Docstoc

REPORTAGE

Document Sample
REPORTAGE Powered By Docstoc
					REPORTAGE. Tien Vlaamse bands dingen naar winst in de
Rock Rally.
De x-factor van rock

Tien Vlaamse bands strijden zondag in de Ancienne Belgique in Brussel om de gouden
medaille van Humo's Rock Rally. Het zijn de laatste overblijvers van bijna achthonderd
inzendingen.

TERNAT, vrijdagavond. Ten huize Crabbe opent mama Nathalie de deur, en wijst de weg naar
de repetitieruimte in een apart gebouwtje achter het huis. De laatste noten van de repetitie
galmen nog na, maar de tieners van Freaky Age willen nog wel een nummertje overdoen. Een
mens kan niet genoeg repeteren, en zeker niet in de week voor de finale van Humo's Rock Rally.
Na de repetitie besluit de gitarist Matthias Declercq (15) om naar huis te gaan: hij heeft last van
een griepje en de examens staan voor de deur.

De zanger Lenny Crabbe (14) en de drummer Jonas Pauwels (14) trekken naar de frituur. Ze
praten honderduit over school, leerkrachten en rare klasgenoten. En over Freaky Age, het groepje
waarmee ze een finaleplaats in de Rock Rally veroverd hebben.

Freaky Age bestaat al sinds november 2003. Hun eerste optreden gaven de drie op 18 september
2004. Jonas is er pas zes maanden bij; de finale van de Rock Rally zal na de preselectie en de
halve finale pas zijn derde optreden zijn. De vroegere drummer heeft er al lang spijt van dat hij
uit de groep stapte. Lenny: ,,Zoals Pete Best: die verliet The Beatles ook vlak voordat de groep
zijn hoogdagen beleefde.''

Hun komende rapport maakt hen zenuwachtiger dan de Rock Rally, zeggen ze. Lenny stelde
zichzelf voor de komende examens een ultimatum: ,,Mijn examens moeten goed zijn, ook voor
mezelf. Het mag op school niet slabakken door de Rock Rally. Maar liefst wil ik zo snel
mogelijk van de middelbare school af om me volledig te kunnen concentreren op de muziek.
Daar wil ik van leven. Ik weet niet ik of ik een conservatoriumopleiding wil volgen, maar ik ga
verder in de muziek. Dat is bijna vanzelfsprekend.''

Hoezeer het hen ernst is, blijkt wanneer het onderwerp ,,meiden'' aan bod komt. Daar heeft
Lenny helemaal geen tijd voor. ,,Als ik verliefd word, zal ik het niet tegenhouden. Maar ik ben
niet op zoek. En ik heb me al een keer druk gemaakt omdat Matthias de repetities liet vallen voor
een lief.'' De school en zijn liefde voor muziek zijn trouwens niet zijn enige bezigheden: hij
speelt ook nog voetbal. Ook Jonas heeft nog een andere hobby: hij leeft zich elke zondag uit bij
de Chiro.

Twee problemen heeft Freaky Age. Eén: geen van hen genoot een opleiding op de muziekschool.
Ze hebben wel Luc Crabbe, de zanger van Betty Goes Green, als vaderlijke adviseur. Hij leerde
zijn zoon zijn eerste vier akkoorden, en Matthias leerde veel van Lenny. En ze hebben hun
rockhelden: The Who, Bloc Party, The Strokes of The Hives. Die groepen staan vooraan in hun
platenkast, maar tegelijk weten ze dat Freaky Age er geen goedkope imitatie van mag zijn.

Probleem twee is hun leeftijd. Lenny: ,,Men noemt ons soms een tweede Xink, maar dat zijn we
niet. Door onze leeftijd kampen we met vooroordelen. Eigenlijk kan de jury niet vergelijken,
want de Rock Rally heeft nog nooit zulke jonge deelnemers gehad. Maar op rock-'n-roll staat
toch geen leeftijd?''
Dat is gesproken. Jonas heeft mooi zeggen dat hij het wel vroeg zou vinden voor een
overwinning op de Rock Rally, voor Lenny gaat het om de muziek, ongeacht hoe oud je bent.
,,Je moet je niks aantrekken van het tumult, als ge goe zij, zij ge goe .''

1978

Het was 1978 toen Humo de eerste editie van de Rock Rally organiseerde. Marc Didden was
toen de rockmens-van-dienst bij het weekblad Humo . Het dubbelfestival van Torhout en
Werchter speelde zich nog af in een tent, rock hoorde je slechts sporadisch op de Vlaamse
radio's, en kranten schreven er nauwelijks over.

Het is niet overdreven te stellen dat een doorsnee jongere tot zijn of haar achttiende moest
wachten vooraleer hij of zij eens een echt grote buitenlandse band aan het werk kon zien.

Maar 1978 was ook de tijd van punk, een muziekstroming met een stevige ,, do it yourself'' -
ethiek, en de vaste wil om de stal van belegen symfo-rockers en sixties-overlevers te reinigen.
Veel van die rebelse geest zit nog steeds in de Rock Rally, vindt Charlie Poel, die bij Humo over
rockmuziek schrijft en de Rock Rally coördineert.

,,Je moet zo'n jonge band niet zeggen wat best is. Het blijft een rockconcours, en dat staat voor
eigenzinnig. Als we groepen wat advies meegeven, reageren ze ofwel krampachtig, ofwel blijven
ze gewoon hun ding doen.''

Poel heeft de preselecties van 2006 gesuperviseerd. Er waren een kleine 800 inzendingen.
,,Stilistisch boden die een heel breed palet. We hebben kleinkunst gehoord, soul en funk, een
beetje hiphop, maar natuurlijk vooral rock. Dat is niet echt een verschil met de vorige edities.
Wat wel opviel, is de grote invloed van de jaren tachtig op de rock die vandaag gemaakt wordt -
in de stijl van Franz Ferdinand. En dat er niet veel hiphop bij zat. Dat blijft toch een genre dat
niet zo geschikt is om live te brengen.''

Het grootste verschil met de begindagen is de klankkwaliteit van de demo's. Die is nu veel beter,
maar tegelijk brengt dat een gevaar met zich mee. Poel: ,,De technische kwaliteit mag nooit de
norm worden, anders bevoordeel je diegene die meer geld heeft. Die jonge band die in een
garage moet oefenen en opnemen, heeft dan geen kans meer. Het gaat de jury om ideeën, en
creativiteit. Vergeet ook niet dat de Rock Rally in de eerste plaats een concours is voor bands die
het nog niet gemaakt hebben.''

Sinds 1978 is er veel veranderd in Vlaanderen. Festivals boomden alsof het voortbestaan van de
natie ervan afhing, kranten en weekbladen namen popmuziek op in hun vaste aanbod, en her en
der ontstonden provinciale muziekconcoursen en idoolwedstrijden.

Humo blijft er stoïcijns bij. ,,Hoe meer, hoe liever'', meent Poel. ,,Vele groepen doen met
meerdere wedstrijden mee, dat is een goeie zaak.'' Een reden om samen te werken ziet hij niet, al
mag Poppunt Vlaanderen dit jaar wel voor het eerst een publieksprijs uitreiken.

Belang

Wat is het belang van de Rock Rally? Deelnemen is veel belangrijker dan winnen, zeggen de
meeste kandidaten, die ook wel weten dat kleppers als Deus, Novastar of Admiral Freebee
deelnamen zonder te winnen. ,,Maar het is een competitie, dus wil je winnen'', meent Charlie
Poel. ,,Toch telt voor veel groepen evenzeer de entourage. Ze spelen in een goede zaal, het
concert is goed georganiseerd en de kans bestaat dat ze opgemerkt worden.''

Steekt het Humo niet dat de winnaars van de jongste jaren geen grote gensters sloegen? Wie kent
in 's hemelsnaam nog Charlie 45, die het in 1992 van Deus haalde? Poel nuanceert: ,,De winnaar
van vier jaar geleden, Goose, heeft nu zijn eerste cd uit en die vind ik heel goed. The Van Jets
hebben een paar singles uit. Admiral Freebee heeft vier jaar gewacht voor hij zijn eerste plaat
maakte en dat heeft geloond. Kijk, ik vind het goed dat die bands wachten tot ze rijp zijn. Ze
moeten echt niet snel een plaat maken omdat ze de Rock Rally gewonnen hebben.''

Een van de winnaars waar nooit iets van kwam, was de Peter Pan Band in 1986. ,,We hadden ons
eigenlijk ingeschreven als grap, om de flexibiliteit van Humo 's denkpatroon te testen'', vertelt de
zanger Alain Van de Putte. ,,Eén van de opdrachten was een cover. Wij brachten 'Light my fire'
van de Doors, een gevestigde waarde waar je niet zomaar kan aan tornen, en we maakten er een
funkversie van. Blijkbaar sloeg onze aanpak aan.'' De Peter Pan Band hield kort na de
overwinning op te bestaan. Van de Putte kon even aan de slag bij een Britse popgroep, maar leeft
zich nu al een hele tijd vooral uit als songschrijver voor K3.

De Rock Rally bracht vroeger niet de successen teweeg die vandaag geoogst worden, meent Van
de Putte. De reden? ,,Sinds 1986 heeft de muziekscène in België een heuse ontwikkeling
doorgemaakt. En een van de redenen daarvoor is de technische vooruitgang.'' De vroege jaren
tachtig waren pioniersjaren voor het opnemen van muziek. ,,Indertijd hadden we geen computer
en werd alles opgenomen op band. Er was ook nog geen sprake van internet. Wie nu zijn weg
zoekt in de muziek, kan profiteren van een rijkere voedingsbodem. En iedereen die over een pc
beschikt, kan met behulp van enkele eenvoudige programma's iets opnemen. Je hoeft bij wijze
van spreken maar op één knop te duwen om een liedje in elkaar te boksen.''

Daarom is de Rock Rally vandaag belangrijker dan ooit, meent Van de Putte: ,,Er staan pakweg
driehonderd groepen te drummen om hun plaats op de muziekmarkt te veroveren. Maar de kans
om het te maken zonder dat je kan terugvallen op een mediaverhaal, wordt steeds kleiner.
Daarom zijn commerciële liedjeswedstrijden zo belangrijk. De rockers krijgen echter weinig
ruimte in de formats van Eurosong, Idool en X-factor , die voornamelijk gericht zijn op een
mainstream publiek. De Rock Rally is voor de alternatieve muziek in Vlaanderen nagenoeg de
enige weg naar persaandacht.''

10.000 euro

Voor de tien finalisten is het zondag erop of eronder. De winnaar krijgt 10.000 euro en de
persaandacht. Nummer twee rijft 7.000 euro binnen, en nummer drie 3.000 euro. Maar meer dan
voor dat geld, gaat het de deelnemers erom zich in de kijker te spelen. In de Ancienne Belgique
kijken scouts van platenfirma's en concertzalen toe, en noteert de Vlaamse pers zijn kritiek. Is de
Rock Rally het gedroomde uithangbord dat beginnende groepen niet willen missen?

Sebastiaan Weyler, de bassist van The Hickey Underworld nuanceert: ,,We wilden vooral eens
zien waar we staan als groep. Dat viel mee: tijdens de preselectie merkten we aan de respons van
het publiek dat het wel goed zit. De Rock Rally is voor ons belangrijk omdat je een netwerk
opbouwt door op veel plaatsen op te treden. Dat zorgt dan voor nog meer optredens. En die extra
aandacht is meegenomen, al willen we niet in de eerste plaats bekend zijn. We willen vooral
optreden en onze muziek buiten de vier muren van ons repetitielokaal laten horen.''

Hetzelfde realisme bij de Gentse finalist Rye Jehu. Pieter Vanmullem (gitarist): ,,Onlangs keken
we terug naar tapes van ons eerste optreden: de kwaliteit was ronduit slecht. Nu spelen we een
stuk strakker en zijn we ook meer overtuigd van datgene waar we mee bezig zijn. Maar we
maken ons geen illusies over de toekomst. Vlaanderen is te klein om van de muziek te kunnen
leven. Grote kleppers als Deus kunnen het zich veroorloven om enkel met muziek bezig te zijn,
maar wij zijn nuchter genoeg om allemaal te werken en de muziek als een intense hobby te zien.''

En dan is er natuurlijk de trots om erbij te zijn. Goo Darling, een viertal uit Antwerpen, schreef
zich in om meer bekendheid te verwerven, om aan optredens te geraken, maar ook om eens in de
Ancienne Belgique te kunnen spelen. Jo Verpoorten (gitarist): ,,We hadden niet op een
finaleplaats gerekend. Dat wordt dus in de eerste plaats genieten van die zaal. Voor ons is dit al
een droom die uitkomt. Maar laten we realistisch blijven. We hebben allemaal onze job en
voorlopig zijn er nog geen plannen om die op te geven voor de muziek."

Het buitenbeentje in de finale is Revenge 88, een groep van veertigplussers met een trouwe
fanbase. Maar vreemd genoeg hebben deze senioren niet de ambitie om te winnen. ,,Wij gaan
voor de publieksprijs en hoogstens een vierde plaats'', zegt de manager Jeroen Carette. ,,Het is
niet ons doel om een van de eerste drie prijzen weg te kapen. Er zijn andere, jongere groepen die
de steun bij een overwinning veel meer kunnen gebruiken - en we gunnen hen dat van harte. Wij
kunnen als band onze ervaring doorgeven aan de jongeren. Maar dat we niet voor de
overwinning gaan, wil niet zeggen dat we deze wedstrijd niet serieus nemen, integendeel. We
gaan er volledig voor. De opkomende groepen zien ons eerder als een gimmick maar niets is
minder waar. Het is menens.''

Wereldtournee

Terug naar de frituur in Ternat. Er komen twee meisjes binnengewandeld. Een ervan is het
jeugdvriendinnetje van Lenny Crabbe, maar ze is niet gaan kijken naar de halve finale. ,,Het zijn
onze ouders die het trouwst supporteren'', zegt Jonas. ,,Na de preselectie was er wel groot
enthousiasme om naar de halve finale te komen kijken. Maar er is bijna niemand opgedaagd.
Alleen Jan, die is ook veertien, en onze vaste fotograaf. En Jeroen, hij doet zich voor als roadie.''

Waar willen ze over tien jaar staan? Ze hebben wilde dromen. Jonas wil ooit wel eens op
wereldtournee trekken, en Matthias, die in Nicaragua geboren is, hoopt dat die tournee ook daar
passeert. Ook Lenny heeft een droom: hij wil binnen tien jaar op het grote podium van Rock
Werchter spelen. Maar dat relativeert hij meteen door te zeggen dat elke rockgroep die zichzelf
respecteert dat waarschijnlijk wel wil. ,,Laten we vooral niet te ver vooruit denken. Maandag heb
ik examen wiskunde, het is tijd om naar huis te gaan.''

De Rock Rally vindt plaats op zondag 26 maart (vanaf 15 uur) in de Ancienne Belgique in
Brussel. De wedstrijd is bijna uitverkocht (02-548.24.24).

Maandag leest u in De Standaard het verslag van de finale.

www.humo.be

Van Julie Van Oost en Peter Vantyghem
Hoe revolutionair is de Ipod?
Met de presentatie van de Ipod-hifi, een luidsprekersysteem om de Ipod op aan te sluiten, zette
Apple afgelopen week weer een stapje verder in de toekomst. Tijd om onze vragen over de
Apple-revolutie op een rijtje te zetten.

1. Hebben we de Ipod-hifi nodig?

,,Alles is begonnen met het downloaden'', zegt Gust De Meyer , professor in de
communicatiewetenschappen in Leuven. Dat maakte media nodig die dat legaal konden
uitvoeren, en media die dat konden overzetten voor mobiel gebruik. ,,Itunes is op die nood
gesprongen op een zeer intelligente manier. En de Ipod heeft een gezicht gegeven aan het mobiel
muziek beluisteren. Je moet Steve Jobs ook nageven dat hij goed inspeelt op het groepsgevoel.
Zijn apparaten zijn hip, cool, handig, draagbaar.''

De Ipod speelde ook in op de evolutie van het individuele muziek beluisteren. ,,Dat heeft
natuurlijk altijd wel bestaan, maar vroeger moest je alleen in je slaapkamer gaan zitten om die
ervaring te hebben. De cassette maakte dat makkelijker en de Ipod nog zoveel meer. Dus ja, door
technologische én sociale verschuivingen was zo'n apparaat nodig.''

Steven Van den Eynde (Apple België): ,,De mensen willen de muziek die in hun Ipod zit,
continu bij zich: 's ochtends in de auto, in de trein of 's avonds in de woonkamer. Men wil
maximaal van muziek genieten en niet meer constant cd's zitten wisselen.''

Toch lijkt het alsof de essentie van de Ipod verloren gaat nu het hifisysteem toelaat de
persoonlijke muziekcollectie opnieuw ,,openbaar'' te laten horen. De witte koptelefoontjes waren
het symbool van de individuele luisteraar die zich in zijn eigen wereldje terugtrekt. Op het
moment dat je het kleine metalen toestelletje inplugt in de nieuwe hifi, verdwijnt de mobiliteit en
de individualiteit die de Ipod kenmerkt.

Gust De Meyer : ,,Het is een beetje ironisch. Het succes van de Ipod, een symbool van
individueel beleven, speelt sterk in op een groepsgevoel. En de nieuwe Ipod-hifi kan gezien
worden als een terugkeer naar de oude situatie. De Ipod is nu blijkbaar zo ingeburgerd, dat hij
terug naar de huiskamer moet.''

2. Betekent dit het einde van de stereotoren?

Gust De Meyer : ,,Ach, er wordt gezegd dat al die apparaten zullen verdwijnen en dat elk huis
één mediacentrum zal hebben. Ik twijfel. Je wil een intieme activiteit als e-mailen toch niet
bedrijven in de huiskamer? Ik denk veeleer, wat muziek betreft, dat iedereen zijn eigen hifitoren
wil. Maar je kan dat niet voorspellen. Elke vernieuwing die werkt, moet aan échte behoeften
beantwoorden, mag niet te veel kosten, en moet vandaag gericht zijn op de persoonlijke
levenssfeer. Quadrafonie, de minidisc, de digitale compactcassette (DAT): dat waren ook grote
beloftes, maar daar is niks van gekomen.''

Steven Van den Eynde : ,,Het hangt ervan af wat je van zo'n toren verwacht. De meeste mensen
kopen een Ipod omdat ze al hun muziek bij zich willen. Bovendien worden steeds minder cd's
verkocht: men wil alleen die paar liedjes van een cd die men graag hoort. Itunes en de Ipod zijn
daarvoor de oplossing, waardoor je niet al je muziek meer op cd hebt.''
Dirk Schoofs (deskundige): ,,Apple zet geen aanval in op de traditionele hifitorens, maar heeft
veeleer een tussenoplossing gevonden tussen de gettoblaster en hifitoren. Concurreren met een
echte hifiketen kan deze Ipod-boombox uiteraard niet, maar hij blaast wel het gemiddelde
Mediamarkt-stereotorentje van de plank. Het verbaast me wel dat het systeem geen radio-
ondersteuning heeft meegekregen.''

Steven Van den Eynde : ,,Apple gelooft niet meer in de toekomst van de radio. Podcasts
worden alsmaar populairder, en ook de radiozenders doen er meer en meer aan mee. Mensen
willen immers naar de radio luisteren waar en wanneer ze dat zelf willen. Ook de boxen die nu al
te koop waren, hebben geen radio en toch zijn er al zoveel van verkocht. Er is dus duidelijk een
markt voor. Door geen radio in te bouwen, anticiperen we op de toekomst.''

Dimitri Blocksdorf (Fnac): ,,De grote opslagmogelijkheid van de Ipod is een voordeel
tegenover de klassieke hifitoren: cd's hoeven niet verwisseld te worden en alles is mogelijk door
één enkele druk op de knop. Toch verwacht ik niet dat de stereo-installatie zal verdwijnen. Echte
audioliefhebbers zullen gebruik blijven maken van hun vertrouwde toestel. Wel zijn de
draagbare toestellen geen lang leven meer beschoren. De handigheid om op de Ipod een
luidsprekerkit aan te sluiten, maakt draagbare radio- en cd-spelers overbodig.''

Dirk Schoofs : ,,De Ipod-hifi zal de huiskamerstereo niet vervangen. De kwaliteit van cd's op
een degelijke hifi-installatie is nog altijd beter dan die van 128kbps AAC-bestanden. En de plaats
waar je hem opstelt, maakt nogal wat verschil. Bij een hifiketen positioneer je de luidsprekers
gemakkelijk in de ideale hoek. De boombox voor de Ipod klinkt optimaal op oorhoogte, maar
plaats je hem te hoog of te laag, dan vallen de beperkingen van dit compacte ding op.''

3. Wie koopt de Ipod en zijn accessoires?

George Bush en zelfs de paus hebben een Ipod. Wie is het genie die dat soort mediavoer
bedenkt? Heeft Apple de beste marketeers van de planeet?

Dimtri Blocksdorf : ,,Voornamelijk een jongerenpubliek. De goedkoopste modellen, de Ipod
Mini en de Ipod Shuffle, worden vooral gekocht door adolescenten, zowel meisjes als jongens.
Het standaardmodel wordt meestal gekocht door twintigers en de modellen met videofuncties
vinden vooral hun gading bij dertigplussers. Dat heeft met de prijs te maken: de reguliere
modellen zijn te duur voor het jonge volkje. Het toestel met opties voor het opslaan van digitale
video- en fotobeelden wordt voornamelijk door mannen aangekocht.''

Steven Van den Eynde : ,,Toen de Ipod pas op de markt was, bereikten we vooral de early
adopters , de mensen die altijd het nieuwste technologische snufje in huis willen hebben. De
student kocht het toestel niet omdat het te duur was. Maar dankzij die early adopters zien ook de
andere mensen hoe het werkt en uiteindelijk vond het toestel zijn weg naar een breed publiek. Ik
hoopte vroeger stiekem dat Apple een bedrijf als Nike zou worden: een bedrijf met een goede
naam en producten waar je mee gezien wil worden. Nu zijn we zover: de Ipod is een product dat
iedereen wil. Zowel studenten als vijftigjarigen kopen een Ipod, alleen kopen ze een ander
model. Mannen kopen eerder een zwarte Ipod Nano en vrouwen een witte.''

Gust De Meyer : ,,De Ipod is erin geslaagd de harten van vrouwen te veroveren. Het apparaat is
gebruiksvriendelijk, bevat allerhande accessoires, kan met beschermhoesjes gepersonaliseerd
worden. Er is een Ipod Mini in roze. En het is klein. De Ipod Nano is smaller dan een bankkaart
en past makkelijk in de overbezette handtas van vrouwen.''
4. Beleven we onze omgeving anders door de Ipod?

In 2001 legde Steve Jobs, de baas van Apple, uit dat de computer in een derde levensfase zit.
Daarmee doelde hij op de digitale levensstijl.

Op basis van etnografisch onderzoek stelde Michael Bull (professor media en culturele studies
aan de universiteit van Sussex) vast dat de Ipod een middel is om je af te sluiten van de
buitenwereld. De opkomst van de Ipod zorgde ervoor dat luisteraars kunnen bepalen waar en
wanneer ze naar welke muziek luisteren. Ze beheren hun tijd, ruimte en hebben controle over de
interactie met anderen.

Michael Bull: ,,Aangezien de Ipod voornamelijk buitenshuis als bondgenoot ingeschakeld wordt
om de anders saaie reistijd kleur te geven of om het sporten aantrekkelijker te maken, verandert
onze beleving. Het geluid van de stad dat zich aan ons opdringt, maakt plaats voor het
alternatieve geluid gekozen door de Ipodgebruiker. De drukte van een winkelstraat of een trein
vol joelende kinderen worden eenvoudigweg genegeerd en omgevormd tot een persoonlijke,
fictieve wereld. Men heeft individuele controle over de zintuiglijke prikkels die binnenkomen.''

Gust De Meyer: ,,De nieuwe media brengen de privé-sfeer in de openbare ruimte. We doen alles
tegelijk, door elkaar, en dat op elke plek. In de moderne tijd was er nog een mooi afgebakende
ruimte voor respectievelijk vrije tijd en werk. Nu werken we soms thuis en e-mailen we met onze
vrienden op het werk. We zijn weer reizigers geworden, nomaden. Je ziet ze lopen in de straat,
met hun gsm, hun Ipod en straks hun Playstation Portable. Mensen worden steeds meer
interactief en mobiel verbonden in een netwerk.''

Warren St. John ( New York Times ): ,,De sociale omgeving van de Ipodgebruiker is bij
momenten de dupe van de isolatie door de kenmerkende witte oortjes. Cd's hoeven niet meer
gewisseld worden en totale isolatie kan uren aanhouden. Met een jukebox in je jas- of broekzak
heb je altijd een geldig excuus om mensen te 'negeren' of om duidelijk te maken dat je druk bezig
bent.''

5. Beleven we muziek anders?

De Ipod biedt niet alleen de mogelijkheid muziek te beluisteren. Door het opkomende succes van
podcasts vinden ook andere genres van audiobestanden hun weg naar de consument:
audioboeken, radioprogramma's die achteraf kunnen herbeluisterd worden op het mobiele
apparaat of taalcursussen die een tweede digitale leven krijgen.

Steven Van den Eynde : ,,Apple heeft de manier waarop we naar muziek luisteren, veranderd:
mensen kopen nu wat ze graag horen. Ook de manier waarop we muziek consumeren, is
compleet veranderd: je luistert op een andere manier, naar wat je wil, wanneer je wil. Het is niet
zoals de walkman.''

Gust De Meyer : ,,Je hoort overal dat het album zal verdwijnen. Maar daar moet je bij bedenken
dat het album, in de zin dat je een reeks verbonden nummers samen hebt staan, pas in de jaren
zeventig opbloeide. Daarvoor waren albums verzamelingen singles. Maar goed, het gaat heel
snel nu. Alles draait om liedjes en die wisselen vlug af. Daar is de techniek zeker mee
verantwoordelijk voor. Maar ik kijk ook geamuseerd toe als ik zie dat precies die lange albums
van de seventies nu weer lijken aan te slaan bij jongeren.''
6. Hoe ziet de muziekinstallatie van de toekomst eruit?

Sam Van Dyck (Philips): ,,Een belangrijke evolutie en uitdaging voor Philips is om nieuwe
muziektechnologieën op een makkelijke en gebruiksvriendelijke manier aan te bieden aan die
consumenten die nog zweren bij hun cd-collectie, of die technisch niet omkunnen met mp3's.
Een eerste stap is de aanpassing van traditionele installaties als mini- en microketens. Die
toestellen kunnen nu ook cd's met daarop gebrande mp3's afspelen. Door de opkomst van
mediacenters (computers voor de huiskamer om muziek, video's, foto's en andere content in de
huiskamer te brengen, red.) zullen we een stap vooruit zetten naar digitale muziekbeleving in de
huiskamer. Ons Wireless Music Centre bijvoorbeeld wordt zodanig geprogrammeerd dat het al je
cd's automatisch converteert naar mp3's. Door satellieten kan je de muziek in je hele huis
rondsturen.'' Steven Van den Eynde : ,,Men verwacht van Apple nu ook dat we met een
mediacenter zullen komen. Ik denk niet dat de mensen daarop zitten te wachten. We zijn
innovatief, maar niet tot in het absurde. Wel gooien we een deel van de technologie van de
klassieke stereo overboord. En wellicht komt er nog een verdere integratie van de digitale
levensstijl: de technologie is aan het convergeren. Maar dat vraagt nog wat tijd.''

Dimitri Blocksdorf : ,,Home cinema's en vergelijkbare mediatoestellen verkopen nog altijd
goed, maar de huidige generatie grijpt opvallend veel terug naar specifieke audio-installaties. Er
wordt weer écht geluisterd naar muziek. Daarvoor zijn alleen de beste geluidsinstallaties goed
genoeg.''



7. Is de Ipod schadelijk voor ons gehoor?

Nieuw onderzoek voorspelt dat deze ontwikkeling een generatie met gehoorbeschadiging zal
genereren. Aangezien de oortjes dichter tegen het trommelvlies aan zitten dan de gebruikelijke
koptelefoon, is de kans op beschadiging reëler.

Onderzoek van het RNID, het Brits instituut voor doven en slechthorenden, heeft uitgewezen dat
39 procent van de 18- tot 24-jarigen minstens een uur per dag naar zijn mp3-speler luistert. In de
Amerikaanse staat Californië diende John Kiel Patterson vorige maand een klacht in tegen Apple
omdat de Ipod schadelijk zou zijn voor het gehoor. Volgens Patterson, die zelf geen
gehoorschade heeft opgelopen, kan de Ipod veel te luid muziek afspelen.

Steven Van den Eynde : ,,Dit is de keerzijde van de bekendheid van het product: mensen
associëren dat met de Ipod. Alleen houden wij ons strikt aan de regels van volksgezondheid van
de Europese Commissie: de geluidssterkte van de Ipod is in Europa beperkt tot negentig decibel.
Bij sommige liedjes kan dat zelfs een beetje te stil zijn. De klachten die je daarover hoort, komen
allemaal uit de Verenigde Staten, want daar is er geen zo'n geluidsbegrenzing.''

Bart Vinck (audioloog aan de Gentse universiteit): ,,Klopt niet. Ik heb zelf de meting gedaan en
in Europa kan een Ipod 105 decibel produceren. In de Verenigde Staten is dat 120 decibel. Ons
oor kan acht uur lang 75 decibel verdragen vooraleer er schade optreedt. Per halvering van de
tijd mag je er drie decibel bijtellen. Zelfs al speelt de Ipod met 90 decibel, dan mag je die nog
maar een kwartier inhouden. 105 decibel mag minder dan een minuut.''

,,Een extra probleem van de Ipod en andere mp3-spelers zijn de oortjes. De druk wordt bepaald
door het volume lucht dat er voor het trommelvlies is. Hoe dieper de oortelefoon in het oor zit,
hoe hoger de druk is. Als je met oortjes zou werken die je op de oorschelp moet plaatsen, krijg je
al een verschil van negen decibel. Het is dus aan te raden andere hoofdtelefoontjes te gebruiken.''

,,Het aantal jongeren tussen zes en achttien jaar met gehoorschade is de jongste tien jaar met
zeventien procent gestegen, maar de mp3-speler is er daar niet de enige oorzaak van. In de
cinema en op fuiven staat het geluid bijvoorbeeld ook veel te luid. De permanente gehoorschade
is de som van alle factoren samen.''

8. Wat gebeurt er met onze oude apparaten?

Radio's, versterkers, tuners, cassettedecks, platen-cd-dvd-spelers en luidsprekers worden in
België samen ingezameld omdat ze materialen bevatten die recycleerbaar zijn zoals koper, ijzer
en edele metalen. De Technische Universiteit van Denemarken ontdekte dat één ton
elektronische componenten gemiddeld bestaat uit 272 kilo plastic, 130 kilo koper, 41 kilo ijzer,
29 kilo lood, 20 kilo tin, 18 kilo nikkel, 10 kilo antimoon en ongeveer een halve kilo goud.
Alleen al het goud zou zesduizend dollar waard zijn als het gewonnen kon worden.

Het slechte nieuws is dat die toestellen ook componenten bevatten die ronduit schadelijk zijn
voor het milieu zoals batterijen, pcb-houdende condensatoren, kwikhoudende onderdelen,
printplaten en radioactieve bronnetjes.

Wanneer hergebruik onmogelijk is, moeten de schadelijke componenten eerst uit de toestellen
worden gehaald en daarna moet het afval zo milieuvriendelijk mogelijk worden verwerkt. In
België werd in 2003 in totaal 35.875.268 kilo elektronische apparaten ingezameld of 3,59 kilo
per inwoner.

Beter dan recycleren is hergebruiken. De veilingsite Ebay lanceerde zopas de Rethink-website
om het publiek te stimuleren elektronica te hergebruiken of verkopen.

Cd's en cd-roms die door de Ipod-revolutie in de vuilniszak belanden, bestaan uit
polycarbonaten. Procédés voor de recyclage van cd's zijn nog in ontwikkeling. In Duitsland staat
een installatie die gebruikte cd's verwerkt tot computerkasten, maar de aanvoer van te recycleren
materiaal is voorlopig nog te klein om het systeem rendabel te maken.

Tot zover het charmante verhaal. Op 24 oktober 2005 bracht een 88 pagina's dik rapport (The
digital dump) van het Basel Action Network aan het licht dat het Westen doorgaat met
afvaldumping in de derde wereld. Grote hoeveelheden elektronische apparatuur worden naar
Nigeria verscheept onder het mom van ,,bestemd voor hergebruik en reparatie''. In werkelijkheid
worden ze in loodsen verbrand, wat de gezondheid en het milieu aantast. De organisatie schat dat
van de vijfhonderd containers die naar Nigeria worden verscheept, circa 75 procent als afval
eindigt. Tijdens het onderzoek in Lagos werden grote hoeveelheden elektronische apparaten
aangetroffen die onder andere afkomstig waren uit België.

Van Jan Debackere, Julie Van Oost, Dirk Schoofs en Peter Vantyghem
Scherpere promotie voor Vlaamse popmuziek
De Vlaamse overheid heeft een nieuwe aanpak om popmuziek van eigen bodem te promoten.
Het Muziekcentrum Vlaanderen, het officiële steunpunt voor de professionele muzieksector in
Vlaanderen, nodigde afgelopen weekend twintig buitenlandse journalisten, managers en
programmatoren uit naar de Vooruit. Daar gaf Studio Brussel zijn jaarlijkse feestje
Stubrupuntuit, met enkele van onze betere popacts op het podium.
Het is een van de taken van het Muziekcentrum om eigen groepen als Deus, Praga Khan en
Zornik in het buitenland bekender te maken. Daarvoor krijgt het subsidies van de Vlaamse
overheid.
,,Het is niet de gangbare marketingprocedure om buitenlanders uit te nodigen naar ons land'',
zegt Stef Coninx van het Muziekcentrum. ,,De promotie loopt traditiegetrouw via beurzen als
Popkomm, waar alle spelers op de muziekmarkt enkele dagen samenkomen. Soms werken we
ook met cultuurambassadeurs, die in het buitenland onze Vlaamse trots verdedigen.''
Wouter Degraeve, popmedewerker van het Muziekcentrum, ervoer de voorbije jaren echter al
hoeveel geld en moeite het kost om op de grote beurzen te concurreren met het internationale
aanbod. ,,De concurrentie daar is moordend. Je mag blij zijn als de mensen vijf minuutjes tijd
voor je hebben. Stubrupuntuit was interessant om op een relaxte manier contacten te leggen die
dieper gaan dan de gehaaste promopraatjes in een beurshal.''
Degraeve belooft meer van dat: ,,In de toekomst willen we de belangrijke pionnen in de
wereldwijde muziekbusiness ook uitnodigen op cd-voorstellingen van groepen die de
buitenlandse markt al voorzichtig aangeboord hebben, maar alle promotie goed kunnen
gebruiken. We willen die gerichte campagnes combineren met onze vertrouwde activiteiten in
het buitenland.''
,,Maar het is niet de bedoeling om het vertrouwde systeem te vervangen door de nieuwe aanpak.
Veeleer zal het Muziekcentrum beide werkwijzen combineren'', aldus Coninx.
De resultaten die het initiatief moet opleveren, zijn voornamelijk concerten en media-aandacht in
het buitenland.

Oost-Europa

De journalist Willem Jongeneelen van het Nederlandse tijdschrift Oor greep de gelegenheid
vooral aan om het aangename aan het nuttige te koppelen. Hij was in de Vooruit om zijn
journalistieke taak te vervullen, maar ook om zijn netwerk in de Belgische muziekscene uit te
bouwen.
Jeroen Siebens, promotor bij het artiestenbureau Fritspecial in Oostenrijk en Oost-Europa:
,,Oude staatsradio's in de Balkan zijn na de val van het communisme verjongd en geëvolueerd.
Het radiolandschap is jonger in vergelijking met West-Europa en dat maakt het gemakkelijker
om daar airplay te krijgen. Een bezoek aan Stubrupuntuit houdt me vooral op de hoogte van wat
er in België gaande is en die informatie geef ik graag door aan de Oost-Europese en Oostenrijkse
pers.''

www.muziekcentrum.be

Van onze medewerkster Julie Van Oost
Werk bezorgt Vlamingen stress
Seks, douche en rock-'n-roll zijn de beste remedies

Radio 2 heeft de resultaten van zijn stressenquête bekendgemaakt. 11.000 Vlamingen lieten hun
stem horen over oorzaken en gevolgen van, en middelen tegen stress.
De resultaten van de enquête geven geen wetenschappelijk beeld van de stressfactor in
Vlaanderen. De bedoeling was tendensen aan te geven. De ondervraging gebeurde via
meerkeuzevragen op de website van Radio 2 en tijdens beurzen. Deze enquête gaat dus niet op
voor elke Vlaming: de resultaten zijn vooral typerend voor de luisteraar van Radio 2.

Het valt op dat 45 procent van de luisteraars van de zender vaak stress heeft. Hoofdoorzaak, met
45,6 procent, is het werk, zowel bij mannen als bij vrouwen. Vrouwen hebben nog meer redenen
om niet altijd ontspannen door het leven te gaan: het huishouden en de kinderen. Mannen hebben
meer last van stress in het verkeer.

De rolverdeling binnen het huishouden heeft duidelijk invloed op het stressgehalte. Het geslacht,
de leeftijd en het beroep van de ondervraagden spelen ook mee. De opleiding bleek geen
bepalende factor.

Het gevolg van regelmatige stress is in 68,5 procent van de gevallen zenuwachtigheid. Ook
hoofd-, nek- en rugklachten behoren tot vaak genoemde uitlopers. Opvallend is dat vrouwen
meer gevolgen aanduiden dan mannen en jongeren meer dan ouderen. Rusten en sporten blijken
voor de luisteraars van Radio 2 uitstekende remedies tegen stress. De helft van alle mannen en
iets meer vrouwen (52 procent) verkiezen rust en slaap om de spanning te verdrijven. Het
sporttenue wordt in stresssituaties door 43 procent van de mannen aangetrokken tegenover 38
procent van de vrouwen.

Behalve rusten en slapen geeft 60 procent aan bij stress tijd te nemen voor een verkwikkend bad
of een uitgebreide douche. In niet onbelangrijke mate kan ook een leuke babbel stressverdrijvend
zijn. Zowel mannen als vrouwen verkiezen een ontspannende douche en een goed gesprek om de
spanning van zich af te gooien.

Het derde favoriete middel om te ontstressen is luisteren naar de radio. Opmerkelijk is dat 42
procent van de mannen en maar 24 procent van de vrouwen aangeeft seks te gebruiken als goede
remedie tegen stress. Mannen ontspannen ook door te sporten of in de tuin te werken, vrouwen
genieten van de zon.

Dertig deelnemers aan de enquête zagen hun inspanning beloond met een reisje naar
Montenegro. Samen met een partner mogen ze op 26 mei hun koffers pakken voor een weekje
ontstressen op kosten van Radio 2 en Neckermann.

(jvo)
50 Cent is meer waard dan dat
50 Cent: money machine
BBC2, 20.00-20.30 uur

Nu is de rapper 50 Cent (echte naam: Curtis Jackson) een van Amerika's populairste
hiphopmuzikanten, maar ooit zag zijn toekomst er veel minder rooskleurig uit. Hij groeide op in
het New Yorkse getto zonder vader en met een drugsdealende moeder die omgebracht werd toen
hij acht was - haar moordenaars drogeerden haar en draaiden vervolgens de gaskraan open. Zijn
grootouders voedden hem op, maar meestal was Jackson op straat te vinden, waar hij op zijn
twaalfde al een crackhandel leidde. ,,Maar alleen tussen drie en zes'', zei hij in een interview met
The Guardian . ,,Ik had twee gezichten: ik was een van de jochies op straat in Queens, en ik was
mijn grootmoeders oogappel.

In hetzelfde getto kwam hij ook vaak in contact met de hiphopgemeenschap en toen hiphop in de
jaren negentig explosief groeide, besefte Jackson dat hem een betere toekomst wachtte als rapper
dan als drugsdealer - zeker toen hij in 1997 vader werd van een zoontje.

Toch was het niet makkelijk om aan zijn gewelddadige leven te ontsnappen. Toen hij in zijn
song ,,Ghetto Qua'ran'' de drugsbaron Kenneth ,,Supreme'' McGriff onderuit haalde, reageerde
die met de wapens. Fifty werd geraakt door negen kogels. Eentje belandde in zijn tong, waardoor
zijn rap nu zo herkenbaar is. Fifty vindt het zowel het beste als het slechtste wat hem kon
overkomen.

Later nam Eminem hem onder zijn vleugels en Get rich or die tryin' , zijn debuutplaat, maakte
meteen een ster van hem. 50 Cent mag dan al niet de beste tekstschrijver of meest gevierde
zanger zijn, geld verdienen doet hij wel. Zijn imperium G-Unit is uitgegroeid tot een
miljoenenbedrijf dat schoenen, kleren en zelfs mineraalwater verkoopt. Sinds kort is ook het
videospel Bulletproof op de markt, waar de speler in de gedaante van een virtuele 50 Cent
verstrikt raakt in het web van de New Yorkse onderwereld. En zijn jongste ideetje is een lijn met
condooms en seksspeeltjes, zoals een dildo gemodelleerd naar zijn penis.

Daarnaast speelde Jackson de hoofdrol in Get rich or die tryin' , de zeer lauw ontvangen film die
zijn levensverhaal vertelt, en er is ook een boek over zijn leven: From pieces to weight: once
upon a time in Southside Queens .

Het sportmerk Reebok sloot met hem een reclamedeal. Het bedrijf koos hem naar verluidt om
zijn individualisme, de trouw aan zichzelf en de unieke manier waarop hij dingen bereikt heeft.

Wat 50 Cent in de afgelopen jaren bereikt heeft, wordt in de documentaire 50 Cent: money
machine als voorbeeld genomen voor de wereldwijde hiphopbusiness. Curtis Jackson boort niet
alleen een nieuwe markt aan voor grote merken, maar is inmiddels ook een merk op zichzelf.

(jvo)
Ik wil de grootste hebben
Queen Mary 2: de geboorte van een legende
Canvas, 00.25-01.35 uur

Toen de cruisegigant Carnival in 1998 de Britse rederij Cunard Line overnam, smeedde hij
ambitieuze plannen: de nieuwe eigenaars wilden het langste, breedste, duurste en meest luxeuze
cruiseschip ooit bouwen. De documentairemaker Rob Rombout vertelt het verhaal van de Queen
Mary 2, of hoe een schip tot een legende kan uitgroeien.

345 meter lang, 41 meter breed, 72 meter hoog, een capaciteit van 4000 passagiers: nog nooit
nam een passagiersschip zulke proporties aan. Ook het tempo waarmee het gigantische schip
werd gebouwd, was nooit eerder genoteerd: in drie jaar was de klus geklaard. Voor de Queen
Mary 1 was nog zes jaar nodig.

Met zijn technische hoogstandjes en zijn glamoureuze interieur moet de Queen Mary 2 zowel de
vaste cruiseklanten als een jonger publiek aantrekken. Er is voor elk wat wils: kuuroorden,
casino's, themarestaurants, boetieks, sportzalen, een planetarium, zwembaden en gesofisticeerde
telecommunicatie.

Ondertussen ging Cunard een verbond aan met de universiteit van Oxford om een programma
samen te stellen met schilders, historici, auteurs en wetenschappers. Zo wordt het aanbod aan
boord nog exclusiever. De Queen Mary 2 moet niet alleen de grootste zijn, maar ook de
stijlvolste.

(jvo)
Embedded 45
Canvas, 21.40-23.30 uur

Meer dan duizend filmrollen liggen aan de basis van deze documentaire over de Tweede
Wereldoorlog. Dertig cineasten van het Amerikaanse leger trokken met de troepen mee naar het
hart van nazi-Duitsland. Op die tocht legden ze, met gevaar voor eigen leven, alles vast op 35mm
filmrol. Ook voor het leed van de Duitsers hadden de cameramannen aandacht, zo blijkt uit
onder meer ontroerende beelden van vluchtende moeders met kinderen, of van verwoeste steden
en dorpen.

Nadat de geallieerden in Normandië geland waren en de eerste troepen naar het oosten waren
vertrokken, stond het Amerikaanse leger al snel aan de oevers van de grote Duitse rivieren.
Embedded 45 toont het slotoffensief van de Tweede Wereldoorlog vanaf december 1944, van de
Rijn tot aan Berlijn.

De documentaire begint aan de Ruhr, waar het Amerikaanse leger niet bestand was tegen de
hardnekkige Duitse weerstand en 2.400 Amerikaanse soldaten sneuvelden in één dag. De
soldaten trokken langs Keulen en de Rijnbrug van Remagen en staken nabij het volledig
verwoeste Koblenz de Moezel over.

Ook de opmars van de Amerikaanse generaal Patton en de confrontatie met de Russen werden op
film vastgelegd. Toen na een maand van onophoudelijke gevechten de meeste Amerikaanse
soldaten de Rijn waren overgestoken, leek de geallieerde overwinning een feit. Maar Hitler bood
nog 43 dagen weerstand, wat duizenden mensenlevens kostte. Sommige dorpen of steden vielen
zonder veel opschudding in handen van de oprukkende Amerikanen. Maar evengoed ging het er
hard aan toe en werd er om elk huis gevochten.

De legercineasten legden zelfs de ontdekking van de vernietigingskampen vast. Het enige taboe
waren stervende of gesneuvelde Amerikanen: het was verboden om die te filmen.

Deze documentaire werd geregisseerd door de Duitser Michael Kloft, die onder andere ook de
regie van Het Derde Rijk in kleur op zijn naam heeft staan. Hij toont hoe mensen bevrijdden en
ten onder gingen, hoe een verschrikkelijke oorlog vrede moest brengen en vooral hoe groot de
waanzin was.

Canvas draagt met deze documentaire bij aan De nacht van de geschiedenis , die meer dan 220
activiteiten behelst rond historische onderwerpen.

(jvo)
Manu Chao op Rock Werchter
Het festival Rock Werchter heeft eind juni onder andere Manu Chao en Muse op zijn grote
podium.
De headliner op vrijdag is The Who, een van de eerste artrockbands. De zanger Roger Daltrey
schitterde afgelopen najaar nog in de Night of the Proms.

Eerder werden ook Deus, Placebo en Depeche Mode voor het grote podium aangekondigd. In de
Piramid Marquee krijgen we Damian ,,Jr. Gon'' Marley, Laurent Garnier en de hippe Arctic
Monkeys en Clap Your Hands Say Yeah.

Behalve de internationale acts is er ook plaats voor Belgisch talent als Absynthe Minded en
Soulwax Nite Versions. De broers Dewaele treden ook als 2 Many DJ'S aan.

De affiche is nog niet volledig, nieuwe namen volgen binnenkort.

(jvo)
VRAAG VAN DE WEEK. Wilt u een deuralarm van het
Vlaams Belang?
Het Vlaams Belang deelt, in het kader van zijn pre-electorale campagne, 90.000
deuralarmtoestelletjes uit. Bent u geïnteresseerd?

Harrie Hendrickx, burgemeester van Schoten (CD&V), bereid tot een doorbreking van het
cordon sanitaire als coalitie geen meerderheid haalt : ,,De alarmen die het Vlaams Belang
uitdeelt zijn een reclamestunt als een andere. Met deze actie spelen ze in op hun actiepunt over
veiligheid. Maar de alarmen zelf hebben niet veel waarde. Thuis heb ik al een gelijkaardig
systeem geïnstalleerd en toch is er ingebroken. Om inbraak te voorkomen zijn andere
maatregelen nodig. Een goed contact met de buren is veel belangrijker dan dit soort gadgets.''

Geert Lambert, voorzitter van Spirit: ,,Ik heb helemaal geen behoefte aan zo'n alarmsysteem.
Ik opteer eerder voor een samenleving waar de deur open kan blijven en waar alarmen overbodig
zijn.
Het Vlaams Belang laat uitschijnen dat het een veiligheidscampagne voert, maar door de manier
waarop de partij de campagne aanpakt, zal de angst onder de bevolking alleen maar toenemen. Ik
ben niet blind voor de situaties zoals ze zich voordoen, maar voor mij hoeft het niet.
Uit angst voor veroordeling in verband met hun racistische standpunt gooien ze deze campagne
over een andere boeg, maar ze voegen er wel meteen aan toe dat de vreemdelingen
verantwoordelijk zijn voor het onveiligheidsgevoel als het om inbraken gaat. Cijfers tonen aan
dat het hoofdzakelijk Europese vreemdelingen zijn, maar dat zeggen de Belangers er zelf niet
bij.''

Annemie Vandersmissen, lezer, op onze site: ,,Hebben is hebben ...en krijgen is de kunst. Na
gratis spaarlampen, douchekoppen, bussen en treinen, gratis mazout en elektriciteit nu dus gratis
deuralarmen. Ik wou dat het vaker verkiezingen waren.''

Wauthier Robeyns, directeur communicatie van de Beroepsvereniging van
Verzekeringsondernemingen : ,,Het is nog niet in me opgekomen om een alarm aan te
schaffen. Misschien is het deels uit overmoed, maar ik hou het op het klassieke slot- en
hangwerk. In andere omstandigheden, als ik zelf het slachtoffer zou zijn van een inbraak, zou
mijn interesse misschien meer gewerkt zijn. Het feit dat het Vlaams Belang deze alarmen
uitdeelt, houdt me niet wakker.''

Steven vanden Berghe, lezer, op onze site : ,,Als partij die zegt steeds opkomt voor Vlaanderen
en de Vlaamse kmo's had ik toch verwacht dat ze dit toestelletje niet in China zouden kopen.
Eigen portemonnee eerst.''

Gert Lux, Vast Secretariaat Preventiebeleid, dienst diefstalpreventie : ,,Het is een heel
eenvoudig systeem. Meer een gadget dan een echt alarm. Je kan het vergelijken met de bel die
rinkelt als je de deur van een winkel opent. Het werkt uiteraard ook alleen op de deur of op het
raam waar je het op bevestigt. Als de dief langs een ander raam binnenkomt, werkt het niet.
Ik hoop dat de mensen er geen vals gevoel van veiligheid door krijgen. Wij geven altijd de raad
alles te doen opdat de dieven het huis niet binnengeraken. Technische beveiliging komt op de
eerste plaats. Een alarm is belangrijk maar het komt pas op het einde van de reeks maatregelen.''

Willy Dries, lezer, op onze site : ,,Toestelletjes van 1 euro (winkelprijs, dus Vlaams Belang
betaalde ze nog niet de helft) hebben niet de reputatie lang mee te gaan. Tegen de verkiezingen
zijn ze allemaal stuk, als ze tenminste ooit gebruikt zijn. Waarschijnlijk belanden ze gewoon in
het bakje met de gadgets uit vorige verkiezingen. Ik denk trouwens niet dat ze allemaal zullen
uitgedeeld worden. De gemiddelde Vlaming is namelijk niet zo gek.''

Roos Van Acker, VT4-presentatrice en vaak weg van huis : ,,Neen, een deuralarm
interesseert me niet. Voor opnames ben ik regelmatig in het buitenland maar ik heb er nog nooit
aan gedacht een alarm te installeren. Ook als het Vlaams Belang het me gratis zou aanbieden,
heb ik geen belangstelling voor een beveiligingssysteem.''

Willem de Rode, lezer, op onze site : ,,Ik wil geen alarm aangepraat worden door het Belang.
Maar als ik ongeveer zes maanden voor de gemeenteraadsverkiezingen rond mij kijk, zie ik
alweer maar één partij die er in slaagt steeds in de aandacht van de mensen te komen met het
thema dat hen het beste ligt.
Bovendien kan het uitgespeelde thema 'veiligheid' perfect gekaderd worden in de democratische
bevoegdheden van de gemeenteraad.
Het Belang kan dus een softe en cleane campagne voeren zonder dat de racistische
basisboodschap overboord wordt gegooid.''

Marleen Vanderpoorten, burgemeester van Lier (VLD) : ,,Uiteraard ben ik niet
geïnteresseerd in een deuralarm van het Vlaams Belang. Ook al heb ik blijkbaar geen keuze want
ik kreeg er vanmorgen (gisteren, red.) al een in mijn brievenbus.
Ik vind het belangrijk dat mensen zich veilig voelen, maar het Vlaams Belang maakt de mensen
wijs dat er onveiligheid is en creëert op die manier waanbeelden.
In Lier bijvoorbeeld zijn er zelden rellen met allochtonen. Maar mensen laten zich beïnvloeden
en voelen zich niet meer op hun gemak in de stad. Terwijl daar totaal geen aanleiding toe is. De
campagne met de deuralarmen is alweer een voedingsbodem voor de angsten van de bevolking.''

Dirk De Cooman, lezer, op onze site: ,,Laat maar komen! Opnieuw pakt het Vlaams Belang uit
met een originele stunt. De 'democratische' partijen tonen zich echter opnieuw op hun smalste
kant. Ze spannen zich in om de verkiezingsreclame met gadgets de grond in te boren en beseffen
niet hoe ondemocratisch en onverdraagzaam ze daardoor handelen.''

Stef Boogaerts, lezer, op onze site : ,,Ik hoef helemaal niets van het Vlaams Belang. Ik ben het
absoluut niet eens met de analyses van het Belang, ook niet met die in verband met veiligheid.
En als ik een alarm op mijn woning zou willen hebben, dan zorg ik daar zelf wel voor. Daarvoor
hoef ik niet deel te nemen aan deze verwerpelijke vorm van volksverlakkerij.''

De discussie gaat door op onze site:

www.standaard.be/forum

Van onze medewerkster Julie Van Oost
Voor en achter de schermen van Hotel Babylon
Hotel Babylon
Canvas, 22.10-23.05 uur

,,Wij willen dat je verblijf bij ons een ervaring is die je nooit meer zal vergeten. Ons
hoogopgeleide personeel zal daarvoor zorgen.'' Welkom in Hotel Babylon, een fictief
vijfsterrenhotel in Londen. De gelijknamige BBC-reeks, gebaseerd op het geruchtmakende boek
van de Britse journaliste Imogen Edwards-Jones, brengt het leven voor en achter de schermen
van een hedendaags luxehotel in beeld.

Rebecca Mitchell (Tamzin Outhwaite) is de algemeen directeur van Hotel Babylon. Ze is heel
rechtlijnig, maar al snel wordt duidelijk dat haar job begint te wegen op haar privé-leven. Zeker
wanneer ze geregeld in het hotel blijft slapen in plaats van naar huis te gaan.

Mitchell houdt samen met de hoofdreceptionist Charlie Edwards (Max Beesley) het hotel
draaiende. Edwards laat de toeschouwer meekijken in de wereld van glamour, geld en seks die
het hotel blijkt te zijn. Maar hij toont ook het leven achter de coulissen, waar het personeel zich
uit de naad werkt om aan de wensen van de veeleisende hotelgasten tegemoet te komen. In de
eerste aflevering wordt Edwards meteen al op de proef gesteld en zien we hoe hij, bij wijze van
test voor de job van assistent-manager, de leden van een rockband zoveel mogelijk geld moet
laten spenderen.

Met zijn kitscherige weelde, cynische egoïsme en valse passies is Hotel Babylon een poel van
verderf. Toch kan er ook gelachen worden, vooral dankzij de barman Gino Primirola (Martin
Marquez), de econoom James Schofield (Ray Coulthard) en de receptionist Ben Trueman
(Michael Obiora).

De andere personages die de chique en vaak decadente wereld van het Londense luxehotel kleur
geven, zijn de conciërge Tony, het hoofd van de schoonmaak Jackie Clunes en de
limousinechauffeur Pete.

Hotel Babylon straalt luxe, geld en verwennerij uit, maar die gaan gepaard met spanningen,
naijver en misbruik. De hectische gang van zaken in het hotel geeft de serie een vliegende vaart.

In Groot-Brittannië is de reeks op gejuich onthaald. De Daily Express vond het ,,een geweldig
idee om de sluier op te lichten die over de cynische wereld achter de luxueuze façade ligt en
tegelijk heel grappig uit de hoek te komen". De makers hebben groen licht gekregen voor een
vervolg, dat de BBC volgend jaar zal uitzenden.

(jvo)
TV-TIP. Love soup
,,Love soup'': romantiek met zin voor humor.
Canvas, 22.50-23.40

Het is overduidelijk dat Alice Chenery (Tamsin Greig) en Gil Raymond (Michael Landes) voor
elkaar gemaakt zijn. Slechts één ding staat hun toekomst als ideaal koppel in de weg: ze kennen
elkaar niet.

Love soup is een romantische komedie over een man en een vrouw die elk in hun eigen wereld
op zoek zijn naar een geschikte partner en die maar niet vinden. Hun leven vertoont
merkwaardige parallellen: van mislukte dates over overdreven vriendelijke buren tot seksueel
promiscue collega's. Maar ook al is het duidelijk dat ze zielsverwanten zijn, het lot is blijkbaar
niet van plan hun paden te laten kruisen.

Alice Chenery is boekhoudster op de parfumafdeling van een Londens grootwarenhuis. Ze is een
moderne jonge vrouw met een ouderwets waardenpatroon. Alice is op zoek naar een stabiele
relatie, maar rolt van de ene date in de andere, met partners die variëren van een beetje vreemd
tot knettergek. De invloed van haar collega's Cleo en Milly, allebei oversekste
mannenverslindsters, is niet te onderschatten.

Gil Raymond vluchtte als comedyschrijver van Amerika naar Groot-Brittannië, op zoek naar
artistieke integriteit en een vaste relatie. Hij is verliefd op een Brits meisje en heeft een huis
gekocht op het platteland waar ze samen gelukkig oud kunnen worden. Maar wanneer zijn
geliefde hem laat zitten, moet Gil zijn zoektocht naar de ware liefde hervatten. En blijkbaar zoekt
hij niet op de juiste plaatsen.

De Britse pers was erg te spreken over Love soup . The Times berichtte: ,,Het uitgangspunt is
heel herkenbaar en authentiek. Toch weet de serie de kijker voortdurend te verrassen.''

(jvo)
Pittige verjaardagseditie van Temptation Island
Temptation Island
VT4, 22.20-23.15 uur

Zelden veroorzaakte de lancering van een nieuw tv-format zoveel commotie als het eerste
seizoen van Temptation Island . Vanavond trapt VT4 het vijfde seizoen af, dat de ,,de ultieme
fantasie'' als centrale uitgangspunt heeft. Aan het format is niks veranderd: ook in deze editie
worden vier koppels zestien dagen lang van elkaar gescheiden voor een keiharde relatietest.

Uit de vorige seizoenen is gebleken dat het niet al goud is wat blinkt. De kandidaten mogen zich
dan wel in een paradijselijk decor bevinden, de relatie van de vier koppels is meestal gedoemd
om af te springen. De kijker kan zich schaamteloos vergapen aan de - met verborgen camera
gefilmde - romances en intriges tussen de vrijgezellen en de mannen of vrouwen wier wederhelft
zich aan de andere kant van het eiland bevindt. Sensatie verzekerd.

Om zeker te zijn dat er ook in het vijfde seizoen flink wat te beleven valt, haalde VT4 enkele
nieuwe middeltjes boven om de kans op succes te vergroten. Een van die middelen is het
Nederlandse model Rebecca Loos, die naam maakte als de ex-minnares van de Britse
stervoetballer David Beckham. De affaire leverde haar een media-carrière op waarin ze onder
meer een big masturbeerde in het Engelse reality-programma The farm , met een vrouw trouwde
en voor de Playboy poseerde.

Dankzij die beruchtheid kan ze zich nu laten betalen voor haar kortstondige verschijning in
Temptation Island : ze doet 24 uur mee en zal de mannen blootstellen aan haar
verleidingstechnieken en haar nieuwe borsten. De twee Vlaamse kandidaten bleken Loos niet te
kennen toen ze met haar geconfronteerd werden.

Er zijn nog meer kandidaten met een onkuis verleden. Bianca Mommen, de helft van een van de
deelnemende Vlaamse koppels, blijkt als escortmeisje in een bar te werken onder de naam Alana.
Mommen geeft toe dat ze daar werkt, maar beweert dat ze alleen erotische massages geeft. VT4
zegt dat het niets afwist van de professionele bezigheden van Mommen en dat ze anders nooit
geselecteerd zou zijn. Maar de nieuwsgierigheid van de kijker was meteen wat meer geprikkeld.

Tim De Pril, die in de tweede editie van Temptation Island nog uitblonk als de overspelige
vriend van Katrien Schotte, komt dit jaar ook weer opdraven. Dit keer zit hij in het
vrijgezellenkamp. Behalve Tim is ook de exotische Rowena, die zich vorig jaar fel liet
opmerken, van de partij, evenals de grote blonde Gaby. Wat hun rol zal zijn, is nog niet helemaal
duidelijk.

(jvo)
Berlusconi in zijn hemd gezet
Viva Zapatero
Canvas, 23.55-1.20 uur

De Italiaanse humoriste Sabina Guzzanti slaagde erin de Italiaanse premier Silvio Berlusconi te
doen beven. In haar documentaire Viva Zapatero steekt ze de draak met het mediamonopolie en
de macht van Berlusconi. De documentaire loopt nog in de bioscopen, maar Canvas zendt ze in
primeur uit naar aanleiding van de verkiezingen in Italië, die nu zondag en maandag
plaatsvinden.

Guzzanti, vooral bekend om haar bijtende politieke satires en geslaagde Berlusconi-imitaties,
kreeg in 2003 van de Italiaanse nationale omroep Rai de kans om haar eigen satirische
programma te maken. In Raiot schoot Guzzanti met scherp op Berlusconi's verregaande controle
over de media en op zijn wetsvoorstellen die vooral hemzelf goed uitkomen. Het programma
werd echter al na één aflevering van het scherm gehaald. Mediaset, het mediabedrijf van
Berlusconi, eiste twintig miljoen euro omdat Guzzanti en de Rai schade zouden hebben
toegebracht aan de goede naam van het bedrijf. Nadat de rechtbank de klacht van Mediaset
ongegrond had verklaard, bleef de Rai halsstarrig weigeren om het programma weer op te vissen.

Guzzanti besloot een documentaire te maken over de affaire: Viva Zapatero . Daarin geeft ze
haar visie op de zaak, zoekt ze de belangrijkste betrokkenen op en toont ze fragmenten uit haar
afgevoerde tv-programma.

Ze polst ook naar reacties van prominente linkse opiniemakers zoals Dario Fo en naar de mening
van buitenlandse satirische televisiemakers zoals Jack Spijkerman van het Nederlandse
Kopspijkers . Samen met hen verbaast ze zich erover dat satire, een stevig in de westerse
geschiedenis geworteld fenomeen, in het hedendaagse Italië zo ten prooi kan vallen aan censuur.

De meningen over de documentaire lopen uiteen. Guzzanti krijgt de kritiek dat ze vooral haar
eigen verhaal brengt. ,,Ze speelt tegelijk rechter, beklaagde en aanklager en dat creëert onnodige
twijfels. Vaak wordt het persoonlijk en daar heb je als kijker niet veel aan. Viva Zapatero was
beter af geweest met een ervaren, neutrale documentairemaker'', schreef de recensent van deze
krant.

Maar er is ook lof voor de satire, die een groot succes kende. De documentaire bevat
verschillende invalshoeken en standpunten, die goed gestructureerd in beeld worden gebracht.
Guzzati's engagement en verbetenheid spreken aan. De comédienne werpt zich vastberaden op
als politiek interviewer, zonder arrogantie uit te stralen.

,,Ik heb het verhaal objectief willen brengen zonder te verbergen dat het persoonlijk is'', zegt
Guzzati. ,,Vandaar de dagboekvorm. Dat is eerlijker. Is de sterkste cinema niet net
autobiografisch? Een mens vertrekt toch altijd vanuit zijn eigen ervaringen?''

(jvo)
Heen en terug naar de ruimte
Overleven: Ruimtetoeristen
Canvas, 21.05-21.40 uur

Joeri Gagarin was in 1961 de eerste mens in de ruimte. Dergelijke uitstapjes zijn vandaag nog
altijd hoogst uitzonderlijk, al is het een kwestie van tijd alvorens de commerciële ruimtevluchten
voor het grote publiek toegankelijk worden.

De rijke Amerikaanse zakenman Peter Diamandis loofde tien miljoen dollar uit voor de eerste
ondernemer die erin zou slagen een ruimtetuig te bouwen dat beter is dan de toestellen van de
Nasa, waarmee al zware ongelukken gebeurden. De deelnemers gingen de uitdaging aan om een
veilig toestel te ontwerpen en om de ruimtetuigen te voorzien van ramen, opdat ruimtetoeristen
van het uitzicht zouden kunnen genieten.

De ervaren vliegtuigbouwer Burt Rutan ging uiteindelijk met de eer lopen. Met de financiële
steun van de Microsoft-miljonair Paul Allen maakte zijn Spaceship One in juni 2004 de eerste
commerciële bemande ruimtevlucht. Drie maanden later vloog het ruimtetuig opnieuw, twee
keer na elkaar binnen twee weken, zodat de prijs van tien miljoen dollar binnen was.

Inmiddels heeft Rutan een contract gesloten met de stichter van de Virgin Group, Sir Richard
Branson, die in ruimtetoerisme een booming business ziet. Bij zijn nieuwste maatschappij,
Virgin Galactic, zijn retourtickets naar de ruimte al te bestellen aan 200.000 dollar per stuk
(165.000 euro).

(jvo)
Overleven: Dwarslaesie. Ooit weer lopen?
Canvas, 21.05-21.40 uur

De verlamde triatleet Marc Herremans hoopt ooit opnieuw te kunnen lopen. Kan de wetenschap
zijn droom en die van duizenden lotgenoten waarmaken? Wim Schepens en Jacques Servaes
maken in Overleven een stand van zaken op van het wetenschappelijk onderzoek.

Na zijn val tijdens een training in Lanzarote in 2002 waren de artsen van Marc Herremans
onverbiddelijk: zijn ruggenmerg was onherstelbaar beschadigd en hij belandde voor het leven in
een rolstoel. Herremans wilde zich niet bij die diagnose neerleggen en richtte de stichting To
Walk Again op, die het onderzoek naar de oorzaken van verlamming stimuleert. Het ruggenmerg
is een cruciaal deel van het centrale zenuwstelsel. Via het ruggenmerg coördineren onze
hersenen onze spieren. Wanneer het beschadigd raakt, is het lichaam verlamd en kan het niets
meer voelen. Het verlies van gevoel in de romp, de benen en eventueel ook de armen is
onherroepelijk, aangezien het ruggenmerg zich niet kan herstellen. Tot voor kort hadden
neurologen geen inzicht in het waarom van die onherstelbaarheid. Dankzij onderzoek beginnen
ze stilaan te begrijpen waarom de zenuwbanen niet meer aan elkaar groeien. Er wordt met man
en macht gezocht naar een manier om de zenuwbanen te stimuleren zich te herstellen.

Jacques Brotchi, een neurochirurg in het Erasmusziekenhuis in Anderlecht, wendt nieuwe
technieken aan om te proberen beschadigd ruggenmerg te herstellen. Hij doet daarvoor een
beroep op macrofagen, cellen van het immuunsysteem die onder meer dode en beschadigde
cellen opruimen. Ze moeten voorkomen dat in het ruggenmergletsel littekenweefsel ontstaat dat
de groei van de zenuwbanen belemmert. Een van de vier patiënten die door Brotchi behandeld is,
heeft vier maanden na zijn ongeval weer controle over zijn armen.

Cellen uit de neus halen en inspuiten in het ruggenmerg is een andere techniek die wordt
aangewend bij dwarslaesiepatiënten. Geoffrey Raisman ontdekte twintig jaar geleden dat dit de
enige cellen van het centrale zenuwstelsel zijn die zich voortdurend vernieuwen. Experimenten
met ratten waren tot dusver succesvol. Binnenkort gaat Raisman de techniek uitproberen bij een
selecte groep patiënten. Al verwacht hij niet meteen dat de patiënten weer zullen kunnen lopen.

De Portugese neuroloog Carlos Lima staat al een stap verder. Hij beweert dat hij al jaren cellen
van de neus overplant naar het ruggenmerg. Collega's staan niet voor honderd procent achter zijn
werkwijze, aangezien de methode die hij toepast nog niet voldoende getest is. Lima kan zijn
collega's enkel met de neus op de feiten drukken: de eerste patiënten die hij behandeld heeft,
zetten inmiddels hun eerste aarzelende stappen.

(jvo)
Monroe: Class of '76
,,Monroe: Class of '76''
Canvas, 21.45-22.55 uur

Met Messiah en Wire in the blood heeft Canvas de voorbije maanden misdaadreeksen
geïntroduceerd die donkerder van sfeer zijn dan de klassieke detectives. Monroe: Class of '76 is
van dezelfde soort. Deze televisiefilm wordt uitgezonden in twee delen en is een psychologische
thriller waarbij alles draait rond de mysterieuze dood van een reeks mensen die ooit samen in de
klas zaten.

Pat Fischer is onder een vrachtwagen terechtgekomen en iedereen is ervan overtuigd dat het om
zelfmoord gaat. Maar de detective en inspecteur Tom Monroe (Robert Carlyle) ontdekt een
audiotape met Pats laatste woorden: ,,We worden allemaal vermoord.'' Bovendien vindt Monroe
in Pats appartement een serie aandenkens aan de moord op zijn toenmalige klasgenootje Amy
Irving, die in 1976 op gruwelijke wijze om het leven gebracht werd. De moord werd nooit
opgelost.

En er is meer: Monroe ontdekt een hele reeks verdachte en nooit opgehelderde sterfgevallen met
één gemeenschappelijk kenmerk: de slachtoffers zaten in 1976 allemaal in het klasje van Amy en
Pat. Tussen de aanwijzingen vindt hij een oude klasfoto van Pat, waarop sommige gezichtjes
omcirkeld zijn en die het lugubere onderschrift ,,verdwenen" meekregen. In de linkerbovenhoek
wijst een pijltje naar een kleine, tengere jongen. Naast hem staat geschreven: ,,Wie was hij?''
Geen enkele overlevende van de noodlottige klas kan zich herinneren wie deze jongen was, zelfs
de toenmalige lerares niet.

(jvo)
Onder de tram
Ned. 3, 22.35-23.25 uur

De Nederlandse omroep Vara waagt zich aan een nieuw cabaretprogramma waarin
wetenschappelijk en maatschappelijk onderzoek centraal staan. Geen droge feiten, maar duiding
bij de zin en onzin van dat onderzoek.
De cabaretiers Joep van Deudekom en Rob Urgert ontvangen telkens twee gasten. Naast de
analyse van de uitgevoerde tests komen ze wekelijks ook met baanbrekend eigen onderzoek. Zo
leggen ze met een scheve blik de pijnlijke waarheid bloot.

Joep van Deudekom is lid van de cabaretgroep Niet uit het raam en heeft een wekelijkse column
bij de radiozender 3FM. Hij schreef ook jarenlang mee aan Kopspijkers , het succesvolle Vara-
programma met Jack Spijkerman, die intussen is overgestapt naar Talpa, de commerciële zender
van John de Mol. Zijn collega Rob Urgert is gepromoveerd wetenschapper, grapschrijver bij het
satirische nieuwsprogramma Dit was het nieuws en columnist in het magazine van het Algemeen
Dagblad . De sterkte van Urgert ligt in zijn zelfkennis: ,,Ik had ooit een blind date met een
vrouw die paranormaal begaafd was. Dus die kwam niet eens.''

Onder de tram doet ook een beroep op de Vlaamse cabaretier Wim Helsen, die momenteel
Nederland inpalmt met zijn show Bij mij zijt ge veilig . Hij is een van de scherpe tongen die
vanaf vanavond zes weken lang in het hooggeleerde panel van Onder de tram zal zetelen. Gasten
in de eerste aflevering zijn de cabaretier Diederik van Vleuten en de presentatrice Sophie
Hilbrand.

(jvo)
TV-TIP. Frontlijn
Canvas, 22.00-22.50 uur

Als we de Amerikaanse president George W. Bush mogen geloven, wordt het vrije Westen
belaagd door schurkenstaten die binnenkort ook nog eens over extreem gevaarlijke nucleaire
wapens zullen beschikken. De Amerikanen zouden de Iraanse kerncentrales nog het liefst
militair uitschakelen, maar ze vinden er geen graten in dat India wel kernwapens ontwikkelt -
waarmee ze het wereldwijde non-proliferatieverdrag naar de prullenmand verwijzen.
Hoe gevaarlijk is de wereld vandaag? Wie zou vandaag in staat zijn om kernwapens te
gebruiken? En tegen wie? Wordt het opnieuw oorlog?

Jan Leyers modereert het debat tussen de gewezen Navo-secretaris-generaal Willy Claes, de
Midden-Oostenkenner Bert Cornillie, de buitenlandjournaliste Mia Doornaert en de voorzitter
van de Arabisch-Europese Liga Karim Hassoun. In de reportage laat Frontlijn een Iraniër aan het
woord die stelt dat het Iraanse regime inderdaad repressief is, maar die ook zegt dat de gewone
Iraniërs erg vrij denken. Als het Westen zich agressief opstelt, zal de liefde die de Iraniërs nu
voelen voor het Westen omslaan in haat, denkt hij. Gaan we gevaarlijke tijden tegemoet?

(jvo)