, tańca jazzowego oraz stepowania. W Newadzie,
Teksasie i na Florydzie uczestniczyła w regionalnych
konkursach tanecznych. Założyła własny zespół taneczny
Synergy, uczestniczy też w występach w lokalnym zespole
break-dance’owym The Spiders. Pisze piosenki i wiersze.
Występowała na deskach Bronx Dance Theatre. Została
odkryta w jednej z sal tanecznych Bronxu i zaproszona na
zdjęcia próbne do „Fame”, który jest jej filmowym debiutem.

Filmografia:

2009 – Fame (Fame)

Debbie Allen (Angela Simms)
Właśc. Deborrah Kaye Allen. Urodziła się 16.01.1950 roku w
Houston. Jest reżyserką, aktorką, choreografką. Zdobyła trzy
nagrody Emmy za choreografię, oraz dwukrotnie Emmy i

                                                              17
Złoty Glob za rolę Lydii Grant w serialu „Fame”. Układała
choreografię dla Michaela Jacksona, Mariah Carey i Janet
Jackson. Odpowiadała też dziesięciokrotnie za choreografię
podczas ceremonii oscarowej. Była współproducentką
„Amistad” Stevena Spielberga. Reżyserowała wiele musicali,
a w 2008 roku debiutowała jako reżyserka na Broadwayu
wystawiając „Kotkę na gorącym, blaszanym dachu”, po raz
pierwszy w obsadzie złożonej tylko i wyłącznie z
czarnoskórych aktorów. Reżyserowała też z sukcesami wiele
filmów telewizyjnych.

Filmografia (jako aktorka):

1976 – Good Times (serial TV, odc. J. J. Fiancee: Part 1, prem. TV
6.01.1976, odc. J. J. Fiancee: Part 2, prem. TV 13.01.1976), 1977 –
Dancing in the Wings (TV), 3 Girls 3 (serial TV), The Greatest
Things That Almost Happened (TV), 1979 – Roots: The Next
Generations (miniserial TV, TVP: Korzenie – następne
pokolenie), Love Boat (Polsat: Statek miłości, serial TV, odc. The
Decision/Poor Little Rich Girl/Love Me, Love My Dog, prem.
TV 24.02.1979, odc. The Captain and the Kid/The Dean and the
Flunkee/Poor Rich Man/Isaac Aegean Affair: Part 1, prem. TV
5.02.1983, The Captain and the Kid/The Dean and the
Flunkee/Poor Rich Man/Isaac Aegean Affair: Part 2, prem. TV
12.02.1983, Ebony, Ivory and Jade (TV), The Fish That Saved
Pittsburgh, 1980 – Drawing Power (serial TV, tylko głos), Fame
(TVP: Sława), 1981 – Ragtime (TVP: Ragtime), 1982 – Alice at
the Palace (TV), Fame (serial TV, 131 odc. w latach 1982–1987),
1983 – Women of San Quentin (TV), Celebrity (miniserial TV),
1986 – Jo Jo Dancer, Your Life is Calling, 1988 – The Cosby
Show (TVP: Bill Cosby Show, odc. If the Dress Fits, Wear It,
prem. TV 8.12.1988), 1991 – Quantum Leap (serial TV, odc.

                                                                 18
Private Dancer – October 6, 1979, prem. TV 20.03.1991), Sunday
in Paris (TV), A Different World (serial TV, odc. Ex-
Communication, prem. 13.01.1991, odc. Twelve Steps of
Christmas, prem. 19.12.1991), 1992 – Stompin’ at the Savoy
(TV), 1994 – Blank Check, Mona Must Die, 1995 – Happily Ever
After: Fairy Tales for Every Child (serial TV, odc. Beauty and
the Beast, prem. TV ), Out of Sync, In the House (serial TV, 26
odc. w latach 1995–1996), 1996 – C-Bear and Jamal (serial TV,
tylko głos), Touched by an Angel (TVP: Dotyk anioła, serial TV,
odc. 29.09.1996), 1997 – Cosby (serial TV, odc. Dating Games,
prem. TV 11.11.1997), 1999 – Michael Jordan: An American
Hero (TV), 2000 – Everything’s Jake, 2001 – PBS Hollywood
Presents (serial TV, odc. The Old Settler, prem. TV 25.04.2001),
All About You, The Painting, 2003 – The Division (serial TV,
odc. Bewitched, Bothered and Bewildered, prem. TV
19.01.2001), 2004 – All of Us (serial TV, odc. Parents Just Don’t
Understand, prem. TV 23.11.2004), 2005 – Sledge: The Untold
Story, 2006 – Everybody Hates Chris (serial TV, odc. Everybody
Hates Election, prem. TV 16.11.2006, odc. Everybody Hates
Minimum Wage, prem. TV 19.12.2007), 2007 – Tournament of
Dreams, 2009 – Next Day Air, Fame (Fame), A Star for Rose (w
realizacji)

O twórcach filmu

Kevin Tancharoen (reżyseria)

Urodził się w 1985 roku. Do kina po raz pierwszy poszedł w
wieku czterech lat. Już w szkole zaczął z kolegami zgłębiać
tajemnice efektów specjalnych, a potem produkować
domowym sposobem piosenki oraz teledyski. Jednocześnie
uczył się sztuk walki i tańca, między innymi pod kierunkiem

                                                               19
słynnego choreografa Wade’a Robsona. Wkrótce Tanchareon
zajął się głównie choreografią. Pracował z Jessicą Simpson,
Tyrese, Madonną i Britney Spears. Potem pracował z sukcesami
dla MTV. Obecnie przygotowuje film „Arcana”.

Filmografia (jako reżyser):

2004 – Britney Spears Live in Miami (TV), The JammX Kids
(V), 2006 – Twentyfourseven (serial TV), 2007 – Dancelife (serial
TV, 8 odc.), The Pussycats Dolls Present: The Search for the
Next Doll (TV), 2009 – Fame (Fame)




                                                               20