Get documents about "Plan opracowywany jest od sierpnia 1996 roku
Document Sample
UCHWAŁA NR VI/111/99
RADY MIASTA GDAŃSKA
z dnia 25 lutego 1999 r.
w sprawie odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania
przestrzennego Brętowo - Nowiec, Dolne Młyny, Migowo w mieście Gdańsku.
Na podstawie art.24 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
(Dz. U. Nr 89, poz.415, zm: Dz. U. z 1996 r. Nr 106 poz.496, z 1997 r. Nr 111 poz.726,
Nr 133 poz.885, Nr 141, poz.943: z 1998 r. Nr 106, poz.668) Rada Miasta Gdańska
uchwala, co następuje:
§1
Odrzuca się w całości zarzuty:
1. Pani Marii Gołębioskiej
2. Pana Mariana Dobke
3. Pana Jerzego Bijaka
4. Państwa Dariusza i Beaty Boguckich oraz Pana Jerzego Aksamita
5. Panów Bogusława Bączyka, Wiesława Raczyńskiego i Sławomira Żygowskiego
6. Pana Witolda Osieja
7. Pana Stanisława Sawko
8. Państwa Zofii, Lucjana, Lucyny, Heleny, Katarzyny i Ireny Osiej
9. Pani Zofii Osiej
10.Państwa Małgorzaty i Józefa Słabysz oraz Pani Ewy Kuźniecow
11.Państwa Krystyny Kłek, Danuty Blank, Olgi Jerkiewicz, Piotra Sawrasa
12.Spółdzielni Mieszkaniowej “Nowiec”
wniesione do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Brętowo -
Nowiec, Dolne Młyny, Migowo w mieście Gdańsku, po jego wyłożeniu do publicznego
wglądu w dniach od 14.09.98 r. do 5.10.98 r.
§2
Integralną częścią uchwały jest uzasadnienie, rysunek projektu planu, o którym mowa w § 1
niniejszej uchwały w skali 1:2000 oraz tekst planu odnoszący się do fragmentów planu, do
których wniesione zostały zarzuty.
§3
Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.
Przewodniczący
Rady Miasta Gdańska
Elżbieta Grabarek - Bartoszewicz
UZASADNIENIE
Rozstrzygnięcie odnośnie odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu
zagospodarowania przestrzennego Brętowa-Nowiec, Dolne Młyny, Dolne Migowo w mieście
Gdańsku uzasadnia się następująco:
I. Uchwałą nr XXIX/346/96 z dnia 18 stycznia 1996 roku Rada Miasta Gdańska przystąpiła
do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Brętowa-Nowiec,
Dolne Młyny, Dolne Migowo w mieście Gdańsku. Projekt planu został wyłożony do
publicznego wglądu (wraz z prognozą skutków wpływu ustaleń planu na środowisko
przyrodnicze) w dniach od 14.09.1998 r. do 05.10.1998 r.
W ustawowym terminie, do projektu planu zarzuty wnieśli:
1. Pani Maria Gołębioska pismem z dnia 28.09.1998 r.
2. Pan Marian Dobke pismem z dnia 15.10.1998 r.
3. Pan Jerzy Bijak pismem z dnia 14.10.1998 r.
4. Państwo Dariusz i Beata Boguccy oraz Pan Jerzy Aksamit pismem z dnia 15.10.1998 r.
5. Panowie Bogusław Bączyk, Wiesław Raczyński i Sławomir Żygowski pismem z dnia
15.10.1998 r.
6. Pan Witold Osiej pismem z dnia 09.10.1998 r.
7. Pan Stanisław Sawko pismem z dnia 14.10.1998 r.
8. Państwo Zofia, Lucjan, Lucyna, Helena, Katarzyna i Irena Osiej pismem z dnia
16.10.1998 r.
9. Pani Zofia Osiej pismem z dnia 16.10.1998 r.
10. Państwo Małgorzata i Józef Słabysz oraz Pani Ewa Kuźniecow pismem z dnia
16.10.1998 r.
11. Państwo Krystyna Kłyk, Danuta Blank, Olga Jerkiewicz, Piotr Sawras pismem z dnia
19.10.1998 r.
12. Spółdzielnia Mieszkaniowa “Nowiec” pismem z dnia 19.10.1998 r.
II. Ustosunkowując się do zgłoszonych zarzutów Rada Miasta Gdańska zważyła, co następuje:
ad.1. Zarzut Pani Marii Gołębioskiej o nie przeznaczeniu działek nr 122 i 123 na cele
mieszkalnictwa i usług, uznaje się za niezasadny z następujących względów:
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 89,
poz.415, art.18, ust.2, p.4, litera “e” ) nakłada na Zarząd Gminy obowiązek uzgadniania
projektu planu z “właściwymi terytorialnie organami wojskowymi, ochrony granic oraz
bezpieczeństwa państwa, w zakresie ich właściwości”.
W przypadku miejscowego planu obejmującego obszar Nowiec, Dolne Młyny, Migowo,
odpowiednim organem uzgadniającym jest Wojewódzki Sztab Wojskowy, który ustalił
strefę ochronną wynoszącą 500 m wokół obiektu wojskowego. W związku
z powyższym należy zachować istniejące zagospodarowania terenu, a wszelką
modernizację istniejących już obiektów budowlanych uzgadniać z Wojewódzkim
Sztabem Wojskowym w Gdańsku.
Warunkiem skuteczności wniesionego zarzutu do projektu planu miejscowego,
wyłożonego do publicznej wiadomości, jest wykazanie naruszenia ustaleń projektu
planu i interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut. Aby zarzut wniesiony do
projektu planu był skuteczny, trzeba wskazać konkretny przepis prawa naruszony przez
radę gminy. Ustalając przeznaczenie terenu w ramach przysługującego jej władztwa
planistycznego, gmina nie narusza konstytucyjnie chronionego prawa własności.
Zgodnie z art.140 kodeksu cywilnego właściciel może korzystać z rzeczy w granicach
określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do takich ustaw należy
m.in. ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym. Teren, na którym znajdują się działki
stanowiące własność wnoszącej zarzut położone są w ww. strefie ochronnej i podlegają
stosownym ograniczeniom.
Wprowadzenie zapisów zgodnie z wnioskiem skutkowałyby brakiem uzgodnienia
z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym i tym samym niezachowaniem procedury
sporządzania planów określonej w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
ad.2. Zarzut Pana Mariana Dobke i wniosek o złagodzenie zapisu w planie odnośnie
warunków ochrony konserwatorskiej, uznaje się za niezasadny z następujących
względów:
Wnoszący zarzut nie składał wniosku do planu. Nieruchomość stanowiąca własność
p. Dobke położona jest w obrębie strefy ochrony konserwatorskiej - fragment zespołu
dawnego Górnego Młyna. Istniejący budynek objęty ochroną w zakresie bryły, elewacji
i detalu (budynek zamieszkały w bardzo złym stanie technicznym). W obrębie strefy
nie przewiduje się innych obiektów kubaturowych i to stanowi powód złożonego
zarzutu.
Warunkiem skuteczności wniesionego zarzutu do projektu planu miejscowego,
wyłożonego do publicznej wiadomości, jest wykazanie naruszenia ustaleń projektu
planu i interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut. Aby zarzut wniesiony do
projektu planu był skuteczny, trzeba wskazać konkretny przepis prawa naruszony przez
radę gminy. Ustalając przeznaczenie terenu w ramach przysługującego jej władztwa
planistycznego, gmina nie narusza konstytucyjnie chronionego prawa własności.
Zgodnie z art.140 kodeksu cywilnego właściciel może korzystać z rzeczy w granicach
określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do takich ustaw należy
m.in. ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym.
Nieuwzględnienie zakazu wnoszenia nowych kubatur na działce, która wchodzi w obręb
strefy ochrony konserwatorskiej skutkowałoby nieuzgodnieniem projektu planu przez
Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (organu właściwego do uzgodnienia planu)
i tym samym niezachowaniem procedury sporządzania planów określonej w art. 18
ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
ad.3. Zarzut Pana Jerzego Bijaka o nieuwzględnieniu przeznaczenia działek nr 152/4, 5, 6 na
cele mieszkalnictwa uznaje się za niezasadny z następujących względów:
Zespół działek oznaczony nr ew. 152/1, 2,3, 4, 5, 6 i 154 (w tym ww. działek
stanowiących własność wnoszącego zarzut) położony jest pomiędzy kompleksem
leśnym a projektowanym ciągiem pieszym obsługującym również (dojazd techniczny)
ciek wodny i trasę gazociągu śr. ciśnienia i wodociąg 600.
Teren ten to obręb otuliny Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego oraz strefa krajobrazu
chronionego.
Zgodnie z Rozporządzeniem Wojewody Gdańskiego Nr 5/94 (Dz. Urzęd. Woj.Gd. Nr
27 z 25.11.1994 r., poz. 139) w otulinie TPK obowiązuje zakaz lokalizowania i budowy
obiektów oraz urządzeń o charakterze wypoczynkowym na gruntach leśnych oraz
w odległości mniejszej niż 30 metrów od granicy lasu. Jedynie działka nr 152/3 spełnia
ww. warunki tj. umożliwia lokalizację budynku na niej poza ww. strefą. Położona ona
jest w odległości ~ 100 metrów od projektowanej drogi 041-81 stanowiącej granicę
południową proj. zainwestowania typu miejskiego i jej ewentualna zabudowa jako
element obcy, mogłaby wprowadzić dysonans w otaczającym ją krajobrazie naturalnym.
Warunkiem skuteczności wniesionego zarzutu do projektu planu miejscowego,
wyłożonego do publicznej wiadomości, jest wykazanie naruszenia ustaleń projektu
planu i interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut. Aby zarzut wniesiony do
projektu planu był skuteczny, trzeba wskazać konkretny przepis prawa naruszony przez
radę gminy. Ustalając przeznaczenie terenu w ramach przysługującego jej władztwa
planistycznego, gmina nie narusza konstytucyjnie chronionego prawa własności.
Zgodnie z art.140 kodeksu cywilnego właściciel może korzystać z rzeczy w granicach
określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do takich ustaw należy
m.in. ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym.
Nieuwzględnienie ww. rozporządzenia Wojewody skutkowałoby nieuzgodnieniem
projektu planu z właściwymi organami z zakresu ochrony środowiska i tym samym
niezachowaniem procedury sporządzania planów określonej w art. 18 ustawy
o zagospodarowaniu przestrzennym.
ad.4. Zarzut Państwa Dariusza i Beaty Boguckich i Pana Jerzego Aksamita
o nieuwzględnieniu wniosku o przeznaczenie działek nr 152/2 i 152/3 na funkcje
mieszkalną uznaje się za niezasadny z następujących względów:
Działki oznaczone nr ew. 152/2 i 152/3 (stanowiące własność wnoszących zarzut)
położone są pomiędzy kompleksem leśnym a projektowanym ciągiem pieszym
obsługującym również (dojazd techniczny) ciek wodny i trasę gazociągu śr. ciśnienia
i wodociąg 600.
Teren ten to obręb otuliny Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego oraz strefa krajobrazu
chronionego.
Zgodnie z Rozporządzeniem Wojewody Gdańskiego Nr 5/94 (Dz. Urzęd. Woj.Gd. Nr
27 z 25.11.1994 r., poz. 139) w otulinie TPK obowiązuje zakaz lokalizowania i budowy
obiektów oraz urządzeń o charakterze wypoczynkowym na gruntach leśnych oraz
w odległości mniejszej niż 30 metrów od granicy lasu. Jedynie działka nr 152/3 spełnia
ww. warunki tj. umożliwia lokalizację budynku na niej poza ww. strefą. Położona ona
jest w odległości ~ 100 metrów od projektowanej drogi 041-81 stanowiącej granicę
południową proj. zainwestowania typu miejskiego i jej ewentualna zabudowa jako
element obcy, mogłaby wprowadzić dysonans w otaczającym ją krajobrazie naturalnym.
Warunkiem skuteczności wniesionego zarzutu do projektu planu miejscowego,
wyłożonego do publicznej wiadomości, jest wykazanie naruszenia ustaleń projektu
planu i interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut. Aby zarzut wniesiony do
projektu planu był skuteczny, trzeba wskazać konkretny przepis prawa naruszony przez
radę gminy. Ustalając przeznaczenie terenu w ramach przysługującego jej władztwa
planistycznego, gmina nie narusza konstytucyjnie chronionego prawa własności.
Zgodnie z art.140 kodeksu cywilnego właściciel może korzystać z rzeczy w granicach
określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do takich ustaw należy
m.in. ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym.
Nieuwzględnienie ww. rozporządzenia Wojewody skutkowałoby nieuzgodnieniem
projektu planu z właściwymi organami z zakresu ochrony środowiska i tym samym
niezachowaniem procedury sporządzania planów określonej w art. 18 ustawy
o zagospodarowaniu przestrzennym.
ad.5. Zarzut Panów Boguława Bączyka, Wiesława Raczyńskiego i Sławomira
Żygowskiego odnośnie ustalonych w planie intensywności zabudowy i wielkości
działek uznaje się za niezasadny z następujących względów:
Plan opracowywany jest od sierpnia 1996 roku. Termin składania wniosków upłynął
z dniem 01.04.1996 r. W obowiązującym terminie, jak i w dalszym toku opracowania
projektu planu, nie zostały złożone wnioski dotyczące sugerowanego przez wnoszących
zarzut zagospodarowania i podziału terenu. Zakup działki w trakcie opracowania planu
zawsze łączy się z ryzykiem niemożności realizacji zamierzeń nowych właścicieli.
Przyjęta intensywność zabudowy jest istotnym elementem wymagań z ochrony
środowiska. Projekt planu umożliwia przyjęcie następujących rozwiązań pozwalających
na budowę domów dla trzech rodzin, np. budynku jednorodzinnego oraz budynku
dwurodzinnego w układzie poziomym. Nabycie od gminy przylegającego terenu
pozwoliłoby na zrealizowanie trzech budynków zgodnie z zamierzeniami wnoszących
zarzut.
Warunkiem skuteczności wniesionego zarzutu do projektu planu miejscowego,
wyłożonego do publicznej wiadomości, jest wykazanie naruszenia ustaleń projektu
planu i interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut. Aby zarzut wniesiony do
projektu planu był skuteczny, trzeba wskazać konkretny przepis prawa naruszony przez
radę gminy. Ustalając przeznaczenie terenu w ramach przysługującego jej władztwa
planistycznego, gmina nie narusza konstytucyjnie chronionego prawa własności.
Zgodnie z art.140 kodeksu cywilnego właściciel może korzystać z rzeczy w granicach
określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do takich ustaw należy
m.in. ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym.
Nieuwzględnienie wymogów ochrony środowiska odnośnie intensywności zabudowy
skutkowałoby nieuzgodnieniem projektu planu z właściwymi organami z zakresu
ochrony środowiska i tym samym niezachowaniem procedury sporządzania planów
określonej w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
ad.6. Zarzut Pana Witolda Osieja o nieuwzględnienie wniosku o przeznaczenie działki nr
152/1 na funkcję mieszkalną uznaje się za niezasadny z następujących względów:
Działka oznaczona nr ew. 152/1 (stanowiąca własność wnoszącego zarzut) położona
jest pomiędzy kompleksem leśnym a projektowanym ciągiem pieszym obsługującym
również (dojazd techniczny) ciek wodny i trasę gazociągu śr. ciśnienia i wodociąg
600.
Teren ten to obręb otuliny Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego oraz strefa krajobrazu
chronionego.
Zgodnie z Rozporządzeniem Wojewody Gdańskiego Nr 5/94 (Dz. Urzęd. Woj.Gd. Nr
27 z 25.11.1994 r., poz. 139) w otulinie TPK obowiązuje zakaz lokalizowania i budowy
obiektów oraz urządzeń o charakterze wypoczynkowym na gruntach leśnych oraz
w odległości mniejszej niż 30 metrów od granicy lasu. Jedynie działka nr 152/3 spełnia
ww. warunki tj. umożliwia lokalizację budynku na niej poza ww. strefą. Położona ona
jest w odległości ~ 100 metrów od projektowanej drogi 041-81 stanowiącej granicę
południową proj. zainwestowania typu miejskiego i jej ewentualna zabudowa jako
element obcy, mogłaby wprowadzić dysonans w otaczającym ją krajobrazie naturalnym.
Warunkiem skuteczności wniesionego zarzutu do projektu planu miejscowego,
wyłożonego do publicznej wiadomości, jest wykazanie naruszenia ustaleń projektu
planu i interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut. Aby zarzut wniesiony do
projektu planu był skuteczny, trzeba wskazać konkretny przepis prawa naruszony przez
radę gminy. Ustalając przeznaczenie terenu w ramach przysługującego jej władztwa
planistycznego, gmina nie narusza konstytucyjnie chronionego prawa własności.
Zgodnie z art.140 kodeksu cywilnego właściciel może korzystać z rzeczy w granicach
określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do takich ustaw należy
m.in. ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym.
Nieuwzględnienie ww. rozporządzenia Wojewody skutkowałoby nieuzgodnieniem projektu
planu z właściwymi organami z zakresu ochrony środowiska i tym samym
niezachowaniem procedury sporządzania planów określonej w art. 18 ustawy
o zagospodarowaniu przestrzennym.
ad.7. Zarzut Pana Stanisława Sawko o nie przeznaczaniu działek nr 106 i częściowo nr 107
i 108 pod funkcję mieszkalną uznaje się za niezasadny ze następujących względów:
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 89,
poz.415, art.18, ust.2, p.4, litera “e” ) nakłada na Zarząd Gminy obowiązek uzgadniania
projektu planu z “właściwymi terytorialnie organami wojskowymi, ochrony granic oraz
bezpieczeństwa państwa, w zakresie ich właściwości”.
W przypadku miejscowego planu obejmującego obszar Nowiec, Dolne Młyny, Migowo,
odpowiednim organem uzgadniającym jest Wojewódzki Sztab Wojskowy, który ustalił
strefę ochronną wynoszącą 500 m wokół obiektu wojskowego. W związku
z powyższym należy zachować istniejące zagospodarowania terenu, a wszelką
modernizację istniejących już obiektów budowlanych uzgadniać z Wojewódzkim
Sztabem Wojskowym w Gdańsku.
Warunkiem skuteczności wniesionego zarzutu do projektu planu miejscowego,
wyłożonego do publicznej wiadomości, jest wykazanie naruszenia ustaleń projektu
planu i interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut. Aby zarzut wniesiony do
projektu planu był skuteczny, trzeba wskazać konkretny przepis prawa naruszony przez
radę gminy. Ustalając przeznaczenie terenu w ramach przysługującego jej władztwa
planistycznego, gmina nie narusza konstytucyjnie chronionego prawa własności.
Zgodnie z art.140 kodeksu cywilnego właściciel może korzystać z rzeczy w granicach
określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do takich ustaw należy
m.in. ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym. Teren, na którym znajdują się działki
stanowiące własność wnoszącej zarzut położone są w ww. strefie ochronnej i podlegają
stosownym ograniczeniom.
Wprowadzenie zapisów zgodnie z wnioskiem skutkowałyby brakiem uzgodnienia
z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym i tym samym niezachowaniem procedury
sporządzania planów określonej w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
ad.8. Zarzut Państwa Zofii, Lucjana, Lucyny, Heleny, Katarzyny i Ireny Osiej na sposób
prowadzenia w projekcie planu drogi oznaczonej 047-81 (prawdopodobnie, jako że
podany w zarzucie nr 59 w planie nie występuje) uznaje się za niezasadny
z następujących względów:
Poprowadzenie w projekcie planu drogi 047-81 wiąże się następującymi
uwarunkowaniami:
konfiguracją terenu (wiąże się z tym możliwość bezkolizyjnego poprowadzenia
uzbrojenia),
przyjętą zasadą podziału terenu,
płynnością układu komunikacyjnego w tym:
warunkami technicznymi połączeń dróg o różnej kategorii (miejsce podłączenia
drogi dojazdowej do ulicy lokalnej uzależnione jest od geometrii drogi lokalnej,
pobliskiego skrzyżowania, itd.)
W odpowiedzi na propozycję pozostawienia istniejącej drogi polnej jako przejścia do
lasu wyjaśnia się, że plan określa zasady podziału terenu. Włączenie w projekcie planu
ww. drogi do terenów zabudowy wynika z tego, że w takie przejście będzie możliwe
z projektowanej drogi dojazdowej 048. Jeśli natomiast właściciele terenów przyległych
nie wyraża woli wykupienia od gminy terenu obecnej drogi i zgodnie z projektem planu
włączenia jej do terenu działek budowlanych, pozostanie jak dotychczas - przejście
pomiędzy zabudowanymi działkami.
Zasady podziału terenu i zagospodarowania działek pozostaną takie same tzn.:
podziały terenu na działki prostopadłe do projektowanej drogi 047,
normatywne szerokości frontów działek budowlanych,
linie zabudowy działek,
zasady kształtowania zabudowy (% powierzchni zabudowanej i wysokość
zabudowy),
maksymalne wskaźniki intensywności zabudowy w obrębie działki.
Warunkiem skuteczności wniesionego zarzutu do projektu planu miejscowego,
wyłożonego do publicznej wiadomości, jest wykazanie naruszenia ustaleń projektu
planu i interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut. Aby zarzut wniesiony do
projektu planu był skuteczny, trzeba wskazać konkretny przepis prawa naruszony przez
radę gminy. Ustalając przeznaczenie terenu w ramach przysługującego jej władztwa
planistycznego, gmina nie narusza konstytucyjnie chronionego prawa własności.
Zgodnie z art.140 kodeksu cywilnego właściciel może korzystać z rzeczy w granicach
określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do takich ustaw należy
m.in. ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym.
Proponowany w ustaleniach planu przebieg ww. drogi jest optymalnym rozwiązaniem
obsługi komunikacyjnej tego terenu.
ad.9. Zarzut Pani Zofii Osiej na niewłączenia w obszar terenów przeznaczonych na funkcję
mieszkaniową działek o nr ew. 147 i 149 uznaje się za niezasadny z następujących
względów:
Działki nr 147 i 149 nie spełniają wymogów związanych z lokalizacją budownictwa
mieszkaniowego.
Ograniczenia stanowią:
tereny przyległych lasów - odległość zabudowy od ściany lasu musi wynosić 30,0 m.
Zachowanie tego wymogu praktycznie wyłącza teren spod zabudowy.
Rów melioracyjny przebiegający dnem dolinki i stanowiący jednocześnie granicę
działek.
W przypadku wprowadzenia funkcji zabudowy mieszkaniowej należy wydzielić
3,0 m pas techniczny wzdłuż rowu oraz pas zieleni. Obecnie kanał jest dostępny,
a ego otoczenie stanowi zieleń.
W projekcie planu ze względów przyrodniczych i krajobrazowych projektowana ulica
041-81 stnowi na odcinku styku z zieloną doliną i lasem - granicę terenów
zurbanizowanych.
Warunkiem skuteczności wniesionego zarzutu do projektu planu miejscowego,
wyłożonego do publicznej wiadomości, jest wykazanie naruszenia ustaleń projektu
planu i interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut. Aby zarzut wniesiony do
projektu planu był skuteczny, trzeba wskazać konkretny przepis prawa naruszony przez
radę gminy. Ustalając przeznaczenie terenu w ramach przysługującego jej władztwa
planistycznego, gmina nie narusza konstytucyjnie chronionego prawa własności.
Zgodnie z art.140 kodeksu cywilnego właściciel może korzystać z rzeczy w granicach
określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do takich ustaw należy
m.in. ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym.
Nieuwzględnienie wymogów odnośnie odległości zabudowy od ściany lasu
wynikających z rozporządzenia Wojewody Gdańskiego Nr 5/94 (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr
27 z 25.11.1994 r., poz. 139) skutkowałoby nieuzgodnieniem projektu planu
z właściwymi organami z zakresu ochrony środowiska i tym samym niezachowaniem
procedury sporządzania planów określonej w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu
przestrzennym.
ad.10. Zarzut Państwa Małgorzaty i Józefa Słabyszów oraz Pani Ewy Kuźniecow na
niewłączenie w projekcie planu działek nr ew. 59 i 91 w obszar zabudowy
mieszkaniowo-usługowej uznaje się za niezasadny z następujących względów:
1. Teren działki nr 91 położony jest wzdłuż ulicy Dolne Młyny i wchodzi w skład
terenów doliny Potoku Strzyża zawartych pomiędzy ulicami Dolne Młyny -
Potokowa, wyłączonych spod zabudowy. Jest to obszar ekologicznie czynny
i objęty ochroną. Zadaniem planu jest jego rekultywacja i właściwe wykorzystanie
jako terenów zielonych.
2. Teren zawarty w granicach opracowania położony jest w zlewni Potoku Bystrzec I,
który jest odbiornikiem wód opadowych z bardzo dużego obszaru miasta.
Warunkiem przyjęcia zwiększonej ilości wód deszczowych z urbanizowanej zlewni
jest regulacja potoku oraz budowa nowych zbiorników retencyjno-osadowych
projektowanych przez “Hydroprojekt” Gdańsk w 1994 r. “Koncepcji regulacji
Potoku Bystrzec I”.
W ramach regulacji potoku przewidziana jest budowa trzech zbiorników
retencyjno-osadowych:
Dolne Młyny
Potokowa
Nowiec
Jeden z nich graniczy z działką nr 91.
3. Z uwagi na fakt, iż nad Potokiem Strzyża znajdują się relikty założeń
historycznych młynów oraz ze względu na wartości przyrodniczo-krajobrazowe
teren objęty jest ochroną Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków co znalazło swój
wyraz w odpowiednich zapisach ustaleń planu z których wynikają ograniczenia
dotyczące zabudowy.
4. Ze względów kompozycyjnych i ochrony krajobrazu - działka nr 91 nie może być
przedmiotem zabudowy. Zabudowa stworzyłaby parawan uniemożliwiający
ekspozycję doliny.
5. Działka nr 91 położona jest w strefie ochrony obiektu wojskowego. Wynikające z
tego faktu rygory nie nakazują likwidacji istniejących obiektów jak interpretowano
w zarzucie lecz zakazują wznoszenia nowych obiektów dla stałego pobytu ludzi.
W projekcie planu w obrębie granic strefy nie można wyznaczać terenów
budownictwa mieszkaniowego. Nie uhonorowanie tych rygorów spowodowałoby
nie uzgodnienie planu przez WSW, a co za tym idzie - plan nie byłby uchwalony.
6. Matryca mapy na której sporządzono projekt planu obejmuje stan na dzień
05.08.1996 r. Inwentaryzacja urbanistyczna wykonana została również w 1996
roku. Wszelkie inwestycje powstałe po tym czasie nie są ujęte w projekcie planu.
Wniesione uwagi na temat nieaktualności mapy należałoby skonkretyzować, a “nie
pomijać milczeniem” jak potwierdzono w zarzucie, skoro faktycznie nie pomija się
milczeniem.
Warunkiem skuteczności wniesionego zarzutu do projektu planu miejscowego,
wyłożonego do publicznej wiadomości, jest wykazanie naruszenia ustaleń projektu
planu i interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut. Aby zarzut wniesiony do
projektu planu był skuteczny, trzeba wskazać konkretny przepis prawa naruszony przez
radę gminy. Ustalając przeznaczenie terenu w ramach przysługującego jej władztwa
planistycznego, gmina nie narusza konstytucyjnie chronionego prawa własności.
Zgodnie z art.140 kodeksu cywilnego właściciel może korzystać z rzeczy w granicach
określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do takich ustaw należy
m.in. ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym. Teren, na którym znajdują się działki
stanowiące własność wnoszącej zarzut położone są w ww. strefie ochronnej i podlegają
stosownym ograniczeniom.
Wprowadzenie zapisów zgodnie z wnioskiem skutkowałyby brakiem uzgodnienia
z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym oraz Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków,
tym samym niezachowaniem procedury sporządzania planów określonej w art. 18
ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
ad.11. Zarzut Państwa Krystyny Kłek, Danuty Blank, Olgi Jerkiewicz oraz Piotra Sawras
na zawarte w ustaleniach projektu planu ograniczenie uniemożliwiające realizację
nowej zabudowy na terenie stanowiącym własność ww. uznaje się za niezasadny
z następujących względów:
Teren oznaczony na rysunku planu nr 005-21 jest w obrębie strefy ścisłej ochrony
konserwatorskiej i jako założenia historycznego młyna objęty jest określonymi rygorami
między innymi zakazem wprowadzenia nowej zabudowy w jego obrębie.
Obszar ten położony jest ponadto w 500.metrowej strefie ochronnej od obiektu
specjalnego (wojskowego), w której obowiązuje zakaz wznoszenia nowych
przeznaczonych na stały pobyt ludzi.
Warunkiem skuteczności wniesionego zarzutu do projektu planu miejscowego,
wyłożonego do publicznej wiadomości, jest wykazanie naruszenia ustaleń projektu
planu i interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut. Aby zarzut wniesiony do
projektu planu był skuteczny, trzeba wskazać konkretny przepis prawa naruszony przez
radę gminy. Ustalając przeznaczenie terenu w ramach przysługującego jej władztwa
planistycznego, gmina nie narusza konstytucyjnie chronionego prawa własności.
Zgodnie z art.140 kodeksu cywilnego właściciel może korzystać z rzeczy w granicach
określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do takich ustaw należy
m.in. ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym. Teren, na którym znajdują się działki
stanowiące własność wnoszącej zarzut położone są w ww. strefie ochronnej i podlegają
stosownym ograniczeniom.
Wprowadzenie zapisów zgodnie z wnioskiem skutkowałyby brakiem uzgodnienia
z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym oraz Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków,
tym samym niezachowaniem procedury sporządzania planów określonej w art. 18
ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
ad.12. Zarzut Spółdzielni Mieszkaniowej “Nowiec” na ustalenie projektu planu
wprowadzające zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w obrębie wyrobisk
poeksploatacyjnych przewidzianych w obowiązującym planie uznaje się za niezasadny
z następujących względów:
Granice opracowania miejscowego planu obejmują obszar doliny Potoku Strzyża i jej
bezpośredniego otoczenia wraz z kompleksem zieleni leśnej położonym w południowej
części.
Dolina potoku ze względów przyrodniczych, krajobrazowych oraz kulturowych
wyłączona jest spod zabudowy, a jej bezpośrednie otoczenie z tych samych powodów
winny stanowić tereny niskiej intensywności zabudowy, a więc tereny zabudowy
rozproszonej, użytkowanej pośród zieleni. Z trzech przedstawionych przez zespół
projektowy wariantów koncepcji planu w trakcie jego opiniowania wybrany został
wariant przyjęty w projekcie planu jako optymalny, który maksymalnie chroni ww.
wartości.
Kameralne w swym założeniu projektowane osiedle Nowiec, Dolne Młyny będzie
podkreślać walory środowiska naturalnego i krajobrazu w tym skalę i formy
fizjograficzne tworzące interesujące zestawienia. Nawiązuje skalą do założeń
historycznych młynów położonych w dolinie Potoku Strzyża.
Oprócz wymienionych uwarunkowań środowiska przyrodniczego i kulturowego
decydujący wpływ na sposób zagospodarowania terenu osiedla miały struktura władania
otaczających terenów oraz wnioski do planu złożone przez właścicieli gruntów.
Wszystkie bez wyjątku wnioski wnosiły potrzebę podziału terenu na działki zabudowy
jednorodzinnej. Fakt ten między innymi miał wpływ na zaprezentowany w projekcie
planu sposób zagospodarowania terenów położonych powyżej (będących przedmiotem
zainteresowania S-ni “Nowiec”), będących w ścisłym związku i zależności
funkcjonalno-przestrzennej z terenami prywatnymi, przez które prowadzona jest cała
infrastruktura łącznie z komunikacją. Zaprojektowanie na przedmiotowym terenie
zabudowy wielorodzinnej o wysokiej intensywności stworzyłoby przestrzenny
i funkcjonalny dysonans oraz spowodowałoby degradację środowiska, czego dobitnym
przykładem jest Osiedle Niedźwiednik, wskazane przez składającego zarzut jako
przykład i punkt odniesienia dla przeszłych realizacji. Jest sprawą oczywistą, że kolejne
miejscowe plany zawsze będą wnosić pewne zmiany w stosunku do poprzednich,
szczególnie w obszarach nie zainwestowanych. Takie działania mogą mieć swoje
prawne i merytoryczne uzasadnienia.
Warunkiem skuteczności wniesionego zarzutu do projektu planu miejscowego,
wyłożonego do publicznej wiadomości, jest wykazanie naruszenia ustaleń projektu
planu i interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut. Aby zarzut wniesiony do
projektu planu był skuteczny, trzeba wskazać konkretny przepis prawa naruszony przez
radę gminy. Ustalając przeznaczenie terenu w ramach przysługującego jej władztwa
planistycznego, gmina nie narusza konstytucyjnie chronionego prawa własności.
Zgodnie z art.140 kodeksu cywilnego właściciel może korzystać z rzeczy w granicach
określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do takich ustaw należy
m.in. ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym.
Teren, na którym znajdują się działki będące przedmiotem sporu sądowego, położone są
w strefie ochronnej (otulina Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego).
Wprowadzenie zapisów zgodnie z wnioskiem skutkowałyby brakiem uzgodnienia
z organami właściwymi do uzgadniania planów, w szczególności z Wojewódzkim
Konserwatorem Przyrody, tym samym niezachowaniem procedury sporządzania planów
określonej w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
