In memoriam Piet van Bunnik (08-03-1948; 17-06-2009)

Document Sample
In memoriam Piet van Bunnik (08-03-1948; 17-06-2009) Powered By Docstoc
					In memoriam Piet van Bunnik


Piet werd geboren op 8 maart 1948. Eind jaren zestig behaalde hij zijn onderwijzersdiploma
aan de pedagogische academie. Na enkele jaren gewerkt te hebben aan de basisschool in
Borne, trad Piet per 1 augustus 1973 in dienst van Canisius. Hij bleef aan Canisius verbonden
tot 17 juni 2009.

Piet werd op Canisius aangesteld voor het verzorgen van lessen Nederlands en studielessen.
Kort daarna vroeg de schoolleiding bij de inspectie ontheffing aan om Piet ook wiskundeles-
sen te laten verzorgen. In 1977 behaalde Piet de LO-akte wiskunde.

In augustus 1977 kreeg Piet officieel de taak van “brugklasleider”. Deze taak was door de
schoolleiding ingesteld, omdat Canisius per 1 augustus 1978 zijn eerste havo-leerlingen zou
ontvangen. Het was voor de school van cruciaal belang dat de carrière van deze nieuwe leer-
lingen perfect zou verlopen. In de schoolgids van 1977-1978 werd over deze nieuwe taak dan
ook het volgende geschreven: “De brugklasleider coördineert alles wat maar enigszins met de
brugklas te maken heeft. Hij is ouders, leerlingen en docenten behulpzaam bij de specifieke
problemen die zich in de brugklas met de leerlingen kunnen voordoen. Voorts onderhoudt hij
de kontakten met de basisscholen en scholen van voortgezet onderwijs. Hij organiseert ouder-
avonden van verschillende aard, verzorgt in alle klassen de studielessen en houdt zo volledig
mogelijk de stand van elke individuele leerling bij. Ook zal hij, indien dit wenselijk en/of nodig
is, huisbezoeken afleggen.”
Vanaf dat moment tot 2002 heeft Piet als afdelingsleider, later “coördinator” genaamd, veel
voor de school, de collega’s en onze brugpiepers in het bijzonder betekend. Ouderavonden,
bezoeken aan basisscholen, studielessen, remedial teaching, zorgplan, pestprotocol, ehbo-
cursussen, de algemene begeleiding van en zorg voor “zijn” leerlingen: het zijn slechts enkele
van de vele aspecten van het coördinatorschap die bij Piet in uitstekende handen waren en
die hem ook veel werkplezier opleverden.
Als geen ander begreep Piet dat opvoeden en onderwijs moeten plaatsvinden in een prettige
omgeving waarin ook ruimte is voor allerlei plezier. De brugklascoördinator Piet ontpopte zich
als een animator van het zuiverste water: brugklaskampen, spelletjesavond voor de brugklas
met disco, sinterklaasviering, kerstviering en het jaarlijkse carnavalsfeest. Piet hield van
feesten en het liefst met spectaculaire effecten. Op één van de sinterklaasvieringen voor de
brugsmurfjes kwamen Sinterklaas en z’n Pieten op een motor door een enorm rookgordijn de
aula binnengereden. Bij het noemen van de naam Piet van Bunnik begint iedereen spontaan
te vertellen over het brugklaskamp; met een brede lach op het gezicht vertellen leerlingen,
collega’s, fietsouders en kookouders over hun belevenissen op het brugklaskamp.
Het coördinatorschap was een taak die Piet op het lijf geschreven was. Niet voor niets had
eenieder die in die jaren als nieuweling binnenkwam in het Tolhuis, de toenmalige onder-
bouwlocatie van Canisius, al snel door dat Piet feitelijk het ongekroonde directielid was van
die locatie, ook al bestond zijn werkdomein uit niets meer dan een stalen bureau in de hoek
van de veel te kleine personeelskamer. Hij was er min of meer de aanvoerder van de ploeg
jonge docenten die daar hun loopbaan op Canisius begonnen.
De goede naam die Canisius heeft opgebouwd met name op het gebied van zorg voor de
leerling, heeft de school voor een belangrijk deel aan Piets inspanningen als coördinator in
deze 25 jaar te danken.

In 1994 was Piet tweemaal betrokken bij een ongeluk. Dit had uiteindelijk tot gevolg dat Piet
voor iets meer van de helft van zijn baan werd afgekeurd. Op zijn werk als coördinator had die
gedeeltelijke afkeuring niet veel invloed: Piet bleef even onvermoeibaar als daarvoor alles in
het werk stellen om het zijn brugsmurfjes naar de zin te maken.
Toen de organisatiestructuur van de school in 2002 ingrijpend gewijzigd werd, bleek die
gedeeltelijke afkeuring opeens toch ook voor zijn coördinatorschap verstrekkende gevolgen te
krijgen. De school ging in plaats van met coördinatoren, werken met teamleiders. Het team-
leiderschap kon, omdat het niet alleen leerlingzaken betreft, maar een integrale verantwoor-
delijkheid voor leerlingen, onderwijs en personeel van een hele afdeling, slechts vervuld
worden door docenten met minimaal 0.8 baan. Piet moest tot de zeer teleurstellende con-
clusie komen dat dit voor hem niet mogelijk was en dus moest hij afscheid nemen van een
zeer geliefd onderdeel van zijn baan. Het heeft hem zeer veel pijn gedaan.

Piet heeft deze tegenslag op zijn geheel eigen wijze verwerkt door feitelijk terug te keren naar
zijn roots: de onderwijsmens die hij was, in hart en nieren. Met minstens evenveel energie als
voorheen concentreerde hij zich weer volledig op het lesgeven.
Voor zijn leerlingen ging Piet door het vuur. Hij stak hier ongelooflijk veel tijd en energie in.
Onvermoeibaar bleef hij eisen aan hen stellen in hun eigen belang. Huiswerk niet voor elkaar,
de materialen niet op orde of ander storend gedrag? Dan was een leerling even niet welkom in
de les, zodat Piet zich kon concentreren op de welwillende en/of zwakkere leerlingen. “Streng
maar rechtvaardig, dat was meneer van Bunnik. Hij heeft het hele jaar geknokt om ons te
laten slagen voor wiskunde.”
Aan allerlei kleinigheden kon je zien dat Piet zijn leerlingen heel goed aanvoelde: leuke plaat-
jes bij de proefwerken, een attentie op zijn tijd, een verontschuldiging als het hem een keer
niet gelukt was een toets in één dag na te kijken, kort voor de examens een complete exa-
mensessie nabootsen, door hem zelf ontworpen driedimensionaal materiaal voor blinde leer-
lingen… Regelmatig was er een leerling aan de beurt om op cake of taart te trakteren.
Ook zijn gevoel voor humor kwam hem (en zijn leerlingen) in de klas uitstekend van pas. “Op
een dag vroeg meneer aan een paar leerlingen welke schoenmaat zij hadden. Vervolgens
kwam hij met een paar oude ski’s binnen. De bedoeling was om met die ski’s een rondje door
de klas te lopen. Inclusief het maken van een draai. Wat hebben we gelachen.”

Woensdag 17 juni 2009 leek op school slechts een iets afwijkende dag te worden. Ook Piet
was op school om de cijfers voor zijn examenleerlingen vast te stellen en besprak met enkele
collega’s tevreden de resultaten van zijn leerlingen. Toen hij zijn lijsten had ingeleverd en had
geconstateerd dat het schooljaar weer afgelopen was, verliet hij de school, op weg naar huis.
Kort daarna bereikte ons het bericht dat Piet bij een ongeluk om het leven was gekomen. Wat
een vrijwel normale dag leek te worden, veranderde in een diepe afgrond, een zwart gat.

De familie heeft het leven van Piet en alles wat hij voor hen betekend heeft, in de boekjes voor
de avondwake en de uitvaart als volgt samengevat: “Je had het leven lief, het sterke en het
broze. Jij hebt ons van jouw leven het mooiste stuk gegeven.”
De school is Piet en zijn familie dankbaar dat zij ook een deel van dit mooiste stuk van Piets
leven heeft mogen meemaken. Het was een belangrijke bijdrage aan de ontwikkeling van de
school, haar leerlingen en haar personeel.


Schoolleiding Sint-Canisius, 28 juni 2009

				
DOCUMENT INFO
Shared By:
Stats:
views:16
posted:2/4/2010
language:Dutch
pages:2