Document Sample
�THE FORERUNNER� Powered By Docstoc
					The Forerunner                 April 2010                          page 1

        «Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟ΢»
                        April 2010
                     Volume 8, Issue 4

                         A monthly publication of
                  Saint John the Baptist
                 Hellenic Orthodox Church
                    Ένα μηνιαίο ενημεπωηικό δεληίο ηηρ
            Ελληνικήρ Οπθοδόξος Εκκλησίαρ
            τος Αγίος Ιωάννος τος Βαπτιστού
        15 Union Park Street, Boston, MA 02118 Tel.:617-536-5692
 The Forerunner                     April 2010                             page 2

               Parish Priest: Protopresbyter Dr. George D. Dragas

                          Metropolitan Methodios' Paschal Reflection

Tonight we make our way to the life giving Tomb as did Mary Magdalene, Mary
the Mother of James and Salome the “first day of the week after the Sabbath”.
We approach not to anoint the Body of Jesus, for we know that it is nowhere to
be found. We journey to the Tomb to contemplate the awesome mystery of the
 As we draw near, we are reminded of what the Risen Lord said to the Myrrh
bearing women, “Do not be afraid. Go and tell my brethren to go to Galilee and
there they will see me.” (Mt. 28:10). The Risen Lord tells each of us tonight not to
be afraid to be evangelists of His Resurrection.
 Perhaps as never before, the world needs to hear the message of forgiveness, of
hope and joy, and new life! The joyous message of the Resurrection is that the
history of humanity has forever been changed. The long reign of sin (and death
which is its consequence) was shattered by the triumph of the Cross which
revealed the truth about good and evil. Evil never has the last word, because
love is stronger than death. Out of the darkness of Golgotha----out of the Tomb--
--the luminous message of hope is proclaimed.
Our message to the world must be that voiced by St. Paul, “If anyone is in Christ
he is a new creation; old things have passed away, behold all things have become
new” (2 Cor. 5.17)
Jesus directed the Myrrh bearing women to tell His disciples to meet him in
Galilee. He tells today’s disciples to meet Him there as well. Our Galilee is
located in Boston and in cities throughout the United States and the entire
world. We will see the Lord amongst those whom we have ignored---those
whom we have abandoned to wallow in poverty and misery, in malnutrition and
famine. We will see the Risen Lord among the sick and the suffering, the
 The Forerunner                   April 2010                            page 3

neglected and rejected, the marginalized and those victimized by crime and
We are called to bring the Easter Message to those who have been seduced by the
powerful attraction of hedonism and consumerism, and especially to those who
are determined to use every means to exclude God from the public sphere and
from social conscience.
Let us leave the Tomb bearing the Light of Christ to evangelize the world. And
our Evangelion, our “good news”, is that Christ opened the gates of Hades and,
entering the realm of death, hopelessness and eternal suffering, He conquered
death through the power of love. In Hades, the Risen Lord resurrected Adam
and Eve and all men and women incarcerated in gloom, despair, and
The Risen Savior took them by the hand and freed them from eternal captivity,
filling their beings with light. He put the lost sheep upon his shoulders and
carried them home. His Holy Cross was the key that opened the door to
This is the message we must bring to a world which is unable to move beyond
what is scientifically verifiable and, as a consequence, finds itself constantly
mired in emptiness and misery.
Let us proclaim that love has been proven stronger than hatred. That justice,
truth, mercy, forgiveness and love prevail in the Faith of the Resurrected Lord.
It was at the empty Tomb where God’s power was revealed in weakness, and
human sufferings were transfigured by divine Glory.
Let us bury all our anxieties and fears, and let us go forth proclaiming the
triumph and promise of a new life.
Armed with the Light of Christ, let us join the Prophet Isaiah and proclaim
boldly “O death, where is your victory? O death, where is your sting?” (1 Cor.

† MetropolitanMethodios’ Reflections
at the Annunciation Cathedral
Boston, MA
Pascha 2010
 The Forerunner                April 2010                        page 4

                            ΕΛΕΩ ΘΕΟΤ
                    ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟ΢

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Χριστὸς ἀνέστη!

      Εὐφρόσυνος καὶ φωτεινὴ ἀνέτειλε καὶ πάλιν ἡ ἁγία ἡμέρα τοῦ Πάσχα
καὶ σκορπίζει χαράν, παρηγορίαν, ἀγαλλίασιν καὶ βεβαίαν ἐλπίδα ζωῆς εἰς
ὅλους τοὺς πιστούς, παρὰ τὴν ἐπικρατοῦσαν ἀνὰ τὸν κόσμον βαρεῖαν
ἀτμόσφαιραν ἐξ αἰτίας τῆς πολυδιαστάτου κρίσεως, μὲ ὅλας τὰς γνωστὰς
ὀδυνηρὰς ἐπιπτώσεις της εἰς τὸν καθημερινὸν βίον τῆς ἀνθρωπότητος.
Ἀνέστη ἐκ τοῦ Τάφου ὁ Χριστός, ὁ Θεάνθρωπος, καὶ μαζί Του ἀνέστη ὁ
ἄνθρωπος! Ἡ καταδυναστεία τοῦ θανάτου ἀποτελεῖ παρελθόν. Ἡ ἀπελπισία
τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ ᾅδου παρῆλθεν ἀνεπιστρεπτί. Ὁ μόνος Ἰσχυρὸς καὶ
Χορηγὸς τῆς ζωῆς, ἀφοῦ ἀνέλαβεν ἐθελουσίως διὰ τῆς Ἐνσαρκώσεώς Του
ὅλην τὴν δυστυχίαν τῆς φύσεώς μας καὶ τὸ ἴδιον τὸ κεφάλαιόν της, τὸν
θάνατον, ἤδη «τὸν ᾅδην ἐνέκρωσε τῇ ἀστραπῇ τῆς Θεότητος» καὶ ἐχάρισεν
εἰς τὸν ἄνθρωπον ζωὴν καὶ «περισσὸν» ζωῆς.
      Αὐτὴν τὴν περίσσειαν ζωῆς, τὴν ὁποίαν ὁ Ἀναστὰς ἐχάρισεν εἰς ἡμᾶς,
δὲν παύει νὰ συκοφαντῇ καὶ νὰ διαβάλῃ πάντοτε μὲ συνέπειαν πρὸς τὸ
ὄνομά του ὁ διάβολος, καίτοι ἀπονευρωμένος πλέον καὶ ἐντελῶς ἀνίσχυρος
καὶ καταγέλαστος. Τὴν συκοφαντεῖ μὲ τὴν εἰς τὸν κόσμον ἐπικρατοῦσαν
ἀκόμη «ὕβριν», τόσον ἔναντι τοῦ Θεοῦ, ὅσον καὶ ἔναντι τοῦ συνανθρώπου
καὶ τῆς ὅλης κτίσεως. Τὴν διαβάλλει μὲ τὴν εἰσέτι ὑφισταμένην ἐντὸς ἡμῶν
«ἀρχαίαν σκωρίαν» τῆς ἁμαρτητικῆς ροπῆς, τὴν ὁποίαν καταλλήλως
πάντοτε ἐκμεταλλεύεται, προσπαθῶν νὰ μᾶς παγιδεύσῃ εἴτε εἰς τὴν
ἔμπρακτον ἁμαρτίαν, εἴτε εἰς τὴν περὶ τὴν πίστιν πλάνην. Ἡ «ὕβρις» εἶναι
ἀπότοκον τῆς «σκωρίας» ἐκείνης καὶ ἀμφότεραι συναποτελοῦν τὸ ἀπαίσιον
ζεῦγος τῶν εὐθυνομένων διὰ τὴν διατάραξιν τῶν σχέσεών μας πρὸς ἑαυτούς,
πρὸς ἀλλήλους, πρὸς τὸν Θεὸν καὶ πρὸς ὅλην τὴν Δημιουργίαν. Εἶναι, κατὰ
ταῦτα, ἀδήριτος ἀνάγκη νὰ ἀποκαθάρωμεν τὴν σκωρίαν ἐκείνην μετὰ πάσης
προσοχῆς καὶ ἐπιμελείας, ὥστε νὰ λάμψῃ ἄπλετον τὸ ζωοποιὸν φῶς τοῦ
Ἀναστάντος Χριστοῦ εἰς τὸν νοῦν, εἰς τὴν ψυχὴν καὶ εἰς τὸ σῶμα μας, νὰ
ἀπομακρύνῃ τὸ σκότος τῆς ὕβρεως καὶ νὰ ἐκχυθῇ τὸ «περισσὸν» τῆς ζωῆς εἰς
 The Forerunner                  April 2010                         page 5

τὸν κόσμον ὅλον. Τοῦτο δὲν δύναται νὰ ἐπιτευχθῇ οὔτε διὰ τῆς φιλοσοφίας,
οὔτε διὰ τῆς ἐπιστήμης, οὔτε διὰ τῆς τέχνης, οὔτε διὰ τῆς τεχνικῆς, οὔτε διά
τινος ἰδεολογίας, εἰ μὴ μόνον διὰ τῆς πίστεως εἰς τὸν μέχρι Παθῶν καὶ
Σταυροῦ καὶ Τάφου καὶ ταμείων τοῦ ᾅδου συγκαταβάντα καὶ ἐκ νεκρῶν
Ἀναστάντα Θεάνθρωπον Ἰησοῦν Χριστόν, ἐκφραζομένης διὰ μυστηριακῆς
ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καὶ ἐμπόνου καὶ συστηματικοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος.
Ἡ Ἐκκλησία, ὡς τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ζῇ ἀδιαλείπτως καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τὸ
θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως, καὶ διὰ τῶν ἁγίων Μυστηρίων της, τῆς Θεολογίας
καὶ τῆς πρακτικῆς διδασκαλίας της, μᾶς δίδει τὴν δυνατότητα νὰ
μεταλάβωμεν τοῦ θαύματος, νὰ μετάσχωμεν τῆς νίκης κατὰ τοῦ θανάτου,
νὰ γίνωμεν τέκνα φωτόμορφα τῆς Ἀναστάσεως καὶ ἀληθῶς «θείας κοινωνοὶ
φύσεως», ὅπως συνέβη καὶ συμβαίνει μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους. Ἡ εἰς τὰ βάθη
τῆς καρδίας ἡμῶν φυομένη κακοβότανος καὶ ἀκανθηρὰ δέσμη τῶν παθῶν, ἡ
λιπαινομένη ἐκ τῆς σκωρίας τοῦ ἐν ἡμῖν «παλαιοῦ ἀνθρώπου», εἶναι
ἐπάναγκες νὰ μεταμορφωθῇ τὸ συντομώτερον ἐν Χριστῷ, διὰ τοῦ Χριστοῦ
καὶ χάριν τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν περὶ ἡμᾶς ζωντανῶν εἰκόνων Του, δηλ. τῶν
συνανθρώπων μας, εἰς ἀνθοδέσμην ἀρετῶν, ἁγιασμοῦ καὶ δικαιοσύνης.
Οὕτω, ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος ἐπικαίρως ψάλλει: «Δικαιοσύνης ἐσθῆτα
περιβαλλόμενοι λευκὴν ὑπὲρ χιόνα, τῇ παρούσῃ τοῦ Πάσχα ἡμέρᾳ
εὐφρανθῶμεν, ἐν ᾖ ὁ Χριστός, δικαιοσύνης ὡς ἥλιος ἐκ τῶν νεκρῶν
ἀνατείλας, πάντας ἡμᾶς ἀφθαρσίᾳ κατεφαίδρυνεν». Τὸ λευκὸν ἔνδυμα τῆς
δικαιοσύνης μᾶς ἐδόθη συμβολικῶς κατὰ τὸ ἅγιον Βάπτισμα καὶ καλούμεθα
διὰ τῆς διαρκοῦς μετανοίας, τῶν χαροποιῶν δακρύων, τῆς ἀδιαλείπτου
προσευχῆς, τοῦ περιορισμοῦ τῶν ἐπιθυμιῶν, τῆς ὑπομονῆς εἰς τὰ ὀδυνηρὰ
τοῦ βίου καὶ τῆς ἀνυποχωρήτου προσπαθείας πρὸς πρακτικὴν ἐφαρμογὴν
πασῶν τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καὶ μάλιστα τῆς κεφαλαιώδους ἐντολῆς τῆς
ἀγάπης, νὰ τὸ ἀνακαθάρωμεν, μετέχοντες οὕτως εἰς τὴν σταυρικὴν κένωσιν
τοῦ Θεανθρώπου, ὥστε νὰ ἔλθῃ ἡ πασχάλιος εὐφροσύνη, τὸ φαιδρὸν
ἀναστάσιμον φῶς καὶ ἡ σωτηρία εἰς τὴν ζωὴν μας καὶ εἰς τὸν περὶ ἡμᾶς
     Ταῦτα ἀπὸ τοῦ πάντοτε ἐν τῇ δοκιμασίᾳ τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς,
ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ φωτὶ καὶ τῇ χαροποιῷ ἐμπειρίᾳ τῆς Ἀναστάσεως, ὑπάρχοντος
Φαναρίου ἑορτίως γράφοντες καὶ τὴν στοργὴν τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας
διερμηνεύοντες, εὐχόμεθα ὁλοψύχως πᾶσαν παρὰ τοῦ ἐκ νεκρῶν
Ἀναστάντος Ἀρχηγοῦ τῆς Ζωῆς σωτήριον δωρεὰν καὶ πασχάλιον εὐλογίαν.

Ἅγιον Πάσχα 2010

+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Bαρθολομαῖος
διάπυρος πρός Χριστόν Ἀναστάντα εὐχέτης πάντων ὑμῶν
 The Forerunner                      April 2010                              page 6

                             By the Grace of God,
                  Archbishop of Constantinople-New Rome
                          and Ecumenical Patriarch,
                       To all the Faithful of the Church:
         Grace, mercy, and peace from Christ the Savior Risen in Glory
             Beloved brothers and sisters, dear children in the Lord,

                                     Christ is Risen!
Once again, the sacred day of Pascha has dawned in full delight and splendor,
dispersing joy, comfort, gladness and assurance of life to all faithful, despite the
heavy atmosphere that prevails in our world on account of the multidimensional
crisis with all its familiar painful consequences for our daily life.
Christ has risen from the tomb as divinely human; and humanity has risen with
Him! The tyranny of death belongs to the past. The hopelessness of hades’
captivity has irrevocably gone. The only powerful Giver of life, having through
His Incarnation voluntarily assumed all of the misfortune of our nature and all
that it entails, namely death, has already “brought death to hades by the
lightning of divinity,”*1+ granting us life – and “life in abundance.” (John 10.10)
This abundance of life, which was granted to us by the Risen Lord, is ceaselessly
slandered and assaulted by the devil – indeed, these actions are the source of his
very name – although he is now weakened, completely powerless, and entirely
ridiculous. The devil slanders Life by means of the hubris that still prevails in the
world against God, humanity and the creation. The devil assaults Life by means
of the sinful tendency that exists within us like “old rust,” using this to entrap us
either into tangible sin or delusional belief. Hubris is the offspring of that “rust”,
while both comprise the sinister couple responsible for disrupting relationships
within ourselves, with others, as well as with God and the whole creation.
Accordingly, it is imperative that we purify ourselves of this rust with great
attentiveness and carefulness in order that the profuse life-giving light of the
Risen Christ may shine in our mind, soul and body, so that it may in turn dispel
the darkness of hubris and pour the “abundance” of life to all the world.
This cannot be achieved by philosophy, science, technology, art, or any ideology;
it can only be achieved through faith in what God has condescended for us
human beings through His Passion, Crucifixion and Burial, descending to the
depths of hades and rising from the dead as the divine-human Jesus Christ. It is
also expressed in the sacramental life of the Church as well as through laborious
and systematic spiritual struggle. The Church, as the Body of Christ, unceasingly
and to the ages experiences the miracle of the Resurrection; through its sacred
 The Forerunner                       April 2010                              page 7

Mysteries, its Theology and its practical teachings, it offers us the possibility of
participating in that miracle, of sharing in the victory over death, of becoming
children shaped by the light of the Resurrection and truly “partakers of divine
nature.” (2 Peter 1.4), just as in the life of every Saint in the past and present. The
thorny weeds of passions growing within the depths of our heart, polluted by
the rust of “the old self” (Eph. 4.22) must definitely be transformed as soon as
possible in Christ, through Christ and for the sake of Christ and His living
images that surround us – namely, our fellow human beings – into a bouquet of
virtues, holiness, and righteousness. Hence, the sacred hymnographer chants in
timely manner: “Let us put on the robe of righteousness, which is whiter than
snow, and let us rejoice today in the day of the Pascha; for Christ, the sun of
righteousness that rises from the dead, has showered upon us the light of
incorruption.”*2+ The white garment of righteousness was given to us
symbolically on the day of our Baptism; and we are invited to cleanse it
continually through constant repentance, control of desires, patience in life’s
pain, and relentless effort to fulfill the commandments of God, and especially the
supreme commandment of love. In this way, we are able to participate in the
cross-bearing self-emptying of Christ, in order that the Paschal gladness, radiant
light, and joyful salvation may enter our life and world. We address this from
the Phanar, where we experience the suffering of Holy Friday and the light of the
Resurrection, as we express to you the affection of the Mother Church,
wholeheartedly wishing for all the saving gift and Paschal blessing of the Lord of
Life, who rose from the dead.

Holy Pascha 2010
Fervent supplicant for all before the Lord
+ Bartholomew of Constantinople
 The Forerunner                    April 2010                      page 8


                                   4 Ἀπριλίου 2010
                                    Ἅγιον Πάσχα
                                 Ἑορτή τῶν Ἑορτῶν
                     Ὅτι ὁ Θεός ὁ εἰπών ἐκ σκότους φῶς λάμψαι,
                  ὅς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρός φωτισμόν
                     τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ (Β’Κορ. 4:6)

Πρός τούς Σεβασμιωτάτους καί Θεοφιλεστάτους Ἀρχιερεῖς, τούς
Εὐλαβεστάτους Ἱερεῖς καί Διακόνους, τούς Μοναχούς καί Μοναχές, τούς
Προέδρους καί Μέλη τῶν Κοινοτικῶν Συμβουλίων, τά Ἡμερήσια καί
Ἀπογευματινά Σχολεῖα, τίς Φιλοπτώχους Ἀδελφότητες, τήν Νεολαία, τίς
Ἑλληνορθόδοξες Ὀργανώσεις καί ὁλόκληρο τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς
Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς.
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί καί ἀδελφές ἐν Χριστῷ,
Χριστός Ἀνέστη!
Στή χαρά καί στό φῶς τῆς ἐνδόξου Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας,
συγκεντρωνόμεθα αὐτή τήν Ἁγία καί Μεγάλη Ἑορτή τοῦ Πάσχα γιά νά
ἑορτάσουμε τήν ζωοποιό παρουσία καί δύναμη τοῦ Χριστοῦ. Τήν ἡμέρα αὐτή,
προσφέρουμε τήν ὑπέρτατη δοξολογία στόν Θεό γιά τήν ἀγάπη Του. Στήν
ἑορτή αὐτή, αἰσθανόμεθα ἀπέραντη εὐγνωμοσύνη καθώς ἀναλογιζόμεθα
τήν ἀποκατάστασή μας ἀπό τόν θάνατο στή ζωή. Σήμερα, προσφέρουμε τήν
πιό λαμπρή μαρτυρία σ’ ὁλόκληρο τόν κόσμο καθώς διακηρύσσουμε τήν
πίστη μας στόν Σωτήρα μας. Τήν ἡμέρα αὐτή, οἱ καρδιές μας
ἀναζωογονοῦνται μέ τόν θρίαμβο ὅλων τῶν αἰώνων. Χριστός Ἀνέστη! Ὁ
θάνατος νικήθηκε καί θά ζήσουμε γιά πάντα σέ εὐλογημένη κοινωνία μέ τόν
Σ’ αὐτή τήν Ἑορτή τῶν Ἑορτῶν ἀναγνωρίζουμε ὅτι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ
καί ἡ σωτηρία μας εἶναι ἀπολύτως τό ἔργο τοῦ Θεοῦ. Λόγῳ τῆς μεγάλης
ἀγάπης Του γιά μᾶς, ἐξεπλήρωσε τήν θεϊκή ὑπόσχεσή Του γιά λύτρωση. Σ’
αὐτή τήν ἀγάπη ὀφείλουμε τή ζωή μας. Ἡ ἀγάπη Του παρά τήν ἀνυπακοή
μας δέν μᾶς ἐγκατέλειψε. Σ’ αὐτή τήν μεγάλη ἀγάπη, θεμελίωσε τόν τρόπο
μέ τόν ὁποῖο θά συμφιλιωνόμασταν μαζί Του, ἐνῶ τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας
καί τοῦ θανάτου θά ἔσπαζαν, καί θά εἴμασταν σέ θέση νά βιώσουμε τή ζωή
ὅπως Ἐκεῖνος τήν ἤθελε. Αὐτό δέν μπορούσαμε νά τό ἐπιτύχουμε μόνοι μας.
Εἶναι ὁ Θεός καί μόνον ὁ Θεός ὁ Ὁποῖος δίνει ἐντολή στό φῶς νά λάμψῃ μέσα
στό σκοτάδι, ὁ Ὁποῖος μέσα στόν θάνατο φέρνει ζωή.
Τό ὡραῖο καί ἄσβεστο φῶς τοῦ Πάσχα λάμπει στίς καρδιές μας, φωτίζοντας
τίς ψυχές μας μέ τήν δύναμη τῆς Ἀναστάσεως καί δίδοντάς μας μία ἰδέα τῆς
 The Forerunner                  April 2010                      page 9

αἰωνίου λυτρώσεώς μας. Ὁ Θεός ἐν τῇ μεγάλῃ σοφία Του κατευθύνει αὐτό τό
φῶς στίς καρδιές, στίς ψυχές καί στήν ἴδια τήν ὕπαρξή μας, διαποτίζοντας
ὁλόκληρο τόν ἑαυτό μας μέ ἀλήθεια καί χάρη. Αὐτό τό φῶς συντονίζεται μέ
αὐτό πού εἴμεθα καί μέ αὐτό γιά τό ὁποῖο δημιουργηθήκαμε. Μέσα στό φῶς
τοῦ Πάσχα, γνωρίζουμε ὅτι δέν δημιουργηθήκαμε γιά τήν ἁμαρτία καί τόν
θάνατο. Ἔχουμε δημιουργηθεῖ γιά μία εὐλογημένη ζωή, μιά ζωή χωρίς τέλος.
Ἔχουμε πλασθεῖ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ γιά νά ἔχουμε γνήσια καί ἀγαπητική
σχέση μέ τόν Θεό καί μεταξύ τῶν συνανθρώπων μας. Ἐδῶ, δέν πρόκειται γιά
γνώση ἡ ὁποία προέρχεται ἀπό μεγάλες διανοητικές ἀναζητήσεις ἤ μπορεῖ ν’
ἀποκτηθῇ μέσῳ πλούτου ἤ κοινωνικῆς θέσεως. Πρόκειται μᾶλλον γιά θεϊκή
γνώση ἡ ὁποία προσφέρεται σέ ὅλους, καί τήν μεγάλη αὐτή ἡμέρα τοῦ
Πάσχα καλούμεθα ὅλοι νά ἔλθουμε καί νά λάβουμε τό φῶς ἔτσι ὥστε νά
εἴμεθα πάντοτε φωτισμένοι ἀπό τήν ἀλήθεια καί μεταμορφωμένοι ἀπό τήν
Ἡ μεταμόρφωση αὐτή καί ἡ χαρά ἡ ὁποία προέρχεται ἀπό τό φῶς τῆς
γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ (Β’Κορ. 4:6) εἶναι πολύ ἀληθινή καί δυνατή γιά
μᾶς διότι ὁ Χριστός εἶναι ἀνάμεσά μας. Ὅλα αὐτά ἔχουν ἐπιτευχθεῖ καί
ἐξακολουθοῦν νά ἐπιτυγχάνονται μέσῳ Ἐκείνου. Διά τῆς Σαρκώσεώς Του
μετέσχε τῆς ἀνθρωπίνης οὐσίας μας, καί διά τῆς δυνάμεώς Του ὡς Υἱοῦ τοῦ
Θεοῦ ὑπερνίκησε τήν ἁμαρτία καί τόν θάνατο. Ἡ δόξα Του λάμπει στίς
καρδιές μας ἀποκαλύπτοντας τόν σκοπό καί τίς δυνατότητες τῆς ζωῆς μας.
Στό πρόσωπό Του βλέπουμε αὐτό τό ὁποῖο καλούμεθα νά γίνουμε. Βλέπουμε
τήν βαθειά καί παντοτινή ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Βλέπουμε τήν ἐκούσια θυσία γιά
τή σωτηρία μας. Βλέπουμε τήν τρυφερή πρόσκληση γιά τήν ἐπιστροφή μας
στήν κοινωνία μέ τόν Θεό. Στήν ἐπώδυνη ἐμπειρία μας τοῦ τραυματισμένου
κόσμου μέσα στόν ὁποῖον ζοῦμε, ὅπου ἐπικρατοῦν συνθῆκες τυφλώσεως,
σκότους καί πλήρους συγχύσεως ἡ ὁποία χαρακτηρίζει τή σύγχρονη
ἀνθρωπότητά μας, βλέπουμε τόν Ἀναστάντα Κύριο σέ θρίαμβο καί δόξα, νά
μᾶς καλεῖ ὅλους νά ἔλθουμε σ’ Ἐκεῖνον καί νά λάβουμε τό φῶς τῆς ζωῆς. Τήν
ἡμέρα αὐτή ἑορτάζουμε τήν ὑπέροχη γνώση τῆς δόξας Του. Ὁ Χριστός εἶναι
ἀνάμεσά μας, καί θά εἶναι πάντοτε.
Εἴθε αὐτό τό φῶς τῆς θεϊκῆς ἀλήθειας τό ὁποῖο λάμπει στίς καρδιές μας νά
εἶναι ἀκόμη λαμπρότερο σ’ αὐτή τήν μεγάλη καί ἔνδοξη Ἑορτή τοῦ Πάσχα.
Εἴθε ἡ χαρά μας νά εἶναι τόσο μεγάλη καί ἡ ἀγάπη τήν ὁποία μοιραζόμεθα
τόσο πλήρης ὥστε κάθε ἄνθρωπος καί ὁλόκληρη ἡ κτίση νά ἀκούσῃ τόν ὕμνο
μας καί νά γνωρίσῃ ὅτι Χριστός Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη!

Μετά τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης,

† ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Δημήτριος
 The Forerunner                         April 2010                                  page 10

April 4, 2010
Holy Pascha
The Feast of Feasts

             For it is the God who commanded light to shine out of darkness,
                who has shone in our hearts to give the light of the knowledge
             of the glory of God in the face of Jesus Christ. (2 Corinthians 4:6)

To the Most Reverend Hierarchs, the Reverend Priests and Deacons, the Monks
and Nuns, the Presidents and Members of the Parish Councils of the Greek
Orthodox Communities, the Distinguished Archons of the Ecumenical
Patriarchate, the Day, Afternoon, and Church Schools, the Philoptochos
Sisterhoods, the Youth, the Hellenic Organizations, and the entire Greek
Orthodox Family in America

Beloved Brothers and Sisters in Christ,

Christ is Risen! Χριστός Ἀνέστη!

In the joy and light of the glorious Resurrection of our Lord we gather on this
Holy and Great Feast of Pascha to celebrate the life-giving presence and power of
Christ. On this day, we give the highest praise to God for His love. On this feast,
our thankfulness is unceasing, as we contemplate our restoration from death to
life. Today, we offer the brightest witness throughout the world as we proclaim
our faith in our Savior. On this day, our hearts are enlivened with the victory of
the ages. Christ is risen. Death has been defeated, and we will live forever in
blessed communion with God.
 On this Feast of Feasts we recognize that the Resurrection of Christ and our
salvation is absolutely the work of God. In His great love for us, He fulfilled His
divine promise of redemption. This love brought us into existence. His love
endured even through our disobedience. In this great love, He established a
means by which we would be reconciled to Him, the bondage of sin and death
would be broken, and we could have and experience life as He intended it to be.
This we could not accomplish on our own. It is God, and God alone who
commands the light to shine out of the darkness, who in the midst of death,
brings life.
The beautiful and unwaning light of Pascha shines in our hearts, illuminating
our souls with the power of the Resurrection and giving us a glimpse of our
eternal salvation. God in His great wisdom directs this light into our hearts, our
souls, our very being, permeating our entire person with truth and grace. This
 The Forerunner                      April 2010                            page 11

light resonates with who we are and what we were created to be. In the light of
Pascha we know that we were not made for sin and death. We have been created
for a blessed and unending life. We have been formed in His image for genuine
and loving relationships with God and one another. This is not knowledge that
comes from great intellectual quests or that can be acquired with wealth or
status. It is a divine knowledge offered to all, and on this day we are all called to
come and receive this light so that we might forever be illumined in truth and
transformed in love.
This transformation and the joy that comes through the light of the knowledge of the
glory of God (2 Corinthians 4:6) is very real and powerful to us because Christ is in
our midst. All of this has and continues to be accomplished through Him.
Through His Incarnation He shared in our humanity, and through His power as
the Son of God He overcame sin and death. It is His glory that shines in our
hearts revealing the purpose and potential of our lives. In His face we see what
we are called to be. We see the deep and enduring love of God. We see the
willing sacrifice for our redemption. We see a tender invitation to return to
communion with God. In our painful experience of the wounded world in
which we live, of conditions of blinding darkness and utter confusion that
surrounds our contemporary humanity, we see our Risen Lord in triumphant
honor and glory, calling all to come to Him and receive the light of life. On this
day we celebrate that wonderful knowledge of His glory: Christ is in our midst,
and He always shall be.
May this light of divine truth that shines in our hearts be ever brighter on this
great and glorious Feast of Pascha. May our joy be so immense and the love that
we share so complete that each and every person and all of creation will hear our
hymn and know that Christ is Risen! Truly He is Risen!

With paternal love in Christ,

Archbishop of America
 The Forerunner                April 2010                      page 12

                 KAI H ΔΙΑΚΑΙΝΗ΢ΙΜΟ΢

                             Τπό του
                  ΓΕΩΡΓΙΟΤ ΔΙΟΝ. ΔΡΑΓΑ, δθ, δφ, δθ.

                  Η Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα
   Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα λέγεται η εβδομάδα που προηγείται της
Κυριακής του Πάσχα. Ονομάστηκε έτσι στους πρώτους Χριστιανικούς
αιώνες, εξ αιτίας των σημαντικών γεγονότων που εορτάζονται κατά την
διάρκεια της. Αυτά τα γεγονότα ακολουθούν την εξέλιξη του σεπτού και
σωτήριου Πάθους του Κυρίου μας από την τελευταία είσοδό του στα
Ιεροσόλυμα μέχρι το σταυρικό του θάνατο, την ταφή και την Ανάσταση.
    Η Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα σύμφωνα με μια αρχαία παράδοση είναι
περίοδος αυστηρής νηστείας. Η αυστηρότερη νηστεία, φυσικά, γίνεται κατά
τις ημέρες της Μεγάλης Παρασκευής και του Μεγάλου Σαββάτου. Κατά τις
ημέρες αυτές οι πρώτοι Χριστιανοί δεν έτρωγαν μέχρι το λάλημα του
 The Forerunner                April 2010                        page 13

πετεινού το πρωί της Κυριακής του Πάσχα, οπότε και σταματούσαν την
νηστεία τους για να γιορτάσουν την Ανάσταση. Λεπτομέρειες σχετικά με
αυτήν την αρχέγονη νηστεία μπορεί κανείς να βρει στις Αποστολικές
Διατάξεις (βιβλίο Ε΄, κεφ. 18). Αλλά τι ακριβώς γίνεται την Μεγάλη
   Η Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα αρχίζει με τον Εσπερινό της Κυριακής
των Βαΐων, ο οποίος σηματοδοτεί την απόδοση (την λήξη) της Εορτής της
Θριαμβευτικής Εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Το βράδυ της Κυριακής
των Βαΐων ψέλνεται η Ακολουθία του Νυμφίου η οποία επαναλαμβάνεται
και τα επόμενα δύο βράδια της Μεγάλης Εβδομάδας. Αυτή η ακολουθία που
στην πραγματικότητα είναι ο Όρθρος της επόμενης ημέρας, φέρει το όνομα
του «Νυμφίου», διότι η εικόνα του Νυμφίου Χριστού τοποθετείται στο μέσον
του ναού και ψέλνονται οι ύμνοι του Νυμφίου, υπενθυμίζοντας στους
ανθρώπους την δεύτερη έλευση του Κυρίου μας.
   Στις τρεις πρώτες μέρες της Μεγάλης Εβδομάδος η Εσπερινή Λειτουργία
των Προηγιασμένων Δώρων τελείται κανονικά το πρωί μετά την ανάγνωση
των Ωρών. Η Εσπερινή Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου τελείται επίσης
την Μεγάλη Πέμπτη και το Μεγάλο Σάββατο το πρωί. Παλαιότερα η
Προηγιασμένη Λειτουργία γινόταν και την Μεγάλη Παρασκευή, αλλά έχει
εγκαταλειφθεί εδώ και αρκετούς αιώνες ίσως εξαιτίας της μεγάλης διάρκειας
των ακολουθιών της ημέρας αυτής.
    Οι μνήμες και τα γεγονότα των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδος έχουν
καταταχθεί σύμφωνα με την ιστορική τους τάξη. Αυτό σηματοδοτείται
ιδιαίτερα μέσω αντίστοιχων Ευαγγελικών περικοπών, κυρίως από το
Ευαγγέλιο του Ματθαίου, καθώς και μέσω κατάλληλης υμνολογίας. Πιο
αναλυτικά τα θέματα της κάθε ημέρας της Μεγάλης Εβδομάδος είναι τα
   Η Μεγάλη Δευτέρα είναι αφιερωμένη στην ανάμνηση του δίκαιου Ιωσήφ,
του υιού του εβραίου πατριάρχου Ιακώβ. Οφείλεται αυτό στο ότι ο Ιωσήφ
είναι τύπος του Χριστού, εφόσον πουλήθηκε από τα αδέλφια του και υπέστη
πολλά πάθη, χωρίς όμως να αναπτύξει αρνητική στάση γι αυτούς που τον
πούλησαν σαν δούλο, αλλά μάλλον κατέστη η αιτία της σωτηρίας τους.
   Η Μεγάλη Δευτέρα είναι επίσης αφιερωμένη στην ανάμνηση της
Άκαρπης Συκιάς, την οποία επιτίμησε ο Κύριος γιατί δεν είχε καρπούς και
ξηράθηκε. Η συκιά αυτή και η πράξη του Κυρίου έναντί της συμβολίζουν το
Ιουδαϊκό έθνος και τα άλλα έθνη που δεν αποδέχθηκαν τη θεία κλήση και
δεν απέδωσαν το θείο καρπό της αρετής στην ζωή τους που φανερώθηκε
πλήρως στη ζωή του Χριστού.
 The Forerunner                  April 2010                        page 14

   Γι αυτό η Ευαγγελική περικοπή του Όρθρου της Μ. Δευτέρας (Ματθ.
21,18-43) περιλαμβάνει την ιστορία της Άκαρπης Συκιάς, αλλά και τις
σχετικές Παραβολές των Δύο Υιών και του Αμπελώνα. Αυτά τα
αναγνώσματα απεικονίζουν την Τελική Κρίση και αυτούς που θα γίνουν
αποδεκτοί η θα απορριφθούν στην Βασιλεία του Θεού.
   Το θέμα της Τελικής Κρίσης απηχεί και στην Ευαγγελική περικοπή της
Προηγιασμένης της Μ. Δευτέρας (Ματθ. 24,3-35). Στο ανάγνωσμα αυτό
ομιλεί ο Κύριος για την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και το τέλος του
κόσμου. Οι ύμνοι της ημέρας αναφέρονται στον Ιωσήφ και στην Άκαρπη
Συκιά, στην προαναγγελία του Χριστού για τα πάθη του, και στην
διδασκαλία του για την ταπείνωση που προκλήθηκε από το αίτημα των υιών
του Ζεβεδαίου να τους δοθούν πρωτοκαθεδρίες στην Βασιλεία των ουρανών
(Ματθ. 20,20-28).
   Η Μεγάλη Σρίτη είναι αφιερωμένη στην Παραβολή των Δέκα Παρθένων
(πέντε μωρών και πέντε σοφών), που μας διδάσκει να είμαστε έτοιμοι να
προϋπαντήσουμε τον Κύριό μας όταν επανέλθει την ώρα που δεν
περιμένουμε. Η Παραβολή αυτή διαβάζεται κατά την Προηγιασμένη
Λειτουργία της Μ. Τρίτης μαζί με την Παραβολή των Ταλάντων και την
περιγραφή της Τελικής Κρίσης (Ματθ. 25,36-26,2).
       Οι ύμνοι της ημέρας αυτής αναφέρονται στα ίδια θέματα. Ο
χαρακτηριστικός ύμνος είναι ο γνωστός ύμνος του Νυμφίου, «Ιδού ο Νυμφίος
έρχεται εν τω μέσω της Νυκτός..», που έχει ως βάση του την Παραβολή των
Δέκα Παρθένων. Το ίδιο ισχύει και για τον άλλο γνωστό ύμνο, «Τον Νυμφώνα
Σου βλέπω..» που βασίζεται στην Παραβολή του Γαμήλιου Δείπνου (Ματθ.
22,1-14). Και οι δύο αυτοί ύμνοι ψέλνονται στους Όρθρους της Μ. Δευτέρας,
της Μ. Τρίτης, και της Μ. Τετάρτης, οι οποίοι είναι γνωστοί ως οι Ακολουθίες
του Νυμφίου.
   Η Μεγάλη Σετάρτη είναι αφιερωμένη στην ανάμνηση της Αμαρτωλής
Γυναίκας που μετανόησε και άλειψε τους πόδας του Χριστού με πολύτιμο
μύρο λίγο πριν από το πάθος του. Σχεδόν όλοι οι ύμνοι της ημέρας
αναφέρονται στην γυναίκα αυτή. Ο πιο γνωστός από αυτούς είναι ίσως το
περίφημο Τροπάριο της Κασσιανής (γνωστό από τα εισαγωγικά λόγια του,
«Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή..»), που ψέλνεται ως
Δοξαστικό αντί για τα Απόστιχα του ΄Ορθρου και τα Στιχηρά του Εσπερινού.
   Φαίνεται ότι υπάρχει κάποια σύγχυση σχετικά με την ταυτότητα της
Αμαρτωλής αυτής Γυναίκας που άλειψε τους πόδας του Κυρίου. Οι
Ευαγγελικές περικοπές Ματθ. 26,6-16, Μάρκ. 14,3-11 και Ιωάν. 12,1-8 ομιλούν
για την Μαρία την αδελφή του Λαζάρου ως την γυναίκα που άλειψε τους
 The Forerunner                April 2010                       page 15

πόδας του Κυρίου λίγο πριν από το πάθος του. Ο Λουκάς όμως, αναφέρει ότι
αυτό το συμβάν συνδέεται με μια Αμαρτωλή Γυναίκα και έγινε σε άλλη
περίπτωση πριν από το σεπτό πάθος του Χριστού (Λουκ. 7,36-50). Πρόκειται
για δύο διαφορετικές περιπτώσεις.
   Η αντίθεση ανάμεσα στην Αμαρτωλή Γυναίκα και στον αδιάλλακτο
ζηλωτή Ιούδα εξυπηρετεί καλλίτερα τους διδακτικούς σκοπούς της
Εκκλησίας, και γι αυτό η Εκκλησιαστική Παράδοση επέλεξε την ανάμνηση
της Αμαρτωλής Γυναίκας που μετανόησε και άλειψε τους πόδας του Κυρίου
για την Μ. Τετάρτη. Το θέμα της άλειψης των ποδών του Χριστού
αντικατοπτρίζεται κατά κάποιο τρόπο και στο Μυστήριο του Ευχελαίου που
τελείται την ημέρα αυτή ύστερα από το Απόδειπνο για την ίαση των
   Η Μεγάλη Πέμπτη συνδέεται με την ανάμνηση τεσσάρων γεγονότων τα
οποία έλαβαν χώρα την εσπέρα της ημέρας αυτής: α΄) Τον Νιπτήρα, δηλ. το
πλύσιμο των ποδών των Μαθητών από τον Κύριο, β΄) Το Μυστικό Δείπνο,
δηλ. την θέσπιση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας από τον Κύριο, γ΄)
Την Υπερφυή Προσευχή, δηλ. την προσευχή του Κυρίου στη Γεσθημανή πριν
από τη σύλληψή του, και δ΄) την Προδοσία του Ιούδα, δηλ. την πράξη κυρίως
της προδοσίας του Ιούδα και όχι τόσο την δόλια διαπραγμάτευσή του με τις
Ιουδαϊκές αρχές.
   Στους πρωτοχριστιανικούς αιώνες η Θεία Λειτουργία της ημέρας
τελούνταν ύστερα από κοινό δείπνο προς ανάμνηση του Μυστικού Δείπνου
στο Ανώγειο. Αυτή η παράδοση τελικά απαγορεύτηκε από την Πενθέκτη
Οικουμενική Σύνοδο (Κων/πολη 691) με τον κανόνα 29.
   Επίσης την ημέρα αυτή οι Αυτοκράτορες του Βυζαντίου είχαν το έθιμο να
πλένουν τα πόδια δώδεκα πτωχών ανθρώπων σε μια ειδική τελετή προς
ανάμνηση του πλυσίματος των ποδών των Μαθητών από τον Κύριο. Το
έθιμο αυτό τελείται και σήμερα στην Πάτμο, στα Ιεροσόλυμα και αλλαχού,
με το πλύσιμο των ποδών δώδεκα μοναχών από τον Ηγούμενό τους. Ένα
άλλο έθιμο που τελείται την ημέρα αυτή στην Κωνσταντινούπολη σε τακτά
διαστήματα είναι ο καθαγιασμός του Αγίου Μύρου, το οποίο χρησιμοποιείται
στο Μυστήριο του Χρίσματος.
   Σα Δώδεκα Ευαγγέλια. Το βράδυ της Μ. Πέμπτης, στον Όρθρο της
Μεγάλης Παρασκευής που ψέλνεται τότε, κατά το λειτουργικό έθιμο,
διαβάζονται με ιδιαίτερη επισημότητα τα Δώδεκα Ευαγγέλια. Πρόκειται για
Ευαγγελικές περικοπές που αφηγούνται τα τελευταία γεγονότα του επίγειου
βίου του Κυρίου από το τέλος του Μυστικού Δείπνου του μέχρι την Ταφή του
και τη σφράγιση του Τάφου του.
 The Forerunner                 April 2010                       page 16

   Μετά το Πέμπτο Ευαγγέλιο, ο Ιερεύς τελεί τη Σταύρωση, ψέλνοντας τον
Ύμνο «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας...»,
λιτανεύοντας τον Εσταυρωμένο από το Ιερό στο μέσον του Ναού και
εναποθέτοντάς τον στον Σολέα, μπροστά στην Ωραία Πύλη, και ακολούθως
προσκαλεί τους πιστούς να προσέλθουν για να τον προσκυνήσουν.
   Η Μεγάλη Παρασκευή είναι χωρίς αμφιβολία, η αγιότερη και ιερότερη
ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδος επειδή είναι αφιερωμένη στην ανάμνηση του
σεπτού και σωτήριου Πάθους του Κυρίου μας. Το πρωί της Μ. Παρασκευής,
ψάλλουμε την Ακολουθία των Μεγάλων Ωρών, που περιλαμβάνει
μεσσιανικούς Ψαλμούς και Προφητικά, Αποστολικά και Ευαγγελικά
αναγνώσματα που αναφέρονται στα Πάθη του Χριστού. Με τα
αναγνώσματα αυτά και τους ύμνους που υπεισέρχονται ανάμεσά τους,
παρουσιάζεται ανάγλυφα το όλο Απολυτρωτικό Έργο του Κυρίου ώστε να
αντιληφθούν οι πιστοί την βαθύτερη σημασία του.
   Στον Εσπερινό, που ψέλνεται μετά την Ακολουθία των Μ. Ωρών, γίνεται,
σύμφωνα με μεταγενέστερο έθιμο, η τελετή της Αποκαθήλωσης, δηλ. της
μεταφοράς του Σώματος του Χριστού από τον Σταυρό στο Μνήμα από τον
Ιωσήφ της Αριμαθέας. Η Αποκαθήλωση γίνεται λίγο πριν τελειώσει το
Ευαγγελικό Ανάγνωσμα του Εσπερινού. Ο Ιερέας μετακινεί το
εικονογραφημένο Σώμα του σταυρωμένου Χριστού από το Σταυρό, το τυλίγει
σε λευκό ύφασμα, το μεταφέρει στο Ιερό και το εναποθέτει επάνω στην Αγία
Τράπεζα. Στο τέλος του Εσπερινού, ο Ιερέας μεταφέρει με ιεροπρεπή
λιτάνευση τον χρυσοκέντητο Επιτάφιο, που απεικονίζει την Αποκαθήλωση,
από το Ιερό στο μέσον της Εκκλησίας και τον εναποθέτει στο σχετικό
Κουβούκλιο που αντιπροσωπεύει τον Πανάγιο Τάφο και έχει στολισθεί με
άνθη. Η πράξη αυτή συμβολίζει τον Ενταφιασμό του Σώματος του Κυρίου
και υπενθυμίζει στους πιστούς το γεγονός ότι ετάφησαν μαζί του και εκείνοι
και οι αμαρτίες τους ώστε να αναστηθούν μαζί του «εις ζωήν αιώνιον».
      Την Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ, ψέλνεται ο Όρθρος του Μεγάλου
Σαββάτου που είναι αφιερωμένος στην ανάμνηση της Ταφής του Κυρίου. Το
χαρακτηριστικό στοιχείο αυτής της Ακολουθίας είναι Τα Εγκώμια, ο
γνωστότερος και συγκλονιστικότερος ίσως ύμνος της Ορθοδοξίας, που
ψέλνεται πριν γίνει η Λιτάνευση του Επιταφίου. Η Λιτάνευση του Επιταφίου
γίνεται με επισημότητα στο τέλος της Δοξολογίας γύρω από τον ναό με τη
συμμετοχή όλου του λαού. Στην περίσταση αυτή η χαρά της Αναστάσεως
πρωτοεμφανίζεται μέσα στους ύμνους του Μ. Σαββάτου που έχουν
αναστάσιμο χαρακτήρα. Αυτό ακριβώς φανερώνει και το τελευταίο
προφητικό ανάγνωσμα στο τέλος της Ακολουθίας που αναφέρεται στην
 The Forerunner                  April 2010                        page 17

Κοιλάδα των Αποξηραμένων Οστών και στη θεία δωρεά της Αναστάσεως
(Ιεζεκιήλ 37, 1-14).
   Σο Μέγα ΢άββατο είναι αφιερωμένο στην ανάμνηση της Ταφής του
Σώματος του Κυρίου και της Καθόδου του στον Άδη που κατέληξε στην
κατάργησή του Άδη και του θανάτου και στην πρώτη Ανάσταση. Η τέλεση
της Θ. Λειτουργίας του Μ. Βασιλείου το Μ. Σάββατο το πρωί είναι μια από τις
πιο χαρούμενες Πασχαλινές Λειτουργίες. Ο στίχος, «Ανάστα, Ο Θεός, κρίνον
την γην, ότι Συ κατακληρονομήσεις εν πάσι τοις έθνεσι» (Ψαλμ. 81,8 κατά τους
Ο΄) αντηχεί στην όλη ακολουθία σαν μια αναστάσιμη ιαχή ενώ σκορπά ο
Ιερεύς τα φύλλα της δάφνης σ’ ολόκληρο το ναό σαν σύμβολα της νίκης.
   Έτσι η Αγία Εβδομάδα φθάνει στο τέλος της και μαζί της καταλήγει και
το Πάσχα το Σταυρόσιμο για να αρχίσει το Πάσχα το Αναστάσιμο. Το Πάσχα
της Σταύρωσης και το Πάσχα της Ανάστασης δεν είναι δύο
διαφοροποιημένες γιορτές, αφού η κάθε μια τους δεν νοείται χωρίς την άλλη.
Και οι δύο μαζί αποτελούν το Πάσχα των Χριστιανών, κατά το οποίο
σταυρώθηκε ο Χριστός για τις αμαρτίες του κόσμου και ανέστη για την
δικαίωση και σωτηρία ολόκληρης της ανθρωπότητας.
               Σο Άγιο Πάσχα και η Διακαινήσιμος
   Κυριακή της Ανάστασης. Σο Άγιον Πάσχα έχει τις ρίζες του στη αρχαία
Εορτή του Πάσχα (Πεσάχ) των Εβραίων που συνδέεται με το βράδυ της 14ης
προς την 15ην του μήνα Νισσάν και ήταν αφιερωμένη στην ανάμνηση της
επεμβάσεως του Θεού για την απελευθέρωση των Ισραηλιτών από τη
σκληρή δουλεία στην Αίγυπτο. Το αναγκαίο στοιχείο στον εορτασμό του
εβραϊκού Πάσχα ήταν ο σφαγιασμός του αμνού που γινόταν εις ανάμνηση
του τρόπου με τον οποίο τα πρωτότοκα τέκνα των εβραίων απέφυγαν το
σφράγισμα τους από τον Άγγελο της Κρίσεως την νύχτα της Εξόδου.
Σύμφωνα με τους Αποστόλους και τους Πατέρες της Εκκλησίας, το εβραϊκό
Πάσχα (Πεσάχ) ήταν τύπος του Χριστιανικού Πάσχα κατά το οποίο
ολόκληρη η ανθρωπότητα απολυτρώθηκε από τη δουλείας της αμαρτίας και
πέρασε από το θάνατο στη ζωή.
   Ο πασχαλινός αμνός των εβραίων ήταν τύπος του αληθινού πασχαλινού
Αμνού του Θεού, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος σταυρώθηκε για
μας και με του οποίου το τίμιο Αίμα σφραγισθήκαμε, όπως σφραγίσθηκαν τα
σπίτια των αρχαίων Ισραηλιτών με το αίμα του αμνού. Σύμφωνα με την θεία
Οικονομία, η Σταύρωση (δηλ. η Θυσία) του Κυρίου μας συνέβη ταυτόχρονα
με το ιουδαϊκό Πάσχα που έπεφτε τότε την ημέρα του Σαββάτου. Ο Κύριος
σταυρώθηκε και εξέπνευσε την Παρασκευή μαζί με τα πασχαλινούς αμνούς
που έσφαζαν τότε οι Ιουδαίοι για να τους χρησιμοποιήσουν σαν πασχαλινό
 The Forerunner                 April 2010                        page 18

γεύμα το βράδυ εκείνο, και ανέστη την μίαν των Σαββάτων, δηλ. την πρώτη
ημέρα της εβδομάδος, που ονομάστηκε Κυριακή. Το Πάσχα απέκτησε με το
Χριστό μια νέα σημασία και έγινε η Εορτή της σωτηρίας όλων των
ανθρώπων μέσω του Θανάτου του και της Ανάστασής του.
                           Η Διακαινήσιμος
  Διακαινήσιμος ονομάζεται η εβδομάδα που αρχίζει με το Πάσχα επειδή
θεωρείται σαν μία εόρτια Ημέρα. Το όνομα αυτό πιθανότατα οφείλεται στο
γεγονός ότι την εβδομάδα αυτή άρχιζε στην πρωτοχριστιανική εποχή η
πνευματική αναγέννηση και ανανέωση των νεοφώτιστων χριστιανών.
Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση οι νεο-βαπτισμένοι χριστιανοί που
βαπτίζονταν το βράδυ της Αναστάσεως φορούσαν άσπρα ρούχα και τότε και
καθ όλη την διάρκεια της εβδομάδας αυτής – για αυτό το λόγο λέγεται
επίσης «άσπρη ή λαμπρή εβδομάδα». Ήταν μάλιστα υποχρεωμένοι να
παρακολουθούν καθημερινά τα τελευταία κατηχητικά μαθήματα που
αναφέρονταν στα ιερά μυστήρια του Βαπτίσματος, του Χρίσματος και της
Θείας Ευχαριστία, καθώς επίσης και να κοινωνούν στα άχραντα μυστήρια
του Σώματος και του Αίματος του Χριστού κρατώντας αναμμένα κεριά.
   Η διακαινήσιμος εβδομάδα ήταν επίσης η πρώτη εβδομάδα του
χριστιανικού λειτουργικού έτους, γιατί μεν αυτήν άρχιζε ο κύκλος των
ετήσιων Βιβλικών αναγνωσμάτων που είχε σαν αφετηρία τις Πράξεις των
Αποστόλων και το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο. Ο τρόπος του εορτασμού που
υιοθετήθηκε για την εβδομάδα αυτή της ανακαίνισης καθορίστηκε από τον
κανόνα 66 της Συνόδου του Τρούλου (της Πενθέκτης, 691 μ.Χ.): «Από της
αγίας αναστασίμου Χριστού του Θεού ημών ημέρας μέχρι της καινής Κυριακής,
την όλη εβδομάδα, εν ταις αγίαις εκκλησίαις σχολάζειν δει απαραλείπτως τους
πιστούς εν ψαλμοίς και ῳδαίς πνευματικαίς, ευφραινομένους εν Χριστώ, και
εορτάζοντας, και τη των θείων Γραφών αναγνώσει προσέχοντας, και των αγίων
μυστηρίων κατατρυφώντας. Εσόμεθα γαρ ούτω Χριστώ συνιστάμενοί τε και
συνανυψούμενοι. Μηδαμώς ουν εν ταις προκειμέναις ημέραις ιπποδρόμια ή
ετέρα δημώδης θέα επιτελείσθω.» Επίσης οι λειτουργική διάταξη της
εβδομάδας αυτής είναι η ίδια ακριβώς με εκείνη της Κυριακής του Πάσχα, με
την μόνη διαφορά ότι οι αναστάσιμοι ύμνοι λαμβάνονται από την Οκτώηχο.
  Την Παρασκευή, όμως, της Διακαινησίμου η λειτουργία αναφέρεται και
σήμερα στην Ζωοδόχο Πηγή κατά την οποία γίνεται ανάμνηση του
καθαγιασμού του ιερού ναού της Θεοτόκου Ζωοδόχου Πηγής στην
Κωνσταντινούπολη και των πολλών θαυμάτων που έγιναν εκεί σε διάφορες
 The Forerunner                 April 2010                       page 19

  Η Διακαινήσιμος εβδομάδα σφραγίζεται την Κυριακή του Αντι-Πάσχα
όπου γίνεται και η απόδοση της Εορτής. Η Κυριακή αυτή ονομάζεται επίσης
«καινή» γιατί είναι η πρώτη Κυριακή με την οποία αρχίζει ο εβδομαδιαίος
εορτασμός της Ανάστασης του Χριστού. Εθιμικά όμως, είναι γνωστότερη η
Κυριακή αυτή ως Κυριακή του Θωμά, γιατί σε αυτήν γίνεται ανάμνηση της
φανερώσεως του αναστημένου Χριστού στους μαθητές του την 8η ημέρα
μετά την Ανάσταση η οποία είναι εικόνα της αιωνιότητας και κατά την
οποίαν ήταν παρών και ο Θωμάς ο οποίος και άγγιξε και ομολόγησε τον
αναστημένο Κύριο (βλ. Ιωάν. 20:19-31). Το μήνυμα της Δικαινησίμου είναι το
μήνυμα του Πάσχα που επαναλαμβάνεται από τους χριστιανούς αντί άλλου
χαιρετισμού καθ όλη την περίοδο που ακολουθεί την γιορτή της Ανάστασης
μέχρι την γιορτή της Ανάληψης: Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!
 The Forerunner                    April 2010                           page 20

        Protopresbyter George Dion. Dragas, PhD, DD, DTh

                      The Great and Holy Week
        The Great and Holy Week (Η Μεγάλη και Αγία Εβδομάς) is the name
given to the week preceding the Sunday of Pascha. It was so named in the first
Christian centuries, because of the great events that are commemorated in it.
These events follow the development of the Lord’s holy and saving Passion from
his final entry into Jerusalem all the way to his death, burial and Resurrection.
       The Great and Holy Week according to a most ancient tradition is a period
of severe fasting. The strictest fast, of course, has always been that of Great
Friday and Great Saturday. On these days the early Christians did not eat until
the cockcrow in the morning of the Sunday of Pascha when they broke their fast
in commemoration of the Holy Resurrection. Details about this ancient fast of
Holy Week can be found in the Apostolic Constitutions, Book 5 and chapter 18. But
what happens during the Great and Holy Week?
 The Forerunner                     April 2010                           page 21

   The Great and Holy Week begins with the Vespers of Palm Sunday, which
marks the conclusion (apodosis) of the Feast of Christ’s Triumphant Entry into
Jerusalem. In the evening of Palm Sunday the Service of the Bridegroom
(Ακολουθία του Νυμφίου) is sung and the same is repeated during the next two
nights of Holy Week. This Service, which is actually the Orthros (Matins) of the
next day, bears the name of “the Bridegroom” because the Icon of Christ the
Bridegroom is brought out into the middle of the nave and the hymn of the
Bridegroom is sung reminding the people of Christ’s second coming.
   On the first three days of the Holy Week the Vesperal Liturgy of the
Pre-sanctified Gifts is normally celebrated in the mornings after the reading of
the Hours. The Vesperal Liturgy of the Great Basil is also celebrated on Great
Thursday and on Great Saturday mornings. In more ancient times a
Pre-sanctified Liturgy was also observed on Great Friday, but it has been
abandoned for many centuries perhaps because of the length of the services of
that day.
    The memories and the events of the days of Great Week have been appointed
according to their historical order so that through them the Christians may. This
is especially underlined by the reading of appropriate Gospel lessons, mainly
from the Gospel of Matthew, and also by appropriate hymnology. More
analytically the subject matter of each Great Day of Holy Week is as follows:
       Great Monday is dedicated to the memory of St. Joseph, the most perfect
son of the Hebrew Patriarch Jacob. This is because Joseph is a type of Christ,
inasmuch as he was sold by his brothers and experienced many sufferings and
yet did not develop any evil intent towards his brothers who sold him to slavery
but because the cause for their salvation.
       On Great Monday a commemoration is also made of the Fig Tree, which
was cursed by the Lord and withered, because it had no fruit. This tree and the
Lord’s action towards it has become the symbol of people, from the Jewish and
other Nations who have failed to recognize their divine calling and to bear the
divine fruit of virtue in their lives which were consummated in Christ. Thus, the
Gospel for Great Monday Matins (Matthew 21:18-43) contains the story of the
cursing of the fruitless Fig Tree and also the related parables of the “Two Sons”
and of the “Evil Farmers.” All these lessons clearly foretell the last judgment and
those who are to be either rejected or elected into God’s Kingdom. The theme of
the last judgment is also echoed in the Gospel for Great Monday Pre-sanctified
Liturgy, which is Matthew 24:3-35. Here the Lord speaks about the destruction of
Jerusalem and the end of the world. The hymns of the day refer to Joseph and to
the withered Tree, to the Lord’s foretelling of his sufferings, and to his teaching
 The Forerunner                     April 2010                            page 22

on humility occasioned by the unreasonable quest of the two sons of Zebedee to
be given the first place in the Kingdom of heaven (Mt. 20:20-28).
       Great Tuesday is dedicated, according to the Synaxarion, to the Parable of
the “Ten Virgins,” which teaches us to be ready to welcome the Lord when he
comes again on an unknown date and hour. This parable is read during the Pre-
sanctified Liturgy of Great Tuesday together with the parable of the “Talents”
and the description of the “Last Judgment" (Mt. 25:36-26,2). The hymns of the
day refer to the same themes. Typical of this is the well-known hymn “Behold the
Bridegroom is coming in the middle of the night” which received its inspiration from
the Parable of the Ten Virgins. Similarly the Hexapostilarion hymn “I see your
Bridal Camber” has been inspired from the parable of the “Royal Wedding” (Mt.
22:1-14). Both of these two hymns are sung in the Matins of Great Monday,
Tuesday and Wednesday of Holy Week, which are known as Services of “the
Bridegroom” or of “the Bridal Chamber,” as we have already noted.
       Great Wednesday is dedicated, according to the Synaxarion, to the
memory of the Harlot who repented and anointed the Lord with myrrh a little
before his Passion. Almost the entire contents of the hymns of this day refer to
this woman. The most well known of them is perhaps the so-called Troparion of
Cassiane, also known from its beginning, “Lord the woman who has fallen into many
sins” which is sung as Doxastikon for the Aposticha of the Matins and the Stichera
of the Vespers. There seems to be some confusion with regard to the identity of
this woman who anointed the Lord. The Gospel narratives of Matthew, Mark
and John (Mt. 26 6-16; Mk 14:3-11; Jn. 12:1-8) speak of Mary the sister of Lazarus
as the woman who anointed the Lord a little before his holy Passion. Luke,
however, refers to a similar anointing by a harlot, which occurred on another
occasion before the Passion (Lk. 7:36-50). It seems that the contrast between the
repentant harlot and the obstinate and zealous Judas better serves the teaching
purposes of the Church and this is why the Tradition has chosen to
commemorate this anointing on this day. The theme of the anointing of the Body
of Christ is somehow also reflected in the celebration of the sacrament of Holy
Unction (Ευχέλαιον) which is observed on this day after Compline for the
healing of Christians.
       Great Thursday is rich in festal subjects because it commemorates four
events, all of which originally occurred on the evening of that day. i) The Holy
Washing (Ο Νηπτήρ), i.e. the washing of the disciples’ feet by the Lord; ii) The
Mystical Supper (Ο Μυστικός Δείπνος), i.e. the institution of the Sacrament of
the Divine Eucharist by the Lord; iii) The Supernatural Prayer (Υπερφυής
Προσευχή), namely, the prayer of the Lord in agony in Gesthemane before his
 The Forerunner                      April 2010                            page 23

capture, and iv) The Betrayal (Προδοσία) of Judas (not his deal with the Jewish
leaders, but the execution of this betrayal).
        In the early centuries the Divine Liturgy for this day was celebrated after a
common Supper in commemoration of the “Mystical Supper” in the Upper
Room. This custom was finally prohibited by the Synod of Trullo (5th-6th of
Constantinople) in AD 692 through canon 29. Also on this day the Byzantine
Emperors used to wash in a special ceremony the feet of twelve poor people in
commemoration of the washing of the disciples’ feet by the Lord. This custom is
still observed in a panegyric way in Patmos, in Jerusalem and elsewhere, as the
Abbot washes the feet of his fellow monks. Finally on this day, it has become
customary in Constantinople to hold from time to time the special ceremony for
the sanctification of the Holy Myrrh, which is used in the sacrament of
        In the evening of Great Thursday the service of Matins of Great Friday is
sung for the sake of liturgical convenience. It is on this occasion that “Twelve
Gospels” (Τα Δώδεκα Ευαγγέλια) are solemnly read, supplying the Gospel
accounts of the final events of our Lord’s earthly life from the end of the
“Mystical Supper” to the time of the burial of the Lord and the sealing of his
Tomb. After the fifth Gospel the priest announces the Crucifixion by intoning the
traditional verses “Today He hangs upon the tree...” (Σήμερον κρεμάται επί
ξύλου...) and leading a procession with the crucifix from the sanctuary to the
middle of the nave. The priest places the Crucifix in front of the Beautiful Gates
of the sanctuary so that the believers may come and venerate it.
       Great Friday is without question the most holy and venerable day of the
Great and Holy Week because it commemorates the Saving Passion of our Lord
and Savior Jesus Christ. On Great Friday morning the service of the Great Hours
is sung, when Messianic Psalms and prophetic, apostolic, and Gospel readings
are read, as well as Gospel lessons from each Evangelist which refer to the
Passion of the Lord. Through these readings and the hymns intercepted between
them the entire redemptive work of the Lord is eloquently presented and the
Christians are called to consider its deeper meaning.
        At Vespers, which is sung immediately after the service of the Hours
around mid-day, a later custom is observed. This is a ceremonial representation
of the solemn removal of the Body of the Lord from the Cross (Αποκαθήλωσις)
by St Joseph of Arimathea. The Apokathelosis takes place just before the end of the
reading of the Gospel for Vespers. The Priest removes the representation of the
Body of Christ from the Crucifix, raps it up in white linen and carries it into the
Sanctuary placing it on the Holy Altar. At the end of Vespers gold-threaded
embroidery depicting the Apokathelosis, called Epitaphios, is led in solemn
 The Forerunner                      April 2010                            page 24

procession by the priest from the Sanctuary to the middle of the Church and
placed in a Canopy (Κουβούκλιον) which represents the Holy Sepulchre and is
decorated with flowers. This commemorates the Entombment of the Body of
Christ (Ενταφιασμός) which took place for the sins of the world. Through this
Christians are reminded of the fact that they were buried with Christ that they
may also rise with him to life eternal in glory.
        In the evening the service of Great Saturday Matins is sung,
commemorating the Burial of the Lord’s Body. At the heart of it we have “The
Lamentations” (Τά Εγκώμια), perhaps the most well known and moving songs
of Orthodoxy, which are sung before the Epitaphios. Later in the Service and
during the singing of the last verses of the Doxology a solemn Procession with
the Epitaphios takes place around the Church and all people participate. Already
in this Service the joy of the Resurrection begins to emerge because many hymns
of the Great Saturday carry a resurrection character. This is especially the case
with the final prophetic reading at the end of the Service which speaks of the gift
of resurrection (Ezekiel 37:1-14).
        Great Saturday commemorates both the burial of the Lord’s Body and his
descent into Hades whereby Hell was destroyed (the first Resurrection). The
celebration on Great Saturday morning of the Vesperal Liturgy of the Great Basil
is a most joyous Resurrection ceremony. Psalm 81:8 “Rise up O God and Judge the
earth for you shall inherit among all the nations,” resounds in this ceremony as a
resurrection cry as the Priests scatter during this singing leaves of laurel all over
the nave as symbols of victory. Thus the Great week comes to an end and the
celebration of the Pascha of the Cross (Πάσχα Σταυρόσιμον) is ended, so that the
Pascha of the Resurrection (Πάσχα Αναστάσιμον) may begin. The Pascha of the
Cross and the Pascha of the Resurrection are not two but one, inasmuch as the
one cannot exist without the other. Both together form the Christian Pascha,
when the Lord was crucified for the sins of the world and rose again for the
justification of humanity.

    The Holy Pascha and the New (Διακαινήσιμος) Week
Holy Pascha has its roots in the most ancient Hebrew feast of the Passover
(Pesach) which was celebrated during the night of the 14th-15th of the month of
Nissan in memory of God’s intervention in the emancipation of the Israelites
from the harsh slavery under the Egyptians. A necessary element for the
celebration of the Hebrew Passover was the slaughtering and eating of a lamb in
memory of the manner through which the first born Hebrew males escaped the
destruction of the Angel of Vengeance during the night of the Exodus.
 The Forerunner                     April 2010                           page 25

    According to the Apostles and the Fathers of the Church, the Hebrew
Passover was a type of the Christian Pascha in which the entire humanity was
redeemed from the slavery of sin and passed over from death to life. The paschal
lamb of the Jews was a type of the true paschal Lamb of God, the Lord Jesus
Christ, who was sacrificed on our behalf and with whose blood we were sealed,
as the doors of the houses of the ancient Israelites had been sealed with the blood
of the lamb. According to divine dispensation (economy) the Crucifixion
(Sacrifice) of the Lord concurred with the Jewish Passover, which at that time fell
on a Saturday. The Lord was crucified and died on the Friday along with the
passover lambs which the Jews were to eat that evening, and rose again “on the
first of the Sabbaths,” i.e. on the first day of the week. Thus, Pascha acquired a
new meaning in Christianity and became the feast of human salvation through
the death and resurrection of Christ.
    The date of the celebration of Holy Pascha. Holy Pascha is the most ancient
Christian feast, which all Christian Churches have always celebrated. There has
not always been agreement, however, about the date of the feast. The earliest
Churches of Asia Minor putting greater stress on the Sacrifice of the Lord on the
Cross (the Pascha of the Crucifixion) originally celebrated Pascha with the Jews on
the 14th of Nissan (that is, on the full moon after the spring equinox) whatever
the day. The rest of the Churches, however, stressing the resurrection of the Lord
(the Pascha of the Resurrection) and having in mind, that the Lord rose again “on
the first of the Sabbaths,” celebrated Pascha on the first Sunday after the 14th of
Nissan. Nevertheless, even the latter failed to celebrate Pascha on the same
Sunday, because of their employment of different methods for calculating the
day of the full moon.
       The First Ecumenical Synod put an end to such a divergence by ordering
the celebration of Pascha on the first Sunday after the fool moon of the spring
equinox (which occurred at that time on the 21st of March). The Fathers of the
Synod commissioned the Patriarch of Alexandria, since astronomy flourished in
his city, to announce every year the Date of Pascha by means of an encyclical
epistle on the Feast of Epiphany (Θεοφάνια). Since then the Holy Pascha was
celebrated on the same day by the entire Christian world until 1582.
       In 1582 Pope Gregory XIII changed the calendar (introducing the so-called
Gregorian) and inevitably the date of Pascha (paschalion, πασχάλιον), bringing
back the spring equinox to the 21st of March. Ever since then Western Christians
determined the day of Pascha on the basis of an amended paschalion, while the
Eastern Church has continued to determine this date on the basis of the old
paschalion of the Julian calendar. Some Orthodox Churches have actually adopted
the new Gregorian calendar, but not the new paschalion. This is why the date of
 The Forerunner                     April 2010                           page 26

the celebration of Pascha in East and West is usually divergent. In recent years
the need for overcoming the existing divergence is universally acknowledged. It
is not clear, however, whether a new paschalion, to be agreed by all, is an easier
solution to that which favors a return to the old undivided paschalion of the
Council of Nicaea. The mistake of Pope Gregory XIII was not so much the new
calendar, but his unilateral action, which confirmed his unilateral claims of
absolute primacy that had divided the Western from the Eastern Church. Is it
unreasonable to contemplate an Act of Papal Repentance (similar to those
recently taken) on this issue as the solution to a long-standing problem which
would serve as a mighty sign of rapprochement between East and West?
The celebrations of Holy Pascha. Pascha was always celebrated by means of a
Pannychida (Night-Vigil, Παννυχίδα), in memory of the Resurrection of the
Lord, which occurred after the midnight of the Saturday and during the first
morning hours of the following Sunday. During this Pannychida catechumens
were baptized, who were then allowed to take their first Communion at the
Divine Liturgy of the Resurrection which immediately followed thereafter. This
is why up to this day at the Paschal liturgy and throughout the Renewal Week
(Διακαινήσιμος) we sing the verse “Those of you who were baptized into Christ, have
put on Christ,” instead of the usual Thrice-Holy Hymn (Τρισάγιον). Liberal use of
lights was made at the night of Pascha just as it still happens today. The Byzan-
tine Emperors illuminated the streets of the Royal City, prohibited every work
including theatrical performances during the entire Week of Pascha, released
those imprisoned for debts and minor offenses and laid out a meal for the poor.
The bishops and many rich people in the provinces also did the same.
       Many of these ancient customs are still observed today by Orthodox
people. The celebration of Holy Pascha is always observed at night and
according to the ancient custom the people hold candles in their hands a little be-
fore midnight, the Pannychida of the Great Saturday is sung and around
midnight the ceremony of the Resurrection, which was formed in latter times, is
observed, usually taken place outside the Church Nave, because of the multitude
of the people. Matins and the Divine Liturgy inside the Nave follow this up.
       In the afternoon of Paschal Sunday Paschal Vespers is celebrated. This
Service is also called the Second Resurrection or Agape, because according to
custom the Paschal Kiss of love was exchanged on this occasion among the
Christians. The Gospel lessons for this occasion comes from the Gospel of St.
John and refers to the appearance of the risen Lord to his Disciples on the same
day (John 20:19-25). It is a customary to have this Gospel read in many languages
so as to declare that the message of the Resurrection embraces all Nations and
thus the Catholicity of Christianity is clearly set forth.
 The Forerunner                      April 2010                             page 27

      The New (Paschal) Week (Diakainesimos). The week beginning with
Pascha is regarded as one festal Day and is called Renewal Day (Diakainesimos).
This name is most probably due to the fact that with this week the spiritual
regeneration and renewal of the newly illuminated Christians commenced. Ac-
cording to ancient custom the new Christians had to wear white clothes during
this week (hence the week was also called “A white week”), to attend the
Churches holding candles, to partake of the immaculate sacrament and to listen
to complementary catechetical lessons about Baptism, Chrismation and the
Divine Eucharist which were not included in the catechetical syllabus, which pre-
ceded their sacramental initiation.
        The week of renewal was also regarded as the first week of the year and
this is why it marks the beginning of the cycle of Scriptural readings which goes
first through the Acts of the Apostles and the Gospel of St. John. The manner of
celebration to be adopted during the week of renewal is specified by Canon 66 of
the Synod of Trullo: “From the holy Resurrection of Christ our God until the
New Sunday and throughout the whole week the faithful should attend Church
without failure and rejoice in Christ keeping feasts with psalms and hymns and
spiritual songs paying special attention to the reading of the Divine Scripture
and partaking of the Holy Sacraments. In this way we shall be raised with Christ
and be exalted with Him. There should be no horse races during these days and
no other public spectacle should be observed." The services during the week of
renewal are exactly the same as these of Paschal Sunday, with the only difference
of the resurrection hymns of the Octoechos.
       On Friday, however, the service of the Life Giving Fountain (Zoodochos
Pege) is still in remembrance of the consecration of the Church of the Theotokos
the Life Giving Fountain in Constantinople and of the many miracles which
occurred in it.
        The week of renewal is sealed with the Sunday of Antipascha when
initially the return of the Sunday of Pascha was observed. This day is also called
New Sunday, because it is the first Sunday on which the beginning of the weekly
repetition of the feast of the resurrection occurs. It is more customary however
for this Sunday to be called the Sunday of Thomas, because it commemorates the
appearance of the Lord to His Disciples in the presence of Thomas on the 8th day
after the resurrection (Gospel lesson: John 20:19-31) which is a sign of eternal life.
The message of the Holy Pascha is summed up in the joyous greeting which
Orthodox Christians exchange throughout Paschal period until the Ascension:
Christ is Risen! He is Risen Indeed!
 The Forerunner                       April 2010                               page 28

                             ΚΟΙΝΟΣΙΚΑ ΝΕΑ
                             ΕΚΔΗΛΩ΢ΕΙ΢ ΣΟΤ ΜΗΝΟ΢


                    Φέηορ η παπέλαζη ππορ ηιμή ηηρ επεηείος ηηρ Ελληνικήρ
                    Ανεξαπηηζίαρ, ζηην οποία θα ζςμμεηέσει και η κοινόηηηά μαρ, θα
                    ππαγμαηοποιηθεί ηην Κσριακή, 25 Απριλίοσ. Η ενοπία μαρ όπωρ
                    και κάθε σπόνο, θα ζςμμεηάζσει και πποζπαθούμε να οπγανώζοςμε
                    μια μεγάλη ομάδα για να παπελάζοςμε. Όζοι ενδιαθέπονηαι να
                    παπελάζοςν, παπακαλούμε επικοινωνήζηε με ηο γπαθείο ηηρ
                    ενοπίαρ ζηο 617- 536-5692.

                           ΕΣΗ΢ΙΑ ΕΙ΢ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΣΟ 2010

Θα θέλαμε να ςπενθςμίζοςμε ζε όλα ηα μέλη ηηρ κοινόηηηαρ πος δεν έσοςν αποζηείλει
ηην εηήζια ειζθοπά ηοςρ να ηο κάνοςν ηο ζςνηομόηεπο δςναηό. ΢αρ ςπενθςμίζοςμε όηι η
εηήζια ειζθοπά ανά οικογένεια για ηο 2010 είναι από $350 και άνω.

                    ΣΟΤ ΕΡΓΟΤ ΣΗ΢ ΕΝΟΡΙΑ΢ ΜΑ΢.

                                  COMMUNITY NEWS
                                  EVENTS OF THIS MONTH

                                  GREEK PARADE

                   This year the parade in honor of the Greek Independence Day, in
                   which our community will also participate, will take place on Sunday,
                   April 25. We are trying to organize a large marching group. Anyone
                   interested, please contact the parish office at 617-536-5692.

                        2010 STEWARDSHIP/MEMBERSHIP

We kindly wish to remind all our members who have not yet sent their annual
contribution to do so as soon as possible. We remind you that the annual contribution per
family for 2010 is $350 or greater.

                        WE THANK YOU ALL
The Forerunner   April 2010   page 29
The Forerunner   April 2010   page 30
The Forerunner                      April 2010                               page 31

       The George Seferis Chair of Modern Greek Studies
                 Department of the Classics
                     Harvard University

                        invites you to the lecture:

      "The New Acropolis Museum: Its Exhibits and

                      presented by its Director,
                  Professor Demetrios Pandermalis

The Lecture is co-sponsored by the George Seferis Chair of Modern
                          Greek Studies,
Harvard University, The Federation of Hellenic American Societies of
 New England, and the Press & Communication Office & Consulate
                    General of Greece in Boston

              Friday, April 23, 2010, 6:00 pm
            Reception to follow in Ticknor Lounge

        110 Fong Auditorium, Boylston Hall, Harvard University

                              FREE ADMISSION

    For more information, please contact: rapti@fas.harvard.edu, 617-384-7794 or
              greeceinboston@gmail.com, 617-775-5334, or visit the webpage:
    The Forerunner                      April 2010                                 page 32

                              ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΤΘΙΩΝ

•    1 Απριλίοσ: Μεγάλη Πέμπηη
               •   6:00 π.μ.: Εζπεπινόρ με Θεία Λειηοςπγία ηος Μεγάλος Βαζιλείος
               •   7:30 – 9:30 π.μ.: Θεία Κοινωνία (μεηά από καηάλληλη πποεηοιμαζία)
               •   6:30 μ.μ.: Ακολοςθία ηων Αγίων Παθών (Σα 12 Εςαγγέλια και η
                              πεπιθοπά ηος Εζηαςπωμένος)

•    2 Απριλίοσ: Μεγάλη Παραζκεσή
               •   12:00 μ.μ.: Ακολοςθία ηων Μεγάλων και Βαζιλικών Ωπών
               •   3:00 μ.μ.: Εζπεπινόρ Αποκαθηλώζεωρ Τπό ΢εβ. Μηηροπολίηοσ Μεθοδίοσ
               •   6:30 μ.μ.: Ακολοςθία ηων Εγκωμίων και Πεπιθοπά ηος Επιηαθίος
                              (πεπίπος ζηιρ 9:00 μ.μ.) Τπό ΢εβ. Μηηροπολίηοσ Μεθοδίοσ

•     3 Απριλίοσ: Μεγάλο ΢άββαηο
               •   6:00 π.μ.: Ακολοςθία ηος Μεγάλος Εζπεπινού ηηρ Αναζηάζεωρ με Θεία
                   Λειηοςπγία ηος Μεγάλος Βαζιλείος
               •   8:00 – 9:30 π.μ.: Θεία Κοινωνία (μεηά από καηάλληλη πποεηοιμαζία)
               •   10:45 μ.μ.: Ακολοςθία ηος Μεζονςκηικού ηηρ Αναζηάζεωρ
               •   12:00 π.μ.: (μεζάνςσηα) Ακολοςθία ηηρ Αναζηάζεωρ, Όπθπορ και Θεία
                   Λειηοςπγία Αγ. Ιωάννος ηος Υπςζοζηόμος

•     4 Απριλίοσ: Κσριακή ηοσ Πάζτα
               • 10:30 π.μ. – 11:30 π.μ.: Εζπεπινόρ ηηρ Αγάπηρ
               (Ανάγνωζη ηος Εςαγγελίος ζε διάθοπερ γλώζζερ)

     11 Απριλίοσ: Κσριακή ηοσ Θωμά
               8:00 π.μ.: Όπθπορ
               9:30 π.μ.: Θεία Λειηοςπγία

    18 Απριλίοσ: Κσριακή ηων Μσροθόρων
                   8:00 π.μ.: Όπθπορ
                   9:30 π.μ.: Θεία Λειηοςπγία.

•    23 Απριλίοσ: Παραζκεσή - Γεωργίοσ Μεγαλομάρησρος
               •   6:30 π.μ.: Όπθπορ  7:30 π.μ.: Θεία Λειηοςπγία

    25 Απριλίοσ: Κσριακή ηοσ Παραλύηοσ
                   8:00 π.μ.: Όπθπορ
                   9:30 π.μ.: Θεία Λειηοςπγία
    The Forerunner                             April 2010                                    page 33

                                         SCHEDULE OF SERVICES

•     April 1: Holy Thursday
                   •    6:00 a.m.: Vespers and the Divine Liturgy of St. Basil the Great
                   •    7:30 – 9:30 a.m.: Holy Communion (after appropriate preparation)
                   •    6:30 p.m.: Service of the Holy Passion
                                   (Reading of the “twelve gospels” and the Crucifix procession)

•     April 2: Good Friday
                   •    12:00 p.m. (noon): Service of the Great and Royal Hours
                   •    3:00 p.m.: The Vespers of Christ’s descent from the Cross (Apokathilosis)
                                   by His Eminence Metropolitan Methodios of Boston.
                   •    6:30 p.m.: Service of the Lamentations and the Litany of the Epitaphios
                                   (about 9:00 p.m.) by His Eminence Metropolitan Methodios.
•     April 3: Holy Saturday
                   •    6:00 a.m.: Great Vespers of the Resurrection and the Divine Liturgy
                                   of St. Basil the Great
                  •     8:00 – 9:30 a.m.: Holy Communion (after appropriate preparation)
                  •    10:45 p.m.: Service of the Midnight of the Resurrection
                  •     12:00 a.m.(midnight): Service of the Resurrection, Orthros and
                                              Divine Liturgy of St. John Chrysostom

•     April 4: Pascha (Easter) Sunday
               •       10:30 a.m. – 11:30 a.m.: The Vespers of Agape
                                              (Reading of the gospel in various languages)

    April 11: Sunday of Thomas
                 8:00 a.m.: Orthros
                 9:30 a.m.: Divine Liturgy.

    April 18: Sunday of the Myrrh Bearing Women
                        8:00 a.m.: Orthros
                        9:30 a.m.: The Divine Liturgy.

•     April 23: Friday– Great Martyr George
              •    6:30 a.m.: Orthros  7:30 a.m.: Divine Liturgy

    April 25: Sunday of the Paralytic
                        8:00 a.m.: Orthros
                        9:30 a.m.: Divine Liturgy
 The Forerunner                         April 2010                               page 34

                     15 Union Park Street, Boston, MA 02118
                               Tel: 617-536-5692
        Web: www.saintjohnthebaptist.org Email: info@saintjohnthebaptist.org

               Saint John the Baptist Hellenic Orthodox Church is a parish
               under the spiritual and ecclesiastical shepherding of His
               Eminence Metropolitan Methodios of Boston of the Greek
               Orthodox Archdiocese of America under the jurisdiction of the
               Ecumenical Patriarchate of Constantinople.

Parish Priest:                                   Parish Council Officers:
Protopresbyter Dr. George Dion Dragas            Chris Lagadinos, President
                                                 Harry Treon, Vice President
Cantors:                                         George Trichonas, Secretary
Grammenos Karanos                                George Demos, Treasurer
                                                 George Boukouvalas
                                                 Thomas Boukouvalas
Pastoral Assistants:                             Theodore Ganopoulos
Elefterios Plevrakis                             Kostas Georgopoulos
                                                 Maria Kontos
Administrative Assistant:                        Leonidas Moulis
Katerina Liousas                                 Zachary Pantekidis
                                                 Anthony Rollas
Greek School Teachers:                           Effie Treon
Tatjana Haskaj                                   Eleni Vidalis
                                                 Maria Vidalis
Ladies Philoptochos Society Officers:            Honorary Parish Council Officers:
Debbie Demos, President                          George Hantis
Ekaterina Antonellou, Vice president             Vasilios Pesiridis
Malamati Boukouvalas, Treasurer                  Agamemnon Zygouras
Eleftheria Pantekidis, asst treasurer
Anastasia Medrano, secretary
Eleni Orfanidis asst secretary
Ekaterini Kalpakoglou, advisor

“The Forerunner” is a monthly publication. The deadline for submissions to each month’s
publication is the 15th of the previous month. Please submit announcements/news and anything
you find interesting to our church office by email, mail or by calling 617-536-5692.

«Ο Πρόδρομος» είναι ένα μηνιαίο ενημεπωηικό δεληίο. Η πποθεζμία για δημοζίεςζη ζηο
ενημεπωηικό δεληίο ηος μηνόρ είναι η 15η ηος πποηγούμενος μήνα. Παπακαλούμε καηαθέζηε
οποιαδήποηε νέα, ανακοινώζειρ ή ό,ηι άλλο θεωπείηε ενδιαθέπον ζηο γπαθείο ηηρ εκκληζίαρ
μέζω ηασςδπομείος, ηλεκηπονικού ηασςδπομείος ή παίπνονηαρ ηηλέθωνο ζηο 617-536-5692.
The Forerunner                    April 2010                          page 35

                          4 Απριλίοσ
                      ΣΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑ΢ΥΑ
                  Η ΑΝΑ΢ΣΑ΢Ι΢ ΣΟΤ ΚΤΡΙΟΤ
                     Ἀπολυτίκιον: Ἦχος πλ. α'.
Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς
μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος.

                    -Χριστός Ἀνέστη! -Ἀληθῶς Ἀνέστη!

                    – Christ is Risen! – Truly HE is Risen!

                         Αpril 4
                PASCHA – EASTER SUNDAY
                            Apolytikion: Fifth Tone
Christ is risen from the dead, destroying death by death and bestowing life to
those in the tombs.

Shared By: