Docstoc

Film jako sztuka intermedialna

Document Sample
Film jako sztuka intermedialna Powered By Docstoc
					Polifoniczność dzieła filmowego
•   Polifoniczność oznacza o typie budowy utworów muzycznych, w których
    równocześnie prowadzone linie głosowe (dwie lub więcej) są samodzielne pod
    względem melodyczno–rytmicznym i równoprawne wobec siebie;
•   termin ten wprowadził Michaił Bachtin dla opisu poetyki powieści Fiodora
    Dostojewskiego;
•   W teorii filmu termin ten pojawił się w dziełach Siergieja Eisensteina, dla którego
    film stanowił syntezę sztuk; reżyser ten postulował montaż dźwiękowo-wizualny
    wyznaczony przez jednolitą i harmonijną polifonię; zasadą łączenia dźwięku był
    kontrapunkt;
•   Roman Ingarden uznaje polifonię za właściwość warstwowej budowy dzieła
    filmowego. Wyróżnił on w filmie dwie warstwy:
     –   zrekonstruowanych wyglądów wzrokowych, które są podstawową tkanką wizualną
         każdego filmu;
     –   przedmiotów przedstawionych;
     –   komplementarność tych dwóch warstw objawia się tym, że przez konstruowane wyglądy
         wzrokowe przejawiają się odpowiednie przedmioty; współistnienie obydwu wymienionych
         warstw doprowadza do zaistnienia zjawiska polifonii.
                 Film jako sztuka intermedialna
•   W tej perspektywie coraz częściej interpretuje się również zmiany, którym podlega
    obecnie film rozumiany jako sztuka ruchomego obrazu. „To bowiem, co zwykliśmy
    nazywać filmem, jest dziś w znacznym stopniu tworem intermedialnym, w jednym
    przekazie integrującym najrozmaitsze techniki i technologie (niekiedy także i
    praktyki) audiowizualne spod znaku kina i mediów elektronicznych, jak choćby
    »klasyczną« analogową rejestrację faktów profilmowych z techniką wideo (blue box), z
    cyfrową animacją, grafika komputerową, symulacją komputerową... Sztuką
    intermedialną – na styku różnych przekaźników – film był zawsze, bo od samego
    początku dokonywała się w nim integracja rozmaitych sztuk (a zarazem i
    przekaźników): teatru, literatury, muzyki, plastyki, tańca, nade wszystko zaś
    fotografii, której przecież zawdzięcza swe istnienie”.
•   W podobny duchu o przemianach sztuki filmowej pisze również Ryszard W.
    Kluszczyński: „jest nader prawdopodobne, iż film musiał zostać w pierwszej
    kolejności uznany za medium autonomiczne, aby móc następnie odsłonić swoja
    rzeczywistą, intermedialna naturę. Jest także możliwe, ze dopiero pojawienie się
    wideo pomogło wydobyć na jaw tę właściwość medium filmowego”.
• Kino szczególnie w pierwszym okresie swego rozwoju było
  postrzegane jako wehikuł dla wartości teatralnych, muzycznych,
  plastycznych i literackich; niezwykle powoli rodziła się świadomość
  szczególnego statusu kina;
• Ricciotto Canudo twierdził ze film jest sztuką totalną, która łączy w
  sobie właściwości wszystkich rodzajów sztuki poprzedzających
  bezpośrednio jego powstanie;
• Współczesny film jest postrzegany jako zjawisko intermedialne,
  które nie jest połączeniem rodzajów sztuk, tak jak chciał Canudo, ale
  odsyłaniem, widzeniem jednego medium poprzez drugie,
  wzajemnym aktywizowaniem i pobudzaniem, gdyż sztuki
  intermedialne w pierwszej kolejności nie róznią się miedzy sobą
  posiadanymi właściwościami, ale doborem mediów, w którym
  odsyłają oraz sposobem, w jaki to czynią.

				
DOCUMENT INFO
Shared By:
Categories:
Tags:
Stats:
views:3
posted:11/13/2011
language:Polish
pages:3