Flash 2 by gegeshandong

VIEWS: 6 PAGES: 8

									                                       ΤO ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ :

                 “NEW CONCEPTS IN GLOBAL TECTONICS - NCGT-98 TSUKUBA”


ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ :Το συνέδριο αυτό οργανώθηκε από μια μεγάλη ομάδα Ιαπώνων γεωλόγων,
υπό την αιγίδα των καθηγητών Fujita και Suzuki. Η ομάδα αυτή, τα μέλη της οποίας προέρχονται από
διάφορα πανεπιστήμια (π.χ. Yamagata, Gifu, Shimane, Sinsu, Niigata, Yamaguchi, Saitama, ERI, Okayama,
Hokkaido, Tottori, κ.ά) συνεργάσθηκε με τη Geological Survey of Japan και με το Newsletter “New Concepts
in Global Tectonics”, που εκδίδεται από τους Choi και Dickins, στην Αυστραλία. Η κοινή πεποίθηση των
μελών αυτής της ομάδας είναι ότι η τεκτονική των πλακών δεν μπορεί να εξηγήσει τη γεωλογία και την
τεκτονική της Ιαπωνίας αλλά και της Γης. Η ιδέα της οργάνωσης του συνεδρίου αυτού γεννήθηκε από τις
συζητήσεις της ομάδας “New Concepts in Global Tectonics” που συγκροτήθηκε κατά τη διάρκεια του
συνεδρίου IGC 1996, στην Κίνα. Ο σκοπός του πρώτου αυτού παγκόσμιου συνεδρίου με τίτλο ”Nέες
Αντιλήψεις στην Παγκόσμια Τεκτονική” ήταν να παρουσιασθούν νέες απόψεις για την παγκόσμια τεκτονική,
ανταγωνιστικές προς τη θεωρία των Τεκτονικών Πλακών.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ - ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ - ΑΠΟΨΕΙΣ : Tις δύο πρώτες μέρες, 20 και 21 Νοεμβρίου, έγινε επίσκεψη
στη χερσόνησο Boso, όπου το 1703 και το 1923 έγιναν δύο μεγάλοι σεισμοί με μέγεθος Μ=8.4 και Μ=7.9,
αντίστοιχα. Ο τελευταίος σεισμός είχε περίπου 150.000 νεκρούς. Ο σκοπός της επίσκεψης ήταν να
εντοπισθούν τα γεωτεκτονικά στοιχεία (ιζηματογένεση, εφελκυσμός, κανονικά ρήγματα κλπ) που
αποδεικνύουν ότι η σεισμικότητα της περιοχής εξηγείται με κάθετες κινήσεις μάγματος και εφελκυσμό και όχι
με οριζόντιες κινήσεις πλακών και συμπίεση.Οι συνεδριάσεις έγιναν στην πόλη-πανεπιστημιούπολη-
ερευνητικό κέντρο Tsukuba στις εγκαταστάσεις της Geological Survey of Japan, στις 22 και 23 Νοεμβρίου,
1998. Εγιναν τέσσερις (4) συνεδριάσεις - στη μία από τις οποίες προήδρευσα - και 56 ανακοινώσεις από
εκπροσώπους 12 χωρών (Ιαπωνία-24, Ρωσία-7, ΗΠΑ-6, Αυστραλία-5, Καναδά-3, Ελλάδα-3, Κίνα-2, Ινδία-2,
Μογγολία-1, Κορέα-1, Ρουμανία-1, Γερμανία-1). Από αυτές οι 23 παρουσιάστηκαν προφορικά και οι 33 σε
πόστερ. Στα πρακτικά του συνεδρίου έχουν περιληφθεί 73 εργασίες. Η διαφορά, των 17 εργασιών, οφείλεται
στην απουσία πολλών Ρώσων που, λόγω της οικονομικής κρίσης, δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν το
συνέδριο. Από την Ελλάδα ήμουν ο μόνος αντιπρόσωπος.
    Κοινός τόπος όλων των απόψεων που εκφράσθηκαν είναι ότι τα γεωδυναμικά φαινόμενα μπορούν να
εξηγηθούν καλύτερα με κάθετες - διαπυρικές κινήσεις μάγματος και μεταβολή του μεγέθους της Γης παρά με
οριζόντιες κινήσεις πλακών και σταθερότητα του μεγέθους της. Επομένως ούτε τα ρεύματα μεταφοράς
(convection cells), ούτε η κατάδυση λιθοσφαιρικών πλακών (subduction) είναι αποδεκτοί μηχανισμοί για
γεωλογικούς, γεωφυσικούς, θερμοδυναμικούς και μηχανικούς λόγους. Από εκεί και πέρα υπάρχουν
διάφορες απόψεις που συνοπτικά μπορούν να ενταχθούν σε τέσσερις κατηγορίες. Μερικές από τις απόψεις
αυτές έχουν συζητηθεί, στον ένα ή άλλο βαθμό, και στο παρελθόν, αλλά ήταν η πρώτη φορά που
ακούστηκαν και συζητήθηκαν όλες μαζί σ’ ένα διεθνές συνέδριο.
 Τεκτονική της Υπερροής - Συστολή (Surge Tectonics - Contraction). Προτάθηκε από Αμερικανούς
    (Meyerhoff, Smoot, Taner), Αυστραλούς (Choi), Ινδούς (Bhat), Ιάπωνες (Yano), κ.ά. Η άποψη αυτή
    υποστηρίζει ότι η Γη ψύχεται και γιαυτό συστέλλεται. Η συστολή της εξηγεί τις συμπιεστικές τάσεις. Η
    βασική όμως άποψη των υποστηρικτών της θεωρίας αυτής είναι ότι στα ανώτερα 100 χλμ υπάρχουν
    κανάλια “ρευστού” μάγματος το οποίο “ωκεανοποιεί” τον ηπειρωτικό φλοιό που αρχικά κάλυπτε όλη τη
    Γη (αυτό που σήμερα είναι ήπειροι και ωκεανοί) σε μια Γη που το μέγεθος της ήταν ελαφρώς μεγαλύτερο
    από το σημερινό. Τα “κανάλια υπερροής” - “surge channels”, με χαμηλές ταχύτητες διάδοσης των Ρ
    κυμάτων, μέχρι 5.4 km/sec, βρίσκονται κάτω από κάθε τύπο τεκτονικής ζώνης, π.χ. μεσοωκεάνιες
    ράχεις, ρήγματα, ηπειρωτικές ρηξιγενείς ζώνες, πτυχωσιγενείς ζώνες κλπ, και είναι υπεύθυνα για όλα τα
    γεωδυναμικά φαινόμενα που παρατηρούνται στην επιφάνεια της Γης.
 Παλμική Κίνηση της Γης (Pulsation), με ή χωρίς διαστολή, από Ρώσους ( Milanovsky), Ιάπωνες
    (Suzuki) και Αυστραλούς (Dickins), κ.ά. Κύριο στοιχείο της είναι η παλμική κίνηση (περιοδική διαστολή
    και συστολή) της Γης.
 Διαστολή της Γης (Expansion). Υποστηρίχθηκε και υποστηρίζεται από Γερμανούς (Hilgenberg, Vogel),
    Αυστραλούς (Carey, Maxlow), Ιάπωνες (Gorai, Hoshino), Ρώσους (Neiman, Blinov), Αμερικανούς
    (Kremp, Luckert), Ινδούς (Ahmad), Καναδούς (Hunt), Αγγλους (Owen), Γάλλους (Talobre), Ιταλούς
    (Scalera), Πολωνούς (Koziar), κ.ά. Με βάση τις μαγνητικές ανωμαλίες που παρατηρούνται στους
    ωκεανούς η άποψη αυτή, που είναι και η κύρια αντίπαλη θεωρία στη θεωρία των τεκτονικών πλακών,
    υποστηρίζει ότι το μέγεθος της Γης έχει αυξηθεί εκθετικά, ιδιαίτερα τα τελευταία ~200 εκατ. χρόνια. Το
    ερώτημα είναι αν η αύξηση του μεγέθους οφείλεται στην αύξηση της μάζας ή η μάζα της παραμένει
    σταθερή με το χρόνο και αυξάνεται ο όγκος της με παράλληλη και ανάλογη μείωση της μέσης
    πυκνότητας της.
 Μετασχηματισμός της Ύλης  Διαστολή - Παλμική Κίνηση της Γης (Matter Transformation 
    Expansion - Pulsation). Η βασική ιδέα της υπόθεσης αυτής, που προτάθηκε από μένα, είναι ο
    μετασχηματισμός στοιχειωδών σωματιδίων και υδρογόνου σε ήλιο και μετά σε μεγαλύτερα στοιχεία που
συνθέτουν την “Πλεονάζουσα Μάζα ( Π.Μ.)”. Συνοπτικά η άποψη μου που περιλαμβάνεται στην κύρια
εργασία μου (Excess Mass Stress (E.M.S.), the driving force of geodynamic phenomena. In
“Proceedings of International Symposium on New Concepts in Global Tectonics”, 26-34) είναι : Αρχικά,
                                                                           51
δηλαδή πριν από ~4.6 δισ. χρόνια, συγκεντρώθηκε ένα ‘νέφος’ ~3.610 νουκλεόνιων (πρωτόνια και
νετρόνια, υπό τη μορφή κυρίως πυρήνων υδρογόνου), όσα και σήμερα αποτελούν τη μάζα της Γης, και
    53
~10 ηλεκτρονίων. Ο όγκος του ‘νέφους’ ήταν μικρότερος του όγκου του σημερινού πυρήνα της Γης, και
                                      3
η πυκνότητα του ήταν ~45 gr/cm . Μέσα από διαδοχικές συντήξεις, που ήταν αποτέλεσμα laser
clustering είχαμε το “μετασχηματισμό - transformation”, πρώτα με αργούς ρυθμούς, στοιχείων που είχαν
σχετικά μεγάλο μέγεθος, π.χ. Κ, Na, U, Th κ.α., και η ενέργεια του πυρηνικού δεσμού τους ήταν
μικρότερη από τα ~8.8 MeV ανά νουκλεόνιο. Η ενέργεια αυτή αντιστοιχεί στο σίδηρο, και η αδυναμία
υπέρβασης της εξηγεί την έλλειψη σιδήρου στα πετρώματα των παλαιών κρατονικών μαζών. Τα
τελευταία ~200 εκατ. χρόνια η διαδικασία αυτή επιταχύνθηκε, είχαμε την υπέρβαση του ορίου των 8.8
MeV, και τη δημιουργία του μεγαλύτερου μέρους του μανδύα και των ωκεάνιου τύπου πετρωμάτων που
είναι πλούσια σε σίδηρο. Συνολικά περίπου τα 2/3 της αρχικής ποσότητας των νουκλεονίων έχουν
μετασχηματισθεί μέχρι τώρα. Ο μετασχηματισμός είχε σαν συνέπεια την αύξηση του όγκου - διαστολή
                                                                                                   3
της Γης κατά 8 περίπου φορές, και την αντίστοιχη μείωση της μέσης πυκνότητας της στα 5.5 gr/cm . Σε
περιόδους έντασης του μετασχηματισμού (transformation), έχουμε ένταση του σχηματισμού λέϊσερ (laser
clustering) των ηλεκτρονίων και μείωση της πίεσης που εξασκούν τα ηλεκτρόνια (degeneracy pressure)
και συνακόλουθα τάση μείωσης του όγκου του πυρήνα και εμφάνιση συμπιεστικών τάσεων παράλληλα
με τις εφελκυστικές, που είναι και οι κυρίαρχες. Οι εφελκυστικές τάσεις είναι αποτέλεσμα της προσθήκης
της “Πλεονάζουσας Μάζας (Π.Μ.) - Excess Mass (Ε.Μ.)” -όπως την ονομάζω, που είναι η κύρια
διαδικασία και που έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση του όγκου της Γης. Αντίθετα σε περιόδους που ο
μετασχηματισμός δεν είναι έντονος, ο σχηματισμός λέϊσερ μειώνεται, η πίεση των ηλεκτρονίων αυξάνει
και ο εξωτερικός πυρήνας τείνει να διασταλεί. Σύμφωνα με όλες τις ελαστικές παραμέτρους (μέτρο
δυσκαμψίας, μέτρο κυβικής ελαστικότητας, παράγοντας Q, ταχύτητες διάδοσης των σεισμικών κυμάτων,
πυκνότητα) το εσωτερικό της Γης συμπεριφέρεται ως στερεό-πλαστικό υλικό, ιδιαίτερα για βάθη
μεγαλύτερα των 100-200 χλμ. Οι σεισμοί βάθους σε βάθη από ~700 μέχρι ~200 χλμ οφείλονται στις
συμπιεστικές δυνάμεις που αναπτύσσονται κατά την άνοδο της Π.Μ., ενώ για βάθη μεταξύ ~200 και ~60
χλμ μπορεί να οφείλονται στην βαρυτική ολίσθηση-εφίππευση της. Στα ανώτερα στρώματα του
εσωτερικού της Γης η Π.Μ. μπορεί να διεισδύει στο φλοιό, να αποσυμπιέζεται, με αποτέλεσμα να
αυξάνεται η θερμοκρασία της και να συμπεριφέρεται ως παχύρρευστο “υγρό” δημιουργώντας τα ‘κανάλια
υπερροής’ (surge channels). Ιδιαίτερα σε περιοχές όπου η αποσυμπίεση είναι πιό έντονη, δηλαδή σε
περιοχές κοντά στην επιφάνεια, όπως τα ηφαίστεια και οι μεσοωκεάνιες ράχεις, δημιουργείται ένα
“μανιτάρι” αποσυμπίεσης στο οποίο οι θερμοκρασίες είναι πολύ υψηλές. Επομένως η ‘Τεκτονική της
Υπερροής’ (Surge Tectonics) μπορεί να έχει εφαρμογή, στο πλαίσιο όμως μιας διαστελόμενης Γης όπου
η θερμική ενέργεια παίζει ρόλο στα ανώτερα στρώματα του εσωτερικού της. Αντίθετα η
υπεραγωγιμότητα και η υπερευστότητα του εξωτερικού πυρήνα είναι συμβατή μόνο με χαμηλές
                                            0
θερμοκρασίες, πιθανώς της τάξης των 100 C, και με την παρουσία ηλίου. Η διηλεκτρικότητα του ηλίου
(He) μπορεί να εξηγήσει και τις αναστροφές του μαγνητικού πεδίου. Η πίεση που απαιτείται για να γίνει η
                                                                                        27
σύντηξη πυρήνων υδρογόνου στον εξωτερικό πυρήνα της Γης, είναι της τάξης των 10 Pascal, ενώ η
                                                         11
πίεση του υπερκείμενου μανδύα είναι της τάξης των 10 Pascal. Είναι η ενέργεια αυτή, που οφείλεται
στις ηλεκτρομαγνητικές και στις πυρηνικές δυνάμεις, που οδηγεί την Π.Μ. στην επιφάνεια της Γης. Η
αποσυμπίεση της “πλεονάζουσας μάζας” έχει σαν αποτέλεσμα τη μετατόπιση του μήκους κύματος της
ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας προς το υπερύθρο με αποτέλεσμα η θερμοκρασία της όσο πλησιάζει
προς την επιφάνεια της Γης να αυξάνεται, και να πέρνει τη μέγιστη τιμή της στην επιφάνεια της Γης. Oλα
αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Γη δεν είναι μια θερμική μηχανή, αλλά μια μηχανή παραγωγής
τάσεων, και μόνο πολύ κοντά στην επιφάνειά της μπορεί να λειτουργήσει ως θερμική μηχανή.
                            ΣΕΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΕΠΙΣΤΗΜΥΘΙΑ

Ως επιστημύθιο ορίζεται μία αυτοαναπαραγόμενη διανοητική μονάδα που προκύπτει από την παρατήρηση
γεγονότων (επιστήμη) και επεκτείνεται από διαίσθηση ή πίστη (μύθος) στο χώρο και στο χρόνο για να
περιλάβει μεγαλύτερες αλήθειες, όπως σ’ένα δόγμα Το επιστημύθιο μπορεί να είναι σωστό ή λάθος και
μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο όπως ένα σύμβολο πίστης. Για να είναι σωστό θα πρέπει συνεχώς να
επιβεβαιώνεται από την παρατήρηση. To επιστημύθιο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί αντίστοιχο του
γονιδίου που είναι μια οργανική μονάδα, και η επιστήμη ένα μωσαϊκό επιστημυθίων.

Ένα παλιό και λάθος επιστημύθιο ήταν η επίπεδη Γη, μέχρι που ο Πυθαγόρας (580 - 490 π.Χ.) είδε τη σκιά
της πάνω στη Σελήνη και συμπέρανε ότι η Γη είναι στρογγυλή. Το ίδιο λάθος ήταν το γεωκεντρικό
σύστημα που τόσο ο Αριστοτέλης (384 - 322 π.Χ), που όμως παραδεχόταν τη σφαιρικότητα της Γης, όσο
και ο Πτολεμαίος (108 - 168 μ.Χ.) υποστήριζαν. Αντίθετα ένα σωστό επιστημύθιο ήταν το ηλιοκεντρικό
σύστημα που ο Αρίσταρχος (320 - 250 π.Χ.) και πολλούς αιώνες αργότερα οι Κοπέρνικος (1473 - 1543 ),
Μπραχ (1546 - 1601), Μπρούνο (1548 - 1600), Γαλιλαίος (1564 - 1642), Κέπλερ (1571 - 1630), Νεύτωνας
(1642 - 1727) υποστήριξαν και αργότερα όλη η επιστημονική κοινότητα αποδέχθηκε. Προηγήθηκε βέβαια η
ισχυρή αντίδραση του εκκλησιαστικού κατεστημένου, η συκοφάντηση του Μπραχ, το κάψιμο του Μπρούνο,
η αποκήρυξη των απόψεων του και το “όμως γυρίζει” του Γαλιλαίου.

Mεγάλα λάθη έχουν γίνει στον προσδιορισμό της ηλικίας της Γης. Ο Ιρλανδός αρχιεπίσκοπος Ούσερ
προσδιόρισε το 1664 με βάση τις βιβλικές γενεές (Αβραάμ, Ιακώβ κλπ) ότι η δημιουργία της Γης έγινε στις
9.00 η ώρα το πρωϊ της 26ης Οκτωβρίου του έτους 4004 π.Χ.!!! Ο Γάλλος κόμης ντε Μπουφόν (1707-1788)
υπολόγισε ότι η ηλικία της Γης είναι 75 χιλιάδες χρόνια, όσο χρειάζεται για να ψυχθεί ο σίδηρος στο
εσωτερικό της. Ο Ουϊλλιαμ Τόμσον (1824 - 1907), δηλαδή o έγκριτος φυσικός Κέλβιν, γνωστός από την
ομώνυμη κλίμακα θερμοκρασίας, υποστήριζε ότι η ηλικία της Γης ήταν 20 εκατομύρια χρόνια, και σε
καμμιά περίπτωση δεν ξεπερνούσε τα 100 εκατομύρια χρόνια. Αντίθετα ο γεωλόγος Γκέϊκε, σύγχρονος του
λόρδου Κέλβιν, υποστήριζε ότι η ηλικία της Γης είναι πολύ μεγαλύτερη από 100 εκατομύρια χρόνια.

Τον 18ο αιώνα υπήρχαν δύο ανταγωνιστικές απόψεις σχετικά με την προέλευση των πετρωμάτων. Ο
πλουτονισμός, με κύριο εκπρόσωπό τον Τζέιμς Χάττον (1726 - 1797) γιατρό και γεωλόγο, που υποστήριζε
ότι όλα τα πετρώματα της Γης στερεοποίηθηκαν από μια αρχικά λυομένη μάζα. Αντίθετα ο Αβραάμ Βέρνερ
(1750 - 1817) νομικός και γεωλόγος, με το νεπτουνισμό του θεωρούσε ότι όλα τα πετρώματα
σχηματίσθηκαν μέσα ή από το νερό.Ο Κάρολος Λύελ (1797 - 1875), παρόλο που είχε ασπασθεί τη
Δαρβίνεια θεωρία της εξέλιξης ερμήνευσε μη εξελικτικά, με την αρχή της ομοιομορφίας, την ιδέα του
Χάττον ότι “το παρόν είναι το κλειδί για το παρελθόν”.

Πολλούς αιώνες πριν ο Ξενοφάνης (570 - 480 π.Χ.) θεωρούσε ότι η ηλικία των πετρωμάτων είναι
πεπερασμένη, τα απολιθώματα είναι υπολείμματα προηγούμενης ζωής, και τα ιζηματογενή πετρώματα
είναι προϊόντα εναπόθεσης ιζημάτων στον πυθμένα της θάλασσας. Ο Ηρόδοτος (485 - 410 π.Χ.)
παρατήρησε τις εναποθέσεις στο Δέλτα του Νείλου και τις ερμήνευσε ως αποτέλεσμα διαδοχικών
πλημμυρών, που κάθε μία εναπέθετε ένα πολύ λεπτό στρώμα ιζήματος. Ως εκ τούτου, συμπέρανε, θα πρέπει
να είχαν περάσει πολλές χιλιάδες χρόνια για να γίνει το Δέλτα του Νείλου. Απόλυτα σωστά επιστημύθια.

Μόλις όμως φύγουμε από την επιφάνεια της Γης, δηλαδή από το περιβάλλον των χαμηλών πιέσεων και
θερμοκρασιών όπου έχουμε τη δυνατότητα άμεσης παρατήρησης, το μυθικό στοιχείο του επιστημυθίου
ενισχύεται. Ο μύθος του Εγκέλαδου χρησιμοποιήθηκε για την ερμηνεία των σεισμών και των ηφαιστείων.
O Εγκέλαδος, γυιός του Τάρταρου και της Γης, μονομάχησε και σκοτώθηκε από το Σειληνό, ακόλουθο του
Διονύσου, ή από το Δία και θάφτηκε κάτω από την Όσσα ή την Όθρυ. Κατ’ άλλους πάλι σκοτώθηκε από την
Αθηνά που τον έθαψε στη Σικελία και πάνω του έριξε την Αίτνα. Όταν γυρίζει και αναπνέει έχουμε
σεισμούς και ηφαίστεια.

Ο Αναξιμένης (585-525 π.Χ.) που, μαζί με τον Αναξίμανδρο (611-546 π.Χ.) και τον Αναξαγόρα (500-428
π.Χ.), εισήγαγε τις έννοιες του απείρου και του αιθέρα, υποστήριζε ότι τα ρήγματα και οι σεισμοί
δημιουργούνται από την ξήρανση της βρεγμένης Γης. Ο Πυθαγόρας πίστευε ότι το κέντρο της Γης είναι μια
πύρινη σφαίρα.
Το επιστημύθιο ότι η Γή είναι μια θερμική μηχανή είναι και σήμερα κυρίαρχο και συνδυάζεται, μεταξύ
άλλων, με το επιστημύθιο της τεκτονικής των πλακών που απαιτεί σταθερότητα του μεγέθους της Γης
και ρεύματα μεταφοράς για τη μετακίνηση των πλακών, οριζόντιες δυνάμεις και την κατάδυση των
πλακών στις τάφρους. H υπέρβαση των δυνάμεων τριβής, δηλαδή των κατά 1040 ισχυρότερων της βαρύτητας
ηλεκτρομαγνητικών δυνάμεων, θεωρείται ότι γίνεται με τη δράση της βαρύτητας και της θερμότητας τόσο
κατά την “άνοδο του θερμού μάγματος” (θετική άνωση), όσο και κατά την “κατάδυση της ψυχρής
λιθόσφαιρας” (αρνητική άνωση). Αυτό όμως είναι μηχανικά και θερμοδυναμικά αδύνατο.

Στο κοσμικό επίπεδο η αντίληψη ότι η θερμότητα είναι η κυρίαρχη μορφή ενέργειας και η βαρύτητα η
κυρίαρχη δύναμη εκφράζεται με το επιστημύθιο της μεγάλης έκρηξης.

Το μυαλό του ανθρώπου είναι συνηθισμένο να σκέπτεται με αναφορά στο περιβάλλον των χαμηλών πιέσεων
και θερμοκρασιών της επιφάνειας της Γης, όπου κυρίαρχη δύναμη είναι η βαρύτητα. Επίσης θεωρεί το χάος
και την αταξία των υψηλών θερμοκρασιών, και όχι την τάξη των υψηλών πιέσεων, ούτε τις
ηλεκτρομαγνητικές και πυρηνικές δυνάμεις του κβαντικού μικροκόσμου, σαν τον πιό κατανοητό τρόπο
επίτευξης υψηλών ενεργειών. Στο περιβάλλον της επιφάνειας της Γης οι υψηλές θερμοκρασίες και η
βαρύτητα μας είναι πολύ πιο οικείες συνθήκες από τις υψηλές πιέσεις και τις ηλεκτρομαγνητικές και
πυρηνικές δυνάμεις.

Κατά την αντίληψη μου η Γη δεν είναι μια θερμική μηχανή, αλλά μια μηχανή παραγωγής τάσεων. Η
μηχανική πίεση είναι κάθετη, ασκείται από “σφήνες” πλεονάζουσας μάζας που παράγεται στον εξωτερικό
πυρήνα με μια διαδικάσια μετασχηματισμού ηλεκτρονίων, πρωτονίων και νετρονίων, δηλαδή πλάσματος,
σε άτομα με όλο και μεγαλύτερη ενέργεια πυρηνικού δεσμού, μέχρι τα 8.8 MeV ανά νουκλεόνιο που έχει ο
σίδηρος. Αποτέλεσμα της διαδικασίας αυτής είναι η διαστολή και η παλμική κίνηση της Γης. Ο πυρήνας
της Γης είναι ψυχρός, τον χαρακτηρίζει η υπεραγωγιμότητα, και στο εσωτερικό της Γης κυρίαρχη είναι η
μηχανική πίεση που προέρχεται από ηλεκτρομαγνητικές και πυρηνικές δυνάμεις και όχι η δύναμη της
βαρύτητας και η θερμότητα. Οι δυνάμεις που είναι υπεύθυνες για όλα τα γεωδυναμικά φαινόμενα, και
επομένως και για τους σεισμούς είναι κυρίως κάθετες.

Σε κάθε περίπτωση οι νόμοι που διέπουν την ακριβή κατανομή, στο χώρο και στο χρόνο, των τάσεων που
προκαλούν τους σεισμούς δεν είναι γνωστοί, γιαυτό και η αδυναμία πρόγνωσης των σεισμών με
αιτιοκρατικές μεθόδους.




    ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ .
                  Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΓΕΩΕΠΙΣΤΗΜΩΝ.


Η επιστήμη έχει ως στόχο τη γνώση πραγμάτων που υπάρχουν έξω από τον άνθρωπο και ανεξάρτητα από τη
θέλησή του. Βασική προϋπόθεση είναι η δυνατότητα πλήρους και ακριβούς γνώσης. Κατά τη σχολή της
Κοπεγχάγης - Χαϊσενμπέργκ, Ντιράκ, Πάουλι, κ.ά. - η προϋπόθεση αυτή για το μικρόκοσμο δεν υπάρχει. Το
ερώτημα είναι αν η αβεβαιότητα και η απροσδιοριστία είναι εγγενείς ιδιότητες της ύλης, ή οφείλονται στη
δική μας έλλειψη γνώσης των νόμων-αναγκαιοτήτων του κβαντικού μικρόκοσμου. Αν ο κόσμος είναι
άπειρος η πλήρης και ακριβής γνώση είναι αδύνατη. Το αντίθετο συμβαίνει αν είναι πεπερασμένος. Ποιό
από τα δύο είναι αληθές δεν το γνωρίζουμε. Αυτό όμως που διαισθητικά κατανοούμε είναι ότι το μέγεθος
του κόσμου που μας περιβάλλει είναι ακόμα(;) ασύλληπτα μεγάλο. Κατά τούτο και το μυθικό στοιχείο στις
επιστήμες του περιβάλλοντος, δηλαδή σ’όλες τις φυσικές επιστήμες.

Ως επιστημύθιο, που είναι η προτεινόμενη ελληνική μετάφραση του αγγλικού όρου meme, ορίζεται μία
αυτοαναπαραγόμενη διανοητική μονάδα που προκύπτει από την παρατήρηση γεγονότων και επεκτείνεται
από διαίσθηση ή πίστη στο χώρο και στο χρόνο για να περιλάβει μεγαλύτερες αλήθειες, όπως σ’ένα δόγμα
Το επιστημύθιο μπορεί να είναι σωστό ή λάθος και μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο όπως ένα
σύμβολο πίστης. To επιστημύθιο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί αντίστοιχο του γονιδίου που είναι μια
οργανική μονάδα, και η επιστήμη ως ένα μωσαϊκό επιστημυθίων. Το επιστημύθιο για να είναι σωστό θα
πρέπει συνεχώς να επιβεβαιώνεται από την παρατήρηση.

Ένα παλιό και λάθος επιστημύθιο ήταν η επίπεδη Γή, μέχρι που ο Πυθαγόρας (580 - 490 π.Χ.) είδε τη σκιά
της πάνω στη Σελήνη και συμπέρανε ότι η Γη είναι στρογγυλή. Το ίδιο λάθος ήταν το γεωκεντρικό σύστημα
που τόσο ο Αριστοτέλης (384 - 322 π.Χ), που όμως παραδεχόταν τη σφαιρικότητα της Γης, όσο και ο
Πτολεμαίος (108 - 168 μ.Χ.) υποστήριζαν. Αντίθετα ένα σωστό επιστημύθιο ήταν το ηλιοκεντρικό σύστημα
που ο Αρίσταρχος (320 - 250 π.Χ.) και πολλούς αιώνες αργότερα οι Κοπέρνικος (1473 - 1543 ), Μπραχ
(1546 - 1601), Μπρούνο (1548 - 1600), Γαλιλαίος (1564 - 1642), Κέπλερ (1571 - 1630), Νεύτωνας (1642 -
1727) υποστήριξαν και αργότερα όλη η επιστημονική κοινότητα αποδέχθηκε. Προηγήθηκε βέβαια η ισχυρή
αντίδραση του εκκλησιαστικού κατεστημένου, η συκοφάντηση του Μπραχ, το κάψιμο του Μπρούνο, η
αποκήρυξη των απόψεων του και το “όμως γυρίζει” του Γαλιλαίου.

Mεγάλα λάθη έχουν γίνει όσον αφορά τον προσδιορισμό της ηλικίας της Γης. Ο Ιρλανδός αρχιεπίσκοπος
Ούσερ προσδιόρισε το 1664 με βάση τις βιβλικές γενεές (Αβραάμ, Ιακώβ κλπ) ότι η δημιουργία της Γης
έγινε στις 9.00 η ώρα το πρωϊ της 26ης Οκτωβρίου του έτους 4004 π.Χ.!!! Ο Γάλλος κόμης ντε Μπουφόν
(1707-1788) υπολόγισε ότι η ηλικία της Γης είναι 75 χιλιάδες χρόνια, όσο χρειάζεται για να ψυχθεί ο
σίδηρος στο εσωτερικό της. Ο Ουϊλλιαμ Τόμσον (1824 - 1907), δηλαδή o έγκριτος φυσικός Κέλβιν, γνωστός
από την ομώνυμη κλίμακα θερμοκρασίας, υποστήριζε ότι η ηλικία της Γης ήταν 20 εκατομύρια χρόνια, και
σε καμμιά περίπτωση δεν ξεπερνούσε τα 100 εκατομύρια χρόνια. Αντίθετα ο γεωλόγος Γκέϊκε, σύγχρονος
του λόρδου Κέλβιν, υποστήριζε ότι η ηλικία της Γης είναι πολύ μεγαλύτερη από 100 εκατομύρια χρόνια.

Τον 18ο αιώνα υπήρχαν δύο ανταγωνιστικές απόψεις σχετικά με την προέλευση των πετρωμάτων. Ο
πλουτονισμός, με κύριο εκπρόσωπό τον Τζέιμς Χάττον (1726 - 1797) γιατρό και γεωλόγο, που υποστήριζε
ότι όλα τα πετρώματα της Γης στερεοποίηθηκαν από μια αρχικά λυομένη μάζα. Αντίθετα ο Αβραάμ Βέρνερ
(1750 - 1817) νομικός και γεωλόγος, με το νεπτουνισμό του θεωρούσε ότι όλα τα πετρώματα
σχηματίσθηκαν μέσα ή από το νερό.Ο Κάρολος Λύελ (1797 - 1875), παρόλο που είχε ασπασθεί τη
Δαρβίνεια θεωρία της εξέλιξης ερμήνευσε μη εξελικτικά, με την αρχή της ομοιομορφίας, την ιδέα του
Χάττον ότι “το παρόν είναι το κλειδί για το παρελθόν”.

Πολλούς αιώνες πριν ο Ξενοφάνης (570 - 480 π.Χ.) θεωρούσε ότι η ηλικία των πετρωμάτων είναι
πεπερασμένη, τα απολιθώματα είναι υπολείμματα προηγούμενης ζωής, και τα ιζηματογενή πετρώματα είναι
προϊόντα εναπόθεσης ιζημάτων στον πυθμένα της θάλασσας. Ο Ηρόδοτος (485 - 410 π.Χ.) παρατήρησε τις
εναποθέσεις στο Δέλτα του Νείλου και τις ερμήνευσε ως αποτέλεσμα διαδοχικών πλημμυρών, που κάθε μία
εναπέθετε ένα πολύ λεπτό στρώμα ιζήματος. Ως εκ τούτου, συμπαίρανε, θα πρέπει να είχαν περάσει πολλές
χιλιάδες χρόνια για να γίνει το Δέλτα του Νείλου. Απόλυτα σωστά επιστημύθια.

Μόλις όμως φύγουμε από την επιφάνεια της Γης, δηλαδή από το περιβάλλον των χαμηλών πιέσεων και
θερμοκρασιών όπου έχουμε τη δυνατότητα άμεσης παρατήρησης, τα επιστημύθια εύκολα μπορούν να
αποκοπούν από την πραγματικότητα. Ο μύθος του Εγκέλαδου χρησιμοποιήθηκε για την ερμηνεία των
σεισμών και των ηφαιστείων. O Εγκέλαδος, γυιός του Τάρταρου και της Γης, μονομάχησε και σκοτώθηκε,
από το Σειληνό, ακόλουθο του Διονύσου, ή από το Δία και θάφτηκε κάτω από την Όσσα ή την Όθρυ. Κατ’
άλλους πάλι σκοτώθηκε από την Αθηνά που τον έθαψε στη Σικελία και πάνω του έριξε την Αίτνα. Όταν
γυρίζει και αναπνέει έχουμε σεισμούς και ηφαίστεια.

Ο Αναξιμένης (585-525 π.Χ.) που, μαζί με τον Αναξίμανδρο (611-546 π.Χ.) και τον Αναξαγόρα (500-428
π.Χ.), εισήγαγε τις έννοιες του απείρου και του αιθέρα, υποστήριζε ότι τα ρήγματα και οι σεισμοί
δημιουργούνται από την ξήρανση της βρεγμένης Γης. Ο Πυθαγόρας πίστευε ότι το κέντρο της Γης είναι μια
πύρινη σφαίρα.

Το επιστημύθιο ότι η Γή είναι μια θερμική μηχανή είναι και σήμερα κυρίαρχο και συνδυάζεται, μεταξύ
άλλων, με το επιστημύθιο της τεκτονικής των πλακών που απαιτεί σταθερότητα του μεγέθους της Γης
και ρεύματα μεταφοράς για τη μετακίνηση των πλακών και την κατάδτση τους. H υπέρβαση των
δυνάμεων τριβής, δηλαδή των κατά 1040 ισχυρότερων της βαρύτητας ηλεκτρομαγνητικών δυνάμεων, γίνεται
με τη δράση της βαρύτητας και της θερμότητας τόσο κατά την “άνοδο του θερμού μάγματος” (θετική
άνωση), όσο και κατά την “κατάδυση της ψυχρής λιθόσφαιρας” (αρνητική άνωση). Στο κοσμικό επίπεδο η
αντίληψη ότι η θερμότητα είναι η κυρίαρχη μορφή ενέργειας και η βαρύτητα η κυρίαρχη δύναμη εκφράζεται
με το επιστημύθιο της μεγάλης έκρηξης.

Το μυαλό του ανθρώπου είναι συνηθισμένο να σκέπτεται με αναφορά στο περιβάλλον των χαμηλών πιέσεων
και θερμοκρασιών της επιφάνειας της Γης, όπου κυρίαρχη δύναμη είναι η βαρύτητα. Επίσης θεωρεί το χάος
και την αταξία των υψηλών θερμοκρασιών, και όχι την τάξη των υψηλών πιέσεων, ούτε τις
ηλεκτρομαγνητικές και πυρηνικές δυνάμεις του κβαντικού μικροκόσμου, σαν τον πιό κατανοητό τρόπο
επίτευξης υψηλών ενεργειών. Στο περιβάλλον της επιφάνειας της Γης οι υψηλές θερμοκρασίες και η
βαρύτητα μας είναι πολύ πιο οικείες συνθήκες από τις υψηλές πιέσεις και τις ηλεκτρομαγνητικές και
πυρηνικές δυνάμεις.

Κατά την αντίληψη μου η Γη δεν είναι μια θερμική μηχανή, αλλά μια μηχανή παραγωγής τάσεων.
Διαστέλλεται εκθετικά και πάλλεται από την πλεονάζουσα μάζα που παράγεται στον εξωτερικό πυρήνα
με μια διαδικάσια μετασχηματισμού ηλεκτρονίων, πρωτονίων και νετρονίων, δηλαδή πλάσματος, σε
άτομα με όλο και μεγαλύτερη ενέργεια πυρηνικού δεσμού, μέχρι τα 8.8 MeV ανά νουκλεόνιο που έχει ο
σίδηρος. Ο πυρήνας της Γης είναι ψυχρός, τον χαρακτηρίζει η υπεραγωγιμότητα, και στο εσωτερικό της
Γης κυρίαρχες είναι η πίεση και οι ηλεκτρομαγνητικές και πυρηνικές δυνάμεις και όχι η δύναμη της
βαρύτητας και η θερμότητα.

   Η τελευταία δουλειά μου, καθώς και η δουλειά του καθηγητή Carey αλλά και άλλων επιστημόνων,
    βρίσκονται καταχωρημένες στο internet site “The Expanding Earth - The 'other' theory of geology and
    global tectonics.” στη διεύθυνση : http://WWW.GEOCITIES.COM/CapeCanaveral/Launchpad/8098/




     ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ .
                   Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΓΕΩΕΠΙΣΤΗΜΩΝ.

                                   Σταύρος ΤΑΣΣΟΣ
     Γεωδυναμικό Ινστιτούτο, Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, Τ.Θ. 20048, Αθήνα 100 18
                              e-mail : tasschec@acropolis.gr


                                             ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η επιστήμη έχει ως στόχο τη γνώση πραγμάτων που υπάρχουν έξω από τον άνθρωπο και ανεξάρτητα από τη
θέλησή του. Βασική προϋπόθεση είναι η δυνατότητα πλήρους και ακριβούς γνώσης. Κατά τη σχολή της
Κοπεγχάγης - Χαϊσενμπέργκ, Ντιράκ, Πάουλι, κ.ά. - η προϋπόθεση αυτή για το μικρόκοσμο δεν υπάρχει. Το
ερώτημα είναι αν η αβεβαιότητα και η απροσδιοριστία είναι εγγενείς ιδιότητες της ύλης, ή οφείλονται στη
δική μας έλλειψη γνώσης των νόμων-αναγκαιοτήτων του κβαντικού μικρόκοσμου. Αν ο κόσμος είναι
άπειρος η πλήρης και ακριβής γνώση είναι αδύνατη. Το αντίθετο συμβαίνει αν είναι πεπερασμένος. Ποιό
από τα δύο είναι αληθές δεν το γνωρίζουμε. Αυτό όμως που διαισθητικά κατανοούμε είναι ότι το μέγεθος
του κόσμου που μας περιβάλλει είναι ακόμα(;) ασύλληπτα μεγάλο. Κατά τούτο και το μυθικό στοιχείο στις
επιστήμες του περιβάλλοντος, δηλαδή σ’όλες τις φυσικές επιστήμες.

 Ως επιστημύθιο, που είναι η προτεινόμενη ελληνική μετάφραση του αγγλικού όρου meme, ορίζεται μία
αυτοαναπαραγόμενη διανοητική μονάδα που προκύπτει από την παρατήρηση γεγονότων και επεκτείνεται
από διαίσθηση ή πίστη στο χώρο και στο χρόνο για να περιλάβει μεγαλύτερες αλήθειες, όπως σ’ένα δόγμα
Το επιστημύθιο μπορεί να είναι σωστό ή λάθος και μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο όπως ένα
σύμβολο πίστης. To επιστημύθιο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί αντίστοιχο του γονιδίου που είναι μια
οργανική μονάδα, και η επιστήμη ως ένα μωσαϊκό επιστημυθίων. Το επιστημύθιο για να είναι σωστό θα
πρέπει συνεχώς να επιβεβαιώνεται από την παρατήρηση.
Ένα παλιό και λάθος επιστημύθιο ήταν η επίπεδη Γή, μέχρι που ο Πυθαγόρας (580 - 490 π.Χ.) είδε τη σκιά
της πάνω στη Σελήνη και συμπέρανε ότι η Γη είναι στρογγυλή. Το ίδιο λάθος ήταν το γεωκεντρικό σύστημα
που τόσο ο Αριστοτέλης (384 - 322 π.Χ), που όμως παραδεχόταν τη σφαιρικότητα της Γης, όσο και ο
Πτολεμαίος (108 - 168 μ.Χ.) υποστήριζαν. Αντίθετα ένα σωστό επιστημύθιο ήταν το ηλιοκεντρικό σύστημα
που ο Αρίσταρχος (320 - 250 π.Χ.) και πολλούς αιώνες αργότερα οι Κοπέρνικος (1473 - 1543 ), Μπραχ
(1546 - 1601), Μπρούνο (1548 - 1600), Γαλιλαίος (1564 - 1642), Κέπλερ (1571 - 1630), Νεύτωνας (1642 -
1727) υποστήριξαν και αργότερα όλη η επιστημονική κοινότητα αποδέχθηκε. Προηγήθηκε βέβαια η ισχυρή
αντίδραση του εκκλησιαστικού κατεστημένου, η συκοφάντηση του Μπραχ, το κάψιμο του Μπρούνο, η
αποκήρυξη των απόψεων του και το “όμως γυρίζει” του Γαλιλαίου.

Mεγάλα λάθη έχουν γίνει όσον αφορά τον προσδιορισμό της ηλικίας της Γης. Ο Ιρλανδός αρχιεπίσκοπος
Ούσερ προσδιόρισε το 1664 με βάση τις βιβλικές γενεές (Αβραάμ, Ιακώβ κλπ) ότι η δημιουργία της Γης
έγινε στις 9.00 η ώρα το πρωϊ της 26ης Οκτωβρίου του έτους 4004 π.Χ.!!! Ο Γάλλος κόμης ντε Μπουφόν
(1707-1788) υπολόγισε ότι η ηλικία της Γης είναι 75 χιλιάδες χρόνια, όσο χρειάζεται για να ψυχθεί ο
σίδηρος στο εσωτερικό της. Ο Ουϊλλιαμ Τόμσον (1824 - 1907), δηλαδή o έγκριτος φυσικός Κέλβιν, γνωστός
από την ομώνυμη κλίμακα θερμοκρασίας, υποστήριζε ότι η ηλικία της Γης ήταν 20 εκατομύρια χρόνια, και
σε καμμιά περίπτωση δεν ξεπερνούσε τα 100 εκατομύρια χρόνια. Αντίθετα ο γεωλόγος Γκέϊκε, σύγχρονος
του λόρδου Κέλβιν, υποστήριζε ότι η ηλικία της Γης είναι πολύ μεγαλύτερη από 100 εκατομύρια χρόνια.

Τον 18ο αιώνα υπήρχαν δύο ανταγωνιστικές απόψεις σχετικά με την προέλευση των πετρωμάτων. Ο
πλουτονισμός, με κύριο εκπρόσωπό τον Τζέιμς Χάττον (1726 - 1797) γιατρό και γεωλόγο, που υποστήριζε
ότι όλα τα πετρώματα της Γης στερεοποίηθηκαν από μια αρχικά λυομένη μάζα. Αντίθετα ο Αβραάμ Βέρνερ
(1750 - 1817) νομικός και γεωλόγος, με το νεπτουνισμό του θεωρούσε ότι όλα τα πετρώματα
σχηματίσθηκαν μέσα ή από το νερό.Ο Κάρολος Λύελ (1797 - 1875), παρόλο που είχε ασπασθεί τη
Δαρβίνεια θεωρία της εξέλιξης ερμήνευσε μη εξελικτικά, με την αρχή της ομοιομορφίας, την ιδέα του
Χάττον ότι “το παρόν είναι το κλειδί για το παρελθόν”.

Πολλούς αιώνες πριν ο Ξενοφάνης (570 - 480 π.Χ.) θεωρούσε ότι η ηλικία των πετρωμάτων είναι
πεπερασμένη, τα απολιθώματα είναι υπολείμματα προηγούμενης ζωής, και τα ιζηματογενή πετρώματα είναι
προϊόντα εναπόθεσης ιζημάτων στον πυθμένα της θάλασσας. Ο Ηρόδοτος (485 - 410 π.Χ.) παρατήρησε τις
εναποθέσεις στο Δέλτα του Νείλου και τις ερμήνευσε ως αποτέλεσμα διαδοχικών πλημμυρών, που κάθε μία
εναπέθετε ένα πολύ λεπτό στρώμα ιζήματος. Ως εκ τούτου, συμπαίρανε, θα πρέπει να είχαν περάσει πολλές
χιλιάδες χρόνια για να γίνει το Δέλτα του Νείλου. Απόλυτα σωστά επιστημύθια.

Μόλις όμως φύγουμε από την επιφάνεια της Γης, δηλαδή από το περιβάλλον των χαμηλών πιέσεων και
θερμοκρασιών όπου έχουμε τη δυνατότητα άμεσης παρατήρησης, τα επιστημύθια εύκολα μπορούν να
αποκοπούν από την πραγματικότητα. Ο μύθος του Εγκέλαδου χρησιμοποιήθηκε για την ερμηνεία των
σεισμών και των ηφαιστείων. O Εγκέλαδος, γυιός του Τάρταρου και της Γης, μονομάχησε και σκοτώθηκε,
από το Σειληνό, ακόλουθο του Διονύσου, ή από το Δία και θάφτηκε κάτω από την Όσσα ή την Όθρυ. Κατ’
άλλους πάλι σκοτώθηκε από την Αθηνά που τον έθαψε στη Σικελία και πάνω του έριξε την Αίτνα. Όταν
γυρίζει και αναπνέει έχουμε σεισμούς και ηφαίστεια.

Ο Αναξιμένης (585-525 π.Χ.) που, μαζί με τον Αναξίμανδρο (611-546 π.Χ.) και τον Αναξαγόρα (500-428
π.Χ.), εισήγαγε τις έννοιες του απείρου και του αιθέρα, υποστήριζε ότι τα ρήγματα και οι σεισμοί
δημιουργούνται από την ξήρανση της βρεγμένης Γης. Ο Πυθαγόρας πίστευε ότι το κέντρο της Γης είναι μια
πύρινη σφαίρα.

Το επιστημύθιο ότι η Γή είναι μια θερμική μηχανή είναι και σήμερα κυρίαρχο και συνδυάζεται, μεταξύ
άλλων, με το επιστημύθιο της τεκτονικής των πλακών που απαιτεί σταθερότητα του μεγέθους της Γης
και ρεύματα μεταφοράς για τη μετακίνηση των πλακών και την κατάδτση τους. H υπέρβαση των
δυνάμεων τριβής, δηλαδή των κατά 1040 ισχυρότερων της βαρύτητας ηλεκτρομαγνητικών δυνάμεων, γίνεται
με τη δράση της βαρύτητας και της θερμότητας τόσο κατά την “άνοδο του θερμού μάγματος” (θετική
άνωση), όσο και κατά την “κατάδυση της ψυχρής λιθόσφαιρας” (αρνητική άνωση). Στο κοσμικό επίπεδο η
αντίληψη ότι η θερμότητα είναι η κυρίαρχη μορφή ενέργειας και η βαρύτητα η κυρίαρχη δύναμη εκφράζεται
με το επιστημύθιο της μεγάλης έκρηξης.
Το μυαλό του ανθρώπου είναι συνηθισμένο να σκέπτεται με αναφορά στο περιβάλλον των χαμηλών πιέσεων
και θερμοκρασιών της επιφάνειας της Γης, όπου κυρίαρχη δύναμη είναι η βαρύτητα. Επίσης θεωρεί το χάος
και την αταξία των υψηλών θερμοκρασιών, και όχι την τάξη των υψηλών πιέσεων, ούτε τις
ηλεκτρομαγνητικές και πυρηνικές δυνάμεις του κβαντικού μικροκόσμου, σαν τον πιό κατανοητό τρόπο
επίτευξης υψηλών ενεργειών. Στο περιβάλλον της επιφάνειας της Γης οι υψηλές θερμοκρασίες και η
βαρύτητα μας είναι πολύ πιο οικείες συνθήκες από τις υψηλές πιέσεις και τις ηλεκτρομαγνητικές και
πυρηνικές δυνάμεις.

Κατά την αντίληψη μου η Γη δεν είναι μια θερμική μηχανή, αλλά μια μηχανή παραγωγής τάσεων.
Διαστέλλεται εκθετικά και πάλλεται από την πλεονάζουσα μάζα που παράγεται στον εξωτερικό πυρήνα
με μια διαδικάσια μετασχηματισμού ηλεκτρονίων, πρωτονίων και νετρονίων, δηλαδή πλάσματος, σε
άτομα με όλο και μεγαλύτερη ενέργεια πυρηνικού δεσμού, μέχρι τα 8.8 MeV ανά νουκλεόνιο που έχει ο
σίδηρος. Ο πυρήνας της Γης είναι ψυχρός, τον χαρακτηρίζει η υπεραγωγιμότητα, και στο εσωτερικό της
Γης κυρίαρχες είναι η πίεση και οι ηλεκτρομαγνητικές και πυρηνικές δυνάμεις και όχι η δύναμη της
βαρύτητας και η θερμότητα.

   Η τελευταία δουλειά μου, καθώς και η δουλειά του καθηγητή Carey αλλά και άλλων επιστημόνων,
    βρίσκονται καταχωρημένες στο internet site “The Expanding Earth - The 'other' theory of geology and
    global tectonics.” στη διεύθυνση : http://WWW.GEOCITIES.COM/CapeCanaveral/Launchpad/8098/

								
To top