က်ေနာ္ ေရဒီယို သတင္းေထာက္ (ပထမပိုင္း)
ကိုညိဳ (ဇန္န၀ါရီ ၁၁၊၂၀၁၁ )
၂၀၁၂ နွစ္သစ္ကူးမတိုင္ခင္ ၅ ရက္အလို အာအက္ေအ(လြတ္လပ္ေသာအာရွအသံ)
ျမန္မာပိုင္းဌာန ဌာနမႈး အန္တီျငိမ္း(ေဒၚျငိမ္းေရႊ)ထံကေန ၂၀၁၂ အတြက္
သတင္းေထာက္ကန္ထရိုက္ သေဘာတူညီခ်က္ ရပ္ဆိုင္းလိုက္တဲ့စာကို လက္ခံရခဲ့တယ္။
ဒါနဲ႔ဘဲ အာအက္ဖ္ေအ ေရဒီယို ျမန္မာပိုင္းအစီအစဥ္သတင္းေထာက္အျဖစ္
(၁၄)နွစ္ေလာက္္လုပ္ခဲ့တဲ့ ေရဒီယိုသတင္းေထာက္အလုပ္ကေန
က်ေနာ္အနားရသြားပါတယ္။
ကိုယ္က သတင္းေထာက္အလုပ္ မလုပ္ခ်င္တာမဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္နိုင္ရင္
တသက္လံုးလုပ္ခ်င္တာ။ သတင္းေထာက္ဘ၀ကိုခံုမင္တယ္။အားလံုးသိတဲ့အတိုင္း
ဒီကေန႔ကမၻာေပၚမွာ ေရဒီယိုေတြဆိုတာက မီဒီယံေ၀့ဖ္တို႔၊ အက္ဖ္အမ္တို႔ဘဲ
တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ျဖစ္ေနတာ၊ (ဆိုင္မွာေရာင္းတဲ့ေရဒီယိုေတြေတာင္ လႈိုင္းတို SW
ို
ေတြမပါေတာ့ဘူး၊ FM တို႔ MW မီဒီယံေ၀့၀္တ႕ေလာက္ဘဲရိွတာ။
က်ေနာ္တို႔အိမ္နီးခ်င္းအိႏိၵယ နိုင္ငံမွာေတာင္ ဆိုက္ကားသမား၊ လမ္းေဘးကြမ္းယာ၊
လဘက္ရည္ဆိုင္ေတြကအစ ေရဒီယိုအက္ဖ္အမ္ လိုင္းေတြတေနကုန္ဖြင့္ၾကတာ။ သတင္း၊
သီခ်င္းေဖ်ာ္ေျဖေရးအစီအစဥ္ေတြ၊ အားကစားျပိဳင္ပဲြ LIVEအသံေတြ၊ အင္တာဗ်ဴးေတြ၊
တျခားဗဟုသုတနဲ႔ က်မ္းမာေရး၊ လူမႈေရးပညာေပးအစီအစဥ္ေတြကို အက္ဖ္အမ္၊
မီဒီယံေ၀့ဖ္ေရဒီယိုလိုင္းေတြကေန အားေပးေနၾကတာပါ။ ဒီလိုကာလၾကီးမွာ
က်ေနာ္တို႔နိုင္ငံကသတင္းမွန္ၾကားခ်င္လို႔ ျပည္ပအသံလႊင့္ဌာနေတြကိုဘဲနားဆင္ေနရတံုး။
ျမန္မာျပည္မွာ ၁၉၆၂ ခုကေန သတင္းစာ၊ ေရဒီယိုဆိုတာ ျပည္သူပိုင္၊
ျပည္သူ႔အသံမဟုတ္ေတာ့ဘဲ၊ အာဏာရွင္ေတြအလိုက် ျဖစ္ေပၚခဲ့ျပီး သတင္းမွန္၊
ျဖစ္ရပ္မွန္၊ ျပည္သူ႔အက်ိဳးစီးပြားအမွန္ကို ရာစုနွစ္၀က္ေလာက္ (ဒီကေန႔အထိဘဲဆိုပါစို႔)
ျပစ္ပယ္ခံထားရတာကိုး။ ဒီေတာ့ ျမန္မာျပည္သူေတြဟာ သတင္းစာနဲ႔၊ ေရဒီယိုေတြရဲ႔
တန္ဘိုးအမွန္နဲ႔ တန္ခိုးစြမ္းအားေတြကို သတိမမူမိေတာ့ဘဲ
နွစ္အေတာ္ၾကာေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တယ္။ အာဏာရွင္ေတြရဲ႔ ၀ါဒျဖန႔္လႈိုင္း မူးေနခဲ့တယ္။
က်ေနာ္တို႔ ေခတ္လို႔ဆိုရမဲ့ ၁၉၈၈မွာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြ ပုန္ကန္ထၾကြလာျပီး
လူထုဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပုန္ျကီးေပၚလာတဲ့ကာလေရာက္ေတာ့မွ၊ ျမန္မာျပည္ၾကီး
နိုးထလာခဲ့တယ္။
ေရဒီယိုတန္ခိုးနဲ႔ အက်ိဳးထူးေစမည္
၁၉၈၈ေနာက္ပိုင္းမွာ ျပည္ပအသံလႊင့္ဌာနေတြျဖစ္တဲ့ ဘီဘီစီ၊ ဗြီအိုေအ၊ ေအာလ္
အင္ဒီးယားနဲ႔ က်ေနာ္တို႔တေတြ ေလလိႈင္းမဟာမိတ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္။
အဲဒီေရဒီယိုသတင္းေတြ တရက္နားမေထာင္ရရင္ ဗမာျပည္သတင္းေလာကနဲ႔
တရက္အဆက္ျပတ္သလို ခံစားရတယ္။ ေရဒီယိုသတင္းေတြ ေပၚျပဴလာျဖစ္လာတယ္။
ျပည္ပေရဒီယိုနားမေထာင္ရင္ ေခတ္မမွီသလိုျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ပိုင္း
ဒီမိုကရက္တစ္ျမန္မာ့အသံ (DVB-ေနာ္ေ၀း၁၉၉၂)နဲ႔ လြတ္လပ္ေသာအာရွအသံ
(အေမရိကန္၊၀ါရွင္တန္ဒီစီ-၁၉၉၆) တို႔ေပၚလာေတာ့ ျမန္မာျပည္သတင္းေလာကမွာ
ေရဒီယို တေခတ္ဆန္းခဲ့တယ္။
ျပည္သူေတြ ေရဒီယိုတန္ခိုးနဲ႔ အက်ိဳးထူးလာတယ္။ ျပည္ပေရဒီယိုေတြကလည္း
အျပိဳင္အဆိုင္နဲ႔ သူ႔ထက္သာေအာင္ ေသာတရွင္ေတြအတြက္
အစီအစဥ္ေကာင္းေကာင္းေတြ ေတြးေတာၾကံဆ အားထုတ္ၾကိဳးပမ္းၾကတယ္။
သတင္းသာမက၊ သတင္းေဆာင္းပါးေတြ၊ ဗဟုသုတေတြ၊ က်န္းမာေရး၊ နိုင္ငံေရး၊
ပညာေရး၊ အားကစား၊ နိုင္ငံတကာေရးရာ၊ အဂၤလိပ္စာပို႔ခ်မႈ၊ ရသေတြ၊ ကဗ်ာေတြ၊
ေျဖေဖ်ာ္တင္ဆက္မႈနဲ႔ စိတ္အပမ္းေျဖစရာ က႑အမ်ိဳးမ်ိဳးကို
ဖြယ္ဖြယ္ရာရာတင္ဆက္လာၾကတယ္။
ျပည္တြင္းမွာေတာင္ ေရဒီယိုေတြ ေစ်းေကာင္းလာတယ္။ တရုတ္လႈိုင္းတိုေရဒီယိုေတြ
ေစ်းကြက္ထဲဒလၾကမ္း၀င္လာတယ္။ ေရဒီယိုေစ်းေတြတက္လာတယ္။ အေစာပိုင္းက
ေရဒီယိုသတင္းဌာနေတြမွာ နိုင္ငံျခားသတင္းဌာနေတြကသတင္းေတြ
(ေအပီ၊ေအအက္ဖ္ပီ၊ရိုက္တာ-စသျဖင့္)ကို ေကာက္နႈတ္ေဖာ္ျပရာက ေနာက္ပိုင္းေတာ့
ကိုယ္ပိုင္သတင္းေထာက္ေတြခန့္ျပီး ေဒသႏၱရဆိုင္ရာသတင္းေတြ
အခ်ိန္မွီထုတ္လႊင့္နိုင္ခဲ့တယ္။
၁၉၈၈ေနာက္ပိုင္း ျမန္မာျပည္သားေတြကလည္း၊ အိမ္နီခ်င္းနိုင္ငံေတြျဖစ္တဲ့ ထိုင္း၊ အိႏိၵယ၊
ဘဂၤလားေဒခ်္နဲ႔ နယ္စပ္ေဒသေတြအျပင္၊ ဂ်ပန္၊ အေမရိကား၊ အဂၤလန္၊ စကၤာပူ၊
မေလးရွားေတြအထိ ခရီးေပါက္ေနထိုင္ေနေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေရဒီယိုေတြလည္း
ကမၻာလွည့္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ ေရဒီယိုရဲ႕ေက်းဇူးၾကီးလွပါတယ္။ ျမန္မာျပည္နိုင္ငံေရးမွာ
ေရဒီယိုေၾကာင့္နိုးထခဲ့တာေတြအမ်ားၾကီးပါ။ ျပည္တြင္းသတင္းေလာကသာမက၊
ပြင့္လင္းျပီးလြတ္လပ္တဲ့လူ႕အဖဲြ႔အစည္းတခုေပၚလာဖို႕ ေရဒီယိုရဲ႕ အခန္းက႑ဟာ
အေတာ္ၾကီးရိွခဲ့ပါတယ္။ ဒါကိုဘယ္သူမွ ျငင္းလို႔မရပါ။
ျပည္သူေတြက သတင္းေထာက္
အဲဒီလိုေရဒီယိုေလာကရွင္သန္ေစဖို႕ ျပည္တြင္း/ျပည္ပသတင္းစာနယ္ဇင္း၊
မီဒီယာေတြသာမက၊ လူထုသတင္းေထာက္ေတြ၊ နိုင္ငံေရးသမားေတြ၊ နိုင္ငံေရးပါတီေတြနဲ႔
သတင္းေပးေတြ၊ ျပည္တြင္း၊ျပည္ပလူမႈအဖဲြ႕အစည္းေတြ၊ နိုင္ငံေရးအဖဲြ႕အစည္း၊
ေတာ္လွန္ေရးအဖဲြ႕အစည္း၊ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖဲြ႔ေတြ၊ အမ်ိဳးသမီးအဖဲြ႕ေတြ၊
နယ္စပ္စီးပြားေရးသမားေတြ၊ သတင္းေပးေတြနဲ႔ အျခားအျခားေသာ ရဟန္းပုဂိၢဳလ္၊
လူပုဂိၢဳလ္ေတြရဲ႔ အားေပးကူညီအေထာက္အပံ့ေတြကလည္း တတပ္တအားပါဘဲ။
ျပည္ပေရဒီယိုေတြ အခုလိုရွင္သန္တန္ခိုးထြားရတာ သတင္းမွန္ကိုခ်စ္ၾကတဲ့
ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ႕ အေထာက္အပံ့ေတြ အမ်ားၾကီးပါတယ္ဆိုတာ
သတိျပဳမိၾကဘို႔လိုပါတယ္။ တနည္းေျပာရရင္ နွစ္ကာလအတန္ၾကာေအာင္
အမိုက္အေမွာင္ေတြအုပ္မိုးေနသလို တန္ခိုးထြားေနတဲ့ဲ အာဏာရွင္စနစ္ၾကီးကို
မလိုလားတဲ့ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ႕ တာ၀န္သိမႈ၊ နိုးၾကားမႈေတြကေန အားေပးပံ့ပိုးမႈဟာ
ျပည္ေရဒီယိုေတြရဲ႕ အသံေတြကို ပိုမိုက်ယ္ေလာင္လာေစတာပါဘဲ။
က်ေနာ္တို႔ျပည္ပသတင္းေထာက္ေတြလည္း ထို႕နည္းတူပါလို႔ ေျပာရမွာပါဘဲ။
ေရဒီယိုသတင္းေထာက္အလုပ္ဟာ မလြယ္ပါဘူး။ ျပည္ပကေန
သတင္းလိုက္ရတာလြယ္တဲ့ အလုပ္မွမဟုတ္တာ။ ကိုယ့္ကိုအထဲကမကူရင္
သတင္းမရနိုင္ဘူး။ ဒီၾကားထဲ သက္ေသျပအသံေတြ၊
အင္တာဗ်ဴးေတြလည္းပါရေသးတယ္။ စစ္ဘီလူးေတြအဆိပ္တက္ေနတဲ့ကာလၾကီးမို႕
သတင္းေပးရဲသူကခပ္ရွားရွား။ ကိုယ္ကေတာ္လို႔မဟုတ္ဘူး အထဲကသတင္းေပးသူက
သတၱိရိွလို႔၊ ကူညီလိုစိတ္ျပင္းျပလို႔၊ အမွန္တရားကိုလူသိေစခ်င္စိတ္၊
အာဏာရွင္စနစ္ကိုမနွစ္ျမိဳ႔စိတ္ေတြက အေျခခံျပီးသတင္းေပးလို႔
က်ေနာ္တို႔သတင္းေထာက္ေတြ ရွင္သန္ေနတယ္ဆိုတာ
ျပည္ပသတင္းသမားေတြသိၾကမွာပါ။
ဒါေၾကာင့္ကိုယ့္ကိုယ္ကို ငါသတင္းေထာက္ကြလို႔ တလဲြမာန္မာနတက္ေနရင္
သတင္းေထာက္ ၀ါနုေသးလို႔ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ အမွန္ကိုမျမင္ေသးဘဲ
အ၀ိဇၹာလႊမ္းေနတာမ်ိဳး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္
ကိုယ္ေဖာ္ထုတ္ခဲ့တဲ့သတင္းေတြေၾကာင့္ အမ်ားရဲ႕ အားေပးခ်ီးျမွင့္ခံရတဲ့အခါ
ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္ျပီးေက်နပ္သြားခဲ့ဘူးတယ္။ ေအာက္ေျခလည္းလြတ္သြားဘူးတယ္။
သတင္းေထာက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဲလိုကာလ တခုကို ျဖတ္သန္းရမွာပါ။
သိပ္ခါးသီးပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႔ပကတိအေနအထားကို ကိုယ္ကမျမင္နိုင္ေသးတဲ့ကာလပါ။
အဲလိုအရွက္တရားေတြနဲ႔ မရင့္က်က္မႈေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္လာျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ
အေတြ႔အၾကံဳေတြ၊ သင္ခန္းစာေတြရလာ၊ ပကတိသေဘာအမွန္ေတြသိလာေတာ့မွ
ကိုယ္ကသတင္းေထာက္ျဖစ္လာတာပါ။ အေစာပိုင္းကာလက
သတင္းေထာက္မဟုတ္ေသးဘူး၊ သတင္းပို႔/သတင္းေပး အဆင့္ဘဲျဖစ္ပါတယ္။
ု ို ္
ကိကယတိုင္က သတင္းတခုထြက္လာရင္ ေသခ်ာဆက္သြယ္ ၊ေထာက္လွမ္းစီစစ္
ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားျပီးမွ အဖက္ဖက္က ျပည့္စံုေအာင္ ခ်ည္းကပ္ေမးျမန္းရပါတယ္။
တဦးတဘက္ထဲရဲ႕ အျမင္ခ်ည္းမဟုတ္ဘဲ က်န္တဘက္က အျမင္ေတြပါ
ခ်ည္းကပ္ရယူရတာမို႔ တကယ့္တကယ္ ျပည့္စံုခိုင္လံုတဲ့သတင္းတပုဒ္ ျဖစ္လာတာမို ့
ျမန္မာျပည္ျပင္ပကေန ေရဒီယိုသတင္းေထာက္လုပ္ရတာ လြယ္တာမဟုတ္ဘူးလို႔
က်ေနာ္ေျပာခဲ့တာပါ။ ကိုယ္တိုင္အထဲမွာ၊ ျမင္ေတြ႔ရ၊ သိမွတ္ရ၊ ေလ့လာခြင့္ရလို႔ကေတာ့
တမ်ိဳးေပါ့ေလ။
ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ေစ မျပည့္စံုမႈေတြ၊ လိုအပ္ခ်က္ေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ဘဲ မုဆိုးစိုင္သင္ရင္း
က်ေနာ္တို႔တေတြ ေရဒီယိုသတင္းေထာက္ေတြျဖစ္လာၾကတယ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ဆယ္စုနွစ္
၂ခုၾကာ ေရဒီယိုေခတ္ၾကီးတခုကို ျဖတ္သန္းလာခဲ့ၾကတယ္။ ေသာတရွင္ ျပည္သူေတြရဲ႕
အားေပးေျမွာက္စားျပီး လက္ခံအသိအမွတ္ျပဳမႈကိုရခဲ့ၾကတယ္။
ဒါကိုက်ေနာ္တို႔ ၀မ္းသာၾကတယ္။ ဂုဏ္ယူၾကပါတယ္။
သတင္းေထာက္အလုပ္ကေန ကိုယ့္ဘ၀ကို ေျပာင္းလဲေပးလိုက္တဲ့အရာေတြအမ်ားၾကီး။
သိသိသာသာေတြေရာ၊ မသိမသာေတြေရာ၊ ရုပ္ပိုင္းဘ၀ေရာ၊ စိတ္ပိုင္းဘ၀ေရာ။
သတင္းသမားေကာင္းတေယာက္ျဖစ္ဖို႕ မခက္သလို၊ လြယ္တာမွမဟုတ္တာ။
ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ တည္ၾကည္တဲ့ သတင္းေထာက္တေယာက္ျဖစ္ဘို႔ က်င့္သံုးရတဲ့
က်င့္၀တ္နဲ႔ သီလဟာ သူေတာ္စဥ္ ရဟန္းတပါးလို ခံယူက်င့္သံုးနိုင္မွျဖစ္တာပါ။
သတင္းေထာက္ဘ၀ကေန ရိုးသားမႈ၊ ေျဖာင့္မတ္မွန္ကန္မႈေတြ၊
တဖက္သားအေပၚနားလည္ေပးမႈေတြ၊ စိတ္ေစတနာအားေကာင္းျပီီး
ေလာကလူ႕ေဘာင္ျငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ပံ့ပိုးေပးခ်င္တဲ့တြန္းအားဆႏၵေတြ
ေပၚလာတတ္ပါတယ္။ သတင္းသမားသက္တမ္းရင့္ေလ၊ ပိုမိုရင့္က်က္တည္ျငိမ္ေလဘဲ။
သတင္းေထာက္ဘ၀ဟာ ကိုယ့္အေပၚေက်းဇူးၾကီးခဲ့တယ္။
အဲလိုျဖစ္လာဘို႔ သတင္းမွန္လိုလားတဲ့ ျပည္သူေတြမရိွရင္
က်ေနာ္တို႔သတင္းေထာက္မျဖစ္ဘူး။ ျပည္သူ႔သတင္းေပးေတြမရိွရင္
ေရဒီယိုမွာသတင္းမရိွဘူး။
အိုင္ဒီယာေကာ္ပီ
ဒါေၾကာင့္ အနွစ္ ၂၀ေက်ာ္အတြင္းကိုယ္ေတြ႕ၾကံဳခဲ့၊ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ဘ၀သာမက၊
သတင္းေထာက္လုပ္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုနွစ္ေက်ာ္ ကာလေတြက မွတ္မွတ္ရရ ရိွတာေလးေတြကို
စာေရးခ်င္တဲ့ စိတ္ကေပၚလာတယ္။ သတင္းေလာကနဲ႔ နိုင္ငံေရးေလာကက
မိတ္ေဆြေတြကလည္းတြန္းတယ္။ အိႏိၵယမွာ ၁၀နွစ္ေက်ာ္ သတင္းေထာက္လုပ္ခဲ့စဥ္
ကိုယ့္အေတြ႔အၾကံဳေတြ ေရးခ်င္ေျပာခ်င္စရာေတြ အမ်ာၾကီးပါ။
ျမန္မာအာဏာပိုင္ေတြသာမက၊ အိႏိၵယအာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ နယ္နွင္ေမာင္းထုတ္မႈ၊
သူလွ်ဳိုဆိုျပီးဖမ္းဆီးမႈ၊ နယ္စပ္ခရီးက အသက္အႏၱရာယ္ေတြ ျပည္တြင္းခိုး၀င္ခဲ့တဲ့
အေတြ႕အၾကံဳေတြ၊ စစ္တပ္လံုျခံဳေရးနဲ႔ ပက္ပင္းေတြ႕ခဲ႔ရပံုေတြ၊ စစ္အစိုးရ သံအရာရိွနဲ႔
၀န္ထမ္းေတြကို ေတြ႔ဆံုရတာေတြ က်ေနာ္အတြက္ ျပန္ေျပာခ်င္စရာေတြဘဲ။
ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အေတြ႔ အၾကံဳေတြခ်ည္းမေရးခ်င္ဘူး၊ ကိုယ့္လိုဘဲ
အေတြ႕အၾကံဳမ်ားသူေတြ၊ ကိုယ့္ထက္၀ါရင့္သူေတြ၊ ကိုယ္နဲ႔ေခတ္ျပိဳင္ ေရဒီယို
သတင္းေထာက္ေတြ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြရဲ႕ အေၾကာင္းေတြပါ ေရးခ်င္စိတ္ရိွေနတယ္။
သူမ်ားအေတြ႕အၾကံဳေတြေရးခ်င္တယ္ဆိုတာကလည္း သတင္းေထာက္လုပ္ခါစက
စာအုပ္တအုပ္ဖတ္ျပီး၊ အားက်တာနဲ႔ အဲဒီအိုင္ဒီယာကို ေကာ္ပီလုပ္ခ်င္တာပါ။
မႏၱေလးက နာမည္ေက်ာ္စာေရးဆရာ၊ လူထုသတင္းစာတိုက္ထူေထာင္ခဲ့တဲ့
ဆရာၾကီးလူထုဦးလွက က်ေနာ္သတင္းေထာက္ ဆိုျပီး ၁၉၀၆ခု ၀ိုင္အမ္ဘီေအ
အသင္းေတြစေပၚလာျပီးေနာက္ အမ်ိဳးသားေရး၊ နိုင္ငံေရး ေနာက္ခံအားေကာင္းေကာင္းနဲ႔
ထြက္ေပၚလာတဲ့ သူရိယသတင္းစာ (၁၉၁၁ စတင္) ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာ(၁၉၁၄
စတင္) ပညာ့အလင္းသတင္းစာ (၁၉၁၈) ေတြက အယ္ဒီတာေတြ ၊သတင္းေထာက္ေတြ
ျဖစ္ၾကတဲ့ သူရိယ ဦးထြန္းေဖ၊ ျမန္မာ့အလင္းဦးေမာင္ေမာင္ခင္၊ သူရိယ ဦးအမ္ဘိုးခ်ိန္၊
က်ိဳက္လတ္သူရိယသတင္းေထာက္ ကိုသုခ၊ ျမန္မာ့အလင္းဦးလွထြန္းျဖဴ၊ သူရိယ
ဦးဘသန္းနဲ႔ ေအပီအိုင္နဲ႔ ရိုက္တာသတင္းေထာက္ မစၥတာ ခ်က္တာဂ်ီတို႕နဲ႔
ေတြဆံုေမးျမန္း(အင္တာဗ်ဴး)ျပီး သူတို႔ေခတ္ သတင္းေထာက္ဘ၀
ျဖတ္သန္းမႈအေတြ႕အျကံဳေတြကို ၁၉၇၁ ခုေလာက္က စာအုပ္ထုတ္ခဲ့တယ္။
သိပ္ဖတ္ေကာင္းျပီးအဖိုးတန္တဲ့ အတိတ္ေခတ္သတင္းေထာက္အေတြ႕အၾကံဳေတြပါဘဲ။
အဲဒီစာအုပ္ကိုလြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀နွစ္ အိႏိၵယ-ျမန္မာ နယ္စပ္မွာ ေနတံုးဖတ္ခဲ့ရတယ္။
အဲဒီထဲကလို ဒီကေန႔ ေရဒီယိုဂ်ာနယ္လစ္ေတြကိုလည္းဗ်ဴးခ်င္တာပါ။
ဒါနဲ႔ဒီေဆာင္းပါးကိုေရးျဖစ္သြားတယ္။
လူထုဦးလွ အိုင္ဒီယာကို ေကာ္ပီလုပ္လိုက္တာေလ။ က်ေနာ္ ေရဒီယိုသတင္းေထာက္
ဆိုျပီး။
ကိုညိဳ။