Discurso do presidente norteamericano Barack Obama na Universidade do Cairo (Exipto) (en galego)
Síntome honrado por estar na inmortal cidade do Cairo e por recibir unha invitación de dúas institucións tan destacadas. Durante máis de mil anos, Al-Azhar erixiuse en faro do saber islámico, e desde hai máis de un século, a Universidade do Cairo foi unha fonte do desenvolvemento en Exipto. Xuntas, representades a harmonía entre tradición e progreso. Síntome moi agradecido pola vosa hospitalidade e pola que me ten amosado o pobo exipcio. Estou, tamén, orgulloso de traer comigo os mellores desexos do pobo americano e un saúdo de paz das comunidades musulmás do meu país: assalaamu alaykum. Achámonos nun momento de tensión entre EE UU e os musulmáns de todo o mundo. Unha tensión que afunde as súas raíces en forzas históricas que van máis aló do debate político actual. A relación entre Islam e Occidente inclúe séculos de coexistencia e cooperación pero tamén conflitos e guerras relixiosas. Máis recentemente, o colonialismo, que negou dereitos e oportunidades a moitos musulmáns, e a guerra fría, durante a que os países de maioría musulmá foron tratados como comparsas sen ter en conta as súas aspiracións, contribuíron a alimentar devandita tensión. Máis aínda, os cambios irresistibles traídos pola modernidade e a globalización levaron a moitos musulmáns a ver a Occidente como hostil cara ás tradicións do Islam. Os extremistas violentos explotaron estas tensións nunha pequena pero poderosa minoría de musulmáns. Os atentados do 11-S e os esforzos continuos destes extremistas por levar a violencia á poboación civil fixeron que algúns compatriotas meus vexan ao Islam como inevitablemente hostil non só con América e os países occidentais, senón tamén cos dereitos humanos. Isto serviu para alimentar máis temores e desconfianzas. Mentres as nosas relacións se determinen polas nosas diferenzas, estamos dando poderes a quen sementan o odio no canto da paz, a quen promoven as guerras no canto da cooperación que podería axudar aos nosos pobos a alcanzar a xustiza e a prosperidade. Debe rematar terminar este círculo de sospeitas e discordias. Viñen até aquí para buscar unha nova relación entre EE UU e os musulmáns do mundo, que estea baseada no interese mutuo e o mutuo respecto; que estea baseada na verdade de que América e o Islam non se exclúen e non necesitan estar en competición. En cambio, coinciden e comparten principios comúns, de xustiza, progreso, tolerancia e dignidade das persoas. Fágoo recoñecendo que o cambio non pode ocorrer da noite para a mañá. Un só discurso non pode erradicar anos de desconfianza nin podo dar resposta no tempo de que dispoño a todas as complexas cuestións que nos levaron ata onde estamos. Con todo, estou convencido de que para avanzar debemos falar abertamente das cousas que pensamos de corazón, esas que demasiado a miúdo só se din cando pechamos a porta. Debemos facer un esforzo continuo para escoitarnos, para aprender uns doutros, para respectarnos e para buscar puntos en común. Como di o Sagrado Corán, “se consceente de Deus e di sempre a verdade”. É o que vou intentar facer, dicir a verdade o mellor que poida, humilde ante a tarefa que temos por diante e firme na miña crenza de que os intereses que compartimos como persoas son máis poderosos que as forzas que nos separan. Parte desta convicción aséntase na miña propia experiencia. Son cristián pero o meu pai proviña dunha familia de Kenia con xeracións de musulmáns no seu seo. Cando era un mozo pasei moitos anos en Indonesia e escoitaba a chamada ao rezo ao amencer e á caída do día. Cando era novo traballei en comunidades de Chicago onde moitos dos seus membros acharon a dignidade e a paz na súa fe musulmá. Como estudante de historia, coñezo a débeda que a civilización ten co Islam. Foi o Islam, en lugares como a Universidade Al-Azhar, quen levou a ilustración do saber durante moitos séculos, achandando o camiño do Renacemento e a Ilustración en Europa. A innovación das comunidades musulmás desenvolveu o álxebra, o compás e outras ferramentas de navegación, o dominio da escritura e a imprenta, a comprensión de como se estenden as enfermidades e como poden aliviarse. A cultura islámica legou maxestuosos arcos e altísimas agullas, poesía intemporal e música inesquecible,
elegante caligrafía e lugares para a contemplación pacífica. E a través da historia, o Islam demostrou con palabras e feitos as posibilidades da tolerancia relixiosa e a igualdade racial. Tamén sei que o Islam sempre formou parte da historia de América. O primeiro país que recoñeceu ao meu foi Marrocos. Ao estampar a súa firma no Tratado de Trípoli de 1796, o noso segundo presidente John Adams escribiu, “Estados Unidos non ten en si mesmo carácter de inimizade cara ás leis, a relixión ou a tranquilidade dos musulmáns”. Desde a nosa fundación, os musulmáns americanos enriqueceron EE UU. loitaron nas nosas guerras, serviron ao Goberno, pelexaron polos dereitos civís, levantaron negocios, ensinaron nas nosas universidades, sobresaíron nas canchas deportivas, gañaron premios Nobel, construíron os nosos edificios máis altos e acenderon o facho olímpico.E cando saíu elixido no Congreso o primeiro musulmán-americano, xurou defender a nosa Constitución utilizando o mesmo Corán que un dos nosos Pais Fundadores, Thomas Jefferson, tiña na súa biblioteca persoal. Así pois, coñecín o Islam en tres continentes antes de vir á rexión onde foi revelado. Esa experiencia guía a miña convicción de que a colaboración entre América e o Islam debe basearse no que é o Islam, non no que non é. Considero que parte da miña responsabilidade como presidente de EE UU é loitar contra os estereotipos negativos do Islam alí onde xurdan. Pero o mesmo principio debe aplicarse ás percepcións dos musulmáns sobre América. Do mesmo xeito que os musulmáns non son como o estereotipo cru que deles se fai, América non é o imperio egoísta que pinta o cru estereotipo que se fai dela. Estados Unidos foi unha das maiores fontes de progreso que o mundo coñeceu xamais. Nacemos dunha revolución contra un imperio. Fundámonos no ideal de que todos nacemos iguais e derramamos sangue e pelexado durante séculos para encher de sentido esas palabras, nas nosas fronteiras e por todo o mundo. Estamos conformados por todas as culturas, debuxados por todos os confíns da Terra e dedicados a un concepto simple: E pluribus unum: “De moitos, un”? Moito se dixo do feito de que un afroamericano co nome de Barack Hussein Obama puidese ser elixido Presidente, pero a miña historia persoal non é tan extraordinaria. O soño da oportunidade non se fixo realidade para todo o mundo en América, pero a súa promesa existe para quen chegue ao noso país; iso inclúe a case sete millóns de musulmáns que gozan de ingresos e educación maiores que a media. Máis aínda, a liberdade en América é inseparable da liberdade de culto. Por iso hai unha mesquita en todos os Estados da Unión e máis de 1.200 en toda América, por iso o Goberno de EE UU pleiteou para protexer o dereito das mulleres e as mozas a levar o veo (hijab) e castigar a quen llo negan. Así pois, que non haxa dúbidas: o Islam é parte de América e creo que América sostén a verdade de que non importa a raza, a relixión ou a posición na vida, que todos compartimos aspiracións: vivir en paz e seguridade; adquirir unha educación e traballar con dignidade; amar ás nosas familias, as nosas comunidades e ao noso Deus. Compartimos todo isto. Esta é a esperanza de toda a humanidade. Por suposto, recoñecer a nosa humanidade común só é o comezo da nosa tarefa. As palabras non poden, por si soas, resolver as necesidades dos nosos pobos, o que só poderá facerse se actuamos con audacia nos vindeiros anos; e se comprendemos que compartimos os retos que habemos de enfrontar e que o noso fracasoao facelos fronte prexudicaranos a todos. Como aprendemos coa recente experiencia, cando un sistema financeiro se debilita nun país, a prosperidade crébase en todas partes. Cando unha nova gripe infecta a unha persoa, todos corremos un risco. Cando un país persegue o arma nuclear, o risco de ataque nuclear crece en todos os países. Cando extremistas violentos operan nunha cordilleira, a xente corre perigo alén do océano. E cando se masacra a inocentes en Bosnia e Darfur, iso deixa unha mancha na nosa conciencia colectiva. Iso é o que significa compartir este mundo no século XXI e esa é a responsabilidade que temos uns con outros como persoas. Esta é unha responsabilidade difícil de afrontar porque a historia da humanidade a miúdo foi unha relación de nacións e tribos soxulgando a outras ao servizo dos seus propios intereses. Pero nesta nova época, actitudes así son contraproducentes. Como somos interdependentes, calquera orde mundial que eleve a un país ou grupo de pobos sobre outros, fracasará. Así pois, non importa o que pensemos do
pasado, non podemos ser os seus prisioneiros. Debemos acometer os nosos problemas a través da colaboración; debemos compartir o progreso. Iso non quere dicir que debamos ignorar as fontes de tensión; de feito, suxiro o contrario: debemos facer fronte a estas tensións directamente. E co devandito espírito, deixade que fale con toda a claridade de que son capaz sobre algúns asuntos concretos que estimo que, finalmente, debemos enfrontar conxuntamente. O primeiro asunto que habemos de afrontar é o extremismo violento, en todas as súas formas. En Ankara deixei claro que América non está, nin estará xamais, en guerra co Islam. Con todo, debemos enfrontarnos sen descanso aos extremistas violentos que representan unha ameaza grave para a nosa seguridade. Posto que rexeitamos as mesmas cousas que rexeitan persoas de todas as relixións: o asasinato de homes, mulleres e nenos inocentes. E o meu primeiro deber como Presidente é protexer aos americanos. A situación de Afganistán demostra os obxectivos de América e a nosa necesidade de traballar conxuntamente. Hai sete anos, Estados Unidos perseguía a Al Qaeda e os talibán con amplo apoio internacional. Fomos alí non por elección, senón por necesidade. Son consciente de que hai quen cuestiona ou xustifica os acontecementos do 11-S, pero digámolo con claridade: Al Qaeda asasinou a case 3.000 persoas aquel día. As vítimas eran inocentes homes, mulleres e nenos de América e moitos outros países que non fixeron nunca dano a ninguén. Con todo, Al Qaeda decidiu asasinar a estas persoas, reclamaron a autoría do atentado e aínda hoxe reafirman a súa determinación de asasinar en masa. Teñen ponlas en moitos países e tratan de expandirse. Non se trata de opinións que poidan discutirse; son feitos aos que debemos facer fronte. Non nos equivoquemos: non queremos manter as nosas tropas en Afganistán, non buscamos bases militares alí. É unha agonía para América perder aos nosos mozos, é custoso e politicamente difícil continuar con este conflito. De bo grado levariamos a casa a todos os soldados se tivésemos confianza en que non haberá extremistas violentos en Afganistán e Paquistán decididos a asasinar a tantos americanos como poidan. Pero non é o caso. Por iso colaboramos nunha coalición de 46 países e a pesar dos custos que ten, o compromiso de América non se debilita. De feito, ningún de nós debería tolerar a estes extremistas. Asasinaron en moitos países e a moitas persoas de diferentes credos, e a musulmáns en maior número que doutras crenzas. Os seus actos son irreconciliábeis cos dereitos humanos, o progreso dos países e o Islam. O Sagrado Corán ensina que quen asasina a un inocente é coma se asasinase a toda a humanidade; e que quen salva a unha persoa é coma se salvase a toda a humanidade. A perseverante fe de máis de 1.000 millóns de persoas é moito maior que o odio mesquiño duns poucos. O Islam non é parte do problema de combater o extremismo violento, é unha importante parte na promoción da paz. Tamén sabemos que o poder militar, por si só, non vai resolver os problemas en Afganistán e en Paquistán. Por ese motivo temos previsto investir 1.500 millóns de dólares anuais, ao longo dos próximos cinco anos, para axudar aos paquistanís a construír escolas e hospitais, estradas e empresas, e centos de millóns para axudar ás persoas desprazadas. E tamén por esa razón imos achegar máis de 2.800 millóns para axudar aos afgáns a desenvolver a súa economía e proporcionar servizos dos que depende a poboación. Permítaseme tamén abordar a cuestión de Iraq. A diferenza de Afganistán, a de Iraq foi unha guerra de elección que provocou fortes diverxencias no meu país e en todo o mundo. Aínda que creo que o pobo iraquí, a final de contas, está mellor sen a tiranía de Sadam Husein, creo tamén que os acontecementos de Iraq recordaron a EE UU a necesidade de utilizar a diplomacia e construír un consenso internacional para resolver os nosos problemas sempre que sexa posible. Podemos recordar as palabras de Thomas Jefferson, que afirmou: “confío en que a nosa sabedoría creza co noso poder e ensínenos que canto menos utilicemos o noso poder, máis grandes seremos”. Hoxe, EE UU ten unha responsabilidade dual; axudar a Iraq a forxar un futuro mellor e deixar Iraq aos
iraquís. Xa deixei claro ao pobo iraquí que non buscamos bases e que non pretendemos nada nin do seu territorio nin dos seus recursos. A soberanía de Iraq é unicamente súa. Por ese motivo ordenei que as nosas brigadas de combate se retiren o próximo agosto. E por ese motivo cumpriremos o noso acordo co goberno democraticamente elixido de Iraq de retirar as tropas de combate das cidades iraquís en xullo, e de retirar todas as nosas tropas de Iraq en 2012. Axudaremos a Iraq a adestrar ás súas forzas de seguridade e a desenvolver a súa economía. Pero apoiaremos un Iraq seguro e unido como socios, nunca como patróns. E, finalmente, de igual modo que EE UU xamais poderá tolerar a violencia dos extremistas, tampouco alteraremos xamais os nosos principios. O 11 de setembro foi un trauma tremendo para o noso país. O temor e a ira que provocou son comprensibles, pero, nalgúns casos, levounos a actuar de forma contraria aos nosos ideais. Estamos adoptando medidas concretas para cambiar o rumbo. Prohibín sen equívocos o uso da tortura por parte de EE UU, e ordenei o peche da prisión da bahía de Guantánamo para comezos do ano próximo. Deste xeito, EE UU defenderase respectando a soberanía das nacións e o imperio da lei. E farémolo conxuntamente con comunidades musulmás que tamén están ameazadas. Canto antes sexan illados os terroristas, e repudiados nas comunidades musulmás, tanto antes estaremos todos máis seguros. A segunda gran fonte de tensión que necesitamos examinar é a situación entre israelís, palestinos e o mundo árabe. Os fortes lazos de EE UU con Israel son ben coñecidos. Ese vínculo é inquebrantable. Baséase en lazos culturais e históricos, e no recoñecemento de que a aspiración a unha patria xudía arraiga nunha historia tráxica que non pode negarse. O pobo xudeu foi perseguido durante séculos en todo o mundo e o antisemitismo europeo culminou nun Holocausto sen precedentes. Mañá visitarei Buchenwald, que formou parte dunha rede de campos nos que o que o Terceiro Reich esclavizou, torturou, fusilou e matou con gas aos xudeus. Seis millóns de xudeus foron asasinados, máis que a poboación enteira de Israel na actualidade. Negar ese feito é algo carente de base, ignorante e odioso. Ameazar a Israel coa destrución, ou repetir viles estereotipos sobre os xudeus, é unha profunda equivocación, e só serve para evocar nas mentes dos israelís os recordos máis dolorosos á vez que impide a paz que merece a poboación desta rexión. Doutra banda, é tamén innegable que o pobo palestino –musulmáns e cristiáns– sufriu na súa procura dunha patria. Durante máis de sesenta anos sufriron a dor da súa deportación. Moitos esperan nos campos de refuxiados de Cisxordania, Gaza e os territorios veciños unha vida de paz e seguridade que xamais puideron vivir. Soportan as humillacións diarias, grandes e pequenas, que leva a ocupación. Así que non deixemos ningunha dúbida respecto diso: a situación do pobo palestino é intolerable. EE UU non dará as costas á lexítima aspiración palestina á súa dignidade, as súas oportunidades e un Estado propio. Durante décadas permaneceuse nun punto morto: dous pobos con aspiracións lexítimas, e ambos cunha historia dolorosa que fai difícil o compromiso. É fácil acusar: para os palestinos, sinalar os desprazamentos que carrexou a fundación de Israel, e para os israelís, sinalar a constante hostilidade e ataques ao longo da súa historia desde dentro e fóra das súas fronteiras. Pero se queremos ver este conflito unicamente desde un ou outro lado, seremos cegos á verdade: a única solución é que as aspiracións de ambas as partes sexan satisfeitas a través de dous Estados, nos que tanto israelís como palestinos vivan en paz e seguridade. Iso vai en interese de Israel, de Palestina, de EE UU e do mundo. E por iso intento buscar persoalmente este resultado con toda a paciencia que a tarefa esixe. As obrigacións que ambas as partes acordaron baixo a Folla de Ruta son claras. Para que chegue a paz, é tempo de que eles e todos nós esteamos á altura das nosas responsabilidades. Os palestinos deben abandonar a violencia. A resistencia mediante a violencia e o asasinato é indefendible e non leva ao éxito. Durante séculos, as persoas negras de EE UU sufriron os lategazos como escravos e a humillación da segregación. Pero non foi a violencia a que conquistou dereitos plenos e iguais. Foi unha insistencia pacífica e resolta nos ideais que se atopan no núcleo da fundación de EE UU.
A mesma historia poden contala distintos pobos, desde Suráfrica ao sur de Asia, desde Europa oriental a Indonesia. É unha historia cunha verdade sinxela; a de que a violencia é unha vía morta. Non é un sinal nin de valor nin de poder disparar foguetes contra nenos que dormen, ou rebentar anciás nun autobús. Esa non é a forma de reivindicar a autoridade moral, senón a de perdela. Este é o momento de que os palestinos se centren no que poden construír. A Autoridade Palestina debe desenvolver a súa capacidade de gobernar con institucións que sirvan ás necesidades do seu pobo. É certo que Hamás ten apoio entre algúns palestinos, pero tamén ten responsabilidades. Para desempeñar un papel no cumprimento das aspiracións dos palestinos, e para unificar ao pobo palestino, Hamás debe pór fin á violencia, recoñecer acordos anteriores e recoñecer o dereito de Israel a existir. Ao mesmo tempo, os israelís deben recoñecer que do mesmo xeito que non pode negarse o dereito de Israel a existir, tampouco pode negarse o de Palestina. Estados Unidos non aceptará a lexitimidade do mantemento dos asentamentos israelís. Esa construción viola acordos anteriores e mina os esforzos por alcanzar a paz. É tempo de que se deteñan eses asentamentos. Israel tamén ten que estar á altura das súas obrigacións de garantir que os palestinos poidan vivir, traballar e desenvolver a súa sociedade. Do mesmo xeito que resulta devastadora para as familias palestinas, a prolongada crise humanitaria de Gaza non serve á seguridade de Israel; como tampouco o fai a prolongada falta de oportunidades en Cisxordania. O progreso na vida cotiá do pobo palestino debe formar parte do camiño cara á paz, e Israel debe dar pasos concretos para permitir ese progreso. Finalmente, os Estados árabes deben recoñecer que a Iniciativa Árabe de Paz foi un primeiro paso importante, pero non o fin das súas responsabilidades. O conflito árabe-israelí non debe seguir utilizándose para distraer aos pobos das nacións árabes das súas demais problemas. Pola contra, ten que ser un motivo de acción para axudar ao pobo palestino a desenvolver as institucións que sosterán o seu Estado; para recoñecer a lexitimidade de Israel; e para elixir o progreso fronte a unha obsesión polo pasado que só leva á derrota. EE UU debe aliñar as nosas políticas coas de quen buscan a paz e afirmar en público o que dicimos en privado a israelís, palestinos e árabes. Non podemos impor a paz. Pero en privado, moitos musulmáns recoñecen que Israel non se marchará. Do mesmo xeito, moitos israelís recoñecen a necesidade dun Estado palestino. É tempo de que actuemos sobre a base do que todos sabemos que é certo. Derramáronse demasiadas bágoas. Verteuse demasiado sangue. Todos nós temos a responsabilidade de traballar para o día no que as nais dos israelís e palestinos poidan ver aos seus fillos crecer sen medo: no que a Terra Santa de tres grandes credos sexa o lugar de paz que Deus desexou que fose; no que Xerusalén sexa unha morada segura e duradeira para xudeus, cristiáns e musulmáns, e un lugar no que todos os fillos de Abraham se mesturen pacíficamente como na historia do Isra, cando Moisés, Xesús e Mahoma (a paz sexa con eles) se uniron a orar. A terceira fonte de tensión é o noso interese común nos dereitos e responsabilidades das nacións respecto das armas nucleares. Esta cuestión foi unha fonte de tensión entre EE UU e a República Islámica de Irán. Durante moitos anos, Irán definiuse a si mesmo, en parte, pola súa oposición ao meu país, e certamente existe unha historia tumultuosa entre nós. No medio da Guerra Fría, EE UU desempeñou un papel na derriba dun goberno iraniano democraticamente elixido. Desde a Revolución Islámica, Irán desempeñou un papel en actos de toma de reféns e violencia contra tropas e civís de EE UU. Esta historia é ben coñecida. No canto de seguir atrapados no pasado, deixei claro aos líderes e ao pobo de Irán que o meu país está disposto a avanzar. A cuestión agora non é en contra de que está Irán, senón máis ben que futuro desexa construír. Será difícil superar décadas de desconfianza, pero procederemos con valor, rectitud e resolución. Haberá moitas cuestións que debater entre os nosos dous países, e estamos dispostos a avanzar sen precondicións sobre a base do respecto mutuo. Pero está claro para todos os afectados que no tocante ás
armas nucleares alcanzamos un punto decisivo. Aquí non se trata unicamente dos intereses de EE UU. Trátase de evitar unha carreira de armas nucleares en Oriente Próximo que podería precipitar a esta rexión e ao mundo a un camiño extremadamente perigoso. Entendo a quen protestan porque algúns países teñan armas e outros non. Ningunha nación por si soa debería decidir que nacións teñen armas nucleares. Por isto reafirmei vigorosamente o compromiso de EE UU de buscar un mundo no que ningunha nación manteña armas nucleares. E calquera nación, incluída Irán, debería ter o dereito a acceder á enerxía nuclear pacífica se cumpre as súas responsabilidades baixo o Tratado de Non Proliferación nuclear. Ese compromiso está no núcleo do Tratado, e debería manterse para todos aqueles que o respecten plenamente. Teño a esperanza de que todas as nacións da rexión poidan compartir este obxectivo. Sei que en anos recentes houbo controversia respecto da promoción da democracia, e moita desa controversia está relacionada coa guerra de Iraq. Permítaseme ser claro; ningunha nación pode impor ou debe impor a ningunha outra sistema de goberno algún. Con todo, iso non atenúa o meu compromiso cos gobernos que reflicten a vontade do pobo. Cada nación dá vida a este principio ao seu propio xeito, baseándose nas tradicións do seu propio pobo. EE UU non presume de saber que é mellor para todo o mundo, do mesmo xeito que non presumimos de establecer o resultado dunha elección pacífica. Pero teño a crenza inconmovible de que todo pobo aspira a determinadas cousas: a capacidade de expresarse libremente e codecidir na forma en que é gobernado; a confianza no imperio da lei e na administración igualitaria da xustiza; un goberno que sexa transparente e que non roube ao pobo; a liberdade de vivir como un decida. Iso non son só ideas estadounidenses, son dereitos humanos, e ese é o motivo polo que os apoiaremos en todas partes. Non hai un único camiño para cumprir esta promesa. Pero isto polo menos está claro: os gobernos que protexen eses dereitos son en última instancia máis estables, teñen máis éxito e son máis seguros. A represión das ideas xamais logra que estas desaparezan. EE UU respecta o dereito de que todas as voces pacíficas e que respectan a lei se fagan oír en todo o mundo, ata aínda que non esteamos de acordo con elas. E saudaremos a todos os gobernos elixidos e pacíficos, no caso de que gobernen con respecto para todo o seu pobo. Este último punto é importante porque hai algúns que defenden a democracia só cando están fóra do poder e unha vez que chegan a el, son desapiadados na represión dos dereitos doutros. Non importa onde tome pé, o goberno do pobo e para o pobo impón unha norma única para todos os que están no poder: debes respectar os dereitos das minorías, e participar cun espírito de tolerancia e compromiso; debes situar os intereses do teu pobo e o funcionamento lexítimo do proceso político por encima do teu partido. Sen estes ingredientes, as eleccións por si soas non constitúen unha democracia auténtica. A quinta tarefa que debemos afrontar é a liberdade relixiosa. O Islam ten unha orgullosa tradición de tolerancia. Vémolo na historia de Andalucía e Córdoba durante a Inquisición. Fun testemuña diso de neno en Indonesia, onde os fieis cristiáns practicaban a súa relixión con liberdade nun país que é musulmán de forma maioritaria. Este é o espírito que necesitamos hoxe en día. En calquera país, todas as persoas deberían sentirse libres de elixir e practicar a súa fe en consonancia coa súa mente, o seu corazón e a súa alma. Esta tolerancia é esencial para que unha relixión prospere, pero en numerosos países está sendo ameazada. Entre algúns musulmáns, existe unha tendencia negativa que mide a propia fe de acordo co rexeitamento das demais. A riqueza da diversidade relixiosa debe ser apoiada –tanto se se trata da dos maronitas en Líbano como a dos coptos en Exipto. Así mesmo, deben salvarse as diferenzas entre os mesmos musulmáns, dado que a división entre sunnitas e xiítas conduciu a unha tráxica violencia, como pasou en Iraq. A liberdade relixiosa é fundamental para a convivencia entre os pobos. Deberiamos reflexionar sobre a forma de protexela. Por exemplo, en Estados Unidos as regras sobre as doazóns caritativas fixeron máis difícil para os musulmáns cumprir as súas obrigacións relixiosas. É por iso polo que me comprometín a traballar cos musulmáns estadounidenses para asegurarlles que van poder practicar con plena liberdade o
zakat. Ao mesmo tempo, é importante para os países occidentais evitar que se impida aos cidadáns musulmáns practicar a súa relixión na forma na que eles a senten –por exemplo, impondo que roupa debería levar unha muller musulmá. Non podemos xerar hostilidade cara a unha relixión en nome do liberalismo. En efecto, a fe debería unirnos. É polo que estamos estudando varios proxectos en Estados Unidos para unir a cristiáns, musulmáns e xudeus. Por iso agradecemos os esforzos como o Diálogo Interrelixioso do rei saudita Abdulá ou o liderado de Turquía na Alianza de Civilizacións. Ao longo e ancho do mundo, podemos converter o diálogo nun servizo interrelixioso, de forma que as pontes entre os pobos conduzan á acción, xa sexa combatendo a malaria en África ou achegando axuda humanitaria tras un desastre natural. O sexto asunto ao que me quero referir é o dos dereitos das mulleres. Sei que é un tema moi debatido. Rexeito a opinión dalgúns en Occidente que consideran que unha muller que elixe cubrir o seu cabelo é unha persoa con menos igualdade, con todo si que creo que a unha muller á que se lle nega a educación négaselle tamén a igualdade. E non é unha casualidade que eses países nos que as mulleres reciben unha boa educación teñan máis posibilidades de ser prósperos. Déixenme que sexa claro: a cuestión da igualdade das mulleres non é unha cuestión sinxela para o Islam. Temos visto que en Turquía, Paquistán, Bangladesh e Indonesia, países de maioría musulmá, elixiron a unha muller para dirixir o país. En calquera caso, en moitos aspectos da vida en Estados Unidos séguese loitando pola igualdade das mulleres, así como noutros moitos países do mundo. As nosas fillas poden contribuír á sociedade tanto como os nosos fillos, e a nosa prosperidade común avanzará se permitimos a toda a humanidade –sexan homes ou mulleres- alcanzar o máximo das súas posibilidades. Non creo que as mulleres teñan que adoptar as mesmas decisións que os homes para ser iguais, e eu respecto a esas mulleres que elixen vivir a súa vida segundo canons tradicionais. Debería ser unicamente unha decisión súa. É por esta razón pola que Estados Unidos vai traballar con calquera país de maioría musulmá para apoiar que se estenda a alfabetización entre as nenas e para axudar ás mulleres novas a conseguir un traballo mediante os microcréditos que axudan á xente a realizar os seus soños. Finalmente, desexo reflexionar sobre o desenvolvemento económico e as oportunidades. Sei que para moita xente, o rostro da globalización é contraditorio. Internet e a televisión poden achegar coñecemento e información, pero tamén agresividade sexual e violencia gratuíta. Os intercambios comerciais poden traer nova riqueza e oportunidades, pero tamén alteracións e desaxustes para as comunidades. En todas as nacións –incluída a miña– eses cambios producen medo. Medo de que pola modernidade perdamos o control das nosas decisións económicas, ou políticas, e, sobre todo, a nosa identidade –esas cousas que máis apreciamos da nosa comunidade, a nosa familia, as nosas tradicións e da nosa fe. Pero sei tamén que non se pode rexeitar o progreso humano. Non ten por que existir unha contradición entre desenvolvemento e tradición. Países como Xapón e Corea do Sur fixeron crecer as súas economías á vez que mantiñan as súas diferentes culturas. O mesmo pasa co desenvolvemento sorprendente en países de maioría musulmá desde Kuala Lumpur ata Dubai. En tempos pasados e nos nosos días, as comunidades musulmás estiveron na vangarda da innovación e a educación. Isto é importante porque ningunha estratexia de desenvolvemento pode estar baseada só no que produce a terra, nin pode sosterse mentres os mozos estean no paro. Moitos Estados do Golfo Pérsico gozaron dunha gran prosperidade grazas ao petróleo, pero moitos deles están empezando a considerar un desenvolvemento máis amplo. Todos, con todo, debemos recoñecer que a educación e a innovación será a moeda de cambio do século XXI, pero en moitas comunidades musulmás aínda segue sen investirse o suficiente nestas áreas. Eu mesmo estou alentando estes investimentos no meu país. E mentres que no pasado Estados Unidos privilexiou o petróleo e o gas nesa parte do mundo, agora buscamos un compromiso máis amplo. Ampliaremos os programas de intercambio en educación, e aumentaremos a escolarización, como a que
permitiu ao meu pai ir a Estados Unidos, á vez que animaremos a que estuden nas comunidades musulmás máis estadounidenses. Intentaremos igualar esta situación, facendo posible as estancias de estudantes musulmáns en Estados Unidos, así como investindo en programas de aprendizaxe en liña para profesores e nenos en todo o mundo e creando unha rede social de forma que un adolescente en Kansas poida comunicar ao instante cunha adolescente no Cairo. Respecto ao desenvolvemento económico, crearemos novos organismos económicos de voluntarios que poidan asociarse cos seus homólogos en países de maioría musulmá. Así mesmo, este ano impulsarei un Cume Empresarial para identificar como podemos estreitar os lazos entre líderes económicos, as fundacións e os empresarios sociais en Estados Unidos e as comunidades musulmás de todo o mundo. Polo que atinxe á ciencia e a tecnoloxía, crearemos unha nova fundación para apoiar o desenvolvemento tecnolóxico nos países de maioría musulmá e axudar a transferir as ideas ao mercado para así crear postos de traballo. Abriremos centros de excelencia científica en África, en Oriente Próximo e no sueste asiático, e nomearemos a novos enviados científicos para colaborar en programas que desenvolvan novas fontes de enerxía, cren postos de traballo ambientais, para o abastecemento de auga potable, e permitan o crecemento de novos cultivos. Ademais, hoxe anuncio un novo esforzo global xunto coa Organización da Conferencia Islámica para erradicar a poliomielitr e a ampliación da relación coas comunidades islámicas para promover a saúde dos nenos e das súas nais. Todas estas cousas deben levar a cabo en cooperación. Os estadounidenses están preparados para colaborar cos cidadáns e cos Gobernos, coas organizacións comunitarias, cos líderes relixiosos e os empresarios nas comunidades musulmás de todo o mundo a axudar ao noso pobo a levar unha vida mellor. Estas tarefas ás que me referín non van ser fáciles, pero temos a responsabilidade de conseguir xuntos, en nome do mundo que desexamos, un mundo no que os extremistas xa non ameacen ao noso pobo, e as tropas estadounidenses volvan a casa; un mundo no que os israelís e os palestinos estean seguros no seu propio Estado, e no que a enerxía nuclear sexa utilizada con fins pacíficos; un mundo no que os Gobernos sirvan aos seus cidadáns e respéctense os dereitos de todos os fillos de Deus. É un interese recíproco. Este é o mundo que desexamos e só o podemos conseguir xuntos. Sei que hai moitas persoas –musulmás e non musulmás– que pon en dúbida a posibilidade de conseguir esta nova relación. Algunhas desas persoas están desexando inflamar as chamas da división e paralizar o camiño do progreso. Algunhas destas persoas suxiren que non vale a pena facer este esforzo, que estamos condenados ao desacordo, e que as civilizacións están destinadas a enfrontarse. Moitas máis son sinxelamente escépticas sobre que isto poida ocorrer. Hai moito medo, hai moita desconfianza. Pero se eliximos estar amarrados polo pasado, nunca iremos cara adiante. E quero dicir en especial que os mozos de calquera fe, de calquera país –vós, máis que ninguén– teñen a capacidade de refacer o mundo. Todos nós compartimos este mundo durante un breve espazo de tempo. O problema é se pasamos ese tempo centrados no que nos diferencia, ou nos comprometemos nun esforzo –un esforzo sostible– para atopar un territorio común, para centrarnos no futuro que queremos para os nosos fillos e no respecto da dignidade de todos os seres humanos. É máis fácil iniciar as guerras que terminalas. É máis fácil botar a culpa aos outros que mirar cara ao noso interior; considerar o que nos diferencia doutro que atopar o que nos une. Pero temos que elixir o camiño correcto, non só o fácil. Hai unha regra común a todas as relixións: un debe comportarse cos demais como quixésemos que os demais comportásense connosco. Esta verdade transcende nacións e pobos e non é nova, non é branco, negro ou castaño; non é cristián, musulmán ou xudeu. É unha crenza que latexa desde o berce das civilizacións e que aínda o fai no corazón de millóns de persoas. É a fe
noutra xente, e isto é o que me trouxo hoxe aquí. Temos a capacidade de lograr o mundo que desexamos, pero só se temos o valor de emprender un novo comezo, recordando o que foi escrito. O Sagrado Corán dinos: “¡Oh, homes! Creámosvos home e muller; e fixémosvos nacións e tribos para que vos podades coñecer os uns aos outros”. O Talmud dinos: “O conxunto da Tora ten a finalidade de promover a paz”. A Sagrada Biblia dinos: “Benditos os pacificadores, porque eles serán chamados fillos de Deus”. Todos os pobos poden vivir xuntos en paz. Sabemos que esa é a visión de Deus. Agora, esa debe ser a nosa tarefa na Terra. Moitas grazas e que a paz de Deus sexa convosco.