Haagse Hakken in column Trouw - Asha ten Broeke

Document Sample
Haagse Hakken in column Trouw - Asha ten Broeke Powered By Docstoc
					En opeens is de hoge hak het symbool van
vrouwelijk succes
Asha ten Broeke − 01/05/12, 11:47




'Acht uur op hakken, dat houd ik echt niet vol', klaagt het meisje dat in de trein tegenover me
zit. Ze is horecastudent en moet voor haar opleiding een dag gastvrouw zijn bij een niet nader
gespecificeerd chique evenement. 'Nette kleding, oké. Maar dit is toch niet te doen? Ik moet de
hele tijd staan! Bovendien: de jongens hoeven dat ook niet'. Weigeren is geen optie, vertelt ze.
Vorig jaar kwam een vriendin op keurige platte schoenen en die werd naar huis gestuurd met
een onvoldoende.

Hoge hakken horen tegenwoordig bij het zakelijke standaarduniform van de vrouw. Niet alleen in de
horeca, maar ook in de politiek, zo las ik afgelopen donderdag in Trouw. In het boek 'Haagse hakken'
(de titel is al veelzeggend) vertellen politicae over hun succes. Uiterlijk speelt een belangrijke rol. 'De
Nederlandse vrouw die wat wil in de politiek, laat zichzelf zien', staat er. Wat 'jezelf' is, is echter aan
strenge regels gebonden. 'Geen donker broekpak à la Angela Merckel of Hilary Clinton' en over een
voorkeur voor platte schoenen zegt een van de schrijfsters dat het maar de vraag is of vrouwen zich
dat wel kunnen permitteren. Zonder hoge hak geen succes.

Eenzelfde boodschap stond in februari ook al in feministisch maandblad Opzij. In het artikel
'Emancipatie op hakken' (heb je ze weer) werd een beetje neergekeken op vrouwen die hun 'erotisch
kapitaal' nog niet inzetten op de werkvloer. Door er aantrekkelijk bij te lopen, kun je als vrouw slim
gebruikmaken van het feit dat mannen meer seks willen dan vrouwen en dus permanent seksueel
gefrustreerd zijn. Als zij dan een kort rokje met een hoog hakje zien, zo is de gedachte blijkbaar, zijn
ze zo met seks bezig dat je van alles gedaan krijgt. Hij wil iets van jou. Macht ligt dan voor het
oprapen.

Deze redenering is allesbehalve modern. Toen evolutiepsychologen in de jaren '60 en '70 schreven
over de positie van de seksen in de prehistorie, waren er precies twee zaken waarover de vrouw
macht kreeg toebedacht: het opvoeden van de kinderen en de toegang tot seks. Mannen, zo luidde de
theorie, wilden dit eerste liever niet, maar van dit laatste zoveel mogelijk. De kieskeurige vrouwen,
echter, rantsoeneerden de seks vanwege het babytechnische nawerk. Deze strijd kennen we ook uit
de rest van het dierenrijk, alwaar de mannetjes gedurende de evolutie allerhande trucs hebben
opgepikt om zo succesvol mogelijk naar de baarmoeders van de dames te dingen. De pauw is een
klassiek voorbeeld van zo'n ietwat uit de hand gelopen casanova.
Wanneer ik echter naar de foto's van vrouwelijke politici en zakenmensen kijk, met hun goudkleurige
pumps, strakke jurkjes, glimmende sieraden en felrode lippen, vraag ik me af: wie is hier nou de
pauw? Wie dingt hier naar de gunsten van wie? Als je je uiterlijk en de seksuele frustratie van een
ander nodig hebt om wat gedaan te krijgen, wie heeft er dan werkelijk de macht?

Begrijp me niet verkeerd: er is niets mis met een vrouw die graag hoge hakken of een kek jurkje
draagt, omdat ze zich daar fijn in voelt. Maar zodra vrouwen zich lage schoenen en een broekpak niet
kunnen permittéren, is erotisch kapitaliseren geen vrije keus meer, maar een modern korset. En laten
we onszelf dan niet wijsmaken dat de hoge hak een symbool van macht en succes is.

				
DOCUMENT INFO
Shared By:
Stats:
views:147
posted:5/3/2012
language:Dutch
pages:2