LOGISTYKA 103strony

Document Sample
LOGISTYKA 103strony Powered By Docstoc
					T-6/1
       ZASADY FUNKCJONOWANIA PODSYSTEMU
ZAOPATRYWANIA  MW .


Podsystem zaopatrywania - to organa , jednostki i urządzenia logistyczne
realizujące dostawy zaopatrzenia oraz świadczące usługi gospodarczo – bytowe .

Istota i cel zaopatrywania

 Istota zaopatrywania wyraża się w przygotowaniu i utrzymaniu potencjału
zaopatrzeniowego wojska i GN, zapewniającego wojskom warunki do szkolenia i
skutecznego prowadzenia działań bojowych . Celem zaopatrywania jest
zapewnienie dostaw uzbrojenia i sprzętu , środków bojowych i materiałowych
oraz świadczenie usług gospodarczo – bytowych, które są im niezbędne do
realizacji zadań w czasie pokoju i wojny .

Zaopatrywanie obejmuje ;

    prognozowanie ,
    planowanie ,
    normowanie
    pozyskiwanie,
    gromadzenie,
    przechowywanie,
    rotację,
    dystrybucję,
    dostarczanie,
    wykorzystanie zasobów miejscowych i zdobyczy wojennych ,
    ewakuację zaopatrzenia ,
    działalność gospodarczo-bytową,
    ewakuację ,
    kontrolę,
    sprawozdawczość .


            Zaopatrywanie materiałowe           sił marynarki wojennej jest jednym z
głównych rodzajów wchodzących w kompleks szkolenia bojowego                  w okresie
pokoju i osiągnięć w czasie wojny .
          Zaopatrywanie sił marynarki wojennej w poszczególne rodzaje zaopatrzenia
materiałowo-technicznego na szczeblu og.i ZT. to dowóz i           ewakuacja oraz takie
przedsięwzięcia produkcyjno-usługowe, jak przyrządzanie gorących posiłków , wypiek
chleba , kąpiel, pranie , usługi fryzjerskie .
                      Zaopatrywanie materiałowe to terminowe i pełne zaspokojenie
potrzeb     materiałowych        okrętów      i    jednostek marynarki  wojennej przez
nagromadzenie zapasów środków zaopatrzenia materiałowo-technicznego , organizacji
ich przechowywania , przygotowania , rozchodowania i przez dokonywanie kontroli
właściwego ich użytkowania .
T-6/2
 ORGANIZACJA , ZASADY FUNKCJONOWANIA PODSYSTEMU
ZAOPATRYWANIA

      Funkcjonowanie podsystemu opiera się na głównych zasadach logistyki
wojskowej , także na zasadach szczegółowych do których należą ;
 dostarczanie,
 manewr zaopatrzeniem ,
 wykorzystanie zasobów miejscowych ,
 uzupełnienie zaopatrzenia ,
 terytorialnego zaopatrywania,
       Zasada dostarczania zaopatrzenia polega na dowozie środków bojowych
   i materiałowych transportem szczebla nadrzędnego lub własnym .

      Zasada manewru zaopatrzeniem wyraża się w przenoszeniu głównego
   wysiłku zasilania wojsk dostawami stosownie do sytuacji operacyjnej .
   Manewr zaopatrzeniem realizowany jest również w sytuacji jego zagrożenia
   uderzeniami przeciwnika .

      Zasada wykorzystania zasobów miejscowych na potrzeby wojsk polega
   na racjonalnym i zorganizowanym użyciu zaopatrzenia oraz wykorzystaniu
   stacjonarnej infrastruktury zaopatrzeniowej GN, przydatnej w działaniach
   bojowych .

      Zasada uzupełnienia       na podstawie prognozowanego zużycia wyraża się
   w tym , że przełożony , nie znając faktycznych potrzeb podwładnych
   zobowiązany jest dostarczyć im środki bojowe i materiałowe , biorąc za
   podstawę przyjętą prognozę zużycia.
      Zasada terytorialnego zaopatrywania – istotą tej zasady jest włączenie do
   systemu zaopatrywania wszystkich jednostek wojskowych realizujących zadania
   na terenie OW- bez względu na ich podporządkowanie . Terytorialny system
   zaopatrywania tworzą składnice , garnizonowe organa zaopatrywania oraz
   stacjonarna infrastruktura GN.

           DZIAŁANIA PODSYSTEMU ZAOPATRYWANIA

        Podstawowymi zasadami podsystemu zaopatrywania są;

       gromadzenie ,
       przechowywanie zaopatrzenia ,
       dostarczanie zaopatrzenia ,
       działalność gospodarczo-bytowa ,
T-6/2
          W czasie W podsystem ten pozyskuje środki bojowe i materiałowe z
zasobów miejscowych , zdobyczy wojennej i ewakuacji zaopatrzenia .
          Zaopatrywanie wojsk w czasie P zaspokajane jest poprzez zakupy z
różnych źródeł oraz dostawy ze składnic wojskowych .

           Źródłami zaopatrzenia są;
           bazy i składnice stacjonarne ,
           wyznaczone bazy i składy stacjonarne GN ,
           dostawy z produkcji i zakupy zagraniczne ,
           zasoby miejscowe i zdobycze wojenne .

       Zasadniczymi źródłami zaspokojenia potrzeb zaopatrzeniowych wojsk są
własne pododdziały ( oddziały) zaopatrzenia , przewożące środki bojowe i
materiałowe , oraz składy przełożonego i wyznaczone składy GN .
       Dowóz zaopatrzenia odbywa się przede wszystkim transportem odbiorców .
Na szczeblu taktycznym podstawowym rodzajem transportu jest transport
samochodowy , a na szczeblu operacyjnym również transport kolejowy .
       Utrzymywane zapasy zaopatrzenia zapewniają warunki do realizacji zadań
czasu P , a także bezkolizyjne przejście na wojenny system zaopatrywania .
Zasilanie wojsk w czasie W odbywa się z wykorzystaniem zaopatrzenia
zgromadzonego na transporcie          pododdziałów i oddziałów logistycznych w
wielkościach określonych przepisami .
Część zaopatrzenia mają przy sobie żołnierze , część znajduje się w pojazdach
mechanicznych , wozach bojowych itp.
         Urzutowanie zaopatrzenia ma zapewnić prowadzenie działań       bojowych
przez okres ustalony dyrektywnie .
          Dla    zorganizowania    procesu   zaopatrywania wojsk  niezbędne   są
informacje dotyczące;

 przydziału jednostek na zaopatrzenie ,
 wysokości zapasów zaopatrzenia zgromadzonych na początek działań ,
 normy jego zużycia ,
 zapasów     wydzielonych  przez    przełożonego  w    stacjonarnych   źródłach
  zaopatrzenia ,
 wielkości ,
 asortymentu i terminów dostaw zaopatrzenia transportem przełożonego ,
 stanu zapasów zaopatrzenia jakie należy mieć na koniec działań ,

                     Informacji tych dostarcza logistyk .

T-6/2
         Działalność gospodarczo - bytowa obejmuje przygotowanie posiłków ,
wypiek chleba , kąpiel żołnierzy , pranie bielizny i umundurowania , odkażanie i
dezaktywację przedmiotów mundurowych oraz ich naprawę i usługi fryzjerskie .
 W pododdziałach i oddziałach kompletuje się również środki bojowe i
materiałowe , zestawy remontowe oraz uzupełnia zdekompletowane zestawy do
ponownego wykorzystania . Zadania te realizowane są przez specjalistyczne
pododdziały , wydzielone z jednostek logistycznych , lub doraźnie organizowane
grupy żołnierzy .


T-6/3
         RODZAJE ŚRODKÓW MATERIAŁOWYCH

      Zabezpieczenie materiałowe organizuje się w celu utrzymania sił marynarki
wojennej w stałej gotowości bojowej         w celu zagwarantowania pomyślnego
prowadzenia działań bojowych .
         Podstawę    codziennej i bojowej działalności sił marynarki wojennej
stanowią środki zaopatrzenia materiałowo-technicznego.    Są to środki niezbędne
do życia i działalności bojowej sił marynarki wojennej ;

   wszystkie rodzaje uzbrojenia i techniki ,
   części zapasowe i agregaty ,
   rakiety ,
   torpedy ,
   amunicja ,
   materiały pędne i smary ,
   żywność , woda ,
   para ,
   energia elektryczna ,
   sprzęt łączności ,
   sprzęt ratowniczy ,nawigacyjno-hydrograficzny itd.,

    Z powyższego wynika , że środki               zaopatrzenia   matriałowo-technicznego
    możemy podzielić na sprzęt i materiały ;

         a)   sprzęt - to wszelkiego rodzaju uzbrojenie i wyposażenie techniczne , jak
              ; okręty , samoloty , pojazdy bojowe i mechaniczne , pomocnicze jednostki
              pływające ,wyrzutnie         rakietowe , urządzenia           elektroniczne
              ,inżynieryjsko-saperskie ,
         b) materiały – to wszelkie tworzywa w różnych postaciach , czyli;
              amunicja , paliwa , różnego rodzaju narzędzia , części zamienne ,
              opakowania , żywność , przedmioty zaopatrzenia mundurowego .
         Siły     marynarki     wojennej   zaopatruje  się   w     następujące    rodzaje
zaopatrzenia materiałowo technicznego ;
T-6/3

 rakietowo-artyleryjskie , obejmujące; rakiety , uzbrojenie , amunicję , oraz     części
  zamienne i materiały uzbrojenia ;

 broni podwodnej , obejmujące; sprzęt , uzbrojenie oraz           części   zamienne , i
  materiały broni podwodnej ;

 techniczno-okrętowe, obejmujące; agregaty , zespoły i silniki okrętowe , sprzęt
  elektroniczny oraz części zamienne i materiały techniczno-okrętowe ;
 energetyczno-gazowe, obejmujące; energię elektryczną, parę oraz gazy techniczne ;

 materiałów pędnych i smarów , obejmujące; materiały pędne                  i smary ,
  rakietowe materiały napędowe oraz sprzęt służby materiałów                 pędnych i
  smarów ;

 inżynieryjne , obejmujące; sprzęt , części zamienne i materiały inżynieryjne ;
 łączności , obejmujące; sprzęt, części zamienne i materiały łączności ;

 chemiczne, obejmujące; sprzęt ,części zamienne i materiałay służby chemicznej ;

 ratownicze, obejmujące; sprzęt, części zamienne i materiały ratownicze;

 żywnościowe; obejmujące; żywność i sprzęt służby żywnościowej

 mundurowe, obejmujące; sprzęt i przedmioty zaopatrzenia mundurowego ;

 kulturalno-oświatowe , obejmujące ; sprzęt       i   materiały   propagandowe      oraz
  kulturalno-oświatowe;

 medyczno – sanitarne , obejmujące ; sprzęt            i    materiały sanitarne     oraz
  weterynaryjne;

 kwaterunkowe, obejmujące ; sprzęt i materiały kwaterunkowo-budowlane;

 nawigacyjno-hidrograficzne, obejmujące ;      mapy, sprzęt i materiały     nawigacyjno-
  hidrograficzne i meterologiczne;

 finansowe, obejmujące środki pieniężne ;

    Ponadto lotnictwo morskie dodatkowo rozróżnia zaopatrzenie;

 uzbrojenia lotniczego, obejmującego; rakiety , uzbrojenie i amunicję oraz części
  zamienne i materiały lotnicze;

 lotniczo-techniczne, obejmujące; sprzęt i materiały lotniczo-techniczne.

     Podstawowymi rodzajami zaopatrzenia są ;

 zaopatrzenie rakietowo-artyleryjskie ,
 materiałów pędnych i smarów ,
T-6/3

    zaopatrzenie techniczno-okrętowe ,
    zaopatrzenie żywnościowe i mundurowe ,
    zaopatrzenie w środki ochrony przed skażeniami i zakażeniami.

            Każdy    z    wymienionych    rodzajów  zaopatrzenia  materiałowo –
technicznego charakteryzuje się specyficznymi właściwościami , zwłaszcza      w
zakresie przeprowadzania naliczeń potrzeb materiałowych , ich magazynowania ,
przygotowania do rozdziału , wymagań transportowych , ewidencji i celowości
użycia .
          Mienie każdego rodzaju zaopatrzenia materiałowo – technicznego składa
się z kilku grup materiałowych , wynikających z ich ogólnego przeznaczenia ,
wskaźników technologicznych , terminów użytkowania i tendencji ich rozwoju .
          Grupy mogą się dzielić na podgrupy            i obejmować określone
rodzaje przedmiotów i materiałów . Pełna nomenklatura każdego rodzaju
zaopatrzenia materiałowo – technicznego jest wyszczególniona w tzw. indeksach
materiałowych , w których obok właściwej nazwy podaje się symbol i numer
porządkowy .

Przestrzeganie tych symboli i numerów znacznie ułatwia         proces    zaopatrzenia ,
zwłaszcza w dobie elektronicznych maszyn cyfrowych

                  Środki materiałowo – techniczne będące przedmiotem zaopatrzenia
               określa się ze względu na ich specyfikę rzeczową na trzy grypy;
 grupa A - stanowiąca uzbrojenie i sprzęt techniczno – wojskowy wyłącznie
  dla potrzeb wojska       według specjalnych wymagań i warunków ustalonych
  ściśle przez wojskowe organy zaopatrujące
 grupa B - stanowiąca sprzęt i materiały powszechnego użytku w
   gospodarce narodowej i znajdujące zastosowanie również w wojsku ,
 grupa logistyczna - stanowiąca sprzęt i materiały służb logistycznych
  produkowanych przez gospodarkę narodową w określonych asortymentach i
  według specjalnych wymagań wojska / np. umundurowanie , konserwy mięsne ,
  suchary , niektóre typy mps ./.

         Z powyższego podziału wynika , że         wszystkie    środki    zaopatrzenia
       materiałowo – technicznego tworzą dwie grupy ;

        sprzęt i materiały typowo wojskowe ,
        sprzęt i materiały powszechnego użytku .

         Dominującą rolę w procesach zaopatrywania odgrywa jednak grupa
         stanowiąca sprzęt i materiały typowo wojskowe .
                   Grupa    ta   charakteryzuje   się   tym , że  angażuje    ona
         najpoważniejszą   część   wydatków     budżetowych   MON ,w    procesach
         produkcji podlega badaniom i odbiorowi przedstawicieli wojskowych ,
         dostawy są realizowane według
odrębnych zasad i trybu . Każda określona podgrupa asortymentowa sprzętu i
materiałów tej grupy jest tylko w gestii jednego organu zaopatrującego
będącego wyłącznie jej dysponentem .


       T-6/3
        W aspekcie ustalania potrzeb sprzęt i materiały dzielą             się na ;
        sprzęt etatowy ,
        sprzęt tabelaryczny ,
        materiały o normowanej należności ,
        okresy czasowe ,
        materiały o normowanym zużyciu ,
        jednostkę odniesienia .

       Podział   środków   zaopatrzenia   w   zależności   od     przeznaczenia       i
terminów ;
 zapasy bieżące,
 zapasy wojenne.
       Podziału środków zaopatrzenia materiałowo-technicznego możemy dokonać
wg terminów .

 środki jednorazowego użytku - które ulegają zużyciu w stosunkowo krótkim
    czasie lub też zużywają się po jednorazowym czasie zastosowaniu ,
 środki trwałe - których zużycie jest stosunkowo małe , mają ustalone normy
    trwałości i powinny być używane co najmniej przez okres określony tymi
    normami.
            W zależności od jakości środki zaopatrzenia materiałowo-technicznego
dzielą się na kategorie . Zwykle występuje pięć kategorii;

     do kat. I zalicza się sprzęt i materiały nowej produkcji , odpowiadające
   określonym warunkom technicznym , całkowicie sprawne i nie wydane do
   eksploatacji ,
  do kat. I I zalicza się sprzęt i materiały nowe znajdujące się w
     eksploatacji oraz sprzęt technicznie sprawny ,
   który przeszedł już naprawy jak również sprzęt i materiały nowe nie
   eksploatowane ale mające drobne usterki, a także sprzęt kwalifikujący się do
   naprawy ,
  do kat. I I I zalicza się sprzęt i materiały , które ze względu na długotrwały
     okres przechowywania lub użytkowania nie spełniają warunków określonych
     dla kat.I i I I a nadają się do użytku ,
  do kat. I V zalicza się sprzęt i materiały nie nadające się do użytku i
    sprzęt wymagający naprawy głównej oraz sprzęt i materiały eksploatowane z
    przeznaczeniem do zupełnego zużycia ,
 do kat. V zalicza się sprzęt i materiały zużyte, których naprawa jest
   niecelowa lub nieopłacalna oraz sprzęt nie nadający się do dalszej
   eksploatacji i podlega wybrakowaniu .
 W procesie zaopatrywania w marynarce wojennej występują ponadto dwie
grupy środków zaopatrzenia materiałowo technicznego ;

 sprzęt i materiały morskie , mające zastosowanie wyłącznie     na okrętach i w
  jednostkach nadbrzeżnych marynarki wojennej ,

 sprzęt i materiały ogólnowojskowe , mające również            zastosowanie       w
  marynarce wojennej , obok sprzętu i materiałów morskich .


T-6/4

          PODSTAWOWE ZASADY ZAOPATRYWANIA

                    Na obecnym etapie rozwoju marynarki wojennej zaopatrzenie
materiałowo – techniczne  osiąga duże rozmiary . Wyraża się to dużą ilością
rodzajów zaopatrzenia środków materiałowych , liczącą w naszej marynarce
wojennej około 120 tyś. pozycji nomenklaturowych . Dlatego też należy dążyć do
udoskonalania systemu zaopatrywania aby stał się on odpowiednio operatywny ,
niezawodny i pewny w działaniu .

                    W zaopatrzeniu materiałowo - technicznym marynarki wojennej
występują trzy rodzaje elementów składowych , które tworzą odpowiednią formę
i strukturę ;
           a) elementy trwałe systemu zaopatrywania;

            organy kierowania w służbach ( pionach ) zaopatrywania ,
            pododdziały i oddziały służb zaopatrywania ,
            oddziały i pododdziały transportowe ,
            sieć komunikacyjna ,
            środki łączności wykorzystywane w systemie zaopatrywania ,
            urządzenia składowania (składy, magazyny ) ,

        a)   czynności ustalania i obiegu informacji ;

         zbieranie informacji ,
         opracowanie informacji ,
         podjęcie decyzji w sprawach zabezpieczenia materiałowego do
          wykonawców ,
         opracowanie meldunków i sprawozdań materiałowych ,
         kierowanie procesami zaopatrywania,
         kontrola realizacji zadań zaopatrywania,

        b) czynności zasilania / pracy/ w systemie zaopatrywania .

            przyjmowanie środków materiałowych ,
            magazynowanie (przechowywanie ) środków materiałowych ,
            rozdzielnictwo materiałowe ,
            wydawanie środków materiałowych ,
            przeładunki zapasów na składach ,
            przewozy materiałowe .
                Jednym z podstawowych czynników systemu zaopatrywania jest
struktura organów kierowania w pionach zaopatrywania.
                   W tradycyjnej postaci charakteryzuje się dużą decentralizacją
          pionową , zarówno z punktu widzenia formalnego ( etatowego ) jak i
          funkcjonalnego (obiegu) informacji . We wszystkich ogniwach marynarki
          wojennej tj.;

            w    D- twie Marynarki Wojennej ,
            we    flotyllach ,
            w     jednostkach nadbrzeżnych,
            na   okrętach,
                                           utworzono specjalne służby zaopatrujące .
T-6/4
                        , Służba ‘’ obejmuje organy kierowania , oddziały
( pododdziały ) i urządzenia przeznaczone do zaopatrywania sił marynarki
wojennej w określone rodzaje środków materiałowych .
                          Niektóre służby marynarki wojennej wykonują głównie
           zadania w zakresie zaopatrywania w środki materiałowe , a zadania w
           zakresie usług są ograniczone ( np. służba mps , żywnościowa ).

                       Większość służb marynarki wojennej przeznaczona jest do
           wykonywania większej ilości zadań specjalnych ( usługowych ),a
           zaopatrywanie jest tylko elementem tych zadań , np. slużba zdrowia ,
           służba techniczno okrętowa , ratownicza , wojska inżynieryjne , wojska
           saperskie , służba nawigacyjno-hidrograficzna .



            Każdą służbą kieruje szef służby , który jest starszym przełożonym
           w zakresie swojej specjalności w odniesieniu do wszystkich szefów
           służb niższych ogniw dowodzenia .

           Wszystkie organy dowodzenia służbami zajmujące się zaopatrywaniem w
           środki materiałowe nazywa się organami zaopatrującymi .



                     Wszystkie służby marynarki wojennej , których zadaniem jest
           zabezpieczenie materiałowe , techniczne , medyczne , ratownicze ,inżynieryjne ,i
           chemiczne łączy się w odpowiednie struktury organizacyjne tworząc –
           tyły marynarki wojennej , tyły zespołów            okrętów , tyły lotnictwa
           morskiego , tyły jednostek nadbrzeżnych

ORGANY ZAOPATRUJĄCE W                  MARYNARCE          WOJENNEJ WYSTĘPUJĄ             W
PIONACH ;

 Pion Dowódcy Marynarki Wojennej ( któremu podlega bezpośrednio ) ,

                 szef Lotnictwa Marynarki Wojennej.

 Pion Szefa Sztabu Marynarki Wojenne


                  szef Hidrografii MW ,                                            COZ
                  szef Wojsk Łączności i Obserwacji ,                        COZ i OOZ
                  szef Wojsk Inżynieryjnych ,                                     COZ i
                   OOZ
                  szef Wojsk Chemicznych ,                                        OOZ
                  wydz. Zaopatrzenia Oddziału Szkolenia Sztabu




   T-6/4
                         Pion        Zastępcy   Dowódcy      MW        ds. Techniki      i
Zaopatrzenia


                 szef  Służby Techniczno-Okrętowej ,                 COZ
                 szef Ratownictwa Morskiego ,                            COZ
                 szef             Służb                Broni       Podwodnej
                  COZ
                 szef                      Służby            Uzbrojenia     ,
                  OOZ
                 szef                    Służby           Samochodowej      ,
                  OOZ
                 szef                           Służby           MPS        ,
                  OOZ
                 szef                    Służby           Żywnościowej      ,
                  OOZ
                 szef                     Służby            Mundurowej      ,
                  OOZ
                 szef  Służby Komunikacji Wojskowej ,                   OOZ
                 szef                         Służby          Zdrowia       .
                  OOZ

             Część tych organów zaopatrujących spełnia rolę centralnego organu
zaopatrującego , druga część- centralnego i okręgowego organu zaopatrującego , a
pozostała część tylko okręgowego organu zaopatrującego , tworząc odpowiednie
szczeble zaopatrywania . (schemat)
Centralne organa zaopatrujące /COZ/ w marynarce wojennej zaopatrują
wszystkie jednostki marynarki wojennej w uzbrojenie , sprzęt i materiały typowo
morskie ,mające zastosowanie głównie na okrętach .
             Do COZ należą decyzje            w zakresie ustalania tabel i norm
należności , norm zapasów wojennych i ich urzutowania, wydają one przepisy i
instrukcje w zakresie planowania , zaopatrywania i eksploatacji uzbrojenia i
sprzętu wojskowego , zawierają umowy na dostawy uzbrojenia sprzętu i
materiałów , dysponują środkami pieniężnymi na realizację dostaw.
 Okręgowe organa zaopatrujące /OOZ/              w marynarce wojennej zaopatrują
wszystkie jednostki marynarki wojennej i jednostki przydzielone na zaopatrzenie
w uzbrojenie , sprzęt i materiały powszechnego zastosowania .
             OOZ mają prawo        zgłaszania projektów przystosowania do potrzeb
marynarki wojennej oraz interpretowania wszelkich przepisów i instrukcji
wydanych przez COZ MON .

Niezwykle istotny wpływ         na     zaopatrywanie   w   marynarce    wojennej      mają
oddziały gospodarcze .


           Oddział gospodarczy       (og) jest to jednostka organizacyjna marynarki
wojennej , wyszczególniona w         planie przydziałów gospodarczych     marynarki
wojennej , zatwierdzonych przez      dowódcę , samodzielna w zakresie prowadzenia
gospodarki materiałowo-finansowej     danego rodzaju zaopatrzenia .
              Oddziały gospodarcze       mają prawo wnioskowania w zakresie
działalności gospodarczej , która ściśle jest określona i powinna być realizowana
zgodnie z obowiązującymi przepisami i instrukcjami oraz wytycznymi wyższych
szczebli zaopatrujących .

Głównym celem og           jest bezpośrednie      zaopatrywanie okrętów  /pjp/ w
uzbrojenie , sprzęt i materiały eksploatacyjne oraz obsługa okrętów w portach , na
redach oraz na morzu .
 T-6/4
                Podstawowymi oddziałami gospodarczymi w marynarce wojennej są
komendy       portów    wojennych     w    których    występują  organa kierowania
zaopatrzeniem oraz pododdziały wykonawcze .

             Najniższym szczeblem zaopatrywania jest pododdział gospodarczy ,
którym może być zespół okrętów , pojedynczy okręt lub pododdział brzegowy nie
prowadzący samodzielnej gospodarki materiałowo-finansowej, a znajdujący się na
zaopatrzeniu w innym og.

             Zasadniczym zadaniem pododdziału gospodarczego jest doprowadzenie
przedmiotów    zaopatrzenia    do   ich   bezpośrednich  użytkowników (schemat
zaopatrywania okrętów ) .
              W procesie zaopatrywania w marynarce wojennej obowiązuje
określony porządek , którego tezy sprowadzają się do następujących;

   odpowiedzialność za pełne i terminowe uzupełnienie zapasów materiałowych
    okrętów i jednostek nadbrzeżnych , zapasów komend portów wojennych ,
    zapasów     marynarki  wojennej    ponoszą odpowiedni  szefowie  organów
    zaopatrujących wyższego szczebla ,

   ogólne    kierownictwo   zaopatrywania   we     wszystkie rodzaje zapasów
    materiałowych spoczywa w rękach dowódców wszystkich szczebli        którzy
    również odpowiadają za zabezpieczenie materiałowe zespołów okrętów ,
    pojedynczych okrętów i jednostek nadbrzeżnych ,

   bezpośrednimi organizatorami wszelkich przedsięwzięć w zakresie zaopatrywania
    w    środki   zaopatrzenia  i  odpowiedzialnymi     za pełne    i  terminowe
    zabezpieczenie materiałowe na równi z dowódcami wszystkich szczebli są
    ich zastępcy ds. techniki i zaopatrzenia ,

   bezpośrednimi wykonawcami i odpowiedzialnymi za pełne i terminowe
    zaopatrywanie w środki zaopatrzenia materiałowego ( ich zgromadzenie ,
    magazynowanie i zgodnie z przepisami rozdzielnictwo ) odpowiedzialni są
    szefowie    odpowiednich    służb zaopatrujących , podlegający   bezpośrednim
    przełożonym    w      oddziałach  gospodarczych   (zastępcom   dowódcy     ds.
    technicznych i kwatermistrzom ),

   wszystkie zespoły okrętów lub pojedyncze okręty , jednostki nadbrzeżne ( nie
    będące oddziałami gospodarczymi ) warsztaty ( zakłady ) i instytucje
    zaopatrywane są przez odpowiednie organa zaopatrujące marynarki wojennej
    zgodnie z zasadą miejsca bazowania i podporządkowania .
           Podstawą przyjęcia okrętów na zaopatrzenie przez oddział gospodarczy
   jest wyciąg z planu przydziałów gospodarczych . Dowódca okrętu
   przyjmowanego na zaopatrzenie w nowym oddziale gospodarczym ma
   obowiązek przedstawić karty zaopatrzenia wydane przez poprzedni organ
   zaopatrujący .
            Po przedstawieniu kart zaopatrzenia w dokumentacji materiałowej
   organów zaopatrujących og otwiera się konta materiałowe z kart zaopatrzenia
   oraz nalicza się środki zaopatrzenia materiałowego , podlegające wydaniu w
   ciągu roku .

   T-6/4
             Podstawowym     czynnikiem    decydującym  o    zaopatrzeniu  sił
marynarki wojennej jest dowóz środków materiałowych .
             Organizacja dowozu zależy od konkretnych warunków , w jakich
będzie realizowany ;
 stosowanie broni masowego rażenia ,
 rodzaju i charakteru działań bojowych ,
 od warunków komunikacyjnych i klimatycznych ,
 objętości i terminów dowozu ,
 od stanu i możliwości transportu ,
Ponadto przy organizacji dowozu przestrzega się następujących reguł ;
 środki materiałowo – techniczne dowozi się w pierwszej kolejności okrętom i
   zespołom działającym na głównym kierunku i wykonującym główne zadania ,
 w dowozie należy wykorzystać w sposób kompleksowy wszystkie możliwe w
   danych warunkach rodzaje transportu ,
 kierowanie dowozem i użyciem transportu prowadzone jest w sposób
   scentralizowany ,co pozwala skupić w jednym ośrodku dyspozycyjnym potrzeby
   i możliwości przewozowe oraz natychmiast reagować na zmiany .

Zgodnie z tymi zasadami dowóz środków zaopatrzenia materiałowego odbywa
się według zasady ,, od siebie ‘’, a ewakuację ,,na siebie ‘’ , w ogniwie ;
 centrale organy zaopatrujące MON - okręgowe organy zaopatrujące MW ,
 centralne i okręgowe organy zaopatrujące MW - KPW i inne oddziały
   gospodarcze ,
 komendy portów wojennych – okręty ,
 samodzielne jednostki nadbrzeżne – pododdziały ,

   IDEOWY SCHEMAT DOWOZU I EWAKUACJI ;

                                       Komendy Portów
                                         Wojennych




          Centralne i
      okręgowe składnice
              MW                              OG
                                          jednostek               Pododdział
                                         nadbrzeżnych             gospodarczy
   Z analizy wynika , że system dowozu i ewakuacji przewiduje etapowość
   dowozu i         ewakuacji . W marynarce wojennej przewiduje się następujące
   etapy dowozu i ewakuacji ;
    tyły operacyjne dysponują transportem       niezbędnym    do zaopatrzenia
       przewozów ze składów centralnych i okręgowych organów zaopatrujących
       do składów portów wojennych , batalionów zaopatrzenia     lotnictwa MW
       oraz do wysuniętych punktów zaopatrzenia okrętów ,
    tyły taktyczne MW / komendy portów wojennych i jednostki nadbrzeżne /
       dysponują transportem , który pozwala zapewnić dowóz i ewakuację
       środków materiałowych do okrętów      i pododdziałów będących na ich
       zaopatrzeniu .


   T-6/4
            Organizatorem    dowozu      wszystkich    rodzajów     zaopatrzenia
   materiałowego jest oraz wszystkich rodzajów ewakuacji          na szczeblu
   operacyjnym jest zastępca Dowódcy MW ds. Techniki i Zaopatrzenia , na
   szczeblu taktycznym     komendant portu wojennego , zaś w pozostałych
   jednostkach nadbrzeżnych MW – logistyk – zastępca dowódcy jednostki .

   ZAOPATRYWANIE W SŁUŻBACH LOGISTYCZNYCH

   Zaopatrywanie w materiały        pędne i smary (MPS )

   Zaopatrywanie wojsk w mps i sprzęt w naturze wykonują ;

 na    szczeblu centralnym i okręgowym ;
  -    Centralny Wojskowy Ośrodek Badawczy Paliw Płynnych ,
  -    Ośrodek Szkolno-badawczy Służby MPS ,
  -    Centralne Warsztaty Naprawcze i Składnica Sprzętu Służby MPS ,
  -    składy mps OW (RSZ ),
  -    rejonowe laboratoria mps ,

 na szczeblu taktycznym - skład mps ZT ,
 na szczeblu og - skład mps og ,
 dostawcy – zakłady produkcyjne ( rafinerie ) .

          Zaopatrywaniem w paliwo i smary oraz sprzęt służby mps           kieruje
szef służby mps . Potrzeby paliwa i sprzętu ustala się wg ;
          ilości sprzętu technicznego ,
          wykonywanego zadania bojowego ,
          intensywności eksploatacji sprzętu technicznego ,
          stanu posiadanych zapasów ,
          pory roku ,
          stanu dróg ,
          limitów zużycia ,
          ilości zapasów przewidzianych na koniec walki .
Potrzeby opakowania i sprzętu ustala się na podstawie tabel należności .
Materiały pędne i smary dowozi się bezpośrednio do sprzętu technicznego
transportem og lub organizuje się punkty tankowania przy wykorzystaniu
urządzeń .

Zaopatrywanie w żywność i sprzęt służby żywnościowej;

Podstawę do planowania zaopatrzenia w środki zaopatrzenia żywnościowego
stanowią szczegółowe wytyczne służby żywnościowej , obowiązujące zarządzenia i
przepisy oraz zamierzenia organizacyjno – szkoleniowe określające ;

 przewidywane stany liczebne żywionych ,
 zasady   żywienia  żołnierzy  w    różnych       porach   roku    w    warunkach
  garnizonowych i polowych ,

T-6/4
 wskaźniki i limity spożycia produktów spożywczych ,
urzutowanie i wysokość utrzymywanych zapasów produktów spożywczych oraz
okresy gwarancyjne lub okresy przechowywania ,
 wysokość norm budżetowych ,
 zasadnicze i dodatkowe należności żywnościowe ,
 należności etatowe i tabelaryczne sprzętu ,
 okresy używalności sprzętu ,
 ilość sprzętu przeznaczonego do naprawy oraz rodzaje przeprowadzonych
   napraw .

Planowanie zaopatrywania w produkty spożywcze odbywa się następująco ;

   COZ       opracowuje i przesyła do realizacji OOZ roczne limity zakupu
    produktów      spożywczych     oraz    ramowe    roczne   plany     odświeżania
    przechowywanych zapasów produktów spożywczych ,
 OOZ opracowuje ;
            - roczny limit produktów spożywczych         w układzie kwartalnym ,
planowanych przez poszczególne składnice zaopatrujące . Limit obejmuje ; rodzaje i
ilości kupowanych produktów , adresy dostawców i przedstawicielstw wojskowych
odbierających produkty oraz obowiązujące normy jakościowe ,
       - roczny plan odświeżania zapasów produktów spożywczych w układzie
           kwartalnym     obejmujący    terminy , rodzaje    i ilości    produktów
           przeznaczonych do spożycia i sprzedaży ,
       - rozdzielniki dla każdej składnicy zaopatrującej na produkty konserwowe
           przeznaczone zarówno do odświeżania zapasów , jak i spożycia w ZW i
           og
 składnica     zaopatrująca    składa do dostawców roczne zapotrzebowania w
    układzie kwartalnym i kwartalne zamówienia w układzie miesięcznym na
    produkty spożywcze w ilościach określonym rocznym limitem ,
 organ zaopatrujący        opracowuje zestawienie potrzeb produktów spożywczych
    dla oddziałów       gospodarczych w układzie miesięcznym na podstawie
    zgłoszeń,
 oddział     gospodarczy planuje zaopatrzenie we wszystkie rodzaje produktów
    spożywczych do zapewnienia wyżywienia ludzi oraz odświeżania zapasów ,
   og    posiadający na zaopatrzeniu wojskową piekarnię garnizonową planuje
   zaopatrzenie tej piekarni w mąkę w ilościach zapewniających wypiek
   pieczywa dla wszystkich oddziałów przydzielonych do piekarni. Zaopatrzenie
   piekarni w mąkę może odbywać się ze źródeł ;
         1. ze zwrotów przez oddziały gospodarcze w ramach odświeżania
            zapasów ,
         2. z dostaw przez składnice zaopatrujące ,
         3. z zakupu .

Planowanie zaopatrywania      w    sprzęt   służby   żywnościowej   odbywa   się
następująco ;

 odział gospodarczy ;
        1. ustala na potrzeby własne i pododdziałów przydzielonych należności
            sprzętu dostarczonego w naturze na podstawie obowiązujących tabel
            należności , utrzymywanych zapasów , planowanego wybrakowania , oraz
            stanu posiadanego sprzętu ,
        2. planuje     w      ramach   przydzielonego  kredytu  zakup    sprzętu
            zryczałtowanego wynikającego z tabel należności z przeznaczeniem
            na ; bieżące zaopatrzenie , skompletowanie zestawów polowych ,
            uzupełnienie zapasów.
T-6/4
        3. szef zaopatrzenia żywnościowego odpowiada i ponosi odpowiedzialność
        za prawidłowość naliczeń potrzeb sprzętu .

 Organ zaopatrujący związku taktycznego ;
        1. sprawdza prawidłowość naliczeń sprzętu , ilość sprzętu zgłoszonego
           do wybrakowania
        2. opracowuje roczny plan zaopatrzenia oddziałów gospodarczych w
           sprzęt na podstawie przydziałów      sprzętu przez okręgowy organ
           zaopatrujący ,
        3. opracowuje rozdzielniki dla oddziałów gospodarczych na sprzęt
           wydawany przez składnicę zaopatrującą .

 Okręgowy organ zaopatrujący ;
        1. analizuje nadesłane zapotrzebowania , sprawdza zgodność naliczeń z
           tabelami należności ,
        2. opracowuje roczny plan zaopatrzenia ZT I og na podstawie
           przydziałów sprzętu przez COZ i powiadamia zainteresowanych o
           przydzielonych ilościach sprzętu w danym roku ,
        3. opracowuje rozdzielnik na sprzęt przydzielony ZT i og.

 Centralny organ zaopatrujący ;
          1. opracowuje roczne plany zaopatrzenia dla OOZ,
          2. przesyła OOZ i składnicom zaopatrującym odpisy zamówień
             złożonych    do  dostawców   i    wyciągi umów zawartych z
             dostawcami .

Zaopatrywanie    w    przedmioty     zaopatrzenia    mundurowego    w    służbie
mundurowej .
Podstawą zaopatrywania w pzm są ;

 zapotrzebowania ( analizy potrzeb ) opracowane przez OOZ służby mundurowej
  , obejmujące przedmioty przydzielone w naturze ,
 zapotrzebowania materiałowo – finansowe opracowane przez OG , które obejmują
  przedmioty i usługi nie uwzględnione w analizie potrzeb, realizowane w
  systemie zdecentralizowanym .

                Nadrzędny organ zaopatrzenia przydziela og pzm dwa razy w
roku ;
1. przedmioty użytkowane w okresie letnim - do 30 kwietnia ,
2. przedmioty użytkowane w okresie zimowym - do 30 września

Użytkownicy mogą być zaopatrywani w okresach powstawania uprawnień do
należności ( np. w środki higieny i konserwacji , przedmioty przysługujące
pracownikom wojska ) , oraz w miarę realizacji zadań ( np. w razie powołania
absolwentów szkół wyższych na przeszkolenie , zatrudnienia pracowników wojska ) .

Zaopatrywanie żołnierzy niezawodowych.
Zaopatrywanie żołnierzy zawodowych.
Zaopatrywanie żołnierzy w przedmioty wyposażenia specjalnego .

T-6/5
     RODZAJE I ZASADY URZUTOWANIA ZAPASÓW I ŚRODKÓW
                   MATERIAŁOWYCH W MW

     Logistyczne zabezpieczenie mobilizacji jest integralną częścią przedsięwzięć
wykonywanych na rzecz mobilizacyjnego rozwinięcia SZ RP i na początkowy
okres wojny . Obejmuje nakłady obronne i ich strukturę , środki bojowe i
materiałowe , medyczne , remontowo – obsługowe oraz transport i infrastrukturę
wojskową .
      Ogólne kierownictwo nad pracami w zakresie logistycznego zabezpieczenia
mobilizacyjnego rozwijanych jednostek sprawuje dowódca .
      Bezpośrednie kierownictwo , koordynacja         i nadzór nad planowaniem
logistycznego zabezpieczenia mobilizacji należy do szefa logistyki odpowiedniego
szczebla .
       Organami    wykonawczymi        w     zakresie   planowania  zabezpieczenia
logistycznego mobilizacji w jednostkach są szefowie służb , wydziały ( sekcje )
zaopatrzenia .

       Planowanie     logistycznego    zabezpieczenia     mobilizacyjnego   obejmuje
przedsięwzięcia związane z ustaleniem potrzeb ilościowych i asortymentowych ,
sposobu     gromadzenia    ,   przechowywania     i   dystrybucji   sprzętu  środków
materiałowych .
          Potrzeby te ze względu na sposób ustalania należności dzielimy na 3
zasadnicze grupy ;
Grupa I - uzbrojenie i sprzęt         etatowy    i tabelaryczny – ujęty w tabelach
należności do etatów poszczególnych jednostek ,
Grupa II - materiały jednorazowego użytku normowane . Są to środki bojowe i
materiałowe ustalone na podstawie norm obowiązujących w poszczególnych
działach zaopatrzenia określonych przez Sztab Generalny . Raz na pięć lat szef
Sztabu Generalnego określa swoim zarządzeniem podstawowe normy i zasady
zabezpieczenia materiałowego potrzeb . Normy te docierają do jednostek (OG ) w
formie zarządzenia i wytycznych szefa Sztabu Wojsk i stanowią podstawę do
naliczeń środków bojowych i materiałowych ,

Grupa III - sprzęt i wyposażenie nietabelaryczne - naliczane przez oddział
gospodarczy w poszczególnych działach zaopatrzenia na podstawie norm ( tabel
) należności określonych przez Centralny Organ Logistyki.

          Potrzeby  materiałowe      SZ     RP   w   okresie   zagrożenia   i   wojny
zabezpieczane są z następujących źródeł ;

 z zapasów w Siłach Zbrojnych RP ,
 z rezerw państwowych ,
 z dostaw wojennych realizowanych zgodnie z programem gospodarki (PMG ).

        Na okrętach , w komendach portów wojennych oraz centralnych i
okręgowych składnicach MW gromadzi się i utrzymuje ustalone normatywne
zapasy środków materiałowych .
         Gromadzenie   i   utrzymywanie   tych   zapasów     jest   jednym    z
podstawowych czynników zapewniających ciągłość zabezpieczenia materiałowego sił
MW .




T-6/5
         W    zależności   od   miejsca gromadzenia zapasów materiałowych dzieli
się je na ;

   zapasy okrętów i zespołów okrętów ,
   zapasy komend portów wojennych i jednostek brzegowych ,
   zapasy składów centralnych i okręgowych MW .

Wielkość zapasów materiałowych      gromadzona w tych trzech ogniwach jest
ustalona    dyrektywami i zarządzeniami Sztabu Generalnego WP w odniesieniu
do całości zapasów oraz Sztabu MW w odniesieniu do ich urzutowania w tych
trzech ogniwach .

 Uważa się , że zapasy normatywne utrzymywane w MW powinny zapewnić
prowadzenie działań bojowych do momentu dostaw okresu wojennego . Zapasy
gromadzone w czasie pokoju powinny być rozmieszczone          w sposób
rozczłonkowany i zapewniający jak najbardziej dogodne warunki zaopatrzenia
oddziałów ZT .
   Urzutowanie zapasów powinno – z jednej strony - zapewnić możliwie
największą samodzielność pod względem materiałowym oddziałów , ZT , z drugiej
- umożliwić dowóz środków materiałowych .

       Zapasy środków       materiałowych   z   punktu widzenia mobilizacji dzielą
się na ;

1. Zapasy użytku bieżącego ( UB ) – określone etatami , tabelami i normami
   należności czasu ,,P ‘’ i przeznaczone do zabezpieczenia bieżących potrzeb
   szkoleniowych i gospodarczych . Część z zapasów UB , która zaliczana jest do
   należności wojennych, przeznaczona jest na zabezpieczenie mobilizacyjnego
   rozwinięcia jednostek wojskowych.
2. Zapasy wojenne ( ZW ) – są określone etatami , tabelami i normami
   należności wojennych i przeznaczone są do zabezpieczenia mobilizacyjnego
   rozwinięcia jednostek wojskowych i potrzeb wojennych w początkowym
   okresie wojny .
       Zapasy wojenne możemy podzielić na ;
    Zapasy taktyczne – utrzymywane zgodnie z urzutowaniem przy żołnierzu (
       sprzęcie ) i na środkach transportu lub w magazynach oddziłowych i
       garnizonowych , przeznaczone do wykorzystania przez oddziały , pododdziały i
       ZT.

        Zapasy okręgowe ( RSZ ) występują na szczeblu wojsk i utrzymuje się
         zgodnie z urzutowaniem w bazach , składnicach okręgowych i rejonowych .
         Mogą być również utrzymywane w magazynach i garnizonowych i OG ,
         np. część zapasu okręgowego LŚB i paliwa lotniczego utrzymywana jest
         w jednostkach lotniczych .Nie zmienia to jednak dysponenta tych środków
         , którym dysponuje Dowództwo MW .

      Zapasy centralne gromadzi się na szczeblu centralnym sił zbrojnych i
       przeznaczona na odtworzenie zapasów okręgowych ( taktycznych ) .
Praktycznie w jednostkach wojskowych zabezpieczenie potrzeb mobilizacyjnych
odbywa się poprzez ;
 zaliczenie z UB sprzętu i środków materiałowych o pełnej sprawności i
   przydatności użytkowej ,
 utrzymanie sprzętu i materiałów z ZW ,
 pobranie z GN pojazdów samochodowych ,

T –6/5
         Uzbrojenie i sprzęt techniczny wydziela się z zapasów wojennych po
zabezpieczeniu   przez  oddział  gospodarczy potrzeb      bieżących , zgodnie  z
należnościami etatowymi i tabelami należności czasu ,,P ‘’ .
          Sprzęt wydzielony do zapasów wojennych powinien być technicznie
sprawny , ukompletowany i posiadać odpowiedni zapas resursu ,          zgodnie z
normami ustalonymi przez      COL . Sprzęt nowy oraz bezpośrednio przyjęty z
zakładów naprawczych przeznacza się na ZW po wstępnej eksploatacji i
wykorzystaniu uprawnień wynikających z gwarancji .
Sprzęt i materiały uzupełniane z GN pobiera się w czasie mobilizacji z
cywilnych zakładów lub instytucji        na podstawie ustaleń zawartych w
dyrektywach Sztabu Generalnego . Do najbardziej typowego sprzętu pobieranego z
gospodarki narodowej zalicza się różnego rodzaju pojazdy mechaniczne ( cysterny ,
chłodnie , samochody ppoż. , statki , maszyny i urządzenia , leki ) .
               Zużywane zapasy materiałowe należy systematycznie uzupełniać .
Podstawowym źródłem uzupełnienia zapasów materiałowym sił zbrojnych jest
gospodarka narodowa , która przeznacz część dochodu narodowego na utrzymanie
sił   zbrojnych .
              COZ WP wydzielają zapasy materiałowe dla MW , które są
rozmieszczone w głąb i wzdłuż wybrzeża zgodnie z wnioskami wynikającymi z
charakteru działań bojowych . Urzutowanie tych zapasów                może kształtować
się następująco ;

   na okrętach , pływających magazynach i jednostkach nadbrzeżnych gromadzi się
    do 50 % całości zapasów materiałowych MW ,
   w wysuniętych składach ruchomych szczebla operacyjnego do 30% zapasów ,
   w stacjonarnych składach centralnych i okręgowych organów zaopatrujących
    pozostała część zapasów .

W urzutowaniu zapasów materiałowych przestrzega się układu terytorialnego ich
rozmieszczenia według zasady ;
 wschodnia część wybrzeża ,
 środkowa część wybrzeża ,
 zachodnia część wybrzeża .

Zapasy okrętowe oraz wydane bezpośrednio żołnierzom lub przewożone na
transporcie kołowym ( pływającym ) mają charakter zapasów ruchomych , stąd
pochodzi ich nazwa.
            W zależności od sytuacji i zadań wykonywanych w zespołach i na
okrętach oraz jednostkach nadbrzeżnych na podstawie decyzji dowódców
wyższych szczebli mogą być gromadzone zapasy doraźne , przekraczające ustalone
dla nich normatywy .

Dodatkowym źródłem uzupełnienia zapasów materiałowych dla jednostek MW
mogą być ;
 zasoby miejscowe – mają ogromne znaczenie w organizacji zabezpieczenia
   materiałowego . Mogą one być źródłem zaopatrzenia w żywność , mps ,
   materiały budowlane i inne . Budynki     instytucji   i mieszkalne mogą być
   wykorzystane do rozmieszczenia pododdziałów i urządzeń tyłowych , a
   miejscowy transport może być użyty do przewozów materiałowych .
  zdobycz wojenna - stanowią środki materiałowe zdobyte na nieprzyjacielu .
    Przedmiotem zdobyczy wojennej w myśl prawa wojennego może być
    własność państwa nieprzyjacielskiego , taka jak środki pieniężne , papiery
    wartościowe , składy
 T-6/5
  broni ,środki transportowe , magazyny i zapasy żywnościowe oraz majątek
    mogący służyć do celów wojennych ( gmachy publiczne , nieruchomości , lasy
    i gospodarstwa rolne należące do państwa ) .
  a      także     nadające  się  do użytku      agregaty , zespoły  i   części
    wymontowane z pojazdów , okrętów i uzbrojenia nie podlegającego
    naprawie -po doprowadzeniu do stanu używalności wykorzystuje się do
    ponownego zaopatrzenia sił MW.
              Wykorzystanie    tych środków    może    umożliwić     gromadzenie i
uzupełnienie zapasów , a ponadto odciążyć transport od dowozu .

        PLANOWANIE POTRZEB              MATERIAŁOWYCH              W MW

Wielkość środków materiałowych w marynarce wojennej jest funkcją składu sił
marynarki wojennej , biorących udział w szkoleniu lub w działaniach bojowych .
      Potrzeby te występują zarówno w czasie pokoju jak i w czasie wojny ,
przy czym te drugie jest niewspółmiernie wyższe .

 Planowanie potrzeb w czasie pokoju obejmuje kalkulację i zestawienie
środków niezbędnych do zaspokojenia materiałowego związanego z procesem
szkolenia sił marynarki wojennej i zapewnienia im odpowiednich warunków
socjalno – bytowych .

 podstawą dokonywania kalkulacji i naliczeń potrzeb materiałowych w okresie
  pokoju są plany szkolenia , plany działalności gospodarczej , normy należności
  i wytyczne wyższych organów zaopatrujących . Kalkulacje te przeprowadza
  się na okres pełnego roku gospodarczego .

Planowanie     potrzeb w czasie wojny obejmuje       kalkulację i zestawienie
środków materiałowych i niezbędnych na okres przygotowania i prowadzenia
określonych działań bojowych oraz rezerwę środków pozostających w dyspozycji
okrętów i jednostek nadbrzeżnych        po wykonaniu planowanych działań
bojowych .
        Tak więc potrzeby w czasie wojny związane są z zabezpieczeniem
działań bojowych sił marynarki wojennej . Przewidywana w kalkulacjach i
naliczeniach rezerwa środków , po wykonaniu planowanych zadań bojowych ma
na celu skrócenie przygotowania okrętów i jednostek nadbrzeżnych do
wykonania następnych zadań bojowych .

Wszystkie    kalkulacje w    zakresie  zaopatrywania     okrętów   i   zespołów
przeprowadzają odpowiednie organy zaopatrujące , posługujące się obowiązującymi
normami materiałowymi , jednostkami kalkulacyjnymi oraz jednostkami miary i
wagi .

Norma materiałowa – określa asortyment oraz niezbędne ilości materiałów do
zapewnienia eksploatacji poszczególnych rodzajów sprzętu . Normy materiałowe
mogą być opracowane na określoną ilość jednostek użytkowania sprzętu / w km,
mtg, godzinach pracy /lub na określoną ilość sprzętu i okres czasu / m-c, kwartał ,
rok / .
        Normy materiałowe dzielą się na dwie podstawowe grupy ;

  norma zużycia – określająca ilość i asortyment materiałów eksploatacyjnych ,
   które mogą być zużyte przez określony sprzęt w czasie określonej normy
   użytkowania lub w określonym terminie . Do tej grupy zalicza się zestawy
   części wymiennych lub materiałów technicznych , normy zużycia mps / w km,
   mtg / .
T-6/5
   norma należności – określają ilość i asortyment materiałów lub
    wyposażenia technicznego , które należy utrzymywać w celu zapewnienia
    ciągłej    eksploatacji  sprzętu .Do    tej  grupy należą  normatywy
    magazynowe części wymiennych i materiałów technicznych , zestawy
    wyposażenia indywidualnego sprzętu lub tabele wyposażenia / np.
    umundurowanie / .

Jednostki kalkulacyjne – wprowadzono w związku z tym , że same
ilościowe wskaźniki środków materiałowych nie dają pełnego obrazu stanu
zapasów nagromadzonych lub niezbędnych do zabezpieczenia działań
bojowych .

W celu przyspieszenia naliczeń oraz określenia      stanu   zabezpieczenia
zespołów okrętów       i jednostek nadbrzeżnych     w toku sporządzania
dokumentacji tyłowej wprowadzono pojedyncze         i zbiorowe jednostki
kalkulacyjne ;
 dla uzbrojenia – jednostki ognia / jo /
 dla paliw i wody – jednostki napełnienia / jn /
 dla żywności – racje dzienne / rdz /
 dla części wymiennych i wyposażenia – komplety    i zestawy .

Jednostka ognia – jest to ilość amunicji ustalona na jednostkę broni (
pistolet , karabinek , działo , czołg , ) lub okręt .
Zbiorowa jednostka ognia zespołu okrętów ( oddziału , pododdziału ) jest to
ilość amunicji obliczona zgodnie ze stanem faktycznym wykorzystywanego
uzbrojenia .
               Wielkość jednostek ognia na okrętach ustala się biorąc pod
uwagę głównie przeznaczenie każdego typu okrętu . Okręt może pomieścić
jedną jo amunicji .Rakiety , bomby głębinowe określa się w jo , miny w
sztukach , a trały w kompletach .

Jednostka napełnienia – jest to ilość materiałów pędnych i smarów lub
wody ustalona na jeden pojazd mechaniczny , samolot , jednostkę pływającą
oraz inne pojazdy i agregaty .
Jednostkę napełnienia pojazdów mechanicznych określa się wg zasadniczej
normy zużycia , przy czym powinna ona zapewnić 100 km przebiegu .
Jednostkę napełnienia    okrętów określa się wg pojemności zbiorników
układu paliwowego .
          Zbiorowa jednostka napełnienia jest to suma jednostek napełnienia
faktycznej liczby pojazdów lub jednostek pływających zespołu lub grupy
okrętów .

Racja dzienna żywności – jest to ustalona w należnościach ilość i rodzaj
środków spożywczych przewidzianych do spożycia przez jednego żołnierza
w ciągu jednej doby .
  Zbiorową rację dzienną żywności zespołu okrętów ( okrętu , pododdziału )
nalicza się według stanu faktycznego wchodzącego w jego skład żołnierzy
.
        Komplet ( zestaw ) – jest to ustalona tabelami ilość i rodzaj sprzętu , części
        wymiennych i materiałów mających ściśle określone przeznaczenie .

T-6/6
                           ODDZIAŁ        GOSPODARCZY

Oddział gospodarczy - jest samodzielną pod względem organizacyjnym jednostką
wojskową ( pułk , samodzielny batalion itp.) , mającą aparat gospodarczy
zarządzający i wykonawczy ( służby logistyczne ) , i finansowe ) , posiadającą
uprawnienia do prowadzenia - w ustalonym zakresie - samodzielnej gospodarki.

Pododdział gospodarczy - ograniczony pododdział oddziału gospodarczego (
batalion , kompania , pluton itp. ) lub jednostkę wojskową przydzieloną na
zaopatrzenie do określonego oddziału gospodarczego.

Celem gospodarki logistycznej oddziałów gospodarczych jest tworzenie - zgodnie
z zasadą racjonalnego gospodarowania - warunków materialnych i podstaw
koniecznych do osiągania przez jednostki wojskowe optymalnych wyników w
całokształcie ich działalności.
            Gospodarka logistyczna na szczeblach og obejmuje problemy
dotyczące ;

   wyżywienia,
   ochrony zdrowia ,
   umundurowania , zaopatrywania w materiały pędne i smary ,
   eksploatacji nieruchomości wojskowych oraz sprzętu technicznego służb
    logistycznych ,
 rekreacji i wypoczynku ,
 przewozów.
 Ważnym zadaniem oddziału gospodarczego jest zorganizowana działalność
dotycząca zaopatrywania i obsługi pododdziałów .
          Zaspokajanie potrzeb materiałowych i finansowych wymaga
systematycznego dostarczania zaopatrzenia dla wszystkich rodzajów sprzętu i
uzbrojenia znajdującego się w oddziale gospodarczym oraz zapewnienie
odpowiednich warunków socjalno – bytowych żołnierzom.

Działalność służb logistycznych w oddziale gospodarczym ( służby
żywnościowej , mps , mundurowej , ) polega na odpowiednim przemieszczaniu
zaopatrzenia materiałowego z zasobów gospodarki narodowej poprzez poszczególne
szczeble zaopatrywania do bezpośrednich użytkowników ( pododdziałów, punktów
usługowych,       grup i pojedynczych żołnierzy ) przy jednoczesnym zapewnieniu
ciągłości obsługi.

Podstawowym zadaniem gospodarki służb logistycznych          na szczeblu og jest
zapewnienie właściwego ;

 żywienia żołnierzy i pracowników wojska w   garnizonach stałych i
  warunkach polowych poprzez odpowiednio zorganizowany system zbiorowego
  żywienia w oparciu o stołówki i kuchnie żołnierskie ( punkty żywienia
  kadry ) oraz kasyna wojskowe,
 wyposażenia indywidualnego i zbiorowego jednostek w pzm oraz obsługi w
   zakresie przechowywania, naprawy , prania i kąpieli żołnierzy wykorzystując w
   tym celu oddziałową i pododdziałową bazę usługową ( magazyny , warsztaty
   szewsko-krawieckie ,pralnie , łaźnie , szatnie , izby gospodarcze i suszarnie ) ,
T-6/6

 stanu opieki medycznej , z uwzględnieniem działalności profilaktyczno-leczniczej ;
  - pomocy lekarskiej i leczenia zachowawczego w oparciu o garnizonowe i
      oddziałowe izby chorych,
  - właściwej obsługi medycznej lotów e jednostkach lotniczych,
  - opieki medycznej w warunkach polowych i zakwaterowania żołnierzy w
      garnizonach stałych ,
 zabezpieczenia potrzeb ilościowych i asortymentowych , mps ,oraz rakietowych
  materiałów napędowych       zapewniających planową eksploatację techniki
  wojskowej ,
 utrzymanie pod względem techniczno-użytkowym kompleksów koszarowych,
  gospodarki cieplnej i energetycznej oraz wodno-ściekowej , z uwzględnieniem
  ochrony środowiska naturalnego ,

W toku realizacji zadań gospodarczych służb logistycznych na szczeblu
pododdziału, szczególną uwagę należy zwrócić na ;

 utrzymanie w stałej gotowości bojowej i eksploatacyjnej uzbrojenia i sprzętu
  technicznego służb logistycznych,
 terminowym pobieraniu i wydawaniu żołnierzom logistycznego zaopatrzenia,
 prawidłowym wykorzystywaniu, przechowaniu , ochronie ,użytkowaniu , kontroli i
  ewidencji środków materiałowo-technicznych oraz obiektów i urządzeń
  logistycznych.

Wykonanie powyższych zadań wymaga zorganizowanego działania poszczególnych
komórek organizacyjnych służb logistycznych , skierowanego na wszechstronne
zaspokojenie potrzeb oddziału.

Ze względu na różnorodność zapotrzebowania na środki materiałowe oraz
częstotliwość ich dostarczania rozróżnia się zaopatrzenie ;

   codzienne wynikające z konieczności systematycznego , codziennego
    zaspokojenia danej potrzeby , np. zaopatrywanie w żywność , wodę , energię itp.,

   doraźne realizowane w miarę zaistnienia czy zgłoszenia zapotrzebowania na
    dane środki materiałowe , np. zaopatrzenie w amunicję , paliwo , umundurowanie
    itd.,

   okresowe polegające na zaspokojeniu potrzeb w pewnych okresach , np.
    jesienno-zimowym czy wiosenno-letnim.

Działalność służb logistycznych oddziału gospodarczego jest uzależniona głównie
od ;
 zamierzeń szkolenia taktycznego , oraz doskonalenia dowództwa , sztabu i
  pozostałej kadry ,
 użytkowania sprzętu i urządzeń w pododdziałach oraz zużycia sprzętu i
  materiałów służb logistycznych przeznaczonych do szkolenia bieżącego i
  utrzymania gotowości bojowej ,
 poziomu i wyników ekonomicznych gospodarowania w pododdziałach i
  służbach logistycznych ,


T-6/6
  FUNKCJE ZARZĄDZANIA LOGISTYCZNYCH ORGANÓW ZAOPATRZENIA

          Ważną   rolę w    organizacji procesu   zaopatrywania  w   służbach
logistycznych odgrywa doskonalenie metod kierowania poszczególnymi służbami ,
którego podstawowym celem jest zapewnienie wysokiej gotowości bojowej .

Zasadniczą rolę w tym procesie odgrywa ;

   znajomość zadań ,
   ciągłe zbieranie i opracowywanie informacji ,
   terminowe przekazywanie informacji zainteresowanym ,
   wytyczanie kierunków i kierowanie podległymi służbami ,
   utrzymanie służb logistycznych w gotowości bojowej ,

Przez zarządzanie gospodarką służb logistycznych rozumie się działanie logistyka
i podległych mu szefów zaopatrzenia oraz dowódców pododdziałów tyłowych i
innych komórek organizacyjnych ( kuchni , magazynów ) zmierzające do osiągnięcia
określonych celów.
Do podstawowych funkcji zarządzania należą ;

   planowanie – ma na celu sprecyzowanie celu działania służb logistycznych i
    określenie metod postępowania    w oparciu o kalendarzowy plan zamierzeń
    szkoleniowych i innych zasadniczych przedsięwzięć

   organizowanie - jest konsekwencją planowania i wyraża się w doborze ,
    łączeniu części przedsięwzięć w określone całości organizacyjne , ustalaniu
    kolejności poszczególnych czynności , które należy wykonać w pozyskiwaniu
    zasobów niezbędnych do wykonania planów , grupowaniu i przydzielaniu
    zadań osobom , zespołom , pododdziałom bojowym lub tyłowym ,

   stymulowanie ( motywowanie , rozkazywanie ) można określić jako działanie za
    pomocą systemu bodźców ( materialnych i nie materialnych ) uzupełnianych
    rozkazami , zarządzeniami , poleceniami w celu realizacji zaplanowanych i
    przygotowanych zamierzeń.

   kontrolowanie - polega na porównaniu rzeczywistego przebiegu realizacji
    zadań z zadaniami planowanymi ( zamierzonymi ) , ustalaniu odchyleń w
    działaniu oraz wyjaśnianiu przyczyn tych odchyleń i ich ocenie .
W oddziałach gospodarczych występują następujące formy finansowania
działalności gospodarczej ;

 gospodarka budżetowa – której zasady dotyczące prowadzenia określają ;
  - akty normatywne wydane przez ministra obrony narodowej oraz szefa
     Sztabu Generalnego WP ,
  - przepisy o gospodarce finansowej i rachunkowości w og ,
  - szczegółowe przepisy wydane zgodnie z zakresem kompetencji przez
     szefa Sztabu i szefów służb Głównego Kwatermistrzostwa WP oraz normy
     należności i normatywy zestawów.
  T-6/6

     gospodarka pozabudżetowa - w ramach której prowadzone są ;

    -   zakłady budżetowe np. wojskowe domy wypoczynkowe ,
    -   gospodarstwa pomocnicze np. garnizonowe kasyna i piekarnie wojskowe,
        garnizonowe hotele , pralnie i zakłady usługowe służby mundurowej.

    GOSPODARKA MATERIAŁOWA W ODDZIALE GOSPODARCZYM

    Potrzeby środków materiałowych dla og określają i zaspakajają okręgowe
    organy zaopatrujące , biorąc za podstawę stany etatowe( ewidencyjne ) ludzi ,
    zwierząt , uzbrojenia i sprzętu technicznego oraz normy , tabele należności , stany
    zapasów , plany szkolenia , a także informacje zawarte w sprawozdaniach i
    meldunkach.

    Potrzeby środków materiałowych oraz utrzymanie ciągłości zaopatrywania og
    zapewnia się w drodze ;

     dostaw planowanych ,
     zapasów bieżących , w tym niezniżalnych ,
     zapasów wojennych ,

    Środki materiałowe na potrzeby og pozyskiwane są poprzez ;

     dostawy realizowane w systemie zakupów scentralizowanych ,
     zakupy dokonywane we własnym zakresie w systemie zdecentralizowanym ,
      ( środki materiałowe nie objęte systemem zakupów zdecentralizowanych,
      przeznaczone na zaspokojenie codziennych potrzeb oraz do uzupełnienia
      lub    wymiany zapasów      przydziela się  og   na   podstawie   planów
      zaopatrzenia sporządzonych przez okręgowe organy zaopatrujące ).
     produkcję i usługi realizowane w ramach działalności własnej og .

Osoby odpowiedzialne za gospodarkę           materiałową w    og     muszą    zapewnić
właściwy jej poziom poprzez ;

   odpowiednie    wyposażenie , urządzenie  i    wykorzystanie pomieszczeń
    magazynowych ,
   dokładny odbiór ilościowy i jakościowy otrzymywanych do przechowywania
    środków materiałowych ,
  prawidłowe , zgodne z właściwościami danych środków materiałowych ,
   rozmieszczenie i układanie ich zarówno w czasie przyjmowania , jak i w
   okresie przechowywania ,
 zapewnienie właściwych warunków przechowywania każdego rodzaju środków
   materiałowych ,
 prawidłowy dobór      personelu magazynowego , odpowiedzialnego materialnie za
   przyjmowanie , przechowywanie , konserwację i wydawanie mienia logistycznego ,
 realizację   przedsięwzięć    profilaktycznych w   zakresie  ochrony    środków
   materiałowych przed zniszczeniem , psuciem się i szkodnikami ,
 stałe kontrolowanie stanu technicznego przechowywanych środków ,
 właściwą     organizację ochrony ogólnej i przeciwpożarowej pomieszczeń
   magazynowych ,
T-6/6

   realizację przedsięwzięć w zakresie zapobiegania ponadnormatywnym ubytkom
    naturalnym ,
   systematyczne kontrolowanie stanu ilościowego przechowywanych środków
    materiałowych .

                          STRUKTURA I ZADANIA KPW

Typowym przedstawicielem tyłów MW szczebla taktycznego jest komenda portu
wojennego.
                           W skład komend portów wojennych wchodzą ;

 sztab ,
 służby techniczne ,
 służby logistyczne ,
 wydział finansowy ,
 garnizonowa przychodnia lekarska ,
 pododdziały wykonawcze ( składnica sprzętu technicznego i uzbrojenia , składy
  służb    logistycznych , warsztaty      sprzętu    technicznego i    uzbrojenia ,
  szewsko-krawiecki , stołówki i kuchnie łaźnie oraz garnizonowa straż pożarna).
 ponadto KPW jest podporządkowana wojskowa administracja koszar będąca
  na odrębnym etacie Służby Zakwaterowania i Budownictwa Pomorskiego
  Okręgu Wojskowego. ( schemat, 803 - 66)

Komendy portów wojennych zostały powołane do zapewnienia ;

   rozśrodkowania bezpiecznego postoju okrętów ,
   organizacji zabezpieczenia materiałowego ,technicznego , medycznego, inżynieryjnego,
    ratowniczego i chemicznego         oddziałów w strefie odpowiedzialności flotylli
    obrony wybrzeża w celu utrzymania ich w stałej gotowości bojowej.

Komendy     portów   wojennych    w    systemie  wszechstronnego     zabezpieczenia
codziennej i bojowej działalności sił wykonują następujące zadania ;

 organizują całkowite i terminowe zaopatrywanie              materiałowe   okrętów    i
  oddziałów w swojej strefie odpowiedzialności ,
 organizują kompleksowy dowóz środków materiałowych do stałych i
  tymczasowych punktów bazowania okrętów , wysuniętych punktów zaopatrzenia
  okrętów oraz do okrętów na redach i na morzu ,
 zapewniają utrzymanie w stanie gotowości eksploatacyjnej okrętów oraz
  wszelkiego rodzaju uzbrojenia i sprzętu wojskowego będącego na wyposażeniu
  oddziałów ,
 zapewniają wysoki stan zdrowotny żołnierzy i uprawnionych do wysokiej
  pomocy medycznej członków rodzin , organizują pierwszą pomoc lekarską ,
  przeprowadzają ewakuację chorych i rannych oraz zapewniają krótkoterminowe
  ich leczenie , przygotowują,
 przygotowują i utrzymują w stanie eksploatacyjnym nabrzeża i urządzenia
  portowe oraz stwarzają odpowiednie warunki do bezpiecznego postoju okrętów
  ich zaopatrywania i obsługi ,

T-6/6

 zapewniają bezpieczeństwo pływania na redach , w basenach i kanałach
  portowych oraz organizują ratownictwo przybrzeżne załóg , okrętów ,
 organizują obronę przed bronią masowego rażenia , obronę powietrzną w
  rejonach stałego i tymczasowego bazowania okrętów, w rejonach rozmieszczenia
  oddziałów i pododdziałów logistycznych.

Ponadto komendy portów wojennych wykonują zadania mobilizacyjne mające na
celu zapewnienie niezbędnych warunków do szybkiego i płynnego przejścia
komend portów wojennych z organizacji czasu pokojowego na organizację czasu
wojennego.

Sztab KPW jest powołany do zapewnienia organizacji i ciągłości dowodzenia ,
planowania    i   koordynacji  zabezpieczenia  działań  bojowych  i   codziennej
działalności okrętów i zespołów .           W skład sztabu wchodzą specjaliści ;
operacyjno-szkoleniowi , koordynacji   przewozów , zabezpieczenia chemicznego ,
ewidencyjno-kadrowi oraz łączności .

Służby logistyczne KPW      mają za zadanie stworzyć odpowiednie         warunki
bytowe żołnierzom pozostającym na przydziałach gospodarczych.

                     W skład służb logistycznych wchodzą ;
   służba żywnościowa ,
   służba mundurowa ,
   służba mps ,
   służba zdrowia ( lekarz weterynarii ),
   urządzenia wykonawcze i składy służb logistycznych ,
   kuchnie ,
   warsztaty szewsko-krawieckie ,
   pralnie i łaźnie .

Do podstawowych zadań służb logistycznych KPW należy ;

 opracowywanie        planów       gospodarczych   i        ustalanie   potrzeb
  materiałowo-finansowych ,
 realizowanie przydzielonych limitów finansowych ,
 organizowanie zakupów , odbioru , przechowywanie i konserwacja środków
  zaopatrzenia logistycznego ,
 terminowe i pełne zaopatrywanie załóg i okrętów i pojazdów mechanicznych
  będących na przydziałach gospodarczych w środki żywnościowe , pzm ,mps
  oraz sprzęt służb logistycznych,
 zapewnienie zgodnego z obowiązującymi normami wyżywienia ,
 organizowanie kąpieli żołnierzy a także wymiany i prania bielizny
  pościelowej i osobistej oraz umundurowania ,
 opracowanie i uaktualnienie dokumentacji mobilizacyjnej i planu osiągania
  WSGB służb kwatermistrzowskich i realizacji planu zabezpieczenia tyłowego
  działań bojowych ,
 prowadzenie szkolenia specjalistycznego żołnierzy służb logistycznych ,
 prowadzenie ewidencji , niezbędnej dokumentacji i sprawozdawczości.


T-6/6

Służba zdrowia KPW reprezentowana jest zwykle przez Garnizonową Przychodnie
Specjalistyczną wraz z izbą chorych.

Do zadań służby zdrowia KPW należy ;

    zapewnienie wysokiego stanu zdrowotnego żołnierzy oraz rodzin żołnierzy
     zawodowych ,
    udzielanie ambulatoryjnej i specjalistycznej       pomocy     lekarskiej oraz
     krótkoterminowego leczenia szpitalnego w izbie chorych ,
    zapewnienie        warunków      sanitarno-epidemiologicznych     żywienia ,
     zakwaterowania i udział w opracowaniu i realizacji dokumentacji
     mobilizacyjnej , planu osiągania wyższych stanów gotowości bojowej ,
    prowadzenie nadzoru sanitarno-weterynaryjnego nad produkcją mięsa .
    szkolenia żołnierzy ,
    prowadzenie szkolenia sanitarnego i szerzenie oświaty sanitarnej wśród
     żołnierzy,

Wojskowa administracja koszar ( WAK ) reprezentuje służbę zakwaterowania          i
budownictwa POW i wykonuje usługi na rzecz Marynarki Wojennej.

Do jej zadań należy ;

 zaopatrywanie obsługiwanych pododdziałów w sprzęt kwaterunkowy , sprzęt
  przeciwpożarowy , opał , wodę , światło , gaz oraz środki do konserwacji urządzeń
  i pomieszczeń ,
 zapewnienie odpowiednich warunków sanitarno-higienicznych i estetycznych
  oraz przeciwpożarowych w administrowanych obiektach koszarowych ,
 zapewnienie sprawnej działalności urządzeń technicznych ,
 przeprowadzenie okresowych i bieżących napraw obiektów, konserwacji
  sprzętu ,
 przyjęcie  i    zabezpieczenie     obiektów     koszarowych  w    przypadku   ich
  opuszczenia przez użytkowników w czasie działań bojowych.
Służba finansowa - do jej zadań należy ;

 planowanie gospodarczo-finansowe oraz terminowe zaopatrywanie KPW i
  jednostek przydzielonych na zaopatrzenie finansowe w środki pieniężne ,
 utrzymanie stałej współpracy z szefami służb w zakresie ustalania potrzeb
  finansowych , likwidacji strat i szkód w mieniu wojskowym ,
 sprawowanie nadzoru nad celowością i legalnością wydatków oraz zasad
  przestrzegania dyscypliny finansowej ,
 nadzór nad stosowaniem przepisów o zatrudnianiu i płacach pracowników
  cywilnych oraz gospodarowaniu funduszem płac ,
 prowadzenie obowiązującej dokumentacji oraz obowiązującej sprawozdawczości .

T-6/7
ORGANA      NADZORU I        ZAOPATRYWANIA W ZESPOŁACH OKRĘTÓW

           Zespoły okrętów posiadają własny aparat gospodarczy , który
bezpośrednio kieruje sprawami zaopatrzenia i obsługi okrętów wchodzących w
skład zespołu .

            Wszystkie okręty lub zespoły okrętów pod względem gospodarczym
traktowane są jako pododdziały gospodarcze przydzielone na zaopatrzenie do
odpowiedniej komendy portu wojennego , przy czym w zależności od klasy
okrętów zaliczane są do jednego z dwóch rodzajów pododdziałów ;

 prowadzących pełną samodzielną gospodarkę pododdziałową ,
 prowadzących gospodarkę pododdziałów w zakresie ograniczonym .

          Na okrętach klasy niszczyciel , oraz na okrętach szkolnych prowadzona
jest samodzielna gospodarka pododdziałowa . Za organizację zaopatrywania i
obsługę na tych okrętach odpowiadają służby logistyczne , których zadaniem jest ;

 zaopatrywanie okrętów w żywność i sprzęt służby żywnościowej , przedmioty
  zaopatrzenia mundurowego oraz sprzęt kwaterunkowy według ustalonych
  należności a także w należne uposażenie finansowe ,
 magazynowanie zapasów środków materiałowo - technicznych służb logistycznych
  ,
 organizowanie żywienia załogi i wykonanie prac związanych z zapewnieniem
  załodze odpowiednich warunków bytowych ,
 codzienna kontrola właściwego wykorzystania i rozchodowania wyposażenia i
  zapasów środków materiałowych służb logistycznych ,
 organizowanie napraw bieżących umundurowania i obuwia ,
 zamawianie środków transportu dla potrzeb działów okrętowych .

Wszystkie te działy prowadzą odrębną ewidencję i sprawozdawczość .

         Za organizację zaopatrywania i obsługę na tych okrętach odpowiada
aparat gospodarczy złożony z ;
 kwatermistrza okrętu , szefa zaopatrzenia żywnościowego i szefa zaopatrzenia
  mundurowego , którzy dysponując odpowiednią bazą materiałową oraz
  personelem fachowym wykonują zadania przewidziane w regulaminie służby
  okrętu / RSO / dla działu logistycznego / DZ IX / ,
 mechanika okrętu dysponującego odpowiednią bazą materiałową i personelem
  pionu technicznego , wykonującego zadania gospodarcze przewidziane w RSO
  dla działu elektromechanicznego / DZ VI /,
 lekarza okrętowego , dysponującego personelem sanitarnym i wykonującego
  zadania działu służby zdrowia / DZ VIII /,
 dowódcy pozostałych działów w zakresie gospodarki materiałami i sprzętem
  technicznym , będącym ich podporządkowaniu ,
 bosmana okrętu w zakresie gospodarki ogólnookrętowej .


T-6/7
       Gospodarkę pododdziałową w zakresie ograniczonym prowadzą okręty
wchodzące w skład zespołów / np. kutry torpedowe , okręty podwodne ,
pomocnicze jednostki pływające itp. /.

         Za gospodarkę materiałową na tych okrętach odpowiada dowódca działu
okrętowego , poważne obowiązki w dziedzinie gospodarki wykonuje bosman
okrętowy , do którego obowiązków należy ;
 dbałość o należyty stan , konserwację i działanie kotwic wraz z całym
   sprzętem kotwicznym i holowniczym , masztów olinowania oraz okrętowych , ich
   osprzętu ,
 troska o odpowiedni wygląd zewnętrzny , utrzymania czystości na okręcie oraz
   w rejonie postoju okrętu ,
 prowadzenie ewidencji sprzętu i materiałów pokładowych ,
 pobieranie z magazynu umundurowania specjalnego i wydania bezpośrednio
   użytkownikom .

          Specjaliści   ci     współpracują    ściśle   z    odpowiednimi   organami
zaopatrującymi komend portów wojennych            i   wykonują    zakresie gospodarki
wojskowej na okręcie następujące zadania ;
 planowanie potrzeb materiałowych okrętów wchodzących w skład ich zespołu ,
 terminowe       sporządzanie    i   przedstawianie   zapotrzebowań , do    organów
   zaopatrujących / KPW / na uzupełnienie zapasów materiałowych ,
 kierowanie gospodarką materiałową oraz kontrolowanie racjonalnego zużycia
   środków materiałowych ,
 nadzorowanie prawidłowego prowadzenia ewidencji materiałowej w zespole i
   na okrętach lub osobiste jej prowadzenie i rozliczanie się przed organem
   zaopatrującym z rozchodowanych środków materiałowych ,
 organizowanie należytej eksploatacji i napraw sprzętu i przedmiotów będących
   w             ich gestii ,nadzorowanie zgodnie z przepisami przechowywania
   zapasów materiałowych,
 nadzorowanie zgodnie z przepisami przechowywania zapasów materiałowych
   na okrętach i w magazynach zespołów.

           Bez względu na klasę okrętu gospodarka okrętowa obejmuje ;
 naliczanie , zapotrzebowanie i przyjmowanie na okręt różnego rodzaju sprzętu ;
  amunicji , broni podwodnej ,paliwa – przed wyjściem w morze ,
 magazynowanie przyjętych na okręt zapasów oraz rozdział ich zgodnie z
  przepisami,
 prowadzenie obowiązującej ewidencji oraz i rozliczania z pobranych zapasów ,
 organizowanie eksploatacji oraz drobnych przeglądów i napraw ,
 organizowanie pomocy rannym i chorym na okręcie ,
 zapewnienie załodze okrętu odpowiednich warunków bytowych .

       Za całość gospodarki wojskowej oraz zabezpieczenia tyłowego
bezpośrednio na okręcie i w zespołach zgodnie z RSO odpowiedzialni są
dowódcy okrętów i zespołów , a zadania w zakresie gospodarki wojskowej
wykonują przy pomocy swoich zastępców lub flagowych specjalistów zespołów .

T-6/7
                     ZAOPATRYWANIE                   OKRĘTÓW

SŁUŻBA ŻYWNOŚCIOWA
                 Okręty otrzymują środki spożywcze w naturze i naczynia
stołowo – kuchenne z komend portów wojennych , do których zostały przydzielone
na zaopatrzenie .
       Z    innych    oddziałów    gospodarczych    okręty  mogą     pobierać    środki
spożywcze po uprzednim zgłoszeniu zapotrzebowania co najmniej na 24 godziny
przed terminem odbioru -wyłącznie na podstawie upoważnienia macierzystej
komendy portu wojennego , która ponosi odpowiedzialność za zaopatrywanie.
        Dowóz środków spożywczych do okrętów w czasie ich pobytu w
porcie i na morzu organizuje zaopatrująca komenda portu wojennego używając
do tego celu własnych środków transportowych .
       Odbiór ilościowy i jakościowy środków spożywczych odbywa się przy
burcie okrętu .
Przyjęcie ilościowe polega na przeliczeniu lub zważeniu środków spożywczych
oraz na porównaniu wykazanych w dokumentach z ilością faktycznie otrzymaną
.
Przyjęcie     jakościowe    polega    na   stwierdzeniu , czy    środki    zaopatrzenia
żywnościowego nie mają braków lub uszkodzeń i czy odpowiadają ustalonym
wymaganiom .
                             Okręty mogą być zaopatrywane w środki spożywcze ;
 codziennie / w przypadku odbioru mleka i załogi okrętów żywionych w
    kuchniach brzegowych/,
 dekadowo / okręty które otrzymują środki spożywcze na okres dekady /
    wystawiają asygnaty dekadowe na przybliżony stan żywionych na podstawie
    zaopatrzenia dowódcy okrętu bądź raportu , wzór 11-OE , odcinek B w
    przeddzień dekady, produkty szybko się psujące wydaje się na 2-3 dni ,
 miesięcznie korzystają niszczyciele i okręty szkolne , które prowadzą z
    oddziałem     gospodarczym       gospodarkę       pododdziałową     na    zasadach
    miesięcznych rozliczeń ,
 okresowe korzystają okręty wychodzące w rejsy na okres dłuższy niż dekada
    oraz kutry torpedowe i okręty podwodne wychodzące z bazy na czas
    przekraczający jeden dzień .
            Podstawę do przyjęcia na zaopatrzenie żywnościowe żołnierzy
służby zasadniczej , przybywających z innych oddziałów , jak również odbywających
ćwiczenia stanowi karta zaopatrzenia żywnościowego .

SŁUŻBA MUNDUROWA
                          Żołnierze  marynarki   wojennej   służby  zasadniczej
otrzymują przedmioty zaopatrzenia mundurowego zgodnie z wkładką mundurową
do książeczki wojskowej , w oddziałach gospodarczych , w których rozpoczynają
służbę wojskową .
   Wkładka mundurowa składa się z trzech części , w których wyszczególnione są
p.z.m.

 część I – przedmioty podlegające zwrotowi po odbyciu służby wojskowej ,
 część II – przedmioty     pozostawione na własność       po upływie okresu
  używalności
 część III – przedmioty dodatkowo wydawane .
SŁUŻBA MPS


T-6/8             GOSPODARKA MATERIAŁOWA NA OKRĘTACH

W celu utrzymania sprzętu i materiałów techniczno-okrętowych pododdział
gospodarczy    /  okręt / składa   zapotrzebowanie   do    właściwego   oddziału
gospodarczego, w 2 egzemplarzach oddzielnie na materiały trwałe i jednorazowego
użytku.

W zapotrzebowaniu należy podać oznaczenie katalogowe , nazwę materiału oraz
ilość i jednostkę miary.      Zapotrzebowanie podpisuje dowódca okrętu lub w
jego imieniu zastępca dowódcy okrętu i zaopatruje pieczęcią.             Ilość
zapotrzebowanego materiału nie powinna przekraczać należności materiałowych
ustalonych dla danego okrętu.

Na podstawie zaakceptowanego przez kierownika sekcji zaopatrzenia technicznego
komendy portu wojennego magazynier wystawia dowód wydania.
Na podstawie tego dokumentu odbiera się sprzęt i materiały w magazynie
sprzętu techniczno-okrętowego, kwitując odbiór na dowodzie wydania , którego
kopię otrzymuje razem z materiałem.

W uzasadnionych przypadkach okręt może pobrać również materiały z
komend portów wojennych , w których nie jest na stałym zaopatrzeniu. Przy
pobieraniu materiałów należy w takich przypadkach przestrzegać uprzednio
wymienionych zasad , z tym , że dowód wydania wystawiony jest w 4 egz.;
wydający oddział gospodarczy przesyła dwa egzemplarze do komendy portu
wojennego , w której okręt pozostaje na stałym zaopatrzeniu celem dokonania
rozliczenia z pobranych materiałów.

Sprzęt i materiały techniczno okrętowe wydaje się na okręt na podstawie
tabel wyposażenia okrętu lub norm materiałowych na materiały jednorazowego
użytku.
W przypadku szczególnie uzasadnionych okręt może otrzymać materiały poza
należnościami   na    podstawie   zatwierdzonego     przez dowódcę    oddziału
gospodarczego wniosku złożonego przez dowódcę okrętu , w którym należy podać
nazwę materiału i szczegółowe uzasadnienie potrzeby.

Przekazywanie gospodarki techniczno-okrętowej w przypadku przejścia okrętu
do nowego oddziału gospodarczego odbywa się komisyjnie.       Jeżeli sprzęt i
materiały techniczno-okrętowe przechowywane na okręcie z uzasadnionych
przyczyn są zbędne na okręcie , wówczas podlegają zdaniu do magazynu
materiałów techniczno-okrętowych komendy portu wojennego na podstawie kwitu
materiałowego wystawionego na okręcie i podpisanego przez dowódcę.

W przypadku zdawania sprzętu wymontowanego nie będącego na ewidencji
pododdziałowej do kwitu materiałowego należy dołączyć protokół wymontowania.
Taki sprzęt jak ; manometry , liczniki obrotowe, termometry , części wymienne
silników , zdawany do magazynu podlega uzasadniającemu orzeczeniu na odwrocie
kwitu materiałowego.

Materiały trwałe powinny być użytkowane i eksploatowane na okręcie celowo
i oszczędnie oraz zgodnie z ich przeznaczeniem. Uszkodzenie , zagubienie lub
przedwczesne zużycie materiałów traktowane jest jako szkoda w mieniu
wojskowym.
Materiały   trwałe przechowuje się w pomieszczeniach przeznaczonych do tego
celu z zachowaniem kolejności numerów wywieszek.

T-6/8
Materiały jednorazowego użytku podlegają rozliczeniu na okręcie na podstawie
protokołu zużycia , sporządzonego raz w miesiącu w jednym egzemplarzu
oddzielnie dla każdego rodzaju zaopatrzenia.

Sprzęt        i materiały przeznaczone do zestawów awaryjnych powinny być
odpowiednio pomalowane , przy czym nie należy ich użytkować przy normalnej
eksploatacji.

Nie zezwala się gromadzić większych zapasów materiałowych na                okrętach,
których nie przewidują tabele należności.
 Ilość materiałów jednorazowego użytku przechowywana na okrętach              powinna
być zgodna z       zasadami   określonymi  w przepisach o     tzw.           zapasach
minimalnych. Zapasy minimalne dla okrętów o wyporności do 2000 ton           wynoszą
równowartość jednomiesięcznego zużycia , a powyżej 2000 ton normy           te mogą
wahać się na plus lub minus.

Szczególną   uwagę     należy   zwracać   na   racjonalne   magazynowanie      takich
materiałów jak ;

   farby ,
   kwasy ,
   chlorek metylu ,
   liny ,
   pakuły ,
   flagi ,
   materiały łatwopalne ,
   narzędzia ,
   szmaty ,
   materiały lotne i guma ,
                                    z   uwagi   na   bezpośrednie   niebezpieczeństwo
ognia lub zatrucia.
Magazynowanie na okręcie materiałów łatwopalnych i farb w ilościach
większych niż 5% należnej normy rocznej jest kategorycznie zabronione.
Istotną sprawą jest należyte rozmieszczenie materiałów i właściwe ich
zamocowanie na okręcie , zwłaszcza podczas wychodzenia okrętu na morze.

Szczególną uwagę należy zwrócić na regularną wentylację magazynów. W
magazynach codziennie należy sprawdzić temperaturę pomieszczeń i takich
materiałów jak pakuły , szmaty , i odpadów bawełnianych wodą i ropą oraz
magazynowania materiałów higroskopijnych z suchymi.

Ewidencja materiałowa - na pobrane przez okręty materiały prowadzi się na
szczeblu oddziału gospodarczego. Oddział gospodarczy dokonuje również rozliczenia
tych materiałów.


Na okrętach prowadzi się następującą dokumentację ;


 Książkę ewidencji materiałów trwałych -w której ewidencjonuje się wszystkie
  materiały trwałe i zestawy części wymiennych będące do dyspozycji okrętu ,
 Książkę należności i rozchodów materiałów jednorazowego użytku - w
  której ewidencjonuje się przychody i rozchody materiałów jednorazowego
  użytku ,
 Zapotrzebowanie - na pobieranie materiałów trwałych i jednorazowego użytku
  w oddziale gospodarczym ,
 Kwit materiałowy - wystawiony przez okręt na zdawane do magazynu
  oddziału gospodarczego materiały trwałe ,
 Dowód wydania - wystawiony przez oddział gospodarczy           na wydane z
  magazynu materiały trwałe i jednorazowego użytku ,
 Protokół zużycia materiałów jednorazowego użytku - sporządzany na okręcie
  raz na miesiąc na zużyte w tym okresie materiały,
 Opis zestawu części wymiennych - w którym ewidencjonuje się części
  wymienne dla poszczególnych zespołów uzbrojenia i agregatów ,
 Protokół wymontowania / wmontowania/ -sporządza się na materiały trwałe
  montowane na stałe jest on podstawą do rozchodowania materiałów trwałych.
  Protokół sporządza się w      egzemplarzach , z których jeden zostaje przesłany
  do oddziału gospodarczego.

Za stan gospodarki         materiałami techniczno-okrętowymi   w pododdziale
gospodarczym / okręcie / odpowiada dowódca pododdziału / okrętu /.
Czynności związane z prowadzeniem tej gospodarki wykonuje dowódca działu
lub wyznaczony przez dowódcę okrętu podoficer.
Obowiązkiem dowódcy pododdziału gospodarczego / okrętu / w zakresie gospodarki
materiałami techniczno-okrętowymi jest ;

 zorganizowanie pobierania materiałów techniczno-okrętowych oraz nadzór nad
  celowym ich zużyciem ,
 kontrolowanie gospodarki materiałami techniczno-okrętowymi oraz nadzór nad
  prowadzeniem księgowości materiałowej ,
 zorganizowanie    nadzoru nad     przechowywaniem   i   konserwacją materiałów
  techniczno-okrętowych ;

W planowaniu materiałowym pododdziały gospodarcze uczestniczą poprzez
zgłoszenie potrzeb do oddziałów gospodarczych z rocznym wyprzedzeniem na ;

 materiały niezbędne   do remontów wykonywanych przez      załogi   we własnym
  zakresie ,

 sprzęt przewidywany do wybrakowania w okresie planowania materiałowego ,

 braki wyposażenia sprzętu i narzędzi wg. zestawów i tabel należności
  naprawy sprzętu technicznio-okrętowego , naprawy łodzi wiosłowych , wykonanie
  nowych trapów , pokrowców .

Pododdziały gospodarcze / okręty / nie zgłaszają do planu materiałów ujętych w
rocznych normach należności narzędzi , zestawach eksploatacyjno-naprawczych.


T-6/9

PODSTAWOWE ZASADY PRZECHODZENIA GOSPODARKI WOJSKOWEJ
              Z CZASU ,,P ‘’ NA CZAS ,, W ‘’

W oddziałach gospodarczych prowadzi się gospodarkę materiałową czasu wojny.

Przez pojęcie gospodarki materiałowej należy rozumieć system gospodarowania ,
w którym podstawą do ustalania wielkości zaopatrzenia oraz rozliczania stanowią
należności określające ilość środków materiałowych / produktów / przysługujących
jednej osobie w określonym czasie.

Przejście na gospodarkę materiałową czasu wojny w oddziałach gospodarczych
następuje na polecenie nadrzędnego organu zaopatrującego.

Oddziały gospodarcze , ZT wojsk własnych i sojuszniczych przyjmuje się na
zaopatrzenie    na podstawie decyzji organu zaopatrującego szczebla okręgowego
( operacyjnego ).

Przyjęcie na zaopatrzenie grup lub pojedynczych żołnierzy wojsk operacyjnych
własnych i sojuszniczych odbywa się na podstawie rozkazu dziennego dowódcy
oddziału gospodarczego przyjmującego na zaopatrzenie.
    ZASADY PRZECHODZENIA GOSPODARKI ŻYWNOŚCIOWEJ Z CZASU
                        ,,P’’ NA CZAS ,,W ‘’


Przyjmowanie na zaopatrzenie ;

  przyjęcie na zaopatrzenie pojedynczych żołnierzy lub grup wykazuje się w
  raportach dziennych ( wzór 11OE ),
 żołnierzy rezerwy ( poborowych ) przyjmuje się na zaopatrzenie żywnościowe
  na podstawie    karty powołania ,
 porażonych i chorych żołnierzy przyjmuje się na zaopatrzenie żywnościowe
  w wojskowych zakładach leczniczych        na podstawie rozkazu dziennego
  komendanta zakładu.

Zmiana organu zaopatrującego;

        Zmiany organu zaopatrującego na stałe lub   czasowe   dokonuje się na
podstawie rozkazu dowódcy wyższego szczebla.


            W razie zmiany organu zaopatrującego przez oddziały gospodarcze –
sporządza się pisemny meldunek o faktycznym ( w dniu zmiany ) stanie
liczebnym żywionych oraz o ilościach posiadanych zapasów. Meldunek ten , po
potwierdzeniu go przez dotychczasowy organ zaopatrujący , przedstawia się go
nowemu organowi zaopatrującemu.



T-6/9

Rozliczenie z organem zaopatrującym polega na sporządzeniu ;
 wykazu stanu zapasów środków spożywczych ,

 sprawozdania   z obrotu z obrotu sprzętu i materiałów służby żywnościowej ,
 zaświadczenia o rozliczeniu się z dostawcami cywilnymi i wojskowymi
  podpisanego przez szefów zaopatrzenia żywnościowego i finansowego ,


 ZASADY I SPOSÓB PRZEJŚCIA Z GOSPODARKI MUNDUROWEJ CZASU
                     ,,P’’ NA CZAS ,,W’’

Do podstawowych zmian w całokształcie działalności związanej z zaspokojeniem
potrzeb wojska w zakresie zaopatrzenia mundurowego i obsługi w czasie wojny
w porównaniu z zasadami organizacyjnymi i podstawowymi czynnościami
gospodarczymi w czasie pokoju należy ;

 wprowadzenie należności mundurowych na czas wojny ,
 wprowadzenie w wojsku jednolitego systemu gospodarki mundurowej ,
 uproszczenie zasad prowadzenia ewidencji i sprawozdawczości .
W czasie przejścia z gospodarki      mundurowej    czasu   pokoju   na    gospodarkę
mundurową czasu wojny następuje ;

 zmiana wyposażenia w przedmioty zaopatrzenia mundurowego żołnierzy
  zawodowych , służby okresowej oraz żołnierzy służby zasadniczej , wynikająca
  z wprowadzenia należności mundurowych na czas wojny ,
 wyposażenie żołnierzy      powołanych do czynnej służby wojskowej w
  przedmioty zaopatrzenia mundurowego , przewidziane w należnościach na czas
  wojny ,
 sformowanie organów zaopatrujących jednostek służby mundurowej oraz
  skompletowanie urządzeń służby mundurowej w jednostkach wojskowych ,
 zmiana systemów zaopatrywania polegająca na zniesieniu różnych systemów
  stosowanych    w    czasie  pokoju   i    wprowadzaniu   jednolitego systemu
  zaopatrywania w naturze na stan faktyczny ( etatowy ),
 założenie lub wprowadzenie ( po zamknięciu ewidencji prowadzonej w czasie
  pokoju ) ksiąg ewidencyjnych oraz prowadzenie sprawozdawczości według
  zasad czasu ,,W’’,
 ustalenie sposobu wykorzystania pozostawionych po odejściu jednostek pzm .

Rodzaje i ilości pzm , jakie powinni zabierać ze sobą oficerowie , chorążowie
i podoficerowie w czasie WSGB wydane są na okres pełnienia służby w
czasie pokoju wchodzące jednocześnie w skład należności na czas wojny.

Żołnierzom zawodowym i nadterminowym , którzy nabyli uprawnienia do
przedmiotów zaopatrzenia mundurowego zgodnie z należnościami czasu pokoju –
uzupełnia się tylko te przedmioty , które występują w należnościach czasu wojny.


T-6/9

Podoficerowie i szeregowcy marynarki wojennej pełniący służbę zasadniczą na
jednostkach   pływających  zachowują  prawo   użytkowania     umundurowania
wyjściowego.

Szefowie zaopatrzenia mundurowego oddziałów gospodarczych lub wyznaczeni
przez dowódców oficerowie kontrolują stan wyposażenia mundurowego oficerów ,
chorążych    i  podoficerów.      Nie    posiadający  przedmiotów zgodnie  z
należnościami są pociągani do odpowiedzialności dyscyplinarnej.


Szeregowcy , podoficerowie służby zasadniczej z chwilą ogłoszenia WSGB
zabierają ze sobą tylko te przedmioty zaopatrzenia mundurowego , które są
przewidziane dla nich wg zestawów należności na czas ,,W’’.
             Przedmioty zaopatrzenia mundurowego , które zalicza się żołnierzom
służby zasadniczej jako należność czasu wojny , przechodzą na własność
użytkownika.

Rozróżnia    się następujące     uprawnienia      do   należności        przedmiotów
zaopatrzenia mundurowego;
 uprawnienie   do   należności  przedmiotów    zaopatrzenia mundurowego    na
  własność - przysługuje wszystkim żołnierzom Sił Zbrojnych.        Następnego
  zaopatrywania dokonuje się w miarę zużycia przedmiotów posiadanych – na
  zasadzie wymiany bez dokonywania          adnotacji we wkładce mundurowej.
  Wydane przedmioty spisuje się z ewidencji jednostki na podstawie rozkazu
  dziennego jednostki stwierdzającego zniszczenie lub niezawinione zagubienie
  przedmiotów,
 uprawnienie do należności przedmiotów zaopatrzenia mundurowego na okres
  wykonywania funkcji lub prac specjalnych - polega na tym , że żołnierze
  otrzymują przedmioty wyposażenia specjalnego do użytkowania w związku z
  wykonywaną pracą z obowiązkiem zwrotu tych przedmiotów w razie utraty
  wartości użytkowej     ( wymiana ) przeniesienia do innej jednostki oraz
  zaprzestania wykonywania funkcji.

Zaopatrywaniem i obsługą wojsk kieruje się poprzez organa wykonawcze służby
oraz jednostki tyłowe ; polowe składy mundurowe , polowe warsztaty oraz polowe
pralnie i        łaźnie.
Celem kierowania służbą mundurową jest zapewnienie terminowego zaopatrywania
i obsługi walczących wojsk.

W oddziale gospodarczym służba mundurowa w zależności od czasu jakim
dysponuje wykonuje następujące zadania ;

   ustala potrzeby w zakresie wymiany zniszczonego umundurowania            ( na
    podstawie meldunków z pododdziałów            lub wyników     kontroli stanu
    zaopatrzenia ),
   dokonuje wymiany przedmiotów , wykorzystując do tego zapasy bieżące ,
   przeprowadza kąpiel żołnierzy w tych pododdziałach , gdzie nie ma
    możliwości , dokonuje wymiany bielizny ,
   przeprowadza     niezbędne naprawy     umundurowania w    celu    odtworzenia
    przedmiotów z zapasu wojennego ,
   uzupełnia zapasy przewidziane do utrzymania w składzie polowym.

T-6/9
Do zasadniczych zadań       służby   mundurowej    w   czasie   ,,W’’ w   oddziale
gospodarczym należy ;

 terminowe i sprawne przegrupowanie składu i warsztatu oraz ich obrona i
    ochrona,
 współdziałanie z pododdziałami wojsk chemicznych w przeprowadzaniu
    częściowych zabiegów specjalnych,
 zbiórka      lub    zabezpieczenie    pozostawionych   przez  własne   oddziały
    przedmiotów zaopatrzenia mundurowego ,
 współudział w zbiórce przedmiotów mundurowych stanowiących zdobycz
    wojenną ,
 dostarczanie     przedmiotów     zaopatrzenia   mundurowego  do    pododdziałów
    zgłaszających zapotrzebowanie.
Do zasadniczych zadań służby mundurowej w zakresie obsługi wojsk pod
względem kąpieli i prania należy;
   zapewnienie regularnej dekadowej kąpieli żołnierzy , połączonej z wymianą
    bielizny osobistej,
   zapewnienie regularnego prania i wymiany bielizny osobistej i pościelowej
    oraz przedmiotów umundurowania zasadniczego i wyposażenie specjalnego ,
   organizowanie i kierowanie pracą polowych i stacjonarnych pralni i łaźni
    ,zaopatrywanie w środki pieniężne na pokrycie wydatków związanych z
    obsługą wojsk w zakresie kąpieli i łaźni.

Do obsługi wojsk       w   zakresie   kąpieli   i   prania   na    obszarze     kraju
wykorzystuje się ;

 garnizonowe i oddziałowe stacjonarne pralnie i łaźnie ,
 polowe łaźnie i pralnie ,
 komunalne i inne stacjonarne pralnie i łaźnie .

Do obsługi wojsk operacyjnych w zakresie kąpieli i prania wykorzystuje się

 polowe pralnie i łaźnie ,
 wszelkie stacjonarne pralnie i łaźnie na obszarze działania wojsk.

W okresie letnim w sprzyjających warunkach kąpiel żołnierzy i             częściowe
pranie bielizny osobistej można przeprowadzić w wodach otwartych.

W tym celu służba mundurowa powinna współdziałać;
 ze służbą zdrowia – w zakresie sprawdzania
 jakości wody do kąpieli ogólnego nadzoru sanitarnego miejsc wydzielonych
  do kąpieli ,
 z wojskami inżynieryjnymi – w zakresie wydzielania miejsc do kąpieli oraz
  ciągłej ochrony kapiących się przez wystawienie posterunków stałych na
  brzegu oraz ruchomych na wodzie ,
 z wojskami     chemicznymi w zakresie ustalania czy woda nie jest skażona
  lub czy jest skażona w granicach dopuszczalnych norm.




T-6/9
ZASADY     I    SPOSÓB     PRZEJŚCIA       SŁUŻBY     MPS    Z    CZASU ,,P’’    NA
CZAS ,,W’’

Struktura organizacyjna służby mps oddziału gospodarczego wynika z organizacji
i zadań wszechstronnego zaspokojenia potrzeb wojska w czasie wojny.

W oddziale gospodarczym występują ;
 szef zaopatrzenia mps oddziału gospodarczego,
 personel pomocniczy określony etatem .
Środki materiałowe , jakimi dysponuje szef służby (zaopatrzenia ) mps, ustalone w
tabelach należności i normatywach , gromadzi się i magazynuje w pododdziałach
zaopatrzenia oddziału gospodarczego.
Podstawowym zadaniem służby mps oddziału gospodarczego w czasie ,,W’’ jest
całkowite zaspokojenie potrzeb wojsk w zakresie mps i sprzętu dla zapewnienia
warunków do ich operacyjnego rozwinięcia i prowadzenia działań bojowych.

Dla osiągnięcia tego    celu   służba   mps     oddziału   gospodarczego   wykonuje
następujące zadania;

 stałe utrzymanie i odtwarzanie zapasów mps oddziału gospodarczego ,
 tworzenie zawczasu zapasów mps i sprzętu przeznaczonego na zaspokojenie
potrzeb   wojsk, odpowiednie     ich   urzutowanie z  uwzględnieniem    zasad
rozśrodkowania i maskowania ,
 planowanie zadań związanych z zaopatrywaniem oddziału gospodarczego ,
 przygotowanie oddziału gospodarczego do pracy w warunkach polowych oraz
    doskonalenie umiejętności kadr fachowych ,
 utrzymanie w pełnej gotowości sił i środków niezbędnych do usuwania
    skutków uderzeń broni masowego rażenia,

 ORGANIZACJA ZAOPATRYWANIA W                  MPS I SPRZĘT W CZASIE ,,W’’

Należyte zaopatrywanie wojsk w mps i sprzęt osiąga się przez;
 właściwe planowanie potrzeb w zakresie mps i sprzętu oraz sprawną
    organizację zaopatrywania pododdziałów ,
 utrzymanie niezbędnych ilości i asortymentu zapasów prawidłowe ich
    urzutowanie oraz terminowe odtwarzanie,
 zapewnienie ciągłego uzupełnienia zapasów mps i sprzętu przy pełnym
    wykorzystaniu przydzielonych środków transportowych ,
 wykorzystanie do zaopatrywania wojsk wszystkich możliwych źródeł łącznie z
    zasobami miejscowymi zdobyczami wojennymi ,
 właściwą organizację pracy oraz ściśle współdziałanie wszystkich organów i
    jednostek ,
 systematyczną kontrolę przebiegu zaopatrywania wojsk w mps i sprzęt .
          Zasadniczym     czynnikiem     zapewniającym    ciągłość zaopatrywania
pododdziałów w mps i sprzęt jest ich nagromadzenie zawczasu i utrzymywanie
niezbędnych zapasów.
           Ilość tych zapasów oraz ich urzutowanie powinny być dostosowane do
rodzaju przewidywanych działań , aktualnych potrzeb pododdziałów i możliwości
uzupełnienia środków materiałowych. Utrzymywane zapasy w pierwszych dniach
mobilizacji powinny wystarczyć od 3 do 5 dni.




T-25
       ORGANIZACJA I ZADANIA SŁUŻBY MPS W OG

         Działalność gospodarcza służby mps        obejmuje całokształt czynności
związanych z zaopatrywaniem wojsk w mps            i sprzęt . Głównym celem tej
działalności jest uzyskanie optymalnych wyników          w   zabezpieczeniu   gotowości
bojowej i w gospodarności służby mps og i ZT .


            ORGANY ZAOPATRUJĄCE SŁUŻBĘ MPS

    1. Szefostwo Służby MPS GK WP – jako / COZ / centralny ORGAN
       zaopatrujący ,
    2. Szefostwo Służby Materiałów Pędnych i Smarów ;
     Kwatermistrzostwa Okręgu Wojskowego ,
     Dowództwa Marynarki Wojennej – jako / OOZ / - okręgowy organ
       zaopatrujący ,
3. Szef służby mps związku taktycznego ,
4. Szef zaopatrzenia mps oddziału gospodarczego ,
5. Podoficer mps – w oddziałach i pododdziałach gospodarczych w których etat
   nie przewiduje stanowiska sz. z. mps. odpowiedzialny żołnierz zawodowy
   wyznaczony rozkazem dowódcy - ponosi on taką samą odpowiedzialność
   materialną jak sz. z. mps. og., dowódca pododdziału jak dowódca og .

                      DO MATERIAŁÓW           PĘDNYCH I SMARÓW                ZALICZA
SIĘ ;

 Paliwa płynne – paliwa do silników gaźnikowych , wysoko prężnych i
  turbinowych ,
 Oleje smarowe – oleje silnikowe , przekładniowe ,konserwacyjne o innych
  zastosowaniach ,
 Smary plastyczne ,
 Produkty specjalne – chłodzące niskokrzepnące , hamulcowe , hydrauliczne i inne .

         Do sprzętu służby mps należy         zaliczyć   urządzenia   przeznaczone   do
przechowywania , transportu i dystrybucji .

                     ZASADY ZAOPATRYWANIA W SŁUŻBIE MPS

      Zasady zaopatrywania jednostek w mps i sprzęt planuje się i realizuje
na podstawie ;

 normatywów zapasów mps i sprzętu określonych zarządzeniami nadrzędnych
  organów ,
 limity zużycia paliw płynnych ustalanych na dany rok ,
 limitów zakupów mps przydzielonych na dany rok ,
 obowiązujących etatów i tabel należności ,
 kredytów rocznych na zakupy mps i innych potrzeb materiałowych .


Zaopatrywanie w mps og , łącznie z jednostkami przydzielonymi na zaopatrzenie ,
odbywa się w ramach limitów zakupu i kredytów przydzielonych przez
bezpośredni organ zaopatrujący .

T-25
                            PODZIAŁ ZAPASÓW MPS ;

 1. Zapasy użytku bieżącego – są określone etatami i normami czasu
    pokojowego . Stanowią one podstawowe rodzaje zapasów materiałowo –
    technicznych utrzymywanych w czasie ,,P’’ i ,,W ‘’
       Są one utrzymywane na;

               okrętach ,
               składach KPW ,
               składnicach okręgowych ,
               centralnych organów zaopatrujących .
Wielkość tych    zapasów ustala SG WP .

  2. Zapasy wojenne - są określone etatami , tabelami i normami
         należności wojennych i przeznaczone są pokrycia potrzeb okrętów i
jednostek nadbrzeżnych w początkowym okresie wojny . podlegają stałej rotacji .
                          PODZIAŁ SPRZĘTU SŁUŻBY MPS ;
     1. Sprzęt użytku bieżącego – przydzielony dla zapewnienia pewnego stopnia
gotowości ,
    2.Sprzęt zapasu wojennego - podlegają stałej konserwacji i wymianie ,

                 Sprzęt powinien posiadać pełną wartość użytkową ,
                 Wydzielony sprzęt na ZW posiada określoną gwarancję – przed
                  jej upływem podlega wymianie aby można było go zużyć
                  na potrzeby bieżące .

        USTALANIE ZUŻYCIA PALIW PŁYNNYCH I ZAKUPU MPS

        Limit zużycia paliw płynnych przydzielony przez organ nadrzędny jest to
określona ilość i rodzaj paliw ustalona do zużycia w danym okresie na
eksploatację , konserwację i remont techniki wojskowej lub na inne cele (
naukowo – badawcze , doświadczalne ) .
         Limit zakupu jest to określona ilość i asortyment mps przeznaczona do
zakupu , w celu zabezpieczenia potrzeb gospodarczych i szkoleniowych lub
utworzenia zapasów normatywnych .

   Limit zużycia paliw i limit zakupu mps ustala się 1 x R na podstawie ;
 potrzeb materiałowo – technicznych ,
 norm zużycia określonych przepisami
 planowanych przedsięwzięć i prac doświadczalno – badawczych ,
           W przypadku obciążenia og zadaniami lub ich zmniejszeniem organ
zaopatrujący dokonuje korekty zużycia paliw .


T-25
          W     KPW limit zużycia MPS dla okrętu dzieli się na ;

  limit zużycia MPS dla działu elektromechanicznego ,
  limit zużycia MPS dla innych działów okrętowych .
            Limit zużycia w KPW ustala się na podstawie planu eksploatacji
okrętów , norm stosowania i zużycia MPS na okrętach , planów napraw okrętów
i materiałów statystycznych . Limit zużycia MPS jest jednocześnie przydziałem
MPS dla okrętu .
          Limity zużycia dla oddziałów gospodarczych ustala Szef Oddziału
  Służby MPS , a dla zespołów okrętów i pojedynczych okrętów – kierownik
  sekcji zaopatrzenia MPS KPW w porozumieniu z flagowymi specjalistami
  oddziałów elektromechanicznych zespołów okrętów .
         Limity zużycia MPS dla innych działów okrętów ustalają i planują
  odpowiednie COZ MW . Przekroczenie przydzielonego limitu zużycia przez
  okręt jest nie dopuszczalne , natomiast możliwe są przesunięcia limitu zużycia
  MPS zespołu okrętów.                                        Wszystkie MPS
  przeznaczone i wydane do zużycia z wyjątkiem benzyny do lakierów i
  denaturatu podlegają rozliczeniu . Za gospodarkę MPS w zespołach odpowiadają
  flagowi specjaliści oddziałów elektromechanicznych i dowódcy tych działów
  na okrętach .

                  ZASADA PEŁNYCH ZBIORNIKÓW PALIWOWYCH
                  W zbiornikach zasadniczych i pojemnościach dodatkowych
powinno być paliwo w ilościach wynikających z norm urzutowania zapasów .
Zapas    niezniżalny paliwa w zbiornikach techniki wojskowej ustala się w
wysokości 0,25 jn - może on być obniżony za zgodą dysponenta .
         Całkowitego opróżnienia ( układu paliwowego ) można dokonać tylko w
razie przeprowadzania remontu .

               Dla   przestrzegania   zasady   pełnych   zbiorników   paliwowych
należy ;

           codziennie uzupełniać zużycie ilości mps po zakończeniu eksploatacji
           
           techniki wojskowej ,
        jeżeli    punkt uzupełnienia mps jest znacznie oddalony uzupełnienia
           zużytych mps należy dokonywać ( tylko w pojedynczych pojazdach
           ) w wydłużonym czasie do sześciu dni ,
        kontrolować      stan paliw w technice wojskowej ; jeżeli zostaną
           stwierdzone braki - należy je uzupełnić .
       W KPW jednostka pływająca jest zobowiązana do utrzymania stałego
       zapasu paliwa i odpowiedniej ilości olejów smarowych , smarów stałych i
       produktów       specjalnych  wg    normatywów     ustalonych   odrębnymi
       zarządzeniami .
                 Niezależnie od tego każda jednostka jest zobowiązana rozpocząć
       nowy rok eksploatacji z pełnymi zapasami MPS , tj.1jn. paliwa i
       odpowiednią ilością pozostałych MPS .
            Ewidencję mps w zbiornikach i w opakowaniach przy sprzęcie
prowadzą ;

 szef zaopatrzenia mps         w ,, książce ewidencji paliwa w sprzęcie
  technicznym ‘’ i w ewidencji głównej ,
 pododdziały w książce ewidencji mienia sprzętu i materiałów trwałych,
  zgodnie z ,, Instrukcją o gospodarce kwatermistrzowskiej w og i ZT ‘’
T-25
               ZAOPATRYWANIE       WOJSK W MPS I SPRZĘT W NATURZE

    Zaopatrywanie wojsk w mps i sprzęt w naturze wykonują ;
             na szczeblu centralnym i okręgowym ;
    - Centralny Wojskowy Ośrodek Badawczy Paliw Płynnych ,
    - Ośrodek Szkolno-badawczy Służby MPS ,
    - Centralne Warsztaty Naprawcze i Składnica Sprzętu Służby MPS ,
    - składy mps OW (RSZ ),
    - rejonowe laboratoria mps ,
                         na szczeblu taktycznym - skład mps ZT ,
                           na szczeblu og - skład mps og ,
                           dostawcy – zakłady produkcyjne ( rafinerie ) .

    ZAOPATRYWANIE OKRĘTÓW W MATERIAŁY PĘDNE I SMARY ORAZ
                      SPRZĘT SŁUŻBY MPS

         W zależności od sytuacji i potrzeb okręty mogą być zaopatrywane ;

   ze    stacjonarnych składów MPS komend portów wojennych ,
   ze    składów CPN ,
   z    wysuniętych oddziałów składów MPS / tylko w czasie wojny / ,
   ze    zbiornikowców ,
   ze    zbiorników pływających lub innych środków

            Podstawą do zaopatrywania okrętów jest harmonogram tankowania
    jednostek pływających lub doraźne zapotrzebowanie zgłoszone przez dowódcę
    okrętu do sekcji zaopatrywania w mps KPW .

    Zaopatrywanie okrętów w czasie postoju w porcie w materiały pędne i
    smary odbywa się przy nabrzeżach stałych lub w miejscach cumowania za
    pomocą urządzeń składowych . Każdorazowe wydanie MPS uwidacznia się w
    książce limitowej danego okrętu . Paliwo i oleje smarowe powinny być
    przyjmowane przez filtry , tylko do czystych i sprawnych pojemników .
    Bezpieczeństwo ppoż.. Napełnienia zbiorników nie mogą przekroczyć 95%
    ich objętości .
    Zaopatrywanie okrętów w paliwo ze zbiornikowców odbywa się zwykle
    na redach lub morzu . Proces zaopatrywania łączy w sobie takie zadania
    jak;
     załadunek zbiornikowca materiałami pędnymi na składzie KPW ,
     przejście zbiornikowca do miejsca zaopatrzenia ,
     zaopatrywanie okrętu i powrotny rejs do powtórnego napełnienia .
             Zaopatrywanie okrętów za pomocą zbiornikowca może odbywać się
    wówczas , gdy okręty stoją na kotwicy , w dryfie lub podczas ruchu okrętów
    .
            Zaopatrywanie w MPS czasie ruchu może odbywać się w szyku
    torowym / sposobem dziobowym , gdy zbiornikowiec płynie przed okrętem
    pobierającym paliwo i sposobem rufowym , gdy zbiornikowiec płynie za
    okrętem / .
   Zaopatrywanie okrętów ze zbiorników pływających jest zbliżony do
   procesu zaopatrywania ze zbiornikowców , okręty wówczas zaopatrywane są
   gdy stoją na kotwicy lub znajdują się w dryfie .



   T-25

                            ZASADY ROZLICZANIA MPS

Wszystkie produkty mps     wydane   użytkownikom   i   przeznaczone   na   zużycie
podlegają rozliczeniu ;

 użytkownicy techniki wojskowej , otrzymane ilości mps ewidencjonują i
  rozliczają w obowiązujących dokumentach ewidencyjno – rozliczeniowych ( rozkaz
  wyjazdu , protokół zużycia , karta pracy ) na podstawie odnotowanej i
  potwierdzonej pracy techniki wojskowej ( km ,mtg ) oraz aktualnych norm
  zużycia ,
  - rozkaz wyjazdu rozlicza się w ciągu dwóch dni po zakończeniu
      eksploatacji ,
  - protokóły zużycia na obsługę techniki wojskowej należy rozliczyć w
      ciągu 30 dni od daty zużycia ,

 zużyte mps w czasie apeli sprzętowych (np. sprawdzenie gotowości bojowej )
  należy rozliczyć niezwłocznie na podstawie protokółów zużycia ,

 szef zaopatrzenia mps og przyjmuje i kontroluje przedłożone przez
  użytkowników rozliczenia z pobranych i zużytych mps na eksploatację lub
  konserwację i dokonuje analiz wykorzystania limitów i prawidłowości zużycia
  ,
 bezpośrednie    organa      zaopatrywania – na      podstawie   dokumentów
  sprawozdawczych    niższego    szczebla  kontrolują rozchody  zewnętrzne  i
  zakupione ilości mps poza wojskiem , efektywność zużycia paliw ,olejów oraz
  wykorzystanie zużycia paliw .
                  KLASYFIKACJA SPRZĘTU SŁUŻBY MPS

W zależności od stanu technicznego , wykorzystania resursów eksploatacyjnych
oraz wykonanych remontów , sprzęt zalicza się do jednej z pięciu kategorii ;

 I ktg – sprzęt nowy ( na gwarancji ) sprawny technicznie , skompletowany i w
   pełni wyposażony ,
 II ktg – sprzęt technicznie sprawny i skompletowany , użytkowany w
     pierwszym resursie międzyremontowym oraz po pierwszym remoncie
konserwacyjnym lub po 1-2 remontach głównych , sprzęt kwalifikujący się do
remontu bieżącego ,

 III ktg – sprzęt technicznie   sprawny i skompletowany , sprzęt po dwóch
  remontach konserwacyjnych      lub po trzech remontach głównych , sprzęt
  wymagający remontu ,
 IV ktg - sprzęt nie nadający się do użytku i wymagający remontu
  konserwacyjnego ,
 V ktg – sprzęt zużyty lub uszkodzony , którego remont jest nieopłacalny,
  podlega wybrakowaniu .

                  WYMIANA MPS W TECHNICE WOJSKOWEJ

W zbiornikach o wyłączonej z eksploatacji techniki wojskowej wymienia      się
paliwo w następujących okresach ;
T-25
 Benzynę samochodową – 1 x R
 Oleje napędowe             -- co 2 lata
 Paliwo lotnicze w samolotach śmigłowcach – co 6 mieś.
Oleje wielosezonowe znajdujące się w układach smarowania wymienia się ;

   w sprzęcie eksploatacyjnym – po przebiegu określonej liczby km lub
    przepracowaniu określonej liczby mtg,
   w sprzęcie znajdującym się w konserwacji – po określonym czasie
    przechowywania ,
                     Dla olejów sezonowych okresem eksploatacyjnym jest ;

   letnim – jest okres od 1 kwietnia do 30 września ,
   zimowym – jest okres od 1 października do 31 maja ,

                             NORMA ZUŻYCIA MPS

Przez pojęcie normy zużycia mps na eksploatację pojazdów mechanicznych i
agregatów należy rozumieć ;

 zasadnicza norma zużycia ,
 dodatki do norm zużycia ,
 normy zużycia olejów smarowych i produktów specjalnych ,
                  Zasadnicza norma zużycia paliwa /ZNZ/ - jest to ściśle
określona jego ilość przewidziana do zużycia przez silnik pojazdu
mechanicznego lub agregatu w średnich warunkach na przejechanie 100 km lub
przepracowanie jednej motogodziny .
                    Norma zużycia /NZ / - jest to taka jego ilość , którą
przewiduje się zużyć przez pojazd mechaniczny , agregat do przebycia lub
przepracowania określonej liczby kilometrów lub motogodzin w średnich
warunkach pracy .

Oblicza się ją;

                   Na przykładzie określonej liczby kilometrów - pomnożenie
zasadniczej normy zużycia paliwa przez liczbę kilometrów i podzielenie
otrzymanego wyniku przez 100 wg wzoru ;

                                           ZNZ * km
                                  NZ =       100
NZ -norma zużycia paliwa
ZNZ – zasadnicza norma zużycia
Km - liczba kilometrów

               Na przepracowanie określonej liczby motogodzin - przez
pomnożenie zasadniczej normy zużycia paliwa na 1 motogodzinę przez liczbę
motogodzin ( lub określoną część mtg ) wg wzoru ;

                                    NZ = ZNZ * mtg

Mtg - liczba motogodzin

T-25

              Dodatki do normy zużycia paliwa są to ściśle określone ilości , o
które zezwala się zwiększyć normę zużycia paliwa w zależności od konkretnych
warunków eksploatacyjnych , terenowych i pory roku.


W zależności od warunków           pracy   i   przeznaczenia   pojazdu   mechanicznego
zezwala się stosować dodatki ;

   dodatek   miejski / DM /
   dodatek   zimowy / DZ /
   dodatek   garażowy / PG /
   dodatek   za jazdę po złych drogach i bezdrożach / DD /

   dodatek   za holowanie /DH /
   dodatek   za prace załadowczo – wyładowcze / DŁ /
   dodatek   za jazdę w kolumnie / DK /
   dodatek   za teren górzysty / DG /
   dodatek   za doszkalanie kierowców / DS. /
   dodatek   za docieranie /DC /
   dodatek   za artyleryjskie zajęcia taktyczne / DA /

Dodatek zimowy /DZ / - do 10 % - w wypadku , gdy będzie się utrzymywać na
poziomie 0*C lub niżej w ciągu dwóch kolejnych dni , dodatek stosuje się na
rozkaz dowódcy og , zaprzestaje się stosowania DZ na rozkaz dowódcy , gdy
temperatura dobowa w ciągu dwóch kolejnych dni jest wyższa niż 0*C . DZ
- stosuje się do wszystkich     pojazdów mechanicznych z wyjątkiem agregatów
pracujących w pomieszczeniach .

Dodatek garażowy / PG / - na eksploatowany sprzęt motorowy dolicza się go
na jeden dzień pracy pojazdu mechanicznego w wysokościach ;

   1,5 % zasadniczej normy zużycia - do motocykli , samochodów , transporterów
    opancerzonych ,
   2,0 % latem ( od 01. 04. do 30. 11. ) lub 3.0 % zimą ( od 01. do 31.03.
    ) zasadniczej normy zużycia do czołgów oraz sprzętu na podwoziach
    czołgowych ,

          W okresie zimowym , w odniesieniu do pojazdów mechanicznych ,
zezwala się kilkakrotnie stosować ten dodatek w razie powtórnych wyjazdów w
danym dniu , jeżeli postój na wolnym powietrzu trwał dłużej niż 2 godziny w
temperaturze -5*C . Adnotację należy dokonać w rozkazie wyjazdu .
T-25
Dodatek miejski / DM / - dolicza się w wysokości do 10% w przypadku

   jazdy w obrębie   miast   wojewódzkich   oraz   liczących   powyżej   100   tyś.
    mieszkańców

  w innych miastach w odniesieniu do samochodów wykorzystywanych przez
   patrole Ż W i komend garnizonu ,
T-25
 samochodów      eksploatowanych na terenie m. Kołobrzeg i Świnoujście w
   okresie od 15.06do15.09.

    -   dla samochodów osobowych specjalnego przeznaczenia , poruszających się
        powyżej 100 km. i więcej dolicza się go do 15%,
   - dodatek /DM / zezwala się stosować podczas przejazdów autobusowych na
        krótkich odległościach / 10 km / gdy zachodzi konieczność częstych
        przystanków ,
 dodatek /DM / stosuje się wyłącznie do motocykli i samochodów , nie stosuje
   się do innych grup sprzętu ,
Dodatek za jazdę po złych drogach i bezdrożach /DD /
        a) dolicza się w wysokości do 205 w przypadku ;
 jazdy po drogach piaszczystych , błotnistych ,mocno zniszczonych , pokrytych
   warstwą śniegu ponad 10 cm ,
 po trawiastych lotniskach ,
 stałego korzystania z drogi o spadku przekraczającym 7% podczas
   przejazdów na krótkie odległości w terenie górzystym ,
 b ) do 25% w czasie jazdy samochodów pożarniczych po terenie jednostki w
ramach szkolenia i ćwiczeń straży pożarnej ,
    c )        dodatek za jazdę po złych drogach stosuje się do motocykli ,
samochodów i kołowych środków przeprawowych ,nie stosuje się do pozostałych
grup sprzętu ;

 do 60% w razie jazdy po bezdrożach / np. po polach ornych , głębokich
   śniegach , mokradłach i piaskach ,
 maksymalnie do 120% w razie pracy pojazdów kołowych w wyjątkowo
   trudnych warunkach terenowych i atmosferycznych w których 60% dodatku
   jest niewystarczające .
                   ANALIZA TECHNICZNO – EKONOMICZNA
Dowódcy okrętów , dowódcy dz. elektromechanicznych są zobowiązani znać
normy zużycia paliwa na 1 godz. ruchu okrętu oraz wykorzystywać je
umiejętnie i racjonalnie i    w programach i zadaniach szkoleniowych , powinien
posługiwać się normami , porównując je z faktycznym zużyciem MPS i na tej
podstawie wyciągać wnioski dotyczące eksploatacji mechanizmów albo korekty
norm .
         Limit zużycia MPS należy wykorzystać ekonomicznie , co można osiągnąć
przez ;
 maksymalne eksploatowanie mechanizmów na obrotach ekonomicznych
     wykorzystanie energii elektrycznej i pary do celów gospodarczych w
czasie postoju okrętu w porcie ,
 ograniczenie napędu własnych mechanizmów do wytwarzania energii w czasie
    postoju okrętu w porcie .
Celem analizy techniczno – ekonomicznej zużycia MPS na okręcie jest ocena
efektywności zużycia MPS i ustalenie przyczyn zużywania MPS ponad ustalone
normy , wykrywanie nieprawidłowości w zużywaniu i stosowaniu MPS, opracowanie
wniosków , podejmowanie przedsięwzięć .
Przedmiotem tej analizy są zatem ;
 celowość eksploatacji mechanizmów ,
 ewidencja i rozliczenie limitów ,
 zużycie mps podczas eksploatacji do celów nie przewidzianych normami ( np.
    do konserwacji pokładów ) .




     T-28/1
                ISTOTA I CEL       PODSYSTEMU MEDYCZNEGO


     Podsystem medyczny to organa służby zdrowia oraz jednostki i
     urządzenia medyczne służące do utrzymania odpowiedniego stanu zdrowia
     żołnierzy oraz zapewniające świadczenie skutecznej pomocy medycznej
     rannym i chorym .

     Istota i cel zabezpieczenia medycznego wyraża się w przygotowaniu i
     utrzymaniu potencjału medycznego opartego na trójczłonowej strukturze sił
     i środków, tj;

        na szczeblu jednostki , garnizonu – ambulatoria i izby chorych jako
         podstawowe ogniwa opieki medycznej do realizacji zadań w zakresie
         profilaktyki i lecznictwa podstawowego ,
        w garnizonie i rejonie leczniczym – przychodnie i polikliniki ,
        w rejonach leczniczych – szpitale wojskowe .


     Celem zabezpieczenia medycznego jest zapewnienie dobrego stanu zdrowia
     żołnierzy i innych podopiecznych , zachowanie ich zdolności do służby , a
     także świadczenie pomocy medycznej rannym i chorym .

     Zabezpieczenie medyczne obejmuje przedsięwzięcia ;
         profilaktyki zdrowotnej ,
         leczniczo – ewakuacyjne ,
         rehabilitacji ,
    sanitarnohigeniczne i przeciwepidemiczne ,
    zaopatrywanie wojsk w sprzęt i materiały medyczne .

         ZASADY FUNKCJONOWANIA PODSYSTEMU MEDYCZNEGO

Funkcjonowanie podsystemu medycznego oparte jest              na głównych
zasadach logistyki , a także na zasadach specyficznych       dla wojskowej
służby zdrowia , do których należą ;

 etapowość leczenia ,
 wykorzystanie kolejnych szczebli świadczeń specjalistycznych ,
 jedności procesu leczniczo – ewakuacyjnego , a w zakresie zaopatrywania
  medycznego w czasie ,, W ‘’ - stała gotowość dostarczania sprzętu i
  materiałów medycznych w formie zestawów .


Zasada etapowości leczenia wyraża się w rozdzieleniu procesu leczniczego
na etapy   stosownie do wskazań lekarskich i najszybszego skierowania
rannego do tego ogniwa służby zdrowia , w którym otrzyma ostateczną
pomoc medyczną .


T-28/1
               DZIAŁANIE PODSYSTEMU MEDYCZNEGO

Podsystem medyczny realizuje następujące podstawowe przedsięwzięcia ;

 leczniczo – ewakuacyjne ,
 sanitarnohigieniczne i przeciwepidemiczne ,
 zaopatrywanie w sprzęt i materiały trwałe ,

Przedsięwzięcia leczniczo – ewakuacyjne charakteryzują się etapowością i
rejonizacją . Etapowość świadczeń medycznych i ich rejonizacja powiązane
są ściśle z garnizonami , rejonami leczniczymi , okręgami wojskowymi .

Przedsięwzięcia sanitarno – higieniczne i przeciwepidemiczne       obejmują
bieżący nadzór sanitarnohigieniczny i weterynaryjny .
            Do zasadniczych zadań wojskowej służby zdrowia         w    tym
zakresie należy ;

 stały nadzór sanitarny ( utrzymanie czystości , porządku , likwidacji dróg
  szerzenia się chorób zakaźnych ) nad przestrzeganiem w wojsku zasad
  higieny i usuwaniem stwierdzonych niedociągnięć ,
 kontrolowanie warunków zakwaterowania żołnierzy ,

 stała obserwacja i ocena warunków służby, pracy przy obsługiwanym
  sprzęcie oraz środowiska , w którym przebywają żołnierze ,
 kontrolowanie  warunków   żywienia ,  magazynowania , transportu i
  produkcji żywności oraz ocena jakości wody i zaopatrywania w nią
  wojska ,

 organizowanie laboratoryjnych badań sanitarnohigienicznych dotyczących
  higieny żywienia , warunków zakwaterowania , gospodarki wodno-ściekowej
  i higieny pracy oraz przedstawianie na ich podstawie odpowiednich
  wniosków przełożonym ,
 inspirowanie i udział w wychowaniu zdrowotnym żołnierzy ,

 analiza   przyczyn zachorowań   wśród   żołnierzy i   przedstawienie
  przełożonym wniosków dotyczących poprawy warunków zdrowotnych ,

 współpraca z cywilną służbą zdrowia ;

Nadzór sanitarnohigieniczy należy do obowiązków         każdego   pracownika
służby zdrowia na jego odcinku pracy .

         W okresie działań wojennych         przed   służbą   zdrowia   stoją
dodatkowo następujące zadania ;

 stała ocena dotycząca skażenia substancjami promieniotwórczymi ,
  trującymi i bojowymi środkami biologicznymi terenu ,powietrza , żywności
  , wody do picia i przygotowania potraw oraz do celów gospodarczych,
  skażenia umundurowania i sprzętu ,

T-28/1

 organizowanie laboratoryjnej identyfikacji użytego bojowego środka
  biologicznego ( od szczebla ZT ) ,
 występowanie do przełożonych z wnioskami o podjęcie kroków ,
  mających na celu likwidację wymienionych skażeń oraz zmniejszenie
  do minimum ich skutków dla zdrowia i życia żołnierzy .

W czasie pokoju i w czasie wojny nadzór sanitarnohigieniczny w
oddziale organizuje lekarz oddziału siłami podległego personelu służby
zdrowia .
Nadzór sanitarny w oddziałach i pododdziałach w czasie wojny prowadzi
się od szczebla kompanii.

Szef służby zdrowia okręgu wojskowego organizuje nadzór i kontroluje
stan sanitarnohigieniczny na terenie okręgu . Organem wykonawczym szefa
służby     okręgu     i    marynarki      wojennej     w     zakresie nadzoru
sanitarnohigienicznego jest stacja sanitarno – epidemiologiczna .

ZASADY HIGIENY ZAKWATEROWANIAWOJSK W GARNIZONACH

Za utrzymanie porządku i czystości w rejonie rozmieszczenia oddziału i
w pomieszczeniach odpowiedzialni są dowódcy pododdziałów .
              Do     obowiązków     lekarza   oddziału  należy      sprawowanie
       systematycznego nadzoru nad przestrzeganiem zasad higieny zakwaterowania
       , czystości oddziału , przestrzeganie norm zakwaterowania , prawidłowość
       urządzenia i wyposażenia pomieszczeń oraz ich temperaturę , oświetleni
       ,wentylację i wilgotność .

       W      budynkach       koszarowych dla   węzłów   sanitarnych , suszarni
       umundurowania , szatni i izb gospodarczych obowiązują następujące normy
       sanitarnohigieniczne ;
       a ) w umywalniach ;

        umywalki – 1sztuka na 5-6 żołnierzy
        kabiny natryskowe –1 sztuka na 20-24 żołnierzy ,
        parapety do mycia nóg – 1 stanowisko na 15-18 żołnierzy ,
        nad umywalkami lustra wraz z półeczkami na przedmioty do mycia i
              golenia ,
       b ) w ustępach ;

        miski ustępowe – 1sztuka na 10-15 żołnierzy ,
        pisuary - 1 sztuka na 15-18 żołnierzy .

       Odpadki stałe i śmieci należy zbierać do pojemników stalowych        na
       betonowym podłożu . Powinny być one szczelne , niedostępne dla much i
       gryzoni , okresowo dezynfekowane i opróżniane co najmniej raz na 7 dni .
       Odległość od najbliższych budynków mieszkalnych powinna wynosić co
       najmniej 15 m.

Za organizację wywozu śmieci z terenu jednostki wojskowej odpowiada logistyk
.
Odpadki kuchenne trzeba zbierać w szczelnie zamykane naczynia , usytuowane
poza    budynkiem  stołówki   wojskowej , codziennie  opróżniane , myte    i
dezynfekowane .

T-28/ 2
            Zaopatrywanie   w   sprzęt       i  materiały      medyczne jest
podstawowym zadaniem poszczególnych szczebli służby zdrowia i ma na celu
zaspokojenie potrzeb wojsk w zakresie sprzętu i materiałów medycznych .

Gospodarką       środkami   materiałowymi   kierują   centralny   i   okręgowe    organy
zaopatrujące .
   Centralnym     organem zaopatrującym jest Szefostwo Służby Zdrowia GK WP .
Kieruje ono      gospodarką środkami materiałowymi w całym wojsku i zaopatruje
w te środki      bezpośrednio i pośrednio wszystkie jednostki .

Okręgowymi organami zaopatrującymi są szefostwo służby zdrowia                   okręgów
wojskowych i marynarki wojennej .
Gospodarka środkami materiałowymi w służbie zdrowia obejmuje ;

   ustalanie potrzeb materiałowych ,
   zakup i badanie jakości środków materiałowych ,
   produkcję środków materiałowych ( leków , zestawów ) ,
   zaopatrywanie ,
   przechowywanie ,
   przechowywanie , rotację i konserwację zapasów ,
   obsługę techniczną sprzętu ( przeglądy techniczne , naprawy i wybrakowania ) ,
   prowadzenie ewidencji i sprawozdawczości materiałowej ,
   działalność kontrolno – nadzorczą .

Materiały w służbie zdrowia są             to   artykuły    jednorazowego     użytku     lub
jednorazowego wydania i obejmują ;

   leki , środki opatrunkowe i artykuły sanitarne ,
   materiały do badań diagnostycznych ,
   środki pomocnicze i przedmioty ortopedyczne ,
   opakowania do produkcji rozdziału leków

Sprzęt w służbie zdrowia dzieli się na ;

  pojazdy ( pojazdy specjalne , specjalnego użytku ) ,
 sprzęt drobny ( obejmuje środki trwałego użytku ),
 sprzęt medyczny ,
 stomatologiczny ,
 laboratoryjny ,
 apteczny .
Sprzęt w zależności od stanu lub stopnia                   zużycia   dzieli   się   na    3
kategorie ;

 kategoria I – sprzęt nowy , nie używany , nie wymagający naprawy lub zestaw
  skompletowany zgodnie z opisem ,
 kategoria II - sprzęt używany , nadający się do dalszego użycia bez
  naprawy , lub zestaw nie w pełni skompletowany , lecz zdatny do dalszego
  użytkowania bez uzupełnień i zapewniający wykonanie określonych zadań ,
 kategoria III     - sprzęt wymagający naprawy lub zestaw nie nadający się do
  użycia , wymagający uzupełnień .

    T-28/4


    OBOWIĄZKI       OSÓB       FUNKCYJNYCH   W   OG   W    ZAKRESIE
     STANU                                SANITARNO-HIGIENICZNEGO



W czasie pokoju i w czasie wojny nadzór sanitarno-higieniczny w oddziale
gospodarczym organizuje lekarz oddziału siłami podległego personelu służby
zdrowia.


Do obowiązków lekarza oddziału należy sprawowanie systematycznego nadzoru
nad;
   przestrzeganiem zasad higieny zakwaterowania ,
    czystości oddziału ,
   przestrzeganie norm zakwaterowania ,
   prawidłowość urządzenia i wyposażenia pomieszczeń ,
   oświetleniem , wentylacją , wilgotnością i temperaturą w pomieszczeniach,
   przeprowadzaniem kąpieli i wymiany bielizny.


Lekarz jednostki zajmuje się całokształtem zagadnień zdrowotnych związanych z
żywieniem      żołnierzy.  Kontroluje    codziennie jakość    posiłków  i   stanu
sanitarno-higienicznego stołówki , wpisując wyniki kontroli do książki meldunków
dyżurnego stołówki.


Zajmuje się także ;

 szkoleniem sanitarnohigienicznym personelu stołówek żołnierskich ,
 kontrolą jakości    produktów spożywczych i       sposobem przygotowywania
  posiłków ,
 uczestniczy w układaniu jadłospisów ,
 nadzoruje jakość wody konsumpcyjnej oddając do badania 1x 3 mieś.,
 dokonuje kwartalnej analizy żywienia żołnierzy
 przeprowadza okolicznościowe i okresowe przeglądy lekarskie personelu służby
  zdrowia i kontroluje wykonanie zaleceń.


Dowódca       jednostki sprawuje   ogólny  nadzór          nad   działalnością stanu
sanitarnohigienicznego i zapewnienia odpowiednich         warunków lokalowych i
organizacyjnych.


Logistyk ( kwatermistrz ) odpowiada za ;
 organizację wywozu śmieci z terenu jednostki wojskowej,
 wyznacza miejsca na odpadki kuchenne,
 przeprowadza okresowo fumigację pomieszczeń służby żywnościowej
 sprawuje nadzór nad stanem sanitarnohigienicznym stołówki żołnierskiej,

T-28/4

 sprawdza jakość posiłków ( co najmniej 2 razy w tygodniu ) , wpisując uwagi
  do książki ,,dziennika pracy w kuchni ‘’
 podejmuje ostateczną decyzję w sprawie postępowania z zakwestionowanymi
  produktami spożywczymi.




Szef zaopatrzenia żywnościowego jest odpowiedzialny za ;
   stan sanitarnohigieniczny kuchni i stołówki ,
   nadzoruje sposób przyrządzania posiłków,
   sprawdza jakość produktów dostarczanych do magazynku przykuchennego,
   sprawdza co najmniej raz dziennie jakość jednego z posiłków,
   zwraca uwagę na estetykę spożywania posiłków przez żołnierzy ,
   wymianę bielizny osobistej oraz ochronnej dla personelu zbiorowego żywienia
    , (ubiór ochronny dla personelu zbiorowego żywienia wymienia się codziennie,
    bieliznę osobistą oraz odzież ochronną wymienia się w miarę potrzeb )


Dowódca pododdziału odpowiedzialny jest za stan sanitarny i porządek w
rejonie zakwaterowania pododdziału.
       Żołnierzom zasadniczej służby wojskowej należy zapewnić co najmniej raz
w tygodniu kąpiel , podczas której należy dokonać przeglądu sanitarnego oraz
wymiany bielizny osobistej.

Ze względów sanitarnohigienicznych , na wniosek lekarza , żołnierzom zasadniczej
służby wojskowej można całkowicie ściąć włosy.

Żołnierze - kobiety podczas występowania w mundurze noszą włosy krótkie lub
krótko upięte.




T-29/2

    WYKORZYSTANIE TRANSPORTU MORSKIEGO W DZIAŁANIACH
                        WOJENNYCH

W celu prowadzenia działań wojennych mogą być wykorzystane do zadań
wojskowych związanych z działaniami na morzu i rejonach przybrzeżnych
cywilne jednostki pływające.
Każde z tych zadań stawia określone wymagania wobec jednostek transportu
morskiego , żeglugi przybrzeżnej i śródlądowej oraz jednostek rybackich, wobec
czego ich wykorzystanie musi poprzedzić odpowiednia kwalifikacja i ocena
przydatności do celów wojskowych.

Biorąc pod uwagę różne właściwości techniczne i konstrukcyjne              jednostek , a
także ich właściwości eksploatacyjne , można je podzielić na;

     statki handlowe ( drobnicowce , masowce , rudowęglowce , zbiornikowce , statki
      pasażerskie , pasażersko-towarowe , specjalne ),
     jednostki rybackie ( kutry , trawlery , trawlery-przetwórnie , statki-przetwórnie ,
      bazy ),
     jednostki żeglugi przybrzeżnej ( pasażerskie i towarowe ),
     jednostki żeglugi śródlądowej ( barki samobieżne , zestawy pchane ).
    Z wojskowego punktu widzenia każdy rodzaj jednostek pływających posiada
    pewne właściwości i zalety , określające ich przydatność dla celów
    wojskowych.

    Najbardziej liczną i przydatną grupę stanowią statki handlowe , wśród których
    rozróżnia się ;
     statki drobnicowe mające dwa lub więcej pokładów , przeznaczone do
        przewozu różnych ładunków drobnicowych. W ich skład wchodzą również
        jednostki o specjalnym przeznaczeniu , jak; chłodnicowce , statki do
        przewozu owoców , samochodów a nawet pojemnikowce.
     statki pasażerskie ,
     masowce , mające zazwyczaj jeden pokład , przystosowane do przewozu
        takich ładunków jak ; ruda , węgiel , drewno , zbożowe i szereg innych
        ładunków masowych,
     zbiornikowce , przystosowane do przewozu różnego rodzaju ładunków
        płynnych , luzem , szczególnie paliw.

    Ogólna charakterystyka statków handlowych , pozwala     jednocześnie    określić
    ich przydatność dla celów wojskowych.
      Statki   handlowe     można   użyć  przede   wszystkim      do     przewozów
    operacyjnych , zaopatrzeniowych i ewakuacyjnych , a zatem do ;

     przewozu wojska i sprzętu bojowego ,
     przewozu      zaopatrzenia   materiałowo-technicznego  przeznaczonego      do
      zabezpieczenia działań wojsk operacyjnych,
     przewozu sanitarnego ( rannych i chorych ) w relacjach powrotnych,
     ewakuacji jednostek wojskowych i sprzętu oraz ludności cywilnej.

    T-29/2

Dobór     odpowiednich   jednostek  do    określonych     przewozów     wojskowych
uzależniony jest od następujących czynników ;

   czasu i celu dokonywanego przewozu ,
   drogi statku i odległości ,
   rodzaju przewożonego ładunku ,
   warunków przeładunkowych w rejonie załadowania i wyładowania ,
   stopnia zagrożenia ze strony nieprzyjaciela ,

Znając cel i warunki przewozu dobiera się statki możliwie jednego typu o
cechach zbliżonych , stawiając im następujące wymogi ;

   możliwie największą wolną powierzchnię ładunkową ,
   duże rozmiary luków oraz ładowni , zapewniające swobodne ładowanie sprzętu
    bojowego przewożonej jednostki,
   duży udźwig urządzeń przeładunkowych , umożliwiający ładowanie wszystkich
    rodzajów sprzętu bojowego,
   dość dużą szybkość , nie mniejszą aniżeli 10 węzłów ( przy formowaniu
    konwoju należy dobierać jednostki o jednakowej szybkości ,
   dobre właściwości morskie i odpowiednią stateczność ( zbyt duża stateczność
    powoduje gwałtowne przechyły na fali , co ujemnie wpływa na psychikę
    żołnierzy przewożonych oddziałów i pododdziałów ),
   odpowiednią wytrzymałość pokładów do przewozu ciężkiego sprzętu bojowego.

Wszystkie te wymogi mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa przewozów i
wykonania ich w ustalonym terminie , zarówno przy przewozie sprzętu bojowego ,
zaopatrzenia materiałowo-technicznego , jak i stanu osobowego.
          Do przewozów operacyjnych można wykorzystać przede wszystkim
statki o dużym udzwigu mające urządzenia przeładunkowe o udzwigu co
najmniej 40 ton.
Z tej grupy jednostek dobiera się również statki o małym tonażu na
transportowce    zaopatrzeniowe , dowożące        środki   materiałowo-technicznego
zaopatrzenia.

         Statki małe mają tę zaletę , że umożliwiają rozśrodkowanie ładunku
oraz mogą przechodzić samodzielnie w minimalnej odległości od brzegu pod
osłoną artylerii nadbrzeżnej lub w małych konwojach liczących 2-4 jednostki i
wchodzić w razie potrzeby do małych portów.

Główne kierunki wykorzystania małych statków sprowadzają się do;

   dowozu zaopatrzenia dla wojsk operacyjnych na kierunku nadmorskim ,
   zaopatrzenia baz morskich ,
   zaopatrzenia okrętów znajdujących się na morzu oraz rozśrodkowanych          na
    wodach przybrzeżnych lub redach ,
   przewozu ładunków wojskowych z portu do portu wzdłuż wybrzeża ,
   przewozu rannych i chorych ,
   ewakuacji baz , sprzętu wojskowego i ludzi.


    T-29/2

         Drugą grupą jednostek handlowych stanowią statki pasażerskie. Mogą
    one być wykorzystywane przede wszystkim jako szpitale i transportowce
    wojska.

    W warunkach morza zamkniętego , przewóz wojska odbywać się będzie na
    małych odległościach i to przeważnie całością jednostki ( oddziału , pododdziału
    ) w pełnym składzie bojowym , a więc wraz ze sprzętem bojowym , co
    wyklucza możliwość użycia statków pasażerskich do przewozu oddziałów
    wojskowych.

    Trzecią grupą      stanowią jednostki różnej wielkości i różnej konstrukcji ,
    przewidziane do przewozu ładunków masowych ( rudowęglowce , drewnowce ).
    W tym celu jednostki te mogą być zatopione w odpowiednich miejscach
    tworząc nabrzeża i falochrony. Zakłada się użycie do tego celu jednostek
    starych lub wysłużonych.
    Kolejna grupę statków stanowią jednostki rybackie.          Można podzielić je na
    trzy grupy;

     statki-przetwórnie , trawlery-przetwórnie , trawlery-zamrażalnie , bazy połowowe ,
     trawlery ,
     kutry i super kutry ,

    Podział ten ujmuje głównie cechy konstrukcyjne , jak i eksploatacyjne ,
    jednostek , rzutujące na kierunek ich wykorzystania. Ogólnie rzecz biorąc ,
    jednostki rybackie można wykorzystać jako ;

        bazy zaopatrywania okrętów ,
        przerywacze pól minowych ,
        pływające punkty obserwacji przeciwminowej ,
        rezerwowy tonaż transportowy .

Dalszą grupę jednostek pływających stanowią statki żeglugi przybrzeżnej , wśród
których rozróżnia się ;


     statki pasażerskie dla żeglugi małej ,
     statki pasażerskie dla żeglugi zatokowej ( przybrzeżnej ),
     statki pasażerskie ( motorówki ) do przewozu pasażerów w ramach portów
      .

    Zasadniczym    zadaniem   tych     jednostek     będzie    pełnienie   roli   statków
    sanitarnych różnego przeznaczenia.

  Ostatnią grupę stanowią jednostki żeglugi śródlądowej , wśród                   których
  zasadniczy trzon stanowią ;
   barki rzeczne ,
   zestawy pchane ,
Można je użyć do dwóch zasadniczych zadań ;
 pełnienia roli magazynów pływających przy rozśrodkowaniu zapasów ,
 zabezpieczenia przeładunku na redach i nie przygotowanym brzegu .

T-29/2
                Podział i charakterystyka wojskowych przewozów morskich .

Szefostwo Służby Komunikacji Wojskowej Marynarki Wojennej poprzez organ
komunikacji morskiej , kieruje przygotowaniem i wykorzystaniem transportu
morskiego dla przewozów wojskowych .
Codzienna działalność organów komunikacji morskiej obejmuje następujące grupy
zagadnień;

   przygotowanie rejonów przeładunkowych ( portów , przystani ) oraz środków
    transportu przybrzeżnego i śródlądowego , a także jednostek rybołówstwa
    morskiego do wykonania zadań przewozowych na rzecz Sił Zbrojnych ,
   planowanie i kierowanie woskowymi przewozami morskimi w czasie pokoju
    i wojny ,
   przygotowanie niektórych jednostek floty handlowej , przybrzeżnej i rybackiej
    do przyjęcia ich przez marynarkę wojenną .

Rodzaje wojskowych przewozów morskich,

Przewozy wojskowe transportem morskim , inaczej morskie przewozy wojskowe , są
częścią przewozów transportem wodnym.

Wojskowymi      przewozami   morskimi   nazywają  się   przewozy   oddziałów (
pododdziałów i urządzeń wojskowych , pojedynczych żołnierzy oraz ładunków
wojskowych , jak również holowanie statków lub innych urządzeń wojskowych.

Przewozy te w zależności od charakteru i przeznaczenia , dzielą się na ;

 operacyjne – przewozy związków taktycznych oddziałów lub pododdziałów , dla
  wykonania przez nie zadań bojowych , do nowych miejsc zakwaterowania , na
  obozy , ćwiczenia , manewry ,
 zaopatrzeniowe – przewozy sprzętu bojowego , środków materiałowych i innych
  ładunków zaopatrzenia przeznaczonych dla zabezpieczenia wojsk we wszystko
  , co jest niezbędne do walki i życia ,
 ewakuacyjno-medyczne – to przewozy rannych lub chorych żołnierzy ,
  wykonywanie z reguły statkami sanitarno-transportowymi lub - w przypadku
  ich braku – innymi środkami transportu morskiego ,
 ewakuacyjno – materiałowe – to jest przewozy sprzętu bojowego i innego
  wyposażenia wojskowego dla przeprowadzenia napraw , wywiezienia zbędnego
  sprzętu i wyposażenia do składów wojskowych , w tym również sprzętu i
  wyposażenia zdobycznego.

Wojskowe przewozy morskie cechuje szereg właściwości , z których najważniejsze
to ;
 masowość i terminowość przewozów ,
 duża ilość ładunków niebezpiecznych , wymagających specjalnego przygotowania
     statków dla ich przewozu ,
 konieczność      zachowania   tajemnicy    wojskowej    w  czasie   wykonywania
     przewozów ,
 konieczność organizacji bojowego , materiałowego i medycznego zabezpieczenia
     przewożonych wojsk.
     T-29/2
Przewozy      operacyjne    w     zależności   od    zadań  stawianych   wojskom
uczestniczącym w przewozach operacyjnych , przewozy operacyjne są zabezpieczane
przez ;

   okręty transportowe ,
   okręty wojenne ,
   odpowiednio dostosowane statki ,
   inne jednostki transportu morskiego.

Przewozy zaopatrzeniowe - rozróżnia        się   pod   tym   pojęciem   dwojakie   rodzaje
przewozów ;
 dla potrzeb marynarki wojennej ,
 dla potrzeb wojsk operacyjnych ,
Potrzeby w materiałowym zaopatrzeniu sił marynarki wojennej są zabezpieczane
przez dywizjon zaopatrzenia okrętów , natomiast potrzeby wojsk operacyjnych
zgodnie z planami operacyjnymi przez organa zaopatrujące Ministerstwa Obrony
Narodowej zabezpieczają wykorzystanie do tego celu statki wydzielone przez
resort żeglugi.

Przewozy     medyczno-ewakuacyjne        planuje się  w    wyniku    aktywnego
oddziaływania nieprzyjaciela. Przewozy te mają na celu przewiezienie z rejonów
tyłowych oddziałów i związków taktycznych i operacyjnych , rannych , chorych i
porażonych do rejonów rozmieszczenia baz szpitalnych.

Przewozy      ewakuacyjno-materiałowe w zależności od rodzaju sprzętu i
materiałów , ich wymiarów i ciężaru jednostkowego , dobiera się odpowiednie statki
, dysponujące odpowiednimi do zadań urządzeniami przeładunkowymi , rozmiarami
łuków i ładunków.

     WYKORZYSTANIE PORTÓW HANDLOWYCH DO PRZEŁADUNKÓW
                        WOJSKOWYCH

Zasadniczym celem wykorzystania portów handlowych jest zapewnienie w okresie
wojny usług przeładunkowych na rzecz wojska.

W wypadku wykorzystania portów handlowych dla celów przeładunkowych wojsk
, sprzętu bojowego i zaopatrzenia materiałowo-technicznego , nie wszystkie porty
będą w równym stopniu spełniały wymogi wynikające z współczesnych działań
wojennych.

Z portów dużych najbardziej kwalifikuje się do celów przeładunkowych port
Gdynia , który posiada nowoczesne baseny oraz duże zaplecze magazynowe ; jest
on przystosowany do przeładunków drobnicy.
Port ten posiada obszerną redę , która ma wiele zalet , z których najważniejszą
jest ta , że redę gdyńską osłania półwysep Hel.

Duże porty handlowe nie spełniają zasadniczego wymagania , tj. skrytości przed
obserwacją i rozpoznaniem nieprzyjaciela , a tym samym przed uderzeniem
jądrowym.
Z braku możliwości pełnego wykorzystania zdolności przeładowczej ,      portów
dużych zachodzi potrzeba wykorzystania portów małych , a w razie konieczności –
nawet przystani plażowych. Wykorzystanie portów handlowych wiąże się ściśle z
organizacją prac przeładunkowych. Pracami przeładunkowymi kierują wojskowi
komendanci portów.


T29/3

  ORGANIZACJA PRZEŁADUNKÓW ŚRODKÓW MATERIAŁOWYCH W
         PORTACH HANDLOWYCH W CZSIE ,P’’ I ,,W’’
Charakterystyka ładunków wojskowych.

Specyfika ładunków wojskowych wynika z charakteru działania i sposobu
wykorzystania różnego rodzaju sprzętu i materiałów wojskowych w działaniach
bojowych.
Z tych też względów całość ładunków podzielić można na trzy główne grupy ;

 sprzęt bojowy – którego wielkość , kształt i waga są jednak bardzo
  zróżnicowane począwszy od małych przyczep aż do czołgów i pojazdów
  gąsienicowych o wadze do 40 ton.           Dla ułatwienia planowania oraz
  przygotowania i prowadzenia prac przeładunkowych należy posługiwać się
  specjalnymi tabelami sprzętu bojowego , gdzie podane są dokładnie dane (
  wymiarowe , wagowe ) mogące        być     wykorzystane  w     czynnościach
  przeładunkowych.

 ładunki zaopatrzenia materiałowego – wśród których szczególne miejsce
  zajmuje grupa ładunków niebezpiecznych ( wybuchowych jak ; amunicja środki
  inicjujące , dynamity proch), żywność , umundurowanie , części zamienne , uzbrojenie
  strzeleckie stanowią ładunki lekkie tak zwane drobnicowce – waga jednej
  sztuki nie przekracza 100 kg. i pozwala na ręczne przemieszczanie. Ta część
  ładunków pakowana jest w skrzyniach , beczkach , workach. Niektóre z nich
  występują bez opakowania np. zwoje drutu kolczastego ,opony.
 ładunki zaopatrzeniowe przewożone bez opakowania - są to między
  innymi torpedy , miny bomby głębinowe , rakiety wymagające specjalnych
  uchwytów dostarczanych wraz z ładunkiem.

Podział ładunków wojskowych.
           Kryteria ładunków wojskowych są bardzo różne . Można dzielić i
klasyfikować ładunki z różnych punktów widzenia i w rozmaity sposób.
Zasadniczo podziału ładunków dokonuje się w zależności od sposobu
sztauowania.

Podział ładunków z uwagi na sposób sztauowania ( rozmieszczania ładunku
statku   w    sposób   zapewniający    stateczność   statku   oraz właściwe
przechowywanie ładunku ) sprowadza się do następujących rodzajów;

  ładunki suche i ładunki płynne – ładunkiem suchym nazywa się wszelkie
   ładunki zaopatrzenia materiałowego , w tym również ciecze w opakowaniu (
   beczkach , bębnach , balonach ). Ładunkiem suchym są również sypkie , ładowane
   najczęściej luzem ( węgiel , zboże ). Z zasady ładunki suche przewozi się na
   statkach drobnicowych , natomiast ładunki płynne przewozi się luzem na
   zbiornikowcach.
 Ładunki w sztukach i ładunki sypkie – ładunek w sztukach może być bez
   opakowania , jednak w takiej postaci iż można stwierdzić z ilu sztuk składa
   się całość. Ładunkiem sypkim nazywa się ładunek , który określa się ilościowo
   w jednostkach wagi lub miary. Jeśli ładunek jest workowany lub
   paczkowany , to zalicza się go do ładunków w sztukach.
T29/3
   ładunki obojętne i ładunki specyficzne – niektóre ładunki , stosunkowo
    nieliczne , można przewozić w dowolnie wybranych miejscach na statku , mogą
    być ładowane łącznie z innymi ładunkami. Są to tak zwane ładunki obojętne
    , które nie ulegają zepsuciu lub zniszczeniu pod wpływem wody ani innych
    czynników zewnętrznych , jak np. gorąca , zimna , obcego zapachu , pyłu , ucisku
    wstrząsu.                                       Ładunki specyficzne nie mogą
    być umieszczane w dowolnym miejscu na statku .

          Do specyficznych ładunków należą ;
   ładunki wrażliwe na ciepło , szybko psujące się , które się topią , ulatniają ,
    wysychają , kruszeją ,stają się niebezpieczne,
   ładunki wrażliwe na wilgoć, które pod wpływem wilgoci psują się , zagrzewają
    , szybko rdzewieją ,
   ładunki wydzielające dużo wilgoci ,
   ładunki wrażliwe na obce zapachy , takie, które na skutek przesiąknięcia
    obcym zapachem tracą na swojej wartości ( np. mąka , kasza , tytoń , herbata ),
   ładunki wydzielające zapachy ,
   ładunki farbujące , brudzące lub tłuszczące ,
   ładunki kruche lub łamliwe, wrażliwe na ucisk , uderzenia i wstrząsy ,
   ładunki kurzliwe dające dużo pyłu .

   ładunki ciężkie ( wagowe ) i ładunki lekkie ( przestrzenne ) – za ładunek
    ciężki uważa się taki ładunek , którego 1 tona zajmuje przestrzeń mniejszą
    niż 1m3. Za ładunek lekki uważa się ładunek , którego 1 tona zajmuje
    przestrzeń 1m3 lub większą,
   ładunki specjalne – są to takie ładunki , które ze względu na właściwości
    wymagają specjalnych sposobów przewozu , sztauowania , gdyż inaczej mogą
    poważnie zagrozić bezpieczeństwu statku. Do ładunków tych zalicza się
    ładunki płynne , sypkie , niebezpieczne i przewożone są na statkach specjalnie
    do tego przeznaczonych.

Z uwagi na specyfikę i charakter ładunków wojskowych , rodzaje i sposoby
przewozów wojskowych , sposób przeładunku stosuje się nieco inne kryteria
podziału.

  I tak na przykład ;
 z uwagi na rodzaj przewozu rozróżnia się        ładunki;
        operacyjne ,całostatkowe , przewożone w ramach prowadzonych operacji –
   zalicza   się do nich ładunek w postaci całej jednostki wojskowej ,
    zaopatrzeniowe , przewożone w ramach zaopatrywania okrętów w morzu,
    sanitarne , występujące najczęściej w przewozach ewakuacyjnych,
 z uwagi na sposób przeładunku i przewozu – ładunki lekkie i ładunki
   ciężkie.

          ZASADY      ZAŁADUNKU        WOJSK I SPRZĘTU BOJOWEGO

Maksymalne wykorzystanie nośności i ładowności statków , z               uwagi   na
przestrzenność ładunków wojskowych , wynosi od 40 – 50 %.
Najwięcej trudności przy przeładunku występuje w przewozach operacyjnych ,
szczególnie w operacji desantowej , podczas której najważniejszym czynnikiem jest
tempo prac przeładunkowych.
T29/3
Przy przeładunku ważną rolę odgrywają ;

   organizacja prac przeładunkowych oraz sposoby wykonania tych prac ,
   sposobu przeładunku ,
   rozmieszczenie ładunku na transportowcu ,
   użycie odpowiedniego sprzętu przeładunkowego ( zależy od rodzaju przewozu –
    operacyjny , zaopatrzeniowy ) ,
   miejsca wykonywania przeładunku .

Zagadnienie przeładunku i sztauowania wiąże się również ściśle z gabarytami
ładunku i jego opakowaniami.
Wszystkie ładunki wojskowe , z uwagi na sposób sztauowania , można
podzielić;

 ładunki zaopatrzenia materiałowo-technicznego;
  żywność , umundurowanie , mps itp. ,
  amunicja , uzbrojenie , ładunki chemiczne , żrące , trujące itp.,
 sprzęt bojowy ( pojazdy ) czołgi , artyleria ,transportery , samochody ,

Ładunki wojskowe , z      uwagi    na   sposób   przeładunku , dzieli   się   również   pod
względem ciężaru na ;

 ładunki lekkie ,
 ładunki ciężkie.

Sposób ładowania i rozmieszczania ładunku na statku zależy od rodzaju
ładunku i celu przewozu. Inny będzie podczas przewozów operacyjnych ,
szczególnie w operacji desantowej , a inny podczas przewozów zaopatrzeniowych.
Wiąże się z tym zakres dostosowania statku do przewozu. Im rejs będzie
dłuższy , tym więcej miejsca należy przewidzieć dla ludzi.

I tak przy przewozach do ;
  1 doby przewiduje się 0,9 m2 na jednego żołnierza ,
  do 3 dób – 1,1 m2 ,
  powyżej 3 dób – 1,4m2.

Załadunek sprzętu wojskowego na statki można przeprowadzać za pomocą
dźwigów nabrzeżnych , z tym jednak , że waga jednostkowa poszczególnych
ładunków nie może przekraczać dopuszczalnego obciążenia roboczego urządzeń
przeładunkowych  statku , gdyż wyładunek   najczęściej przeprowadza  statek
samodzielnie.

Statki wytypowane do przewozów wojskowych powinny być dostosowane                         i
wyposażone w niezbędny sprzęt przeładunkowy oraz materiał mocujący.
Rozmieszczając    sprzęt   na    statku   należy   kierować    się   następującymi
zasadami;

 wykorzystać do maksimum nośność statku i jego wolną powierzchnię
   ładunkową uwzględniając rozśrodkowanie sprzętu , łodzi i ładunków zaopatrzenia
   ,
 sprzęt bojowy rozmieszczać w ładowniach i międzypokładach statku w ten
   sposób , aby stateczność , zanurzenie i pogłębienie były w normach ,
T29/3
 amunicję , materiały wybuchowe , żrące , parzące ładować tylko w odpowiednim
   opakowaniu umieszczając          je w miejscach specjalnie do tego celu
   przeznaczonych ,
 ładować sprzęt bojowy lub inne ładunki o ciężarze nie przekraczającym
   dopuszczalnego obciążenia roboczego urządzeń przeładunkowych statku .
                      Ładuje się w następującym porządku ;

   w ładowniach ; czołgi , transportery , ciągniki i inny ciężki sprzęt , przez co
    zwiększa się stateczność statku,
   na międzypokładach ; ludzi , amunicję , zapasy żywnościowe , mps       i lekkie
    pojazdy .

Na barkach rzecznych stosuje się następujący porządek rozmieszczenia wojsk ;
 w ładowniach – czołgi , działa , samochody , a w wydzielonych częściach ładowni
    ludzie ,
 na pokładach – ładunek zaopatrzeniowy i         leki sprzęt bojowy o własnym
    napędzie.
        O ile barki są pełno pokładowe , cały ładunek rozmieszcza się na
pokładzie.

Rozmieszczenie sprzętu bojowego na pokładzie barki rzecznej ( szczególnie
pełnopokładowej ) musi zabezpieczać możliwość załadunku i wyładunku z obydwu
burt.
Kuchnie polowe ustawia się na pokładzie w części rufowej tak, by można było
korzystać.

           ZASADY ŁADOWANIA I ROZMIESZCZANIA ŁADUNKÓW
                MATERIAŁOWO-TECHNICZNEGO ZAOPATRZENIA
Ładunki zaopatrzenia materiałowo-technicznego przewożone są najczęściej w
skrzyniach , workach , klatkach o wadze w granicach 50 – 60 kg lub w beczkach
120 – 150 kg.

Waga urządzeń technicznych waha się w granicach 80 – 200 kg. Wagowa
wielkość    tych   ładunków   spowodowana    jest  koniecznością    ręcznego  ich
przeładowywania.
         W przeładunkach dąży się do pakietyzacji ładunków lub wykorzystuje
się    pojemniki ( kontenery )   celem   usprawnienia    i   przyspieszenia  prac
przeładunkowych.

Sam proces załadowania ładunków materiałowo-technicznego zaopatrzenia jest
stosunkowo prosty , lecz pracochłonny , istnieje konieczność zwiększenia jedynie
ludzi dla usprawnienia i przyspieszenia przeładunku , tak aby dźwig            lub
urządzenia   przeładunkowe   statku   nie    miały   przestojów oczekując       na
przygotowanie unosów, oraz konieczność rozłożenia ładunku w ładowniach.

Kolejność załadunku podporządkowana jest ściśle kolejności i sposobowi
rozmieszczenia ładunku w ładowniach.
        Podczas rozmieszczenia ładunków na statku bierze się pod uwagę
bezpieczeństwo ładunku , statku i załogi, całkowite wykorzystanie nośności i
pojemności    ładunkowej, a   także  możliwości   szybkiego  wykonania   prac
przeładunkowych.

Rozmieszczając na statku różnorodne ładunki zaopatrzeniowe należy wziąć pod
uwagę rodzaj ładunku i równocześnie dążyć do ;
    maksymalnego wykorzystania nośności i pojemności ładunkowej ,
    bezpiecznego rozmieszczenia ładunków w ładowniach i na pokładzie ,
    zapewnienie odpowiedniej stateczności statku ,
    stworzenia właściwych warunków wykonania prac przeładunkowych w jak
       najkrótszym czasie.




T-31/1
 ORGANIZACJA FUNKCJONOWANIA PODSYSTEMU INFRASTRUKTURY
                      WOJSKOWEJ

Podsystem infrastruktury – to organa , jednostki oraz urządzenia i obiekty
stacjonarne zaspokajające potrzeby kwaterunkowe i szkoleniowe wojsk , a ponadto w
czasie    W    zapewniające    utrzymanie   w    zdolności   technicznej  obiektów
stacjonarnych i infrastruktury technicznej.

Istota i cel   wykorzystania infrastruktury.

Istota funkcjonowania podsystemu infrastruktury wyraża się w          bezpośrednim
oddziaływaniu na substancję kubaturową i infrastrukturę techniczną.
      Zasadniczym celem działania podsystemu infrastruktury jest zapewnienie
odpowiednich warunków zakwaterowania i szkolenia wojsk , jak również
przechowywania oraz remontu sprzętu wojskowego.

Zasady funkcjonowania podsystemu infrastruktury.

Funkcjonowanie podsystemu oparte jest na ogólnych          zasadach   funkcjonowania
systemu zabezpieczenia logistycznego , a także na          zasadach    szczegółowych
wynikających ze specyfiki.

Zasada stacjonarności - polega na odpowiednim określeniu niezmiennych na czas
P i W rejonów działania i usytuowania organów infrastruktury , zależnych od
wielkości kubaturowej obiektów oraz liczby stacjonarnych urządzeń technicznego
utrzymania nieruchomości.

Zasada lokalnego zaopatrywania – wyraża się w tym , że wojska zaopatrują się
w sprzęt kwaterunkowy i ochrony p.poż. oraz sprzęt techniczny i materiały
niezbędne do utrzymania nieruchomości ze źródeł znajdujących się w rejonach
działania organów infrastruktury wojskowej.

Zasada rozdzielności funkcji – polega na odpowiednim podziale funkcji i
odpowiedzialności między pionem infrastruktury a pionem dowódczym.
         Funkcje normatywne , legislacyjne i wykonawcze przypisywane są
poszczególnym organom pionu infrastruktury , natomiast funkcje decyzyjne z
rozdziałem i wykorzystaniem środków finansowych na infrastrukturę ,
przypisane są dowódcom poszczególnych szczebli organizacyjnych.

 Działanie podsystemu infrastruktury.
Sprawne funkcjonowanie podsystemu zapewniają organa kierowania szczebla
centralnego   oraz  ich organa    wykonawcze na poszczególnych szczeblach
organizacyjnych.

Podsystem obejmuje następujące podstawowe dziedziny działalności ;
 gospodarkę nieruchomościami – dotyczy dziedziny wszelkich spraw związanych
   z przejmowaniem nieruchomości na potrzeby wojska oraz przekazywanie
   obiektów zbędnych dla MON.
   Gospodarka nieruchomościami uregulowana jest odpowiednimi aktami prawnymi
   , obowiązującymi w państwie i resorcie Obrony Narodowej.
   T-31/1
    działalność w zakresie technicznego utrzymania nieruchomości – realizowana
       jest przez ogniwa terenowe infrastruktury na podstawie , opracowanych
       rocznych planów napraw bieżących.
       Całość spraw , związanych z zakwaterowaniem sił zbrojnych reguluje
       ustawa o zakwaterowaniu. Gospodarka komunalna ( energia , woda , ścieki , gaz
       i zakup ciepła ) jest realizowana przez terenowe organa infrastruktury
       wojskowej.

      planowanie i realizacja zadań inwestycyjno-remontowych – odbywa się na
       zasadach ogólnie przyjętych w państwie , dostosowanych do specyfiki
       wojska.
        Zakwaterowanie    wojska     i  kadry – leży   w     kompetencji   komórek
         organizacyjnych , występujących na szczeblach ; centralnym , okręgowym i
         rejonowym. Na szczeblu garnizonu zakwaterowanie polega dowódcy
         garnizonu który ma do tego WAM.


T-31/2
         ORGANIZACJA I ZADANIA URZĄDZEŃ STACJONARNYCH I
                 RUCHOMYCH SŁUŻBY ŻYWNOŚCIOWEJ


          STACJONARNE      URZĄDZENIA I OBIEKTY  ŻYWNOŚCIOWE ,
                           ORGANIZACJA I ZADANIA

Do urządzeń i obiektów stacjonarnych służby żywnościowej zaliczamy ;

        magazyny składnic i oddziałów gospodarczych ,
        stołówki wojskowe ,
        kasyna wojskowe ,
        piekarnie garnizonowe ,
        kwaszarnie .

Magazyny składnic i oddziałów gospodarczych.

Magazyny składnic żywnościowych i oddziałów gospodarczych są przeznaczone
do przechowywania środków żywnościowych i sprzętu oraz opakowań.

Magazyny składnic żywnościowych zwykle tworzą zespół budynków , w których
wydziela    się  oddzielne  pomieszczenia  przeznaczone do  przechowywania
poszczególnych grup produktów żywnościowych i sprzętu.

W oddziałach gospodarczych na magazyn żywnościowy może być przeznaczony
pojedynczy budynek , w którym powinny się znajdować oddzielne pomieszczenia
dla zapewnienia     magazynowania produktów żywnościowych zgodnie z ich
właściwościami fizykochemicznymi.

W     małych     jednostkach  wojskowych    do      przechowywania produktów
żywnościowych może być wydzielona część pomieszczeń i piwnic budynku
stanowiącego wielofunkcyjny  magazyn tej jednostki.

T-31/2
Magazyny żywnościowe bez względu na rodzaj przechowywanych               materiałów
powinny odpowiadać określonym wymaganiom , do których należą ;

   przygotowanie drogi dojazdowej ,
   zapewnienie odpowiednich warunków do załadunku i wyładunku materiałów ,
   zapewnienie odpowiedniego oświetlenia naturalnego i sztucznego , stałość
    temperatury wnętrza , regulacja wilgotności ,
   odpowiednia wytrzymałość ścian i stropów w stosunku do masy składowej ,
   możliwość oddzielenia produktów wydzielających zapachy od produktów je
    wchłaniających ,
   racjonalność     wykorzystania    powierzchni  magazynowej   oraz  zachowanie
    odpowiedniego stosunku powierzchni dróg komunikacyjnych do powierzchni
    załadowczej zapewniającej odpowiednią funkcjonalność pomieszczeń ,
   zapewnienie      warunków      bezpieczeństwa i   higieny  pracy   personelowi
    magazynów ,
   zabezpieczeniem przed ogniem , kradzieżą i szkodnikami wewnątrz magazynu.

Stołówki wojskowe

W celu przygotowania posiłków oraz zapewnienia spożycia ich w odpowiednich
warunkach służba żywnościowa organizuje stołówki wojskowe.
Stołówka wojskowa to zespół pomieszczeń z urządzeniami przystosowanymi do
przyrządzania i spożywania posiłków.

Stołówki wojskowe dzielą się na ;
 stołówki żołnierskie ( marynarskie    ),
 stołówki dla załóg okrętów oraz       dowództw i sztabów zespołów okrętów ,
 stołówki dla personelu latającego ,
 stołówki w wojskowych zakładach       leczniczych ,
 stołówki w wojskowych ośrodkach       wypoczynkowych.

Rozmiary   stołówek    powinny być uzależnione od            liczby żywionych oraz
zapewnić   właściwą   organizację pracy i zachowanie          odpowiednich warunków
higieny.

Zgodnie z obowiązującymi normami         typowe   stołówki   wojskowe   powinny   się
składać z następujących pomieszczeń ;

 obieralni ziemniaków i warzyw ,
 rozdrobialni ziemniaków i warzyw ,
 przygotowalni mięsa i ryb ,
 kuchni ,
 wydawalni posiłków ,
 jadalni ,
 zmywalni sprzętu kuchennego ,
 zmywalni naczyń stołowych ,
 magazynu , krajalni i wydawalni chleba ,
 magazynu przykuchennego ,
 pokoju kierownika stołówki ,
 pomieszczeń sanitarnych dla personelu kuchennego ,
 pomieszczeń sprzętu porządkowego .
T-31/2
Za właściwą organizację pracy stołówki odpowiada kierownik stołówki , który
podlega bezpośrednio szefowi zaopatrzenia żywnościowego oddziału gospodarczego.

Kasyna wojskowe
Kasyna wojskowe prowadzą        własną    gospodarkę    finansową. Pod     względem
organizacyjnym podlegają oddziałowi gospodarczemu.

Obiekt przeznaczony na kasyno powinien odpowiadać wymaganiom                stołówek
wojskowych , jednak zapewniać wyższy standard wyposażenia oraz              posiadać
dodatkowo następujące pomieszczenia ;

   garmażernię , czyli tzw. kuchnię zimną ,
   bufet ,
   hol , szatnię
   pomieszczenia sanitarne.
W    budynkach kasyna w miarę potrzeb i możliwości urządza się kawiarnie.

Piekarnie garnizonowe

Piekarnie funkcjonują się w garnizonach , w których stacjonuje kilka jednostek
wojskowych i tylko wówczas , kiedy istniejące na danym terenie piekarnie
cywilne nie są w stanie zabezpieczyć potrzeb wojska na pieczywo lub jeżeli
potrzeba budowy piekarni wynika ze specjalnych zadań wojskowych.

Typowymi piekarniami garnizonowymi      są piekarnie o wydajności 5 lub 10 t.
pieczywa przy pracy dwuzmiennej.

W celu zapewnienia optymalnych warunków produkcji           pieczywa     garnizonowa
piekarnia powinna posiadać oddzielne pomieszczenia ;

   magazyn surowców ,
   ciastownię ,
   piecownię ,
   magazyn wyrobów gotowych z ekspedycją ,
   szatnię i zespół sanitarny dla personelu ,
   kancelarię oraz inne pomieszczenia gospodarcze , jak ; magazyn sprzętu , ubrań
    ochronnych , opakowań , opału itp.

Pomieszczenia produkcyjne oraz zainstalowane w nich maszyny i urządzenia
piekarskie powinny być tak rozmieszczone , aby zapewniły funkcjonalny i
prawidłowy przebieg procesów produkcyjnych oraz należyte składowanie i
wydawanie wyprodukowanego pieczywa.

Cały obiekt powinien być utrzymany w należytej czystości , zabezpieczony przed
kradzieżą , posiadać     szczelne   okna ,   zabezpieczone     gęstymi   siatkami
uniemożliwiającymi   przedostawanie   się  much   lub    innych    owadów     oraz
wyposażony w odpowiednią ilość sprzętu przeciw pożarowego.
Piekarnia może świadczyć usługi dla odbiorców z poza wojska.
T-31/2
Do urządzeń ruchomych służby żywnościowej zaliczamy ;

     piekarnię do wypieku chleba na postoju i w marszu ,
     rzeźnię polową ,
     kasyno polowe ,
     warsztaty polowe.

Piekarnie polowe

Piekarnie polowe w zależności od szczebla dowodzenia , na którym występują ,
dzielą się na ; dywizyjne , armijne i frontowe.

Ze względu na wyposażenie piekarnie dzielą się na ;
 piekarnie   polowe do wypieku chleba na postoju ( armijne , frontowe ) –
   rozmieszcza się pod namiotami i wyposaża w piece polowe i agregaty do
   wyrobu ciasta na przyczepach jednoosiowych ,
 ruchome    piekarnie polowe , które mogą wypiekać chleb również w czasie
   jazdy ( dywizyjne ) – posiadają agregaty do mieszania ciasta zainstalowane na
   samochodach. Samochody te holują piece piekarskie dostosowane do wypieku
   chleba w czasie jazdy.

Piekarnie polowe do wypieku chleba na postoju dzielą się na sekcje , a
ruchome piekarnie na zespoły.
Sekcja ( zespół ) jest to najmniejszy element piekarni polowej mogący
samodzielnie wypiekać chleb w warunkach polowych.

Organizację piekarń polowych wszystkich szczebli określają etaty , ustalające liczbę
zespołów lub sekcji , personelu , środków transportowych oraz wyposażenia.

W  skład podstawowego wyposażenia sekcji wchodzą ;
 agregat do mieszania ciasta ,
 agregat prądotwórczy ,
 dwa polowe piece ,
 zbiornik na wodę 100 l na płozach ,
 namiot produkcyjny ,
 dwa namioty produkcyjne – jeden na magazyn surowców , - drugi na magazyn
  do chleba ,
 cztery samochody ciężarowo – szosowe o nośności 3,5 t.

W skład podstawowego wyposażenia zespołu wchodzą ;

 samochód specjalny – ciastownia ,
 samochód specjalny do dowozu chleba ,
 polowy piec piekarski , dostosowany do wypieku chleba w marszu z
   palnikiem na paliwo płynne ,
 samochód ciężarowo-terenowy o nośności 4 t jako ruchomy magazyn
   surowców ,
 zbiornik 1000 l na wodę na jadnoosiowej przyczepie samochodowej.
             Zdolność wypieku jednej sekcji ( zespołu ) wynosi 4,5 tony chleba
przy pracy na dwie zmiany , po 12 godzin każda.
T-31/2
Rzeźnia polowa
Rzeźnia polowa występuje na szczeblu frontu , a w szczegółowych wypadkach
może być przydzielona do mniejszych jednostek organizacyjnych , w tym również
dla marynarki wojennej.

Rzeźnia polowa jest przeznaczona do uboju zwierząt rzeźnych oraz produkcji
wyrobów wędliniarskich. Wchodzi ona w skład polowej bazy frontu lub bazy
szpitalnej frontu.

Rzeźnia polowa składa się z ;

   kierownictwa , w skład którego wchodzi m in. lekarz weterynarii ,
   rzeźni i przetwórni ,
   obory ,
   drużyny trnsportowo-gospodarczej.

Wyposażenie rzeźni polowej składa się z;

   przyczepy ubojowej ,
   namiotu ubojowego ,
   przyczepy hidroforni ,
   agregatu prądotwórczego ,
   namiotu masarni i namiotu utrwalania mięsa.

Rzeźnia może otrzymać zwierzęta rzeźne z zasobów miejscowych oraz zdobyczy
wojennych. Zdolność przerobowa rzeźni polowej w ciągu 10 godzin pracy wynosi
9 ton bydła lub 14 ton trzody chlewnej.
Dowóz mięsa i wyrobów wędliniarskich z rzeźni polowej do jednostek odbywa
się   codziennie   na   podstawie  rozdzielników właściwego   organu  służby
żywnościowej.

Kasyno polowe

Kasyna polowe są przeznaczone do zapewnienia wyżywienia kadrze dowództw i
sztabów ZT , operacyjnych oraz jednostek lotniczych.
Wyżywienie kadry w polowych kasynach organizują odziały gospodarcze , w
których etacie kasyna te występują.

Podstawową komórką organizacyjną polowego kasyna jest sekcja. W zależności
od liczby żywionych polowe kasyno może składać się z jednej i więcej
sekcji.
         Jedna sekcja przyrządza i wydaje gorący posiłek w warunkach
polowych trzy razy dziennie dla 120 osób , z zachowaniem odpowiednich
warunków higieny , wygody i estetyki spożywania , niezależnie od pory dnia i
warunków atmosferycznych.

Polowe kasyna otrzymują środki spożywcze z polowych składów żywnościowych
oddziału gospodarczego , na którego zaopatrzeniu pozostają.

Kasyno polowe składa się ;
 z samochodu kuchni ,
 przyczepy transportowej ,
T-31/2
 stołówki ogólnej – 2 namioty , 14 stolików , 56 miejsc siedzących ,
 stołówki wydzielonej – namiot , 7 stolików , 28 miejsc – przeznaczonej do
   spożywania posiłków barowych ,
 namiotu      gospodarczego     do       obróbki   wstępnej     produktów zespołu
   prądotwórczego.

Kasyno polowe w zależności od warunków można użytkować w stanie nie
rozwiniętym i rozwiniętym. Wszystkie elementy kasyna rozwija się , jeżeli czas
postoju wynosi więcej niż 6 godzin.

Polowe punkty żywnościowe

Polowe punkty żywnościowe są przeznaczone do utrzymywania niezbędnych
zapasów środków spożywczych i innych środków zaopatrzenia żywnościowego
oraz zapewnienia żołnierzom posiłków.

Punkty żywnościowe organizuje się w pododdziałach gospodarczych o strukturze
batalionowej ( równorzędnej ) oraz w pododdziałach gospodarczych o strukturze
kompanijnej.
Za zgodą dowódcy oddziału gospodarczego punkty żywnościowe można
organizować w kompanii.

W   skład wyposażenia punktów żywnościowych wchodzą ;
   jedna lub więcej kuchni polowych ,
   sprzęt kuchenny ,
   środki transportu przystosowane do wożenia i przechowywania wody ,
   niezbędny zapas środków spożywczych .

Posiłki wydaje się w polowym punkcie żywnościowym lub w wyznaczonych
miejscach ( polowych punktach żywienia ) w pobliżu zaopatrywanych pododdziałów.

Drogowe punkty żywnościowe

Drogowe punkty żywnościowe organizują bataliony drogowo-eksploatacyjne.
Przeznaczone są one do zaopatrywania w posiłki małych grup i pojedynczych
żołnierzy na armijnych i frontowych drogach samochodowych.

Drogowy punkt żywnościowy powinien być zlokalizowany w miejscu , w którym
jest możliwe ;

   maskowanie punktu ,
   parkowanie pojazdów z zachowaniem przelotowości drogi ,
   wykonywanie zabiegów higienicznych przez żołnierzy ,
   zapewnienie warunków do krótkiego odpoczynku żołnierzom korzystającym z
    punktu.

Drogowy punkt żywnościowy otrzymuje środki spożywcze z polowego składu
żywnościowego oddziału gospodarczego , na którego zaopatrzeniu się znajduje.
Posiłki wydaje się przez całą dobę na podstawie karty zaopatrzenia lub talonu
żywnościowego.

T-31/2
Polowe składy żywnościowe

Polowe składy żywnościowe przeznaczone są do przechowywania zapasów
środków zaopatrzenia żywnościowego niezbędnych dla zapewnienia ciągłości
zaopatrywania w nie oddziałów gospodarczych , związków taktycznych i
operacyjnych.

Polowe składy żywnościowe ;

 przyjmują lub pobierają środki zaopatrzenia żywnościowego        z organu
  zaopatrującego ,
 utrzymują określoną ilość zapasów środków zaopatrzenia żywnościowego ,
 zaopatrują wojska w środki zaopatrzenia żywnościowego ,
 gromadzą i segregują sprzęt i opakowania przeznaczone do ewakuacji ,
 prowadzą ewidencję i sprawozdawczość w zakresie swojej działalności.

Polowe składy żywnościowe rozwijają się przy drogach , w pobliżu źródeł wody ,
w terenie umożliwiającym maskowanie oraz obronę i ochronę.

Polowe składy żywnościowe są wyposażone w samochody chłodnie , przeznaczone
głównie do magazynowania i dowozu mięsa świeżego z rzeźni polowych lub
mięsa mrożonego do oddziałów gospodarczych ( związków taktycznych i
operacyjnych ).


Polowe warsztaty naprawy sprzętu służby żywnościowej

Polowe warsztaty służby żywnościowej występują w tyłach       frontu i wchodzą
organizacyjnie  w składach ruchomej bazy frontu. Są            przeznaczone do
wykonywania napraw średnich sprzętu służby żywnościowej.

Do zadań polowych warsztatów należy ;

 przyjmowanie do naprawy i klasyfikacji uszkodzonego sprzętu ,

 wykonywanie napraw w rejonie rozwinięcia        warsztatu   lub   w   rejonach
  powstania większych strat i zniszczeń ,

 wybrakowanie sprzętu nie nadającego się do naprawy oraz odzyskanie części
  mechanicznych i materiałów naprawczych ,

 przekazywanie naprawionego sprzętu użytkownikom.

Polowe warsztaty rozwija się w punktach , w pobliżu źródeł wody , w terenie
umożliwiającym maskowanie oraz obronę i ochronę.
Naprawy polowego sprzętu dokonywane są         w punktach uszkodzonego sprzętu.
Polowy    warsztat  przemieszcza się do        nowego   rejonu po   naprawieniu
uszkodzonego sprzętu.




T-31/3

         ORGANIZACJA I ZADANIA URZĄDZEŃ STACJONARNYCH I
                  RUCHOMYCH SŁUŻBY MUNDUROWEJ

Podział urządzeń służby mundurowej.

Służba mundurowa jako jedno z ogniw aparatu logistycznego spełnia określone
funkcje.
Zasadniczym celem działalności służby mundurowej jest zaspokojenie potrzeb
indywidualnych i zespołowych jednostek użytkujących w zakresie przedmiotów
zaopatrzenia mundurowego ( pzm ).

Z zaopatrzeniem łączy się następna funkcja o charakterze usługowym , dotycząca
obsługi jednostek w zakresie ;
   prania ,
   kąpieli ,
   wykonywanie napraw pzm.

Powyższe cele są wzajemnie uwarunkowane , nie mogą się wykluczać i muszą
być podporządkowane zasadniczemu celowi – utrzymaniu i podnoszeniu gotowości
bojowej wojska.

Aby przedsięwzięcia o tym charakterze mogły być należycie realizowane , służba
mundurowa musi posiadać odpowiednie zaplecze w postaci wszelkiego rodzaju
urządzeń zapewniających realizację stawianych przed nią zadań.

Urządzenia służby mundurowej dzielą się na ;

   urządzenia w obiektach stacjonarnych ,
   urządzenia ruchome ( polowe ).

URZĄDZENIA STACJONARNE
Z punktu widzenia potrzeb i zadań wykonywanych            przez   służbę     mundurową
urządzenia stacjonarne można podzielić na ;

   urządzenia podstawowe w oddziałach gospodarczych ,
   urządzenia pomocnicze w pododdziałach.

Do podstawowych urządzeń stacjonarnych służby mundurowej zalicza się ;

   oddziałowe magazyny mundurowe ,
   pralnie stacjonarne ,
   łaźnie stacjonarne ,
   warsztaty szewsko-krawieckie oddziałowe i rejonowe ,
   magazyny wymienne .



T-31/3
Oddziałowy magazyn mundurowy – do przechowywania pzm powinien znajdować
się w budynku murowanym oddalonym od budynków mieszkalnych , koszarowych
i śmietnisk.
Wielkość magazynu powinna umożliwić prawidłowe rozmieszczenie i ułożenie
przedmiotów , przeprowadzenie    konserwacji  oraz    sprawne przyjmowanie i
wydawanie.
Wszystkie pomieszczenia     powinny posiadać oświetlenie dzienne ( okna ) i
elektryczne oraz odpowiednią wentylację i zabezpieczenie.

Powierzchnia magazynowa powinna odpowiadać normie , która wynosi 0,50m2 na
jednego marynarza. Nie obejmuje ona takich pomieszczeń    , jak np. magazyny
brudnej i czystej bielizny , pomieszczenia na przedmioty przeznaczone do
wybrakowania , korytarze i inne pomieszczenia pomocnicze.

Magazyn     mundurowy    oddziału   gospodarczego     powinien     składać     się   z
następujących pomieszczeń przeznaczonych na ;

   przedmioty nowe ,
   przedmioty używane ,
   przedmioty przeznaczone do wybrakowania ,
   przedmioty przeznaczone do prania i naprawy ,
   sprzęt ,
   środki piorące i konserwacyjne oraz opakowania.


Pralnie stacjonarne - są przeznaczone do zabezpieczania usług wojska w
zakresie prania wodnego i chemicznego.
W pralniach wodnych pierze się bieliznę osobistą , pościelową , stołowo-kuchenną i
kasynową.
W pralniach chemicznych pierze się umundurowanie i odzież specjalną w
agregatach chemicznych przy użyciu trójchloroetylenu.

Pralnia powinna posiadać następujące pomieszczenia.
    pomieszczenie do przyjmowania bielizny i umundurowania ,
    magazyn brudnej bielizny i umundurowania ,
    pomieszczenie do przeprowadzania segregacji bielizny i umundurowania
    przeznaczonego do prania ,
    halę mokrą , w której znajdują się maszyny pralnicze i wirówki ,
    suszarnię ,
    pomieszczenie do wykańczania wypranej bielizny , w którym są zamontowane
    magle, prasy do prasowania ,
    pomieszczenie szwalni ,
    magazyn czystej bielizny i umundurowania ,
    magazyn na środki piorące ,
    pomieszczenie socjalne.

Łaźnie stacjonarne - są przeznaczone do kąpieli żołnierzy. Kąpiel odbywa się
pod natryskami. Łaźnia powinna zapewniać jednokierunkowy lub wachadłowy
ruch kąpiących.

T-31/3
W łaźni powinny znajdować się pomieszczenia ;

   wyczekiwania dla grupy kąpiącej ,
   do rozbierania , wyposażone w wieszaki i ławki ,
   hali natryskowej - przeznaczonej do kąpieli ,
   na magazynki bielizny brudnej i oddzielenie na bieliznę czystą przeznaczoną
    do wymiany po kąpieli.

Warsztaty szewsko-krawieckie – są przeznaczone do wykonywania wszelkiego
rodzaju napraw i przywrócenia naprawionym przedmiotom dalszej wartości
użytkowej.

Wyposażenie warsztatowe stanowią maszyny krawieckie , maszyny szewsko-łutkowe ,
czyszczarki mechaniczne do klejenia spodów oraz sprzęt pomocniczy niezbędny
do działalności warsztatów.

Magazyn wymienny – jest przeznaczony do bieżącej wymiany użytkownikom
przedmiotów zużytych oraz wymagających naprawy lub prania na przedmioty
nadające się do użytku.
Wymianę przedmiotów przeprowadza się bezewidencyjnie sztuka za sztukę.

Do pomocniczych urządzeń stacjonarnych    służby mundurowej zalicza się ;

    pododdziałowe ( okrętowe ) magazyny mundurowe ,
    suszarnie w pododdziałach ,
    szatnie pododdziałowe ,
    izby gospodarcze ( kąciki gospodarcze ).

Pododdziałowy    ( okrętowy ) magazyn      mundurowy – jest przeznaczony do
przechowywania     pzm. , pobranego z       magazynu  mundurowego     oddziału
gospodarczego na bieżące zaopatrzenie żołnierzy pododdziału , zabranych        od
żołnierzy i przygotowywanych do zdania jako zbędne , wymagające naprawy.

Wielkość pomieszczenia jest uzależniona od warunków lokalowych i potrzeb.
Za stan ilościowy i jakościowy przechowywanych przedmiotów , porządek oraz
zabezpieczenie przed pożarem odpowiada szef pododdziału.

Suszarnia   pododdziałowa – jest    przeznaczona  do         sprawnego    suszenia
umundurowania i obuwia indywidualnych użytkowników.

Ogólna zasada działania suszarni polega na ;

   doprowadzeniu do pomieszczenia suszącego powietrza ,
   odprowadzeniu na zewnątrz nasyconego wilgocią powietrza.
Temperatura w suszarni powinna wynosić 20-40 C z możliwością regulowania
wydajności cieplnej.




T-31/3
Szatnia pododdziałowa – stwarza odpowiednie warunki do przechowywania pzm
w pododdziale, a tym samym podniesienia na wyższy poziom wyglądu
zewnętrznego marynarzy.

Służy     ona   do    przechowywania    umundurowania     wyjściowego, ćwiczebnego
,specjalnego i roboczego. Ponadto chroni pzm przed uszkodzeniem , zabrudzeniem
i kradzieżą , a także sprawia , że izby żołnierskie mają większą przestronność.


Izba gospodarcza - jako pomieszczenie pomocnicze pododdziału jest przeznaczona
w szczególności do ;

    wykonywania małych napraw umundurowania i obuwia przez użytkowników ,
    przeprowadzania        niektórych fizycznych i chemicznych    zabiegów
    konserwacyjnych ,
    strzyżenia żołnierzy .

URZĄDZENIA RUCHOME

Urządzenia ruchome ( polowe ) służby mundurowej są przeznaczone głównie do
zabezpieczenia zadań w czasie zajęć w polu , a przede wszystkim – potrzeb
usługowych w czasie wojny.

Do podstawowych urządzeń polowych służby mundurowej zalicza się ;

   polową   pralnię wodną ,
   polową   pralnię chemiczną ,
   polową   łaźnię ,
   polowy   warsztat naprawczy.
Polowa pralnia wodna – jest przeznaczona do obsługi wojska i szpitali w
zakresie prania bielizny i umundurowania , w razie potrzeby może być
wykorzystana do przeprowadzania całkowitej dezaktywacji   umundurowania ,
wykorzystać ją można w dowolnym rejonie i o każdej porze roku.

W skład takiej pralni wchodzą ;

   dwie sekcje pralnicze ,
   pododdział gospodarczy ,
   pododdział transportowy.

Miejsce   rozmieszczenia       pralni   polowej   powinno   odpowiadać   następującym
warunkom ;

    posiadać bezpośredni dostęp do źródła wody ,
    mieć dobry dojazd zarówno dla pojazdów specjalnych            pralni , jak   i   dla
    pojazdów dowożących brudną bieliznę i zaopatrzenie,
    teren powinien być suchy i zadrzewiony.



T-31/3
Rozwijając polową pralnię w terenie należy przewidzieć miejsce na część
produkcyjną i część gospodarczą ;
 w części gospodarczej – rozmieszcza się namioty mieszkalne dla ludzi ,
   kancelarię    kierownika , kuchnię    i   magazyn       żywnościowy    oraz   park
   samochodowy ,
 w części produkcyjnej rozmieszcza się pojazdy – pralnie wraz z urządzeniami
   pomocniczymi , jak ; agregaty prądotwórcze , kotły , pompy , warsztaty naprawcze i
   czystej bielizny.

W skład pralni polowej wchodzą ;

   cztery samochody pralnicze na samochodzie ,
   dwa kotły parowe ,
   cztery agregaty prądotwórcze PAD-16 ,
   samochód warsztat naprawy maszyn.
Wydajność samochodu pralni wynosi praktycznie 300 kg bielizny na zmianę ( 8
godz. pracy ) , obsługa liczy dwie osoby.

Polowa pralnia chemiczna – zbudowana jest na podwoziu samochodu ,, Star ‘’.
Przeznaczona jest do prania umundurowania i odzieży specjalnej w warunkach
polowych.
Urządzenie zostało również przystosowane do przeprowadzania dezynfekcji
umundurowania skażonego. Jako środka piorącego używa się trójchloroetylenu lub
czterochloroetylenu.

Podstawowe wyposażenie nadwozia samochodu pralni chemicznej stanowi ;
   agregat chemiczny , posiada zbiornik na tri o pojemności 600 l , zbiornik filtra
    o pojemności 120 l tri i zbiornik destylatora o pojemności 200 l. Minimalna
    ilość tri do prania powinna wynosić 500 l. Czas czyszczenia odzieży w
    agregacie wynosi 40-50 minut.
   tablica sterowania agregatem ,
   ścianka działowa z drzwiami przesuwanymi ,
   silniki napędowe ,
   sieć przewodowa hydrauliczna ,
   chłodziarka wody ,
   sprężarka.

Agregat chemiczny jest zasilany w energię elektryczną za pomocą             agregatu
prądotwórczego typu PAD – 30. Obsługę stanowi kierowca – operator.

Łaźnia polowa - jest ruchomym urządzeniem służby mundurowej , przeznaczonym
do przeprowadzania kąpieli higienicznej , połączonej z wymianą bielizny.

Łaźnia polowa może być również użyta do przeprowadzania                    zabiegów
specjalnych związanych z dezaktywacją porażonych ludzi.




T-31/3
Pod względem wyposażenia technicznego łaźnie polowe dzielą się na ;

   zamontowane bezpośrednio na samochodach specjalnych - składają się z dwóch
   sekcji przystosowanych do samodzielnego działania ( każda sekcja jest
   wyposażona
w dwa samochody łaźnie , grzejnik spalinowy UG-66 ,cysternę na wodę ,
przyczepę-magazyn bielizny i samochód ciężarowo –szosowy.
   Czas rozwinięcia polowej łaźni wynosi 20 min. , czas zwinięcia 10 min.

    Praktyczna wydajność łaźni polowej wynosi dziennie w okresie letnim 2200
    ludzi , w zimie 1100 ludzi. Kąpiel jednego żołnierza pod natryskiem powinna
    trwać 10-15 minut. Pod jednym natryskiem może się kąpać 2 żołnierzy. W
    natryskowni znajdują się trzy natryski umocowane przy suficie oraz jeden
    natrysk zaopatrzony w wąż gumowy.

    Nadwozie składa się z trzech oddzielnych pomieszczeń ; rozbieralni , ubieralni
    i natryskowni.
    Ścianki działowe oddzielające te pomieszczenia są rozbierane i wykonane i
    wykonane z trzech       elementów osadzonych na osiach obrotowych. Na
    ściankach są umieszczone wieszaki na umundurowanie i uchwyty na obuwie.

    Całość nadwozia jest wyposażona w grzejniki wodne , dzięki czemu           praca
    łaźni jest również możliwa w warunkach zimowych.

    Grzejnik   spalinowy UG   składa się z trzech zasadniczych elementów ;
    -      silnika spalinowego połączonego z pompą wodną ,
    -    urządzenia zasilającego i spalającego ropę ( zużycie oleju 15 kg/h ),
    -    właściwego zbiornika wody ( pojemność zbiornika wody wynosi 238,5 l ).

    urządzone w namiotach – jest przeznaczona w zasadzie do obsługi jednostek
    tyłowych i innych rozmieszczonych w strefie tyłów frontu. Przeznaczenie jej
    jest takie same jak łaźni polowych zamontowanych na samochodach.

Wydajność polowej łaźni w namiotach wynosi 1600 ludzi przy 12 – godzinnym
dniu pracy. Czas rozwinięcia wynosi 2-3 godzin , czas zwinięcia 1 godzinę.

Łaźnia polowa urządzona w namiotach składa się z trzech namiotów. W
pierwszym namiocie jest rozbieralnia , w drugim natryskownia , a w trzecim
ubieralnia.
Podłogę namiotu stanowią podkłady drewniane.

W okresie zimy w namiotach instaluje się piecyki żeliwne , po dwa w każdym
namiocie.
Ruch kapiących    w łaźni jest jednokierunkowy. W łaźni może się kąpać
jednorazowo 24 żołnierzy.

Łaźnię polową w namiotach urządza się w miejscu , w którym znajduje się
dostęp do źródła wody. W przypadku braku wody dostarcza się ją za pomocą
cysterny samochodowej.


T-31/4

        ORGANIZACJA I ZADANIA URZĄDZEŃ STACJONARNYCH                            I
                      POLOWYCH SŁUŻBY MPS


SKŁADY MPS

Przez skład mps należy rozumieć wydzielony teren wraz z zespołem budowli
magazynowych ( place składowe , budynki magazynowe , wiaty , zbiorniki )i instalacji
technicznych przeznaczonych do przyjmowania , przechowywania i wydawania
paliw , olejów oraz sprzętu służby mps.

Składy mps      ze   względu   na   podporządkowanie   organizacyjne   dzielą   się   na
składy ;

   oddziałów gospodarczych ( og ),
   związków taktycznych ( ZT ),
   szczebla okręgowego posiadające oddzielne etaty.

Z względu na możliwości przemieszczania się składy mps dzielą się na ;

 polowe ( pułkowe , dywizyjne ),
 stacjonarne.
Kierownik składu szczebla okręgowego podlega logistykowi OW ( RSZ ) , a pod
względem fachowym szefowi służby mps OW ( RSZ ).

Zgodnie z wykazem cyklicznych , dokumentowanych czynności                 nadzorczych
sprawowanych przez osoby funkcyjne w oddziale sprawuje nadzór ;

 kierownik sekcji ( wydziału ) administracji ogólnej sprawuje czynności
  nadzorcze szefa sztabu oraz w odniesieniu do gospodarki zapasami i
  sprzętu – logistyka og ,
 kierownik sekcji ( wydziału ) technicznej sprawuje czynności nadzorcze
  zastępcy dowódcy do spraw logistycznych og ,
 pozostałe osoby funkcyjne czynności nadzorcze wykonują według ustaleń
  kierownika składu mps.

Składy mps należy rozmieszczać w            terenie , który   powinien     umożliwiać
wykorzystanie istniejących w pobliżu ;

    linii kolejowych ,
    dobrych dróg dojazdowych ,
    linii telefonicznych ,
    sieci energetycznych ,
    sieci wodociągowych.

Wielkość i ukształtowanie terenu powinny zezwalać na właściwe , zgodne              z
odpowiednimi przepisami , rozmieszczenie zbiorników i urządzeń.
Skład powinien być podzielony na część techniczną i gospodarczą.
T-31/4
W części technicznej należy wydzielić rejony ;
 przyjmowania ,
 przechowywania ,
 wydawania mps i sprzętu ,

    W części gospodarczej należy wydzielić rejony;
      administracyjno-gospodarczy,
      koszarowo-mieszkalny.

W rejonie przyjmowania należy rozmieścić ;
    kolejowy front zlewczo-nalewczy lub punkty zlewczo-nalewcze ,
    rampy za i wyładowcze.

W rejonie przechowywania powinno się ustawić zbiorniki ;
     paliwowe ,
     olejowe i przeciwpożarowe zbiorniki wodne ,
     budynki magazynowe ,
     pompownie paliwową i przeciwpożarową ,
     urządzenia   do    czyszczenia beczek   oraz    wydzielić           miejsce   do
przechowywania    sprzętu.
W rejonie wydawania paliw należy rozmieścić     samochodowy       front    nalewczy
lub punkty ich wydawania na transport samochodowy.

Składy mps prowadzą następującą dokumentację;

 plany zagospodarowania przestrzennego składów mps - OW ( RSZ ) wykonuje
  się w skali ; 1; 1000 , a składów mps ZT i og – w skali 1; 500 ,
 plany funkcjonalne i schematy – oddzielnie dla instalacji paliw , olejów ,
  przeciwpożarowej , elektrycznej        siłowej      z    oświetleniową     oraz
  wodno-kanalizacyjnej , powinny umożliwiać orientację w funkcjonalności składu ,
 tabele czynności manipulacyjnych określają w jakiej kolejności i jaką
  armaturę należy otwierać aby uzyskać drożność danej instalacji ,
 tablice objętości zbiorników ,
 zaświadczenia legalizacji urządzeń pomiarowych ,
 instrukcje obsługi urządzeń ,
 instrukcje przeciwpożarowe , bhp i ochrony środowiska ,
 instrukcje postępowania na wypadek awarii zbiornika.
            Ponadto w składach mps og prowadzi się ;

 dokumenty źródłowe – dziennik rozchodu , raport wytwórczości ,
 dokumenty ewidencyjne – książkę ewidencji i materiałów trwałych , kartę
   magazynową , książkę pomiarów i ewidencji materiałów pędnych w zbiornikach
   , książkę ewidencji – odświeżania i kontroli jakości mps ,
 dokumenty pomocnicze – kartę konserwacji i przeglądu sprzętu , książkę
   przeglądów kontrolnych sprzętu , etykietę pobranej próbki mps , kartę składu
   mps ,protokóły przyjęcia urządzeń nowych lub po remoncie ,protokóły odbioru
   po czyszczeniu i malowaniu , protokóły pomiaru oporności uziomów ( odpisy) ,
   protokóły stanu technicznego urządzeń .
T-31/4
ZBIORNIKI

Wszystkie zbiorniki znajdujące się w składzie powinny posiadać;

 oznaczenia cyfrowe ,
 oznaczenia najwyższego dopuszczalnego poziomu paliwa w zbiorniku ,
 tablice objętości sporządzone przez Urząd Jakości Miar i Wag lub przez
  komisję jednostki wojskowej i zatwierdzone przez dowódcę ,
 orzeczenia ostanie technicznym zbiornika sporządzone przez wykonawcę dla
  zbiorników nowych lub przez komisję          dla zbiorników po remoncie
  głównym.

Każdy skład mps na wypadek uszkodzenia zbiornika napełnionego produktem ,
powinien mieć zapewnioną pojemność awaryjną.
Na zapewnienie pojemności awaryjnej w składach mps wykorzystuje się ;

 wszystkie znajdujące się w tych obiektach        ruchome   stalowe   i   gumowe
  zbiorniki ,
 próżne cysterny-dystrybutory i przyczepy ,
 cysterny kolejowe .
W celu utrzymania zbiorników w             stałej   sprawności   technicznej   należy
przeprowadzać następujące przeglądy ;

   codzienne – należy sprawdzić stan oplombowania armatury zaporowej , włazów i
    rur pomiarowych , szczelność włazów dolnych , szczelność połączeń armatury
    zaporowej , stan wody w obudowie zbiornika , stan połączeń instalacji
    uziemiającej .

   okresowe ( kontrolne ) – przeprowadzane dwa razy w miesiącu – należy sprawdzić
    mechaniczne zawory wdechowo-wydechowe , raz w miesiącu należy sprawdzić –
    hydrauliczne zawory wdechowo-wydechowe , króćce wdechowo-wydechowe na
    zbiornikach z olejami , co 5 lat – podlega komisyjnemu sprawdzeniu – stan
    wewnętrznych powłok ochronnych zbiorników , stan zewnętrznych powłok , stan
    izolacji przeciwkorozyjnej , po 15 latach podlega komisyjnemu sprawdzeniu –
    grubość dna i pokrycie dachu zbiornika stojącego , grubość płaszcza i den
    zbiorników leżących ,
    sezonowych – przeprowadzanych wiosną i jesienią każdego roku – należy
    sprawdzić - nasypy ziemne nad zbiornikami i wokół nich , rowów
    odwadniających , malarskich powłok ochronnych , instalacji uziemiającej.

POMPOWNIE I RUROCIĄGI

W pompowniach należy instalować pompy napędzane silnikami elektrycznymi w
wykonaniu specjalnym ( przeciwwybuchowe , ognioszczelne ). Do każdego gatunku
paliwa przechowywanego w większych ilościach instaluje się oddzielną pompę.

W pomieszczeniu pompowni na widocznym miejscu należy umieścić ;
 plan funkcjonalny pompowni ,
 schemat instalacji i urządzeń ,
 tabelę czynności manipulacyjnych ,
 instrukcję bhp i przeciwpożarową.
T-31/4
Rurociągi – dla każdego gatunku paliw przechowywanego w składzie przeznacza
się oddzielną     sieć rurociągów    mających odpowiedni spadek w kierunku
pompowni.

W celu utrzymania rurociągów w            stałej    sprawności   technicznej   należy
przeprowadzić następujące przeglądy ;

   codzienne – należy sprawdzić stan studzienek z armaturą zaporową oraz
    oplombowanie ,stan terenu koło tras rurociągowych ,
   okresowe – przeprowadzanych raz w miesiącu – należy sprawdzić płynność
    działania armatury zaporowej ,stan powłok ochronnych armatury i rurociągów ,
    szczelność połączeń kołnierzowych , stan zawodnienia studzienek,
   sezonowe – co       pięć   lat – komisyjnie    się   sprawdza    stan izolacji
    przeciwkorozyjnej,.

KOLEJOWY I SAMOCHODOWY              FRONT      ZLEWCZO-NALEWCZY
W składzie mps wydziela się oddzielnie front zlewczo-nalewczy do paliw i
olejów.
Każde stanowisko wyposaża się w węże elastyczne oraz łączniki , umożliwiające
połączenie ich z cysternami kolejowymi.

Węże elastyczne układa się na ławkach metalowych , w stanie rozwiniętym , a
końcówki zabezpieczać należy pokrowcami brezentowymi.
Armaturę zaporową i łącze węży elastycznych po zakończeniu pracy należy
zamknąć i oplombować.

W celu utrzymania w stałej sprawności technicznej frontu zlewczo-nalewczego
należy przed każdym uruchomieniem i w ramach przeglądu sezonowego
sprawdzić;

   stan armatury i węzła rurowego ,
   szczelność połączeń kołnierzowych ,
   stan powłok ochronnych i węży elastycznych ,
   płynność działania armatury ( zamykani , otwierania ) ,
   stan oplombowania armatury i złączy ,
   wiosną – stan instalacji uziemiającej przez oględziny ,
   jesienią – stan zawodnienia armatury i kolektorów.

Sprzęt transportowo-dystrybucyjny do paliw i olejów smarowych

Sprzęt transportowo-dystrybucyjny obejmuje cysterny paliwowe-dystrybutory na
podwoziach    samochodowych      i  przeznaczony  do   transportu , czasowego
przechowywania oraz dystrybucji paliw i olejów smarowych.

W tej grupie sprzętu występują ;

 cysterny paliwowe-dystrybutory        na podwoziach samochodowych - składają
  się z typowego podwozia          w     wykonaniu specjalnym oraz zamontowanego
  na nim specjalnego nadwozia           ( wykonanie specjalne dotyczy    instalacji
  elektrycznej , układu zapłonowego i   układu wydechowego ) .


T-31/4
Konstrukcja    węzła dystrybucyjnego pozwala na wykonanie              następujących
podstawowych operacji ;
   - wydawania paliwa do zbiorników techniki wojskowej ,
   - napełnianie zbiornika cysterny własnej lub obcą pompą ,
   - opróżnianie zbiornika cysterny własną lub obcą pompą ,
   - przetłaczanie paliwa pompą cysterny ,
   - współpracy z cysterną paliwową na przyczepie ,
   - współpracy z polowym punktem tankowania,

W wyposażeniu oddziału gospodarczego i związku taktycznego występują
cysterny paliwowe-dystrybutory na podwoziach samochodów terenowych Star 660
(typu CD-4,5) Star 266 (typu CD-5 , CD-5W, CD-5 WK) i na podwoziach szosowych
Jelcz 315MC i     P- 325 C ( CD –7,5 A i CD – 7,5B )
Z    uwagi   na   konstrukcję   i wyposażenie     cysterny paliwowe-dystrybutory
przeznaczone są do stosowania ;
    - w wojskach lądowych ( CD-4,5M , CD-5W , CD-5WK , CD-7,5A )
    - w wojskach lotniczych ( CD-5 , CD-7,5A , i CD-7,5B )

     cysterny-dystrybutory paliwowo-olejowe na podwoziach samochodowych –
składają     się   z      typowego    podwozia   w    wykonaniu  specjalnym oraz
zamontowanego na nim specjalnego nadwozia ( wykonanie specjalne dotyczy
instalacji elektrycznej , regulatora pompy wtryskowej i układu wydechowego.

Konstrukcja     węzła   dystrybucyjnego   oleju   pozwala   na   wykonanie   następujących
operacji ;

    -   wydawania oleju do zbiorników techniki wojskowej ,
    -   napełniania zbiornika własną pompą ,
    -   przetłaczanie oleju pompą własną ,
    -   odsysanie oleju z instalacji ,
    -   mieszania oleju w zbiorniku.

Z uwagi na konstrukcję i wyposażenie              cysterny-dystrybutory   paliwowo-olejowe
przeznaczone są do stosowania ;

    -   w oddziałach gospodarczych i związkach taktycznych Star 266 ( CDPO-4 ,
        CDPO-4W ) ,
    -   w wyposażeniu wojsk lotniczych CDPO-4 ,
    -   w wyposażeniu wojsk lądowych CDPO-4W.

Sprzęt do transportu paliw

Sprzęt do transportu paliw obejmuje ;

 cysterny paliwowe naczepy ,
 cysterny paliwowe na przyczepach ,
 rurociągi i zbiorniki przystosowane do transportu paliw samochodami
   burtowymi i przeznaczony jest do transportu oraz czasowego przechowywania
   paliw.
T-31/4
W tej grupie sprzętu występują ;

   cysterny    paliwowe 25m3 naczepy z ciągnikiem siodłowym Jelcz ( CN-25 ),
   cysterny    paliwowe na przyczepach typu CP-1,6A , CP-4A , CP-11B ,
   ruchome     stacje paliw na podwoziu przyczepy D-83 (CS-10 ) ,
   zbiorniki   typu RS-150A i RGS-150 ,
   zbiorniki   typu ZTSzT-2 , ZTSzT-2B , ZST-4,5A.

Ruchoma stacja paliw na podwoziu przyczepy D-83 ( CS-10 ) – służy                      do
przewozu , czasowego przechowywania i dystrybucji paliw płynnych.
Użycie ruchomej stacji paliw przewidywane jest w przypadku zaopatrywania
małych grup pojazdów mechanicznych , wykonujących samodzielnie zadania poza
miejscem stałej dyslokacji.

Konstrukcja    ruchomej    stacji     paliw   umożliwia   wykonywanie     następujących
czynności ;

 napełnianie różnych pojemników z własnego zbiornika                z   jednoczesnym
  pomiarem ilości pobranego paliwa ,
 opróżnianie  zbiorników własnych grawitacyjnie do innych           pojemników.

Ruchoma stacja paliw składa się z następujących zespołów ;

 dwóch zbiorników o pojemności po 5m3 każdy ,
 podwozia przyczepy ,
 dwóch odmierzaczy paliw płynnych ,
 oprzyrządowania dodatkowego.
Do zasilania silników odmierzaczy paliw służy instalacja            elektryczna    prądu
przemiennego trójfazowego 220/380 V.

Rurociągi polowe przeznaczone są do ;

 przetłaczania paliw płynnych na duże odległości ,
 przetłaczania paliw płynnych przez przeszkody wodne i terenowe.

Rurociągami polowymi ( transportowymi ) są rurociągi typu RS-150A                   oraz
RGS-150.
W skład kompletu rurociągu - w zależności od rodzaju - wchodzą ;

   prostki stalowe i gumowe ,
   kształtki ,
   złącza ,
   armatura regulacyjno-zaporowa ,
   wyposażenie dodatkowe.

Sprzęt do dystrybucji paliw ;

Sprzęt do dystrybucji paliw służy             do    tankowania   technicznego     sprzętu
motorowego i napełniania opakowań.



T-31/4
Do sprzętu dystrybucyjnego zalicza się ;

    odmierzacze paliw płynnych ,
    rurociągi dystrybucyjne ,
    polowe punkty tankowania.
Odmierzacze paliw płynnych przeznaczone są do wydawania odmierzonych
ilości paliw w     warunkach stacjonarnych. Stanowią one integralną część stacji
mps w oddziale gospodarczym. Są urządzeniami podlegającymi legalizacji ,
spełniającymi warunki do rozliczeń.

W służbie mps występują odmierzacze typu ; 1D70 , 1D70A ,HOC-01-02 ,
HOC-01-04 wyposażone w przepływomierze tłokowe i pompy łopatkowe.

Rurociągi   dystrybucyjne - typu RSD-75 przeznaczone są do budowy
nalewaków samochodowych w warunkach polowych.
Stanowią wyposażenie polowych składów mps , grup tankowania , tyłów ZT i
pozwalają na rozwinięcie frontu nalewczego o ośmiu stanowiskach.

Dane techniczne rurociągu typu RSD – 75 ;

   długość kompletu    0,25 km ,
   średnica 75 mm ,
   długość pojedynczej podstawowej prostki   6m,
   ilość prostek w komplecie 40 szt.

Polowy punkt tankowania

Polowy punkt tankowania typu PPT-10 przeznaczony jest do grupowego
tankowania paliwem pojazdów mechanicznych.
 Stanowi   wyposażenie  oddziałów gospodarczych i związków taktycznych
ogólnowojskowych.

Polowy punkt tankowania typu PPT-10 służy do jednoczesnego tankowania od
1 do 20 pojazdów kołowych lub od 1 do10 pojazdów gąsienicowych
Może być zasilany z jednego lub kilku źródeł , którymi są cysterny-dystrybutory
typu CD-4,5 , CD-7,5 , CD-5W , CD-5WK , CDPO-4W lub agregaty pompowe typu
PMP-48A.

Dane techniczne polowego punktu tankowania ppt-10 ;

    masa całkowita kompletu 500 kg ,
   ilość punktów wydawczych 10 szt ,
   ilość węży wydawczych z pistoletami w jednym punkcie wydawczym 2 szt ,
   przepustowość przy ciśnieniu roboczym 1000 – 1200 dm/ min.,
   ilość osób obsługujących w czasie rozwijania 5 osób,
   odległość między sąsiednimi punktami wydawczymi 18 m.


T-31/4

Sprzęt do przetłaczania

Przetłaczanie paliw i olejów w warunkach stacjonarnych i polowych prowadzone
jest za pomocą pomp motorowych , agregatów pompowych elektrycznych oraz
pomp ręcznych.
W wyposażeniu służby mps występują ;

   pompy motorowe paliwowe typu PMP-48A , PMP-120 , PMP-150 ,PNU-100/200
   M,

   pompy motorowe olejowe typu PMO-37 ,

   agregaty pompowe elektryczne ;
   stacjonarne ,
   ruchome typu APL-39 ,
   pompy ręczne ;
   paliwowe typu B-3 , B-5 ,
   olejowe typu PROZ.

Pompy motorowe paliwowe – stosowane są do przetłaczania paliw płynnych w
jednostkach rurociągowych i transportowych , w składach mps OW ( RSZ ) ,
składach dywizyjnych oraz oddziałach gospodarczych w warunkach stacjonarnych
i polowych.

Pompa motorowa paliwowa typu PMP-48 znajduje się w wyposażeniu składów
OW (RSZ) , składów    dywizyjnych  oddziałów   gospodarczych i jednostek
transportowych.

Przeznaczona jest do przetłaczania paliw ;

     z pojemności składowej na transport samochodowy , kolejowy i odwrotnie ,
     z transportu kolejowego na samochodowy ,
     z transportu samochodowego na transport samochodowy ,
     z transportu samochodowego do polowego punktu tankowania ,
     wewnątrz składu mps.
Pompa     motorowa       olejowa   typu     PMO-37     przeznaczona  jest     do
przepompowywania olejów w polowych i stacjonarnych składach mps.
Do podstawowego wyposażenia należy ;

    wąż ssawny o średnicy     75mm i długości 10m ,
    wąż tłoczny o średnicy 75 mm i długości 10m ,
    komplet narzędzi ,
    zestaw części zamiennych,
    dwa kanistry 20 dm3.
Agregaty pompowe elektryczne przeznaczone są do przetłaczania paliw za
pomocą rurociągów składowych i dystrybucyjnych w warunkach stacjonarnych.
Agregaty stałe składają się z pomp wirowych i silników elektrycznych różnych
typów.
Agregat elektryczny pompowy ruchomy typu APL-39 stosowany jest na
lotniskach.
T-32/1
   ORGANIZACJA I ZADANIA SŁUŻBY EKONOMICZNO – FINANSOWEJ
ISTOTA SYSTEMU       FINANSOWEGO WOJSKA.

System finansowy wojska , należy określić jako zespół form instytucjonalnych
służących do rozdzielania funduszów pieniężnych przeznaczonych na cele obronne
oraz do wydatkowania tych funduszów zgodnie z ustalonymi celami.

Potrzeby bieżące oddziału gospodarczego pokrywane są w drodze realizacji
różnorodnych wydatków , w ramach ustalonego odgórnie przez organy zaopatrujące
kredytu rocznego.

Pojęcie kredytu rocznego oznacza możliwość dokonania wydatków w ramach
podziałek klasyfikacyjnych funduszu wydatków budżetowych na określonym
poziomie , którego nie można przekroczyć pod rygorem poniesienia konsekwencji
przewidzianych prawem budżetowym.

PRZEDMIOT    KONTROLI             SŁUŻBY        FINANSOWEJ         ODDZIAŁU
GOSPODARCZEGO

Przedmiotem kontroli służby finansowej oddziału gospodarczego jest całokształt
zagadnień , związanych z prowadzeniem przez oddział gospodarczy odpowiedniej
działalności.

Wśród wielu zagadnień podlegających działalności weryfikacyjno-kontrolnej na
szczególną uwagę zasługują ;
 zadania w systemie racjonalnego gospodarowania ,
 należności pieniężne żołnierzy i pracowników cywilnych ,
 gospodarka kasowa -
                                  z pośród wielu problemów składających się
na ogół zagadnień gospodarki kasowej jest zagadnienie udzielania i rozliczania
zaliczek - ze względu na powszechne występowanie oraz zainteresowanie ze
strony dowódców .

Wszelkie wydatki rzeczowe oddziału gospodarczego , powinny być     dokonywane
bezpośrednio przez organ finansowy w obrocie bezgotówkowym.

Często jednak zdarza się , że pewne rodzaje wydatków , ze względu na ich
rodzaj lub warunki miejscowe , nie mogą być realizowane przez organ finansowy
w trybie bezgotówkowym.
W takich sytuacjach mogą być udzielane osobom upoważnionym przez dowódcę
oddziału gospodarczego zaliczki.

Wyróżnia się dwa rodzaje zaliczek ;

 stałe - udzielane są osobom , które odbywają podróże służbowe lub , które w
  związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi pokrywają bezpośrednio
  drobne , stale powtarzające się wydatki.


T-32/1
Zaliczki te mogą być udzielane na cały rok budżetowy lub okres krótszy.
           Uprawnieni do otrzymania tej zaliczki mogą być jedynie osoby
      upoważnione przez dowódcę oddziału gospodarczego w rozkazie dziennym
      jednostki.

Rozliczenie zaliczki następuje    po upływie okresu   , na który została udzielona.
Dokumentami obowiązującymi        w tym zakresie      są własne i obce dowody
księgowe poprawnie opisane       , sprawdzone pod      względem merytorycznym i
formalno-rachunkowym oraz        zatwierdzone przez    dowódcę OG ( lub osobę
upoważnioną przez dowódcę ).

 doraźne - wśród nich wyróżnia się zaliczki na ;
     drobne zakupy bieżące ,
      wydatki pododdziałów gospodarczych lub pododdziałów             stacjonujących   w
  innej miejscowości ,
     koszty pogrzebu ,
     wydatki związane z podróżami służbowymi ,
     poczet należności z tytułu przeniesienia,

Zaliczka doraźna może być udzielona do wysokości rzeczywistych potrzeb.
Wypłata zaliczki następuje na podstawie każdorazowej decyzji dowódcy OG.

Szef służby finansowej ( główny księgowy ) spełnia szczególną rolę w zakresie
sprawowania    funkcji   weryfikacjno-kontrolnej w    wypadku   kontroli wypłaty
należności przysługujących żołnierzom zasadniczej służby wojskowej.

Powyższa problematyka obejmuje :

 wypłatę uposażeń i dodatków do uposażeń dla żołnierzy niezawodowych
  – ze względu na to , że listy uposażenia dla żołnierzy niezawodowych są
  sporządzane w pododdziałach , dowódcy tych pododdziałów zobowiązani są do
  sprawowania szczegółowego nadzoru w zakresie ;
  - poprawnego ustalania wysokości przysługującego żołnierzom uposażenia
      zasadniczego ,
  - wysokości dodatków do uposażenia z podaniem obowiązującej podstawy
      wypłaty,

Wypłata należności uposażenia odbywa się w okresach miesięcznych z góry
w pierwszym dniu miesiąca.
Upoważniona osoba dokonująca wypłaty zobowiązana jest do umieszczenia na
liście adnotacji o tym , że wypłaty dokonała osobiście do rąk osób
upoważnionych i wyszczególnionych na liście.

 wypłatę     równoważników pieniężnych w zamian za wyżywienie - podstawą
  dokonania wypłaty równoważnika pieniężnego za wyżywienie w naturze jest
  umieszczony w rozkazie dziennym jednostki wojskowej odpowiedni punkt
  określający   osobę   upoważnioną  do  pobrania równoważnika   i  okres
  przysługiwania tej należności.

Wypłata należności równoważników pieniężnych      w     zamian   za     wyżywienie     w
naturze następuje bezpośrednio w pododdziale.
T-32/1
Osoby uprawnione przez dowódcę OG do wypłaty tych należności zobowiązane
są do pobrania należnej kwoty z kasy OG w formie zaliczki.

 wypłata środków    pieniężnych z przekazów pocztowych dla żołnierzy -
    może odbywać się za pośrednictwem organów finansowych wszędzie tam ,
    gdzie w OG nie są uruchomione placówki pocztowo-telekomunikacyjne.
Szef służby finansowej ( główny księgowy ) sprawuje obowiązki kontrolne
sprawdzając czy ;

    -   wypłaty zostały dokonane we właściwym terminie , należnej wysokości oraz
        do rąk osób właściwych ,
    -   nie podjęte kwoty przekazów pocztowych zostały zwrócone nadawcom ,


                  CHARAKTERYSTYKA UPOSAŻEŃ ŻOŁNIERZY

System uposażeń żołnierzy stanowi istotny element wspierający procesy ;

       zarządzania ,
       dowodzenia siłami zbrojnymi ,
       szkolenia ,
       gotowości bojowej wojsk ,
       realizacji polityki kadrowej.

W kontekście realizacji powyższych celów , system ten powinien w szczególności
zapewnić ;

   właściwy poziom uposażeń , umożliwiający pełne oddanie się żołnierza służbie
    wojskowej ,
   zróżnicowanie     uposażeń    na     poszczególnych     stanowiskach      służbowych ,
    odpowiednio     do     obowiązków , wymaganych          kwalifikacji    i    ponoszonej
    odpowiedzialności ,
   motywację do wzorowego wykonywania przez żołnierza zadań ( obowiązków
    służbowych ) ,
   odpowiednią     rekompensatę     finansową     z    tytułu    pełnienia     służby   w
    szczególnych trudnych i uciążliwych warunkach ,
   uprawnienia żołnierza do należności pozauposażeniowych wynikających ze
    stażu służby wojskowej , sytuacji rodzinnej , życiowej ( np. nagrody jubileuszowe ,
    zasiłki osiedleniowe , odprawy przy zwalnianiu ze służby , należności pośmiertne
    ).

                             UPOSAŻENIE ZASADNICZE

Podstawowym składnikiem uposażenia żołnierzy          jest uposażenie zasadnicze.
Stanowi ono około 82 % całego uposażenia.

Wysokość tego uposażenia       jednocześnie uzależniona jest od miejsca żołnierza w
hierarchii służbowej :
 zakresu obowiązków ,
 ponoszonej odpowiedzialności ,
 stażu służby i kwalifikacji.
T-32/1
Uposażenie zasadnicze żołnierzy zawodowych w odróżnieniu           od   cywilnych
systemów wynagrodzeń , składa się z dwóch elementów tj. :

   uposażenia według stopnia wojskowego – jest uzależnione od wysługi lat w
   czynnej     służbie wojskowej oraz  okresów   pracy    wykonywanej   przed
   powołaniem do wojska. Wzrost uposażenia z tytułu wysługi lat następuje co
   3 lata , aż do 35 lat służby.

   stanowiska służbowego - jest obecnie podstawowym elementem uposażenia
   zasadniczego żołnierzy zawodowych. W celu określenia wysokości uposażenia
   dla poszczególnych stanowisk funkcjonują 32 grupy uposażenia ( grupa 32
   jest najniższą , a grupa I najwyższą ). Każdej z tych grup odpowiada
   określona stawka kwotowa.

Natomiast w armiach , w których stopień etatowy jest ściśle związany ze
stopniem posiadanym , funkcjonuje w zasadzie jeden składnik uposażenia. Stosowane
są tam natomiast dodatki funkcyjne ( np. dowódcze ).

                DODATKI DO UPOSAŻEŃIA ZASADNICZEGO

Wobec uniwersalnego charakteru uposażenia zasadniczego , wyróżniamy dodatki do
uposażeń dla żołnierzy pełniących służbę w szczególnie trudnych i uciążliwych
warunkach oraz posiadających określone ( pożądane ) kwalifikacje.

Obecnie występują następujące dodatki :

   uzasadnione szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej
   ;

   - dla personelu latającego ,
   - za bezpośrednią obsługę samolotu ,
   - za służbę na morzu ,
   - desantowy ,
   - dla żołnierzy WSI i ŻW ,
   - inspektorski ,
   - operacyjny ,
   - dla szefa kompanii ,
   - za pracę w warunkach szkodliwych dla zdrowia ,
   - służbowy ,
   uzasadnione kwalifikacjami żołnierzy ;
   - za klasę kwalifikacyjną ,
   - za specjalizacje medyczne ,
   - jednorazowy dodatek za znajomość języka obcego,
   strefowy ,
   specjalny.
T-32/1
Dodatki te dzielą się na ;

 dodatki o charakterze stałym – ustalone w stawkach miesięcznych ,,wypłacane“ z
góry
 dodatki niestałe – wypłacane żołnierzom z tytułu określonych czynności.


                             INNE NALEŻNOŚCI PIENIĘŻNE


Inne należności pieniężne wypłacane żołnierzom obejmują ;

   zasiłek na zagospodarowanie – przysługuje żołnierzom powołanym do służby
    stałej , po objęciu stanowiska służbowego , w wysokości jednomiesięcznego
    uposażenia ,

   należności za podróże i przeniesienia służbowe – z tytułu podróży
    służbowej żołnierzowi przysługują diety i inne należności ( ryczałt na nocleg
    ,kosztów dojazdu środkami komunikacji miejskiej ).

      Z tytułu przeniesienia służbowego , po objęciu stanowiska w nowym miejscu
      pełnienia służby - żołnierzom posiadającym rodziny przysługuje zasiłek
osiedleniowy
      w wysokości dwumiesięcznego uposażenia i ryczałt przeniesieniowy w
wysokości
      jednomiesięcznego uposażenia.

   nagrody i zapomogi - w resorcie ON tworzy się na ten cel fundusz w
    wysokości 9,5 % planowanego na dany rok funduszu uposażeń , z czego dla
    dowódców jednostek wojskowych znajduje się 1 % funduszu uposażeń z
    przeznaczeniem na fundusz nagród uznaniowych i zapomóg żołnierzy.
    Pozostała część utworzonego funduszu przeznaczona jest na wypłatę
    nagród rocznych ( 8,2 % ) oraz utworzenie celowego funduszu nagród ( 0,3 %
    ) którego dysponentem jest Minister Obrony Narodowej.

   nagrody jubileuszowe - przysługują żołnierzom w następującej wysokości ;

       po   20   latach   służby    - 75 % ,
       po   25   latach   służby    - 100 % ,
       po   30   latach   służby    - 150 % ,
       po   35   latach   służby    - 200 % ,
       po   40   latach   służby    - 300 % , miesięcznego uposażenia.

   należności w związku ze zwolnieniem ze służby wojskowej;
       odprawa - w wysokości trzymiesięcznego uposażenia , która ulega
        zwiększeniu o 20%        miesięcznego uposażenia za każdy pełny rok
        wysługi ponad dziesięć lat zawodowej służby wojskowej pełnionej jako
        służba stała aż do sześciomiesięcznego uposażenia ,
       ze uposażenie wypłacane co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu służby
        - należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym ,
       ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy nie wykorzystany w roku
        zwolnienia ze służby oraz za wszystkie urlopy zaległe ,


   należności pośmiertne ;

       zasiłek pogrzebowy - w wysokości trzymiesięcznego uposażenia należnego
        żołnierzowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym ,

       odprawa pieniężna -      w     wysokości   jakiej przysługiwałby temu
        żołnierzowi w przypadku zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej ,

       ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane przez zmarłego żołnierza urlopy
        wypoczynkowe.

   gratyfikacja urlopowa - wypłacana żołnierzom corocznie w wysokości 30 %
    najniższego uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego na uprawnioną
    osobę.




                  ZAŁOŻENIA NOWEGO SYSTEMU UPOSAŻEŃ


Uposażenie   żołnierzy   zawodowych     składać   się   będzie   z   następujących
zasadniczych elementów ;

   uposażenia według stopnia wojskowego ,
   dodatków uzasadnionych warunkami służby wojskowej ,
   dodatków uzasadnionych kwalifikacjami żołnierzy ,
   dodatku dowódczego ,
   dodatku służbowego.

Warunkiem zmian systemu uposażeń żołnierzy decydować będzie ;

    zmiana stopni wojskowych w korpusie podoficerów zawodowych i chorążych
    oraz wprowadzenie dodatkowego stopnia generała ,

    zaszeregowania stanowisk przewidzianych dla żołnierzy zawodowych w etatach
    do konkretnych stopni woskowych , w tym również w odniesieniu do
    stanowisk podoficerów i chorążych ,

Uposażenie według stopnia wojskowego.
W tym zakresie zakłada się , że wysokość uposażenia zasadniczego za
zajmowane stanowisko służbowe będzie uzależniane wyłącznie od stopnia
wojskowego do którego to stanowisko zostanie zaliczone w etacie.
Stopień wojskowy żołnierza będzie utożsamiany     ze stopniem określonym w
etacie.




T-32/2
   DOKUMENTY PRZYCHODOWO – ROZCHODOWE WYSTĘPUJĄCE NA
                      SZCZEBLU OG


CEL EWIDENCJI MATERRIAŁOWEJ

Ewidencja materiałowa ma na celu ;

   przedstawienie  wszystkich   operacji związanych  z   obrotem   rzeczowymi
    składnikami majątku ,
   wykazanie aktualnych stanów ilościowych , jakościowych i wartościowych
    rzeczowych składników majątku ,
   zapewnienie ochrony mienia ,
   dostarczanie danych niezbędnych do planowania działalności i podejmowania
    decyzji gospodarczych oraz kontroli i oceny wykonania zadań gospodarczych.

Ewidencji     materiałowej podlegają rzeczowe składniki majątku przydzielone
oddziałom    gospodarczym w naturze przez COZ i OOZ oraz zakupywane przez
OG w         ramach przydzielonych kredytów rocznych , a także przekazane
jednostkom    wojskowym nieodpłatnie przez instytucje cywilne.

W służbach logistycznych do rzeczowych składników majątku zalicza się ;

   nieruchomości i wyposażenie techniczne mające charakter środków trwałych ,
   przedmioty nietrwałe ,
   materiały.

PODZIAŁ       DOKUMENTÓW        EWIDENCJI      MATERIAŁOWEJ

Ewidencję materiałową prowadzi się w przystosowanych do tego dokumentach ,
które dzielą się na ;

   urządzenia ewidencyjne ;
    - podstawowe ( książka ewidencji mienia wojskowego , karta materiałowa
       ilościowo-wartościowa , karta magazynowa itp. ),
    - pomocnicze ( rejestr dowodów materiałowych , rejestr kart materiałowych ,
       wywieszka materiałowa itp.),
Urządzenia ewidencyjne służą do rejestracji , analizy i kontroli stanu ilościowego ,
jakościowego i wartościowego rzeczowych składników majątku służb
logistycznych.

Urządzenia ewidencyjne przed posługiwaniem się nimi powinny być odpowiednio
przygotowane według określonych zasad ;

1. karty materiałowe – zalegalizowane przez osobę upoważnioną , opatrzone
   pieczęcią do pakietów oraz wciągnięte na ewidencję do rejestru kart
   materiałowych ,

2. książki ewidencyjne i rejestry niejawne - ponumerowane kartki ,
   przesznurowane , opieczętowane pieczęcią do pakietów ,
T-32/2
3. książki ewidencyjne jawne ( pododdziału , służby ) - kartki książki
   ponumerowane , książki przesznurowane , opieczętowane pieczęcią do pakietów i
   zalegalizowane ,

4. karty materiałowe oraz książki ewidencyjne niejawne i jawne powinny być
   zalegalizowane w sposób następujący ;
         - obok pieczęci   do pakietów dokonuje się wpisu ,,zalegalizowano”
         - osoba upoważniona do legalizacji składa podpis i zamieszcza datę ,

Urządzenia ewidencyjne i dowody materiałowe prowadzi się dokładnie i
czytelnie , a wpisów w nich dokonuje się w sposób trwały maszynowo lub
długopisem.

Wycieranie , wywabianie i przerabianie treści albo liczb w dokumentach jest
niedopuszczalne.
Błędne napisane liczby lub wyrazy należy przekreślić tak , aby tekst można było
odczytać ;liczby i wyrazy właściwe napisać u góry ( obok ).

Urządzenia ewidencyjne wykorzystuje się do ich pełnego , zapisania z takim
wyliczeniem , aby obejmowały one pełne okresy roczne ( roku kalendarzowego).

Urządzenia ewidencyjne podlegają okresowym zamknięciom w następujących
przypadkach ;

 na koniec roku kalendarzowego ,
 w czasie inwentaryzacji ,
 podczas zmiany osoby odpowiedzialnej materialnie za stan gospodarki ,
 na zarządzenie bezpośredniego przełożonego lub nadrzędnego organu
  zaopatrzenia ,
 na polecenie inspektora kontroli - stosownie do posiadanych kompetencji w
  czasie prowadzenia kontroli w og.

Przed zamknięciem urządzeń ewidencyjnych należy sprawdzić prawidłowość
dokonania zapisów , porównując je z dowodami materiałowymi.
Po poprawieniu ewentualnych pomyłek należy podkreślić ostatnią pozycję zapisu
i zbilansować obroty od początku roku , sumując w kolumnach wszystkie
przychody i rozchody , a następnie wyprowadzić stan na koniec okresu ( saldo ).
Dokonane zamknięcie podpisuje szef służby.

Po dokonaniu zamknięcia rocznego należy otworzyć nowy rok , przenosząc
jeden wiersz niżej stan końcowy do kolumny ,, przychód “ oraz ,,stan”.
W rubryce tytułowej wiersza należy wpisać ; ,, Stan na dzień – (data otwarcia
nowego roku )” podkreślając wiersz czerwonym kolorem.

Zapisów w urządzeniach ewidencyjnych dokonuje się na podstawie dowodów
materiałowych . Po zrealizowaniu dowody materiałowe należy zaksięgować w
ciągu
 3 dni.




T-32/2
Do podstawowych urządzeń ewidencyjnych należą ;

    karta materiałowa ilościowo - wartościowa ,
    karta materiałowa według kategorii ,
    książka ewidencji mienia wojskowego ( według kategorii ) ,
    książka ewidencji mienia wojskowego bez kategorii ,
    książka ewidencji sprzętu i materiałów trwałych dla pododdziałów ,
    książka ewidencji mienia materiałów jednorazowego użytku ,
    karta magazynowa.

Obok podstawowych dokumentów ewidencyjnych grupy ,,Gm” występują również
urządzenia ewidencyjne pomocnicze ;

 rejestr dowodów materiałowych ,
 rejestr kart materiałowych ,
 wywieszkę materiałową.

   dowody materiałowe ( faktura , zlecenie-asygnata , protokół przeklasyfikowania
    itp.),
    - za dowody materiałowe należy uważać dokumenty wystawione przez
         dostawcę oraz dokumenty własne potwierdzone przez odbiorcę.

       W przypadku braku dokumentów dostawcy stan          i ilość środków
       materiałowych określa się przy pomocy powołanej w tym celu komisji.

Dowody materiałowe przed oddaniem do realizacji i księgowania należy
sprawdzić pod względem merytorycznym i formalno-rachunkowym , składając na
nich odpowiednie podpisy , a następnie ująć w rejestrze dowodów materiałowych
z zachowaniem kolejności ich wpływu lub wystawienia.
Dowody materiałowe własne stanowiące podstawę do obrotów zewnętrznych
należy ostemplować okrągłą pieczęcią jednostki do pieniężnych i gospodarczych
dokumentów.

Każdy     zapis w    urządzeniu   ewidencyjnym należy  uzasadnić dowodem
materiałowym z powołaniem się na jego nazwę , numer w rejestrze dowodów
materiałowych i datę wystawienia .
Na dowodzie materiałowym należy dokonać adnotacji o zaksięgowaniu go -
podając pozycję książki ewidencji mienia lub karty materiałowej.

Dowody materiałowe przechowuje się w teczkach , układając je w kolejności
zgodnie z chronologiczną numeracją. Teczki z dowodami materiałowymi po
zamknięciu roku kalendarzowego należy zszyć , przesznurować , opieczętować i
opisać - zgodnie z przepisami kancelaryjnymi.

Dowody materiałowe stanowią udokumentowanie przeprowadzonych operacji
gospodarczych oraz służą za podstawę do dokonywania zapisów w urządzeniach
ewidencyjnych.

Dowodami      materiałowymi   są   w   szczególności     dokumenty   rozchodowe ,
przychodowe , dotyczące przerobu ( wytwórczości ), przesunięć międzymagazynowych.
T-32/2

Do podstawowych dowodów materiałowych należą ;

       zlecenie-asygnata w ujęciu ilościowym ,
       zlecenie -asygnata ilościowo-wartościowa ,
       protokół przyjęcia –przekazania ,
       protokół przeklasyfikowania – wybrakowania ,
       wykaz materiałów uzyskanych z wybrakowania ,
       protokół zużycia ,
       protokół ubytków ,
       raport wytwórczości ,
       upoważnienie.

Obroty materiałowe dzielą się na zewnętrzne i wewnętrzne ;

   za zewnętrzne obroty materiałowe przyjmuje się obroty pomiędzy danym og
    a innymi og , dostawcami cywilnymi ,
   za   wewnętrzne     obroty  materiałowe  przyjmuje się  obroty  pomiędzy
    magazynami og , a pododdziałami gospodarczymi.

Za zorganizowanie oraz prawidłowe i terminowe prowadzenie ewidencji , również
sprawozdawczości , odpowiedzialności ponoszą ; dowódca , logistyk i szefowie służb.

Do prowadzenia w służbach        logistycznych ewidencji rzeczowych składników
majątku stosuje się formularze   zunifikowane - obowiązujące w resorcie obrony
narodowej ( grupa gospodarki     materiałowej ,,Gm” ), które spełniają   - po
odpowiednim ich przygotowaniu    i wypełnieniu - funkcję urządzeń ewidencyjnych
lub dowodów materiałowych.
Dowody materiałowe wykonuje się w takiej ilości , aby jednocześnie można
było wprowadzić zmiany ewidencyjne na wymaganych szczeblach gospodarowania
, a zwłaszcza w obrotach ;

   wewnętrznych - ewidencja główna oddziału            gospodarczego   (   służby   i
    magazynu ) oraz pododdziału ,
   zewnętrznych - ewidencja główna oddziału             gospodarczego ( służby i
    magazynu ) oraz związku taktycznego , składnicy i    okręgu wojskowego - jeżeli
    ewidencja danych środków materiałowych jest na       tych szczeblach prowadzona.


Obieg    dowodów   materiałowych   w    oddziale     ustala dowódca oddziału
gospodarczego w formie wewnętrznej instrukcji zgodnie z obowiązującymi
zasadami - na wniosek szefa służby ( zaopatrzenia ).




T-32/2



Instrukcja   obiegu   dowodów   obrotu   materiałowego    powinna   w   szczególności
określić ;

 sposób składania zapotrzebowania na środki materiałowe przez użytkowników
  i termin wystawiania dowodów materiałowych ,
 osoby upoważnione do podpisywania dowodów materiałowych obrotów
  wewnętrznych i zewnętrznych ,
 osoby    zobowiązane    do    sprawowania  dowodów     materiałowych  pod
  merytorycznym i formalno-rachunkowym ,
 sposoby i terminy przekazywania dowodów materiałowych do służby
  finansowej oddziału gospodarczego ,
 sposób oznaczania dowodów materiałowych uniemożliwiający wielokrotne
  dokonywanie zapisu w dokumentach ewidencyjnych tego samego dowodu.




          ZASADY WYPEŁNIANIA DOKUMENTACJI MATERIAŁOWEJ
T-13/ dod.2

                    ORGANIZACJA ŻYWIENIA SIŁ MW

Żywienie załóg jednostek pływających zarówno na okrętach jak i w stołówkach
brzegowych powinno opierać się na naukowych podstawach wyznaczających
parametry  jakościowe   i   ilościowe , gwarantujące pełne  pokrycie potrzeb
żywnościowych grup konsumentów.

Dla zapewnienia wymagającego poziomu żywienia określonych grup w zależności
od warunków służby i rodzaju wykonywanych czynności – ustalone zostały
zasadnicze i dodatkowe należności żywnościowe , dla których określono ;
  poziom wartości energetycznej ,
  zawartość ważniejszych składników odżywczych – takich jak ; białko , tłuszcze ,
    węglowodany ,
  wybrane składniki mineralne i witaminy.

Wartość energetyczna i odżywcza          należności żywnościowych dla załóg
jednostek   pływających   powinna w      pełni   rekompensować   zapotrzebowanie
organizmów marynarzy związane z          określonymi   warunkami   służby oraz
intensywnością procesu szkolenia.
Orientacyjnie można przyjąć , że średnie dobowe         zapotrzebowanie tej grupy
konsumentów w zakresie wartości energetycznej i         odżywczej przy planowym
przebiegu szkolenia ( bez wyjścia w morze ) wynosi ;

 LP Energia , składniki odżywcze ,      Jednostka          Średnia wartość
    mineralne i witaminy                  miary

 1.     Wartość energetyczna                KJ                       16.000 – 18.000
 2.     Białko ogółem                        g                     90 –115
        w tym zwierzęce                      g                      40-60
 3.     Tłuszcze                               g                  110 – 150
 4.     Węglowodany                          mg                   550 – 650
 5.     Wapń                                 mg                  800 – 1.200
 6.     Żelazo                               mg                    22 – 25
 7.     Witamina C                           mg                    70 - 80


Zwiększone zapotrzebowanie organizmu w okresie pływania na okrętach
nawodnych zaspokojone jest dodatkową należnością żywnościową 110 , a okrętów
podwodnych zasadniczą należnością żywnościową 040 zwiększoną o 70 %
dodatkowej należności żywnościowej 110.

Zwrócić należy uwagę , że o jakości wyżywienia     decydują nie tylko parametry
wartości odżywczej i energetycznej ale również takie czynniki jak m. in.;

      urozmaicenie posiłków ,
      jakość przyrządzanych potraw , a szczególnie smak , zapach , konsystencja ,
      objętość i waga porcji oraz temperatura posiłków ,

T-13/ dod.2
   estetyka podawanych dań , jakość sprzętu stołowego oraz miejsce spożywania
   posiłków ,
   częstotliwość i regularność podawania posiłków ,
   dostosowanie    żywienia    do    upodobań    i  przyzwyczajeń  kulinarnych
   konsumentów.

Żywienie załóg jednostek pływających w porcie zarówno na okrętach jak
również w stołówkach brzegowych składa się z trzech lub czterech posiłków.
   Procentowy podział wartości energetycznej na poszczególne posiłki powinien
przedstawiać się następująco ;

Rodzaj posiłku           3          posiłki 4 posiłki dziennie
                         dziennie
śniadanie I                  35 - 40%           25 - 30%
śniadanie II                        -              5 - 10%
obiad                        40 - 45%            35 - 40%
kolacja                      20 - 25%            25 - 30%
Czas wydawania poszczególnych posiłków w stołówkach brzegowych powinien
być dostosowany do aktualnego planu szkolenia i    rozkładu dnia , natomiast
spożywanie posiłków przez załogi okrętów określa regulamin służby okrętowej
( RSO ) ,
w zasadzie nie może zbyt odbiegać od podanych poniżej propozycji ;

   śniadanie I          6.30 – 7.30;
   śniadanie II       10.00 – 11.00;
   obiad                  14.00 - 15.00;
   kolacja               18.00 - 19.00

W czasie gdy okręt pełni dyżur bojowy przygotowany jest czwarty posiłek -
czas jego spożycia określa dowódca okrętu.
Posiłek ten przyrządza się wykorzystując produkty wchodzące w skład
dodatkowej należności żywnościowej 110.

Ponadto na okręcie w którego skład załogi wchodzi nurek istnieje obowiązek
przygotowania posiłku w dniach jego pracy pod wodą.
Posiłek ten przygotowuje się z 70 % wymiaru dodatkowej należności
żywnościowej 110 i ma on pokryć wydatek energetyczny tego specjalisty.

W ramach szkolenia pracy pod wodą należy z odpowiednim wyprzedzeniem
wykazać powyższe zamierzenia w raporcie 11 OE odć. oraz pobrać z magazynu
żywnościowego KPW środki spożywcze.

W przypadku awaryjnego nurkowania i pracy pod wodą posiłek należy
przygotować z produktów znajdujących się na okręcie , a wydane produkty w
ramach tej należności pobrać w KPW.

Jeżeli w czasie pobytu na morzu okręt nie dysponuje zapasami żywności ,
należy do przygotowania posiłku wykorzystać produkty ZW , które okręt
zobowiązany jest uzupełnić w KPW przy wejściu do portu.
T-13/ dod.2
Odpowiednią jakość żywienia osiąga się głównie przez racjonalne planowanie
oparte na wymiarach rzeczowych należności żywnościowych oraz właściwie
stosowanych procesów technologicznych przygotowywania potraw.

Ramowa     dzienna  struktura spożycia  podstawowych  grup   produktów
żywnościowych wskazana w stołówkach brzegowych marynarki wojennej.

                                                   Spożycie w   Spożycie w
          Nazwa grupy produktów żywnościowych      g / osobę    g / osobę
 Numer
  grupy




                                                   dziennie     dziennie
                                                  według       według
                                                     normy 020    normy 010
  1.   Strączkowe                                             21            27
  2.   Przetwory zbożowe                                      80            73
  3.   Pieczywo                                              680           670
  4.   Mięso i przetwory mięsne w przeliczeniu na
       mięso                                                 275           259
  5. Tłuszcze zwierzęce w przeliczeniu na smalec              19            17
  6. Tłuszcze roślinne w przeliczeniu na olej                 10            17
  7. roślinny
       Mleko i przetwory mleczne w przeliczeniu              830           675
  8. na mleko                                                 43            31
  9. Masło i śmietana w przeliczeniu na masło                 25            25
10.    Jaja
       Ryby i przetwory rybne w przeliczeniu na               58            49
11.    ryby świeże morskie                                   700           700
12.    Ziemniaki
       Warzywa i owoce bogate w witaminę C                   115            98
       ( warzywa kapustne , papryka , pomidory ,
13.    kalafiory , porzeczki , truskawki , owoce cytrusowe
       )                                                     90            157
       Warzywa i owoce karotenowe ( marchew ,
14.    szpinak , dynię , fasolkę szparagową ,groszek         400           197
15.    zielony , pomidory , morele )                          75                 71
       Inne warzywa i owoce
       Cukry i słodycze w przeliczeniu na cukier
Zabrania się stosowania jako dań podstawowych potraw          w rodzaju ; smalcu ,
margaryny, marmolady , miodu sztucznego , kasz podawanych    tylko z tłuszczem.

W czasie przyrządzania posiłków w kuchniach okrętowych należy przestrzegać
następujących zasad ;

 podczas obróbki wstępnej ziemniaków dążyć do minimalizacji odpadków ,
    które w określonych okresach nie mogą przekraczać granic maksymalnych , i
    tak;
    lipiec - sierpień ( młode )        - 15%
    wrzesień - listopad                   - 35%
    grudzień - marzec                      - 40%
    kwiecień - maj                          - 45%
    czerwiec - lipiec                       - 55%
T-13/ dod.2
 ziemniaki obierać z takim wyliczeniem aby jak najkrócej przechowywać je
    w wodzie , ze względu na duże straty witaminy C. Straty te średnio
    wynoszą po 24 godzinach ;
    nierozdrobnione           - 15 - 20%
    przepołowione              - 25 - 35%
    drobno rozdrobnione - 35 - 45%

        Warzywa      i  owoce obierać bezpośrednio przed kolejnym procesem
       technologicznym. W wyjątkowych przypadkach obrane warzywa przechowywać
       w chłodnym pomieszczeniu.
    Wagę porcji mięsnych ustala się w stanie surowym , odpuszcza się
    odchylenia wagi + - 10% z tym , że sumaryczna waga porcji musi być
    zgodna z planowaną.

    Mięso gotowane lub duszone , po wystudzeniu waży się dzieląc przez stan
    żywionych - ustala się wagę porcji.
    Podczas dzielenia na porcje , kontroluje się ich średnią wagę ;

    Poszczególne potrawy powinny być przygotowane w określonej wielkości.
    Orientacyjna   waga potraw wynosi ;

  zupy mleczne na śniadanie                                              - 500 -
   600g
 dodatki w postaci wędlin , konserw mięsnych lub
   sera pełnotłustego do śniadań                                      -        60 -
   80g
 masło naturalne lub roślinne                                    -            15     -
   20g
 napoje do posiłków                                                       -        400
   - 500g
 zupy na obiad                                                                       -
   500 - 600g
 porcje mięsa lub ryby do drugiego dania                   -   80 - 120g
 ziemniaki do drugiego dania                                      - 300 -
   350g
 dania z kasz i makaronów                                            -        300 -
   360g
 owoce w ramach deserów                                              -        100 -
   200g
 bigos , gulasze mięsno – warzywne na kolację          -   200 - 300g
 dodatek w postaci wędlin , konserw lub sera
     pełnotłustego do kolacji                                              -        80
- 100g

Posiłki powinny być wydawane bezpośrednio po przyrządzeniu w odpowiedniej
temperaturze co stwarza konieczność przygotowania ich na 15 - 20 minut
przed wydaniem do spożycia.
Temperatura potraw powinna wynosić ;

   zup + 75stopni C
   drugich dań + 65 stopni C
   gorących napojów + 80 stopni C
   dań i napojów podawanych na zimno 0 – 14 stopni C

Szczególną uwagę należy zwrócić na racjonalną gospodarkę pieczywem , nie
dopuszczać do jego marnotrawstwa ;
   w żywieniu należy stosować pieczywo jasne i chleb ciemny ,
T-13/ dod.2
    przeznaczyć do spożycia pieczywo świeże - do 24 godzin od chwili dostawy
    ,

    w okresach poprzedzających święta dążyć do zapewnienia dostaw pieczywa o
    wydłużonym okresie trwałości ,
    pieczywo do posiłku należy wydawać kromkowe i połówkowane ,
    zabezpieczyć okrętom na czas rejsu chleb utrwalony zgodnie z ich
    zapotrzebowaniem.

    ZASADY ŻYWIENIA ZAŁÓG JEDNOSTEK PŁYWAJĄCYCH W CZASIE
                      POSTOJU W PORTACH

Wyżywienie przygotować należy w oparciu o jadłospisy.
Dla załóg jednostek pływających które żywione są w stołówkach brzegowych
oraz na okrętach zaopatrywanym w systemie dekadowym - jadłospisy opracowuje
KPW.

Okręty które prowadzą uproszczoną gospodarkę żywnościową i rozliczają się
skróconym bilansem – jadłospisy opracowuje kwatermistrz w przypadku nie
występowania tego stanowiska na okręcie – podoficer żywnościowy.

Żywienie załóg okrętów przebywających w remoncie organizuje           się   w
stołówkach brzegowych , a w przypadku braku takich możliwości ;

   na remontowanym okręcie jeżeli istnieją warunki do zachowania wymaganego
    stanu sanitarnohigienicznego kuchni okrętowej ,
   na innym okręcie z zachowaniem wymogów sanitarnych.

ŻYWIENIE ZAŁÓG JEDNOSTEK PŁYWAJĄCYCH W CZASIE PŁYWANIA

1. Na okrętach nawodnych.

Jednostki pływające posiadające urządzenia kuchenne i etatowych kucharzy
przygotowują dla osób zaokrętowanych posiłki w kuchniach okrętowych.
W czasie pobytu okrętu na morzu żywienie organizowane jest w systemie
czteroposiłkowym według normy 020 plus 100% normy 110.
Czwarty posiłek przyrządza się z produktów dodatkowej należności żywnościowej
110.
Czas posiłku dodatkowego określa dowódca okrętu.

2. Na okrętach podwodnych.

Załogi okrętów podwodnych oraz osoby przebywające na tych okrętach w
czasie rejsów uprawnione są do zasadniczej należności żywnościowej 040 i
70% dodatkowej należności żywnościowej 110.

Wyżywienie przygotowywane jest w kuchniach okrętowych na podstawie
jadłospisu opracowanego każdorazowo na czas rejsu przez służbę żywnościową
KPW z udziałem wyznaczonego przez dowódcę okrętu przedstawiciela załogi.
       Dowódca okrętu ma prawo dokonywania zmiany jadłospisu oraz                decyduje o
       liczbie posiłków , ich wielkości i rodzaju dań.

       T-13/ dod.2
       Wymiar rzeczowy należności żywnościowych        według normy 040 , 110 , 030

                                                Spożycie w       Spożycie w         Spożycie w
Numer
 grupy




          Nazwa        grupy          produktów g / osobę       g / osobę           g / osobę
          żywnościowych                         dziennie według dziennie według     dziennie według
                                                  normy 040         normy 110         normy 030

  1.      Strączkowe                                          -        -                   -
  2.      Przetwory zbożowe                            42              -                  45
  3.      Pieczywo                                    500             100                650
  4.      Mięso     i   przetwory    mięsne   w
          przeliczeniu na mięso                       551             83                 369
  5.      Tłuszcze zwierzęce w przeliczeniu
          na smalec                                   19               -                  -
  6.      Tłuszcze roślinne w przeliczeniu na
          olej roślinny                               10               -                  -
  7.      Mleko i przetwory mleczne w
          przeliczeniu na mleko                       750             370                660
  8.      Masło i śmietana                                   66             20            30
  9.      Jaja                                         1              0,5                  1
10.       Ryby      i   przetwory     rybne   w
          przeliczeniu     na     ryby    świeże       60              -                 100
11.       morskie                                     500              -                 600
12.       Ziemniaki                                   120             30                 105
13.       Warzywa i owoce bogate w witaminę                 260          110             120
14.       C                                                 472          445             730
15.       Warzywa i owoce karotenowe
          Inne warzywa i owoce                        145             20                 106
          Cukry i słodycze w przeliczeniu
          na cukier


       3. Na okrętach nie       posiadających warunków do przygotowania posiłków z
       produktów świeżych.

       Załogi jednostek pływających nie posiadających urządzeń kuchennych i etatowych
       kucharzy uprawnione są do wyżywienia wg zasadniczej normy żywnościowej 030.
Dla załóg tych okrętów KPW opracowuje jadłospis składający się z nie mniej
niż pięciu całodziennych zestawów numerując je od 1 do 5.
Ilość zestawów uzależniona jest od asortymentu posiadanych produktów
konserwowych.
Każdy okręt korzystający z tej należności musi posiadać taki jadłospis.

KPW wystawiając dokument materiałowy ( asygnatę ) na pobranie produktów z
magazynu zamieszcza na tym dokumencie klauzulę.
UWAGA ; produkty naliczono według zestawów ( podać numery). Dowódca okrętu
decyduje według jakiego zestawu ma być żywiona załoga.


T-13/ dod.2
Załogom wszystkich jednostek pływających w czasie rejsów poza akwenem
Morza Bałtyckiego oraz w dniach wizyty w portach zagranicznych położonych
nad Morzem Bałtyckim przysługuje dodatkowa należność żywnościowa 110 w
wymiarze 70%.

ZAOPATRYWANIE OKRĘTÓW W ŻYWNOŚĆ I ZASADY JEJ ROZLICZANIA

Zaopatrywanie i rozliczanie w systemie dekadowym.

Rozliczeń produktów spożywczych pomiędzy       KPW    a   jednostkami    pływającymi
MW dokonuje się wg następujących zasad.

Służba żywnościowa KPW jest odpowiedzialna za planowanie , zaopatrywanie i
rozliczanie produktów spożywczych wydanych na punkty żywienia organizowane
na jednostkach pływających MW.

Dla zaopatrywania jednostek pływających opracowuje się następujące dokumenty ;

   dekadowy jadłospis - wspólny dla wszystkich zaopatrywanych jednostek ,

   wyciągi z jadłospisu - dla wszystkich jednostek pływających ( zawierają
   nazwę planowanych posiłków oraz wymiar ilościowy zasadniczych produktów
   ),

   zestawienie asortymentowe - produktów spożywczych    z harmonogramem
   dostaw produktów nietrwałych ( 2 – 4 dniowym ) dla każdej zaopatrywanej
   jednostki pływającej ,

   rozdzielnik   na   wydane   produkty   spożywcze   -   oddzielnie    dla   każdego
   magazynu .

Wyciągi z jadłospisu oraz zestawienia asortymentowe powinny być dostarczone
na każdą jednostkę pływającą przed rozpoczęciem dekady ( razem z dowozem
produktów trwałych na dekadę ).

Odbiór produktów spożywczych kucharz potwierdza własnoręcznym podpisem na
oryginale rozdzielnika , podając datę odbioru.
Kucharz zobowiązany jest codziennie na koniec dnia w dzienniku pracy                kuchni
w pkt. 7 ewidencjonować pozostałość następujących produktów ;

  mięso ( wołowe i wieprzowe ) ,
   kiełbasy różne ,
   wędliny wysokogatunkowe ,
   konserwy mięsne ,
   masło ,
   cukier ,
   konserwy rybne ,
   jaja.
Pozostałość środków spożywczych na koniec okresu zaopatrywania , wynikająca ze
zmiany procesu technologicznego i ruchu stanów osobowych na jednostce
pływającej

T-13/ dod.2

nie podlega dodatkowemu rozliczeniu w KPW.                  Produkty    te   powinny     być
wykorzystane w żywieniu w okresie następnym.

ZAOPATRYWANIE BIEŻĄCE I ROZLICZANIE W SYSTEMIE SKRÓCONEGO
                                 BILANSU
Uproszczona gospodarka żywnościowa prowadzona jest na okrętach posiadających
określone warunki , to znaczy ;

   w składzie załogi występuje etatowe stanowisko kwatermistrza lub podoficera
   żywnościowego oraz magazyniera ,
   okręt dysponuje odpowiednimi pomieszczeniami wyposażonymi w urządzenia
   chłodnicze   zapewniające  właściwe   warunki   magazynowania    produktów
   spożywczych.

Decyzję w sprawie prowadzenia tej formy gospodarki podejmuje szef                   Służby
Żywnościowej DMW na wniosek Komendanta Portu Wojennego.

Sposób zaopatrywania   i   zasady   rozliczania   w   tym    systemie    przedstawiają   się
następująco ;

    służba żywnościowa KPW dostarcza do tych jednostek środki spożywcze na
    podstawie asygnat wystawionych przez podoficera żywnościowego okrętu
    ( akceptowanych przez szefa służby KPW ),
    terminy dostaw żywności ustala służba żywnościowa KPW w porozumieniu
    z kwatermistrzem okrętu.
Pobrane środki spożywcze należy zaprzychodować w książce ewidencji żywności
okrętu.

Produkty do kuchni okrętowej wydaje się z magazynu żywnościowego okrętu
na podstawie asygnaty kuchennej wystawionej przez podoficera żywnościowego.
Podstawę naliczenia asygnaty stanowi jadłospis opracowany przez kwatermistrza
lub podoficera żywnościowego okrętu , zatwierdzony przez dowódcę okrętu.

Środki spożywcze pobiera kucharz okrętowy , powinny      one        być   zużyte   do
przygotowania posiłków zgodnie z jadłospisem.

Asygnaty kuchenne na podstawie których wydano           środki spożywcze do
przygotowania posiłków są podstawą rozchodu tych        produktów w książce
ewidencji żywności okrętu.

Książkę ewidencji żywności należy prowadzić na bieżąco.
Zamknięcia dokonuje się na koniec miesiąca , polega ono        na     wyprowadzeniu
stanów     ( podsumowaniu obrotów ) i podkreśleniu.

Rozliczenie z KPW z pobranych i zużytych produktów żywnościowych następuje
na zakończenie każdego miesiąca w terminie do dnia 10 następnego miesiąca.
Dokumentami rozliczeniowymi są ;
      bilans miesięczny - pobranych środków spożywczych w okresie od... do.. .
   zestawienie wydanych racji żywnościowych.

				
DOCUMENT INFO
Shared By:
Categories:
Tags:
Stats:
views:185
posted:5/21/2012
language:Polish
pages:109